:: daan's doodles ::

conventies

2012-02-15T11:28:00.004+01:00

Meneer G snapt er geen hout van...
Hoe komt het toch dat hij in een land woont waar het lijkt alsof niemand zijn eigen beslissingen mag maken, maar alles hangt aan allerlei conventies, waarin cultuur een algemeen bepaald iets is, niet iets wat groeit onder sub-culturen en daar ook gewoon mag blijven, maar moet worden omarmd door Iedereen... Waarin op bijna oorlogszuchtige wijze het element of surprise, de spontane opwelling of de Speling Der Natuur wordt uitgeroeid... Waarom kwam ik in godsnaam uit Holland?! (ja, eh, ik wilde koste wat het koste weg hier...)

Zoals te doen gebruikelijk in huize G, parkeerden wij ons gisteravond voor de tv om de Champions League wedstrijd te bekijken. Ik kijk meestal mee, vooral om het mannelijk schoon wat nog wel eens op een voetbalveld wil rondrennen. Met name de Duitse en Engelse teams doen het wat dat betreft goed bij mij... {naast het feit dat ik met meneer G en twee van de jongens sowieso graag naar {alles behalve Hollands} voetbal kijk, maar dat terzijde}. Gelukkig voor mij mocht er een Duits team spelen, maar daar was het ook afgelopen met de pret. Ze moesten tegen Barcelona... En als Barcelona speelt en er op de Nederlandse tv commentaar wordt gegeven {iets wat we ook graag vermijden}, zitten wij ons met zijn alleen eigenlijk alleen maar kwaad te maken - Barca heeft bij voorbaat al gewonnen, het andere team doet er in de voorbeschouwingen al niet toe, en Leonogwat Messi is God... Klaar... Dat ze de beker in September niet al gewoon aan die Spanjaarden geven, is voor mij een raadsel, dan kunnen al die andere, veel mindere teams gewoon normaal hun eigen leagues spelen en hoeven wij niet naar als dat gezever en goden-verering van de Hollanse commentaar-heren te luisteren over hoe fantastisch en buitengewoon het team uit Catalonië wel niet is...

Tijdens de wedstrijd - waarin wij heel erg voor de Duitsers waren (en ik nog erg over mijn verdriet heen moest omdat meneer Ballack niet mee mocht doen, vanwege ruzie met de manager) - kregen we meerdere keren de slappe lach, omdat heel vaak tijdens het uitweiden van de commentator over hoe fantastisch Barca was, het andere team bijna een doelpunt scoorde, en hij - beduusd - met een of andere slappe theorie kwam om het logisch te maken... Hollandse voetbalfans {en niet alleen zij} houden nou eenmaal van zekerheid en voorspelbaar, en Barcelona gaat gewoon winnen... Het andere team staat eigenlijk alleen maar op het veld omdat dat nou eenmaal zo moet... Helaas...

Oma en opa maakten ooit de berekening dat a. ze waren in Spanje, dus b. er moesten kadootjes mee naar Nederland, dus c. kregen de jongens een voetbal shirt van Barcelona, want d. ze hielden van voetbal, en iedereen vindt Barcelona goed dus liggen er nu een paar werkeloze Barca shirts met hun naam erop in de kast... Wij zijn voor - als we perse moeten kiezen - Madrid... Of in elk geval niet voor Barcelona... Huh?!

Vanavond mag Arsenal spelen, tegen Milaan. Helaas weer op de Nederlandse tv... Misschien zetten we het geluid wel gewoon af...

god, in een barca shirt...

botsing

2012-02-13T14:23:00.000+01:00

'Ik mag zijn naam niet vertellen, ik heb het beloofd...'

De agent van de Metropolitan Police krabde op zijn voorhoofd en zuchtte nog een keer diep. Hij stond naast een personenwagen die behoorlijk gekreukeld was van voren, met een passagier die net bij bewustzijn was gekomen en een lege bestuurdersstoel, en kreeg weinig zinnigs uit de jongeman die enigzins beduusd tegen de auto leunde. Het was zondagochtend, een uur of 6 en zijn dienst zou er snel op zitten. Het zou allemaal een stuk plezieriger zijn als deze jongen gewoon zijn verhaal deed, vertelde wie er achter het stuur had gezeten en dan kon hij een proces verbaal maken, naar huis rijden en iets wat leek op een gewone zondag beleven met zijn twee zoontjes die hem waarschijnlijk gingen vragen of hij mee wilde voetballen. En daar had hij zoveel meer zin in dan het kruisverhaar wat nu gaande was. Een man van midden twintig, op een plaats van delict - auto tegen een boom gereden, niet erg hard, maar hard genoeg om een behoorlijke deuk te veroorzaken en het bewustzijn van de pasagier te doen verliezen, op de Main Road, en een spoorloze bestuurder, kennelijk eentje die doodsbenauwd was om met de politie in aanraking te komen. Het kenteken nachecken hielp niet - de auto stond op naam van de jongeman, die Leo heette en uit Hammersmith kwam. Een ademtest had al uitgewezen dat hij gedronken had, niet veel, maar genoeg voor problemen, had hij wel achter het stuur gezeten...

'Maar jij hebt duidelijk niet gereden, tenzij je bent geswitched van stoel en alsnog van je stokkie gegaan, maar dat geloof ik niet... Waar ben je bang voor? Informatie blijft vertrouwelijk, tegenwoordig. Weet niet wat je denkt dat er gaat gebeuren.... Tenzij je bestuurder Prins William was... Wacht, het was toch niet...'

'Nee,' zei Leo net iets te hard... 'Nee, hij heeft niets te maken met de koninklijke familie... Hij... Laat maar...'

'Nee, ik laat niet maar, ik wil weten wie er achter het stuur zat... Jij kan wel een whiplash hebben, nu, je moet nog onderzocht worden, trouwens, de ambulance komt zo. En als dat zo is, kan je de vriend, kennis, weet ik veel aansprakelijk stellen voor de geleden schade... En dan is het handig als we weten wie er aansprakelijkheid kan worden gesteld, toch?'

Leo knikte, en merkte dat het pijn deed. Shit, straks zou hij nog een aanklacht in moeten dienen, omdat deze rit minder onschuldig was geëindigd dan hij had gedacht. Waarom was hij dan ook achtergelaten? Als hij straks thuiskwam zou hij alle moeite doen om zijn vriend te vinden, al zou dat niet makkelijk zijn. Als hij zijn mobiel had uitgezet, was het maar afwachten of hij terug zou bellen...

'Dus...? Krijg ik nog een naam, of mag ik gaan raden?' de agent was prettig vastberaden, en hij was behoorlijk slecht in liegen, vooral als hij onder druk stond, zoals nu. De meest idiote dingen kwam men van hem te weten als de spanning hem teveel werd, en zijn geheim te houden relatie was al meerdere keren onder druk komen staan vanwege informatie die er zomaar uitfloepte, wat dan tot nog toe steeds kon worden gesust door een beter ontwikkeld vermogen om er een grapje over te maken.

'Sven Petterson...' mompelde Leo, voor zichzelf amper verstaanbaar.

'Wie?!' de agent leunde iets voorover in de hoop het alsnog te begrijpen.

Leo herhaalde de naam, waarop de agent hem verbaasd aankeek.

'Als in: Sven? Petterson? Die linksbuiten van... Die Premier League club... God hoe heten ze ook weer...'

Leo mompelde de naam van de club, en zuchtte verslagen. Shit... Hier ging hij problemen mee krijgen... Hij zag dat de agent naar zijn collega keek, glunderend bijna, en hij wist dat dit nieuwtje de kranten sneller zou gaan halen dan welk slippertje van welk lid van de koninklijke familie dan ook... Voetballers van de Premier League hadden geen vriendjes, en als ze dat wel hadden was hun carrière over, hoe goed ze ook waren, en hoe onmisbaar ze tot dan toe waren voor hun club... Leo wist dat hij nu eigenhandig een einde aan de succesvolle loopbaan van zijn vriend had gemaakt. Dat hij terug naar Zweden kon om daar een club te zoeken die de Engelse kranten niet had gelezen. Hij had het nog zo beloofd, Sven had het zo benadrukt in de gesprekken die ze hadden over hun relatie, wanneer Leo openbaar wilde en Sven als de dood was om in een tabloid te eindigen en de verguizingen al voor zich zag, onvergeeflijk als de media en fans konden zijn... Ze waren het allebei eens over hoe Middeleeuws en belachelijk het was, maar Sven wist dat de tijd nog niet rijp was... Leo legde zijn handen op zijn hoofd en begroef zichzelf er in, om op die manier even de wereld buiten te houden. Toen voelde hij een hand op zijn arm. De agent keek hem aan en glimlachte. Nu komt het, dacht Leo, de minachting, de spot... Hij was er klaar voor...

'Ik begrijp geloof ik dat je dit voor je wil houden. Ik zal er alles aan doen om het zo vertrouwelijk mogelijk te behandelen... Ga maar naar de ambulance om je na te laten kijken, en zeg tegen je vriend dat hij morgen naar het dichtstbijzijnde politiebureau komt voor een verklaring... Sterkte verder...'

Leo keek de agent verbijsterd aan en dankte hem afwezig. Had hij dit goed gehoord? Ging de man deze gelegenheid aan zich voorbij laten gaan? Geen tabloids? Geen ontmaskering? Van ontlading zakte hij langzaam op de grond. Voorlopig was hij er mee weg gekomen... Tot een volgende keer...

puberen

2012-02-09T13:35:00.001+01:00

een van onze kinderen is flink bezig de puber uit te hangen...
schrikken wel, want wij dachten dat we er al waren met m...
prettig kind, dachten wij, aardig, doet lekker zijn best...
maar met de eindstreep in zicht - examens in het vizier - vindt hij het wel goed geweest...
uitdagen die handel, lijkt zijn motto...
en school is daar niet blij mee - makke kindjes graag! - dus krijg ik nogal vaak een boze leerkracht, of mentor, of administratie aan de telefoon, met vragen, of mededelingen, en dan voelt een deel van mij zich aangevallen. Ik doe het dus niet goed, mijn kind maakt problemen, daagt uit, gedraagt zich niet netjes volgens de regeltjes...

En dan, als ik het even laat bezinken, voel ik me eigenlijk best wel trots... Hij durft het tenminste...

Oudste deed het op een andere manier, die deed het ook veel eerder in zijn puberloopbaan, en daar waren we er vrij vroeg mee klaar, maar deze is dus andersom aan het losbreken... Iedereen zijn eigen aanpak, kennelijk, alleen ik ben geloof ik niet zo heel goed in pubers... Ik ben zelf een heel brave geweest, en de heftigheid van hoe de jongens tot nu toe puberen valt me moeilijk... Ik wordt behoorlijk geconfronteerd met mijn eigen struikelblokken (niet durven betwisten van wat me wordt opgedragen, mak als een schaap doen wat me wordt gevraagd, omgaan met de consequenties van mijn akties, mijn aktieve krachten vinden ipv in mijn zelfmedelijden gaan hangen, leren dat het leven niet altijd alleen maar leuk/makkelijk kan zijn) en dat is best wel heavy, soms...

Nou ja, als we deze storm doorleefd hebben, zitten we nog maar op de helft...
Weet niet hoe ik er bij zal zitten, over 8 jaar...
Veel vakantie nemen, denk ik...

vergelijkend

2012-02-08T12:29:00.001+01:00

wellicht niet heel handig, maar als je een moeder als voorbeeld hebt die is zoals jij nooit kan zijn (volgens jouw eigen normen en waarden) dan voel je je (ik dan) vaak als een suffe mislukking... Soms vraag ik, als we op zondag aan de koffie en stroopwafel zitten, wel eens aan haar of ze de komende week nog dingen had gepland, en dan komt er een lijst met afspraken en van alles, waardoor ik me dan meteen - onterecht, dat weet ik wel - een lakse lummel vindt, die wel eens wat aktiever in het leven zou mogen staan... Terwijl dat helemaal niet bij me past, tenminste, niet als constante factor... Ik hou best wel van aktief, van dingen doen, maar er moet voor mij een heleboel rustpunt in zitten.... Ik staar graag voor me uit, zoek inzichten en lees graag, mijmer en droom, mijn moeder is een doener, en heel goeie ook...

Vergelijken is nooit goed, maar we doen het - onbewust - wel... Vergeleken met... lijk ik (doorhalen wat niet van toepassing is) lui/dom/nutteloos, vergeleken met ... gaat het met mij wel goed... Vergeleken met ... die ook vier kinderen heeft... Nou ja, u kent het verhaal... Is het handig? Soms wel... Dan kan je beter uit de vergelijking komen, dan doet het je ego even goed... Maar vaker voel je je een lummel, flink tekortschietend in hoe je bent... Maar jij bent jij, jij hebt jouw leven gehad, komt met jouw eigen verhaal op deze wereld, en hebt je eigen dingen te leren... Vergelijken met wie dan ook slaat helemaal nergens op...

Onze kinderen zullen ook andere mensen worden dan we waarschijnlijk hadden bedacht, en dat is prima... Vergeleken met ons hebben ze andere voordelen, maar ook behoorlijk wat nadelen, en het is aan hen om er iets van te maken... Ik kijk soms naar onze mannen en hoop dat we ze genoeg warmte en liefde en daadkracht en common sense hebben meegegeven om een leven lang mee te doen... Geen idee of dat gelukt is - wanneer weet je of je kinderen af zijn? Vergeleken met hoe ik was toen ik 18 was... Of bijna 16... Hoe is het nu om een jonge man te zijn? Hoe zal het straks voor Pops zijn om een jonge dame te zijn? Vergeleken met toen?
De tijd zal het - wederom - leren...

handtasjes

2012-02-08T11:24:00.000+01:00

op de Vlaamse radio 1 hebben ze een heel fijne muziekkeuze...
om een of andere reden is het bijna altijd mijn smaak, liedjes die ik al heel lang niet heb gehoord, die iets doen met me, en deze kwam gisteren zomaar voorbij, en het raakte een snaar... Waarom weet ik niet precies, het doet me niet echt denken aan iets uit mijn verleden, maar wellicht is het iets van sentiment, toch, stiekum, een gevoel van veiligheid of zo, van vroeger...
Ik weet dat dit nummer pas door een andere band uit de motteballen is gehaald, maar deze van Rodders is voor mij de enige echte... (terwijl ik verder echt nix heb met 'm...)

cliché mensjes

2012-02-07T11:42:00.001+01:00

Om nog even terug te komen op dat stukje 'kerk' waar Kati en ik niet helemaal uitkwamen: ik denk dat voor mij het grootste struikelblok is dat het geloof in mijn familie (en in vele, vele anderen hier in Brabant, maar ook in andere delen van Nederland, en Europa) zoveel schade heeft aangericht aan dingen als eigenwaarde en zelfrespect, en zelf-bepaling, doordat er van kleins af aan werd gespeeld, geklooid aan je behoefte om ergens bij te horen. Als je van heel jong af aan te horen krijgt dat God {en/of papa} boos wordt als dit, of dat de Heer {en/of mama} verdrietig wordt als dat (en dan meestal om dingen waar jij dan bijna geen controle over kon hebben, zoals basale lichamelijke of emotionele reacties op van alles), dan fuckt dat nogal behoorlijk met je innerlijke systemen...

Een tijdje geleden las ik een een of ander damesblad dat een van de redacteuren in haar stukje bijna smeekte om iets van de vroegere kerk-leiding terug te krijgen in de maatschappij, want dat miste ze zo - leiding van boven af... We moeten het tegenwoordig allemaal zelf maar uitzoeken, met allerlei zelf-hulp boeken en bijbehorende goeroes als nieuwe bijbels en pastoors... Want we weten het niet meer...
Nee, natuurlijk weten we het niet meer... Als je altijd verteld is hoe je moet leven, hoe je moet zijn, dan is het inderdaad spartelen op het droge, voordat je weer een soort van houvast hebt, maar is dat verkeerd? Kennelijk... Niet weten wat je moet doen, hoe je moet leven is doodeng, dus verkeerd... Ik worstel er zelf al weet ik hoe lang mee, en soms denk ik het gevonden te hebben, maar dan gebeurt er weer iets, en dan weet ik het ook niet meer... Hellup!! Iemand??!!! Boek!! Snel...
Maar toch...

Afgelopen week gingen meneer G en ik naar een film, Les Bien-Aimes. We hadden er zin in, het leek ons wel een fijne, maar al na een uur hadden we allebei het idee dat we een beetje verkeerd zaten... Was dit de 'onweerstaanbare' Catherine Deneuve die ons was beloofd?! Welk 'prachtig liefdesverhaal'? Kommer en kwel, en het hing van clichés en treurnis aan elkaar, en de liedjes... Jesus christ... Meneer G ging van ellende de zaal uit, en ik zwoegde mij naar het einde toe... Nou ja, jammer dan, er zou wel weer een andere leuke film draaien en anders kunnen we altijd nog naar Breda... Maar de rest van de zaal (bomvol) leek het allemaal heerlijk te vinden... Gelachen dat er werd, en genoten... Meneer G begreep niet dat niemand net als hij zag wat een onzin het was... Ik dacht dat het kwam omdat men liever een film vol clichés zag (en wist waar men aan toe was) dan dat ze uitgedaagd zouden worden door iets wat ze niet begrepen (zoals deze film, waar maar 8 man in de zaal zat), en dat dat waarschijnlijk een best wel Westers ding is, niet alleen in Nederland...

Waar ik heen wilde met dit stukje? Eh... Voor jezelf leren denken, je eigen leven leven, de meneer pastoors {tegenwoordig vervangen door de media} en de mening van je familie links durven laten liggen/staan... Niet bang zijn voor de duivel, of verdoemenis in de hel, of voor de praatjes van de buren, of je gevoelens, je emoties...

Maar dat is dood en doodeng... want wie vertelt je dat je het goed doet?!

visueel

2012-02-06T14:40:00.002+01:00

- deze is een {soort van} reactie op de blog van Kati -

Wanneer is een mens zo oke dat men geen hulp nodig heeft van zijn omgeving, of allerlei instanties?

Deze vraag speelt al een tijdje door mijn hoofd. Vooral omdat ik ervan overtuigd ben dat ik het zonder die hulp niet zou redden in het leven. Natuurlijk weet ik dit niet, en denk ik dit vooral - ik heb het nog nooit echt geprobeerd, sinds een hopeloze poging ooit in Engeland, toen mijn pa mij moest komen redden, omdat Prinsesje Petronella hier zich in de nesten had gewerkt en blut was... Sindsdien ben ik al bijna 20 jaar samen met meneer G, heb ik 4 prachtige mensen op de wereld gezet, heb ik een Baan, die Betaalt, en woon ik in een heus huis... Alleen: meneer G en ik passen niet meer zo goed samen in dat huis met al die kinderen - naarmate mijn persoonlijkheid sterker wordt, slinkt dat van hem dus niet, botst het als een kermisattractie, en de kids zijn ook geen ineen krimpende viooltjes (lamme vertaling uit het engels: onderdanig, nietig) - dus hebben we besloten om of een heel groot huis te visualiseren (maar meneer G gelooft daar niet zo in), of twee aparte huizen naast elkaar, of in de buurt, maar dat zit er dus financieel niet zo in... Of accepteren dat het de komende paar jaar niet zal veranderen...
Maar, maar, maar...

Ik vind mezelf dus niet Goed Zoals Ik Ben...
Ik ben niet Sterk, of Zelfverzekerd, of Zelfredzaam, of Daadkrachtig...
Want dat hoor je te zijn in mijn ogen, als je Volledig mens bent...
Ja, soms wel, dan lukken al die dingen gewoon, maar het is niet mijn Dagelijkse Stand, zeg maar...
Of misschien zie ik mezelf wel niet helemaal goed, heb ik nog een heleboel oude rotzooi in mijn hoofd, oude overtuigingen die niet meer van toepassing zijn (als ze dat ooit al waren...).
Als ik goed genoeg ben voor mezelf, dan moet dat toch oke zijn?
Alleen: dat huis...
Hm... Visualiseren dan maar...

georganiseerde sneeuw

2012-02-06T09:24:00.000+01:00

Nou, de dag begint al fantastisch...
maak ik mijn favoriete ontbijt klaar (bio-yoghurt met Krunchy {spelt} en stukjes gedroogde abrikoos) blijken de cranberries op te zijn!!! En die maken het juist zo lekker... Wat nu?!! Hm...

Iets anders:
Afgelopen vrijdag, toen het in Roosendaal ineens begon te sneeuwen, en ik de dwarrelende vlokjes al dansend neer zag dalen, wist ik dat terug naar huis fietsen interessant zo worden... Wist niet of er gestrooid zou zijn, alleen dat het verkeer tot chaos zou zijn geworden, want dat is het altijd, op de eerste dag van de sneeuw... Sneeuw is een betere terrorist dan welke fundamentalist ook... Hier in het Westen dan... Neem een paar miljard lieflijke vlokjes en een heel land ligt op zijn kont - treinen rijden niet, auto's gaan stapvoets en fietsers glibberen naar waar ze heen moeten... Er heerst nog net geen totale paniek...

Eigenlijk ook wel een mooi voorbeeld van wat wij met zijn allen - mits net als die sneeuwvlokken samenwerkend - voor elkaar zouden kunnen krijgen...

foto bovenaan: otto

foto hieronder: max

ruim tijd

2012-02-02T13:36:00.000+01:00

Most men lead lives of quiet desperation
and go to the grave with the song still in them.

{de meeste mensen leven een leven van stille wanhoop,

en gaan naar hun graf met nog het liedje binnen zich}

Henry David Thoreau

Deze week kwamen mij een aantal dingen bij elkaar - 'toevallig' - waardoor een deel van het Grote Probleem waar ik al mijn hele leven mee lijk te zwoegen, wat ik al zo lang meezeul, een flinke trap lijkt te zijn toegediend...
Maar dat heb ik vaker gedacht, dus ik geloof niet dat dit m is... Misschien een eerste, volgende scheur in het ijs... Ik hoop het...

Wanhoop is een van de krachtigste en meest nutteloze van alle emoties, echter, velen van ons hebben het aangeleerd als een van de meest voor de hand liggende. Zoals ratten die leren dat het geen nut heeft om van de ene naar de andere kant te klimmen omdat ze een electrische schok krijgen zodra ze het proberen (in tegenstelling tot diegenen die leren dat er een beloning ligt aan de andere kant), gaan velen van ons gebukt onder de aangeleerde reactie die ooit kwam van diegenen die onze opvoeding op zich namen (vaak zelf zo getraind...) en onze omgeving om niet eens een poging meer te wagen om ons leven een andere draai te geven, m over het hekje te klimmen en onze beloning te zoeken, want waarom zouden we weer een schok riskeren?

Als zich een probleem aandient, of iets wat je niet wil dat het gebeurt is het een gezonde reactie dat je gaat zoeken naar een oplossing, iets waardoor je verder kan, of uit de situatie waarin je zit. Wat een natuurlijke, gezonde reactie is, iets waar je niet eens over na zou moeten denken... Een overlevingsmechanisme wat bij een aantal van ons gelukkig nog wel goed werkt... Gelukkig maar...

En bij mij wordt er nog steeds aan gesleuteld. Ik moet het eerst gaan herkennen, wanneer het gebeurt, wanneer ik in wanhoop-modus ga, en wanneer ik ruimte en energie toelaat om de oplossing tot me te laten komen.. Vanmorgen lukte het even, en het voelde als een opluchting, alsof ik iets wat me in een wurggreep had even los kon laten... 'Zie je wel,' werd er tegen me gezegd, 'de oplossing zit wel in je, als je er maar plaats voor maakt...'

Tijd om op te ruimen dus...

zo'n vrouw

2012-01-31T10:20:00.000+01:00

Zij was er kennelijk zo een...

Zo'n trieste vrouw waar ze wel eens over las in de Libelle bij haar moeder thuis, zo een die niet uit een relatie kon stappen die op een of andere manier niet werkte, maar waarin geen van beiden de stap durfde zetten om er iets aan te doen. De realisatie druppelde langzaam binnen, terwijl ze de afwas deed. De borden en kopjes die door hem waren vuil gemaakt, gisteravond laat, en die zij weer mocht schoonmaken. Alweer...

Ze wist niet of ze boos moest zijn, of welke emotie ze nu eigenlijk voelde. Ze voelde zich verdoofd, lamgeslagen na jaren zoeken naar redenen waarom ze wel gelukkig was, waarom ze zich wel tevreden voelde binnen haar huwelijk, maar de put was leeg. Ze haalde nu alleen maar modder naar boven, de rotzooi die ze zo lang had genegeerd.

Inderdaad, hij was degene die haar een reden had gegeven om te geloven dat er een weg was uit de grauwheid die haar leven toen was, en hij hielp haar om zichzelf te zien als een vrouw die de moeite waard was, gewoon, omdat hij dat vond. Maar de opwinding die dat toen gaf, had al jaren geleden plaats gemaakt voor iets dat leek op vanzelfsprekendheid. Er miste iets, en ze durfde niet toe te geven wat het was.

Het droogrekje vulde zich gestaag met de koffiekopjes en bierglazen, en ze zuchtte diep. Ooit had ze gedroomd over een gepassioneerd leven met een mooie man, eentje die wel leek op haar man, alleen was deze helemaal gek van haar, een beetje zoals je ze in romantische films zag. Zoals je ze kennelijk alleen maar in romantische films zag. Een domme dromer was ze, wist ze van zichzelf. Een dromer, met haar hoofd in een wolk, fantaserend over een leven vol moois en een lieve, maar toch hartstochtelijke man die met liefde en plezier een haardvuur in elkaar toverde, waarbij ze zouden zitten en praten over het Leven en van alles en waardoor ze zich vurig aanbid wist...

Hij had nog nooit gezegd dat hij van haar hield. Soms, dan hoorde ze hem zeggen dat hij om haar gaf, en dan klonk het meer alsof hij met een pistool tegen zijn slaap gedwongen werd haar weer eens gerust te stellen. Ze wist het toch wel, dat hoefde hij toch niet elke week tegen haar te zeggen? Ze wist ook wel dat hij moeite had met het laten zien wat hij voelde, dat zijn liefde tonen hem net zo makkelijk afging als bij haar het geven van een voordracht aan een collegezaal vol tieners... En daar had ze al vijftien jaar rekening mee gehouden. Ze had het in het begin wel eens aangekaart, geprobeerd hem te laten praten over hoe en waarom, maar de kilte die dan in de kamer hing was het haar niet meer waard geweest, dus liet ze het gaan, en werden ze na verloop van tijd, nadat hun twee kinderen steeds meer hun eigen gang gingen, maatjes. En niet meer dan dat...

En dat zou vast en zeker prima zijn geweest - ze voelde zich vereerd dat hij tenminste in haar heel soms durfde vertrouwen, als was zij klaarblijkelijk de enige vrouw in de wereld die deze eer toekwam - als ze nooit had gevoeld wat ze vorige week ineens voelde. Dan had ze geen vergelijkingsmateriaal en kon ze fijn verder met haar leven op half. Maar het was er wel, en nu was zij behoorlijk verward, en bleef het gestalte van de Man in Kwestie koppig steeds terugkomen in haar gedachten... Vervloekte Man in Kwestie!! Waarom moest uitgerekend hij de leerkracht voor keramiek vervangen die nu afwezig was wegens een burn-out?! Maar nee: het lot had anders bedacht en maakte dat hij zich kwam melden, vorige week, op haar kantoor, waar ze de administratie van de middelbare school - voor een deel - onder haar hoede had. En meteen al, toen hij zich voorstelde en vroeg waar hij moest zijn, voelde ze zich warm worden van binnen. Hij lachte zo mooi, vooral naar haar... De rest van de week bleef ze hem tegenkomen, en ze kregen een gesprek over een theatervoorstelling waar ze allebei heen zouden gaan, en ze voelde zich weer net een tiener - niet veel ouder dan haar jongste zoon. Hij raakte haar wel eens aan, terwijl hij praatte en dan voelde ze een lichtflits in haar hoofd.

Ze haalde het stopje uit de gootsteen en veegde het aanrecht schoon. Potjes pindakaas en chocopasta gingen in het daarvoor bestemde mandje in de kast, en de koffiebus zette ze in de koelkast. De blauw met groene bloemetjesmok die ze ooit van vakantie had meegebracht stond klaar voor de koffie uit de kan. Ze spoelde de gootsteen schoon en veegde de laatste kruimels eruit, waarna de poetsdoek in de wasmachine werd gegooid, en ging zitten op de stoel die naast de verwarming stond. Uit haar broekzak haalde ze het papiertje. Zijn telefoonnummer stond erop. In potlood. Als ze hem zou bellen, zou ze nooit meer zo'n vrouw zijn... Niet zo'n triest, maar zo'n andere... En wat had ze liever?

vallend geloof

2012-01-30T11:58:00.003+01:00

moet kennelijk even reageren op het stukje van Kati, in haar krabbels over 'geloven'

Zoals zij en vele anderen hier in Brabant, groeide ik op als een lief Katholiek meisje, met het lef niet om wat ik hoorde en zag om me heen - in de kerk, in het dorp, bij vrienden - in twijfel te trekken. Ik deed het gewoon niet... Ik voelde me veilig, denk ik, in de wetenschap dat er een kleine gemeenschap was waarbij ik hoorde, die mij tot een van hen zag.
Tot ik natuurlijk de puberteit inging en ineens alles in twijfel trok. Alles...
Mijn familie, mijn kerk, mijn veilige haven, de hele samenleving - alles voelde ineens alsof het me een loer had gedraaid, nergens voelde ik me nog veilig en geliefd... En met het geloof had ik het al helemaal gehad... Waarom zou ik een verhaaltje geloven over Adam en Eva, of Jezus en al zijn kunstjes, over een God die overal een oordeel over had?! Het klopte allemaal niet meer, en voor mij hoefde het voorlopig niet...

In Engeland heb ik nog even een poging gewaagd, in het kerk-gemeenschapje tussen de dorpjes van
East Sussex in, in samen-zijn met voormalig Ierse emigranten en de Franse au-pair die ik had leren kennen, maar echt werken deed het niet... Ik hoorde er niet tussen... Het gevoel was er niet meer...

Want wat geloof je dan, als je gelooft? Is het een vertrouwen hebben in iets buiten jezelf, wat je overal doorheen sleept, in tijden van crisis en nood? Of is het die oordelende man ergens op een wolk, die jouw daden in de gaten houdt, en die jou op een soort van Goed Pad houdt? Of geloof je daar niet in maar ben je bang dat er niets zal zijn als je dat hardop toegeeft, bang voor het Grote Niets? Want het is natuurlijk veel veiliger om de schuld op iemand anders te steken, als iets vreselijks gebeurt, zelfs al is het God, in plaats van de volledige verantwoordelijkheid van jouw leven door jezelf op te eisen... Dat wordt zelfs beschouwd als zijnde arrogant...

Want ook ik voel dat er een kracht is buiten mezelf die dingen kan laten gebeuren, die dingen mogelijk maakt, die zorgt dat waar ik me op focus ineens waarheid wordt... Is dat God?
Ook ik voel dat je niet zomaar alles mag en kan, zonder dat er - noem het karma - een retributie komt wanneer ik over de schreef ga... Is dat God?

Mijn geloof is dat 'God' uitgevonden was in een tijd dat kerkelijke leiders vonden dat mensen iets herkenbaars nodig hadden om zich mee te kunnen identificeren, bang voor te zijn, om ze er onder te houden, maar wanneer ik lees over Boeddhisme, of Taoisme, of een ander {naamloos} spiritualisme, voel ik dat de kracht die diep van binnen in je zit, het 'goed' en 'fout' wat je in je leven hebt geleerd, en het prachtigs wat de evolutie van de wereld heeft gemaakt, dat dat allemaal God mag heten, en dat geloof iets is wat je voelt voor het Leven en je Lijf en de Liefde die je ervaart...
Dat het allemaal al Go{e}d is...

mm groen

2012-01-30T10:55:00.000+01:00

de laatste van deze maand...

vorige keer stopte ik bij Kula Shaker, een nogal Britse band, die eventjes belangrijk was in de popgeschiedenis aldaar. Zij stootten Oasis - een andere nogal Britse band - van hun sokkeltje af, omdat hun cd plotselig niet meer de snelst verkopende was. Oasis werd weleens om minder belangrijke dingen heel pissig...

dit nummer schijnt in antwoord geschreven te zijn op een nummer van Nirvana {i hate myself and i want to die... dat soort vrolijks...} en daar luister ik ook heel graag naar... Fijn, Gallagher bro's...

In een docu over Nirvana een jaar of vijftien geleden kwam ik tot de prettige realisatie dat Kurt Cobain best wel goed bevriend was met Michael Stipe, de zanger van de band uit het allereerste klipje van deze ketting... En zo zijn we weer rond, met een van hun mooiste liedjes, van Green, uit 1988, toen ik ze ontdekte en zo gelukkig was met ze... Hem...

dramatisch

2012-01-29T14:11:00.000+01:00

velen van ons - en hier schaar ik mezelf onder - houden wel van een beetje drama in het leven...
het geeft ons het idee dat er meer is dan de gewone, saaie, vervelende routine van alle dag...
het geeft ons aandacht van anderen, zij die ons even zielig vinden, of juist heel stoer, en dan kunnen we er weer even tegen...

Er zijn ook mensen die dat vervelend vinden en jou een aandachtstrekker, en je mijden, of veroordelen. Waarschijnlijk omdat ze hun eigen aandachtstrekker gespiegeld zien en dat vinden ze dan niet zo prettig... Iets waar ik mezelf wel eens op betrap als ik een kennis haar drama zie uitspelen en er een beetje moe van wordt... En dan moet ik terug naar mijn eigen drama's en toegeven dat ik het zelf ook vaak uitlok. Of voor opensta...

Even geleden kwam ik erachter dat mijn leven niet compleet is zonder af en toe een flink drama... Een verliefdheid die nergens heen gaat, me zorgen maken om iets wat zichzelf gewoon uit zal spelen, maar wat mij even bezighoudt... Zwelgen van verlangen naar plekken waar ik me gelukkiger voelde maar die ik alleen heel soms kan bezoeken... of naar momenten die nu even niet in mijn leven zullen zijn...

Bijna ben ik af van het gevoel dat ik een stomme aanstelster ben, zoals mij lange tijd geleerd was. Bijna voel ik dat het gewoon bij mij hoort, en misschien vind ik binnenkort een manier om er uitdrukking aan te geven zodat ik vaker een gevoel van voldoening heb... Dan kan ik het ook gewoon hebben van andere drama queens {m/v} en kan ik weer iets van mijn lijstje strepen...

'look at me

look at me

look at me now

it is fun to have fun,

but you have to know how...'

uit: The Cat In The Hat - Dr. Suess

dingetjes

2012-01-28T15:21:00.001+01:00

mooi :: de plaatjes op deze site

leerzaam :: mediteren

zelfs als het op zijn antroposofisch gaat...

blijkt toch wel erg te lijken om gewoon mediteren

de rust in mijn hoofd - zelfs voor maar even - is heerlijk

zin in :: mijn spelt-croissant

die op me ligt te wachten tot morgenochtend...

muziek :: battery kinzie - fleet foxes

film :: the artist

vorige week - vrij onverwachts - gezien in breda

prachtig eerbetoon

aan de stomme film van begin vorige eeuw

tv :: call the midwife

best wel grappige serie op de BBC (where else...)

over vroedvrouwen net na de 2e WO

website :: right brain planner

was er ooit op gestuit op zoek naar ideeën voor art journals,

maar bleef hangen voor de inspirerende stukjes van de schrijfster...

mooi werkje van deze kunstenares

niet normaal

2012-01-26T12:15:00.001+01:00

de challenge waar Kati en ik ons deze week op storten:

irritante gewoonten in relaties

Het lijkt erop dat mijn wederhelft niet helemaal normaal is.

Gelukkig maar, want ik houdt niet zo van normale mensen...

Vandaar waarschijnlijk dat ik m in het buitenland heb gevonden en niet hier in de buurt...

Niet dat er iets mis is met Hollandse mannen, maar ze doen het niet voor me. Ze zijn te gewoon, zeg maar... Te makkelijk conformistisch...

Die waar ik mee mag samenleven, al bijna 20 jaar, is een rare. Hij is namelijk heel sterk, qua persoonlijkheid. Al zou ik hem willen veranderen, het zou me niet lukken... Heb wel eens een poging gewaagd, omdat er toch dingen waren waaraan ik me stoorde en geleerd had dat door flink te manipuleren ik wel wat voor elkaar kon krijgen {zo deden de vrouwen in mijn omgeving het tenminste}, maar ik botste op die dikke muur van m, kreeg een norse blik {als ik geluk had} en leerde al snel dat als ik een probleem had, ik er zelf iets aan zou moeten doen... En gelijk had hij... Met een krachtige, onbuigzame, beetje excentrieke man samenleven vergt een aantal dingen van je, en de meest irritante - voor mij - was dat ik mijn eigen krachtige persoonlijkheid tot uiting heb moeten leren brengen...

Om redenen die mij nog niet helemaal duidelijk zijn, is het me nooit echt gelukt om mee te gaan in 'zijn mannen niet irritant omdat...' gedachten die je als vrouw zou moeten koesteren... Ik heb geen hekel aan mannen, en ook niet aan hun 'irritante gewoonten', ik heb dan weer wel een hekel aan de irritante gewoontes van {veel} vrouwen om zichzelf af te splitsen van Mannen en zichzelf op de borst te kloppen als zijnde Superieur... Ik vind mannen leuk, nou ja, de niet helemaal normale dan, de krachtige persoonlijkheden, de verstandelijke mafkezen eronder...

Hier kwam ik - alweer - achter toen ik met Kerst voor de tv was geschaard (hoe doe je dat, scharen?!) met Polleke naast me gepropt in de toch net iets te kleine hobbelsstoel van Ikea, en we naar Sherlock gingen kijken... Ik was in eerste instantie verbaasd dat een nogal geflipte, antisociale, excentrieke, kennelijk ongevoelige, afstandelijke, ondoorgrondelijke gast {zoals de moderne Holmes was gemaakt} mij zo intrigeerde, nee: mij zo opgewonden maakte, en vroeg me af wat me in godsnaam aantrok aan dit figuur... Mannen zoals hij zijn irritant, want ze voegen zich niet makkelijk naar de hand van... ja van wie eigenlijk... Hun partner? Zij laten zich niet manipuleren, zij verwachten dat diegene waarmee zij hun leven delen net zo onafhankelijk denken en zijn als zij... Waarschijnlijk is dat hetgeen ik graag zou zien in mezelf, maar niet makkelijk vindt {de helden-spiegel}. Waarschijnlijk is wat hij vindt in een partner (in zijn geval Dr Watson) wat hij niet in zichzelf kan vinden...

Maar meer nog dan al die spiegels, wist ik dat ik nooit op een man zou kunnen vallen die niet zo was als hij. Zoals meneer G is. Wat een flinke realisatie is, omdat ik al maanden in een soort van crisis zat, ten opzichte van onze relatie... Ik vond dat ik veel miste, dat hij niet genoeg was voor me, dat ik een lieve, zachtaardige, milde man nodig had... Maar Sherlock Holmes maakte het duidelijk...

Goed, soms is hij irritant en wordt ik gek van zijn onbuigzaamheid, maar boven alles weet ik dat zijn humor, zijn hersenkronkels, zijn manier van denken, zijn ietswat onaangepaste gedrag, het feit dat hij niet zo makkelijk te doorgronden is, datgene is wat ik eigenlijk mateloos bewonder, en i wouldn't have him any other way...

mm * grate*

2012-01-23T10:23:00.000+01:00

Brandford Marsalis kan aan zo ongeveer iedereen-die-wat-voorstelde-in-de muziekwereld worden gekoppeld, inclusief al zijn broers en pa, maar ik heb vanmorgen zin in zijn samenwerking met Dizzy Gillespie, die met die wangen...

nog even terug naar Marsalis, want hij heeft niet alleen met jazz legendes gespeeld (zoals ook Miles Davis...), maar ook met de overgebleven leden van Grateful Dead, die zichzelf heel origineel The Dead noemde

in de jaren 90 vormde Grateful Dead dan weer een leuke inspiratiebron voor de Britse band Kula Shaker, en daar luisterde ik heeeel graag naar toen de jongens nog klein waren... Was ze een beetje vergeten, maar nu niet meer...

trappetjes

2012-01-21T12:15:00.000+01:00

weet wel dat ze erbij horen, maar ik wordt er heel erg moe van...
al die dipjes waar ik doorheen moet om het licht weer te zien...

sinds een paar weken doe ik mee met een mini-cursus antroposofisch mediteren (wat volgens onze 'onderwijzer' niet lijkt op zen-mediteren, maar waar ik steeds maar vergelijkingen mee vindt...) en die las een prachtig gedicht voor wat Rudolf Steiner honderd jaar geleden had geschreven en waaruit hij een zin haalde die wij een paar minuten op ons moesten laten inwerken.
het gedicht:

in de zielengronden van de mens
leeft de geest-zon, zeker van zijn overwinning
de juiste krachten van het gemoed
zijn in staat haar te voorvoelen

in het winterse innerlijk leven
en het hoopvol streven van het hart
aanschouwt de overwinning van de geest-zon
in het gezegende kerstlicht
als het zinnebeeld van het hoogste leven
in de diepe winternacht

de zinnen waarop wij mochten mediteren waren de eerste twee, en die maakten nogal wat los bij mijn cursusgenoten (vooral vrouwen die een heel leven achter zich hadden). De meneer van de cursus had al uitgelegd dat die zielegrond de plek was waar je, na verlies, of gewoon, in de ritmes van het leven, terecht kon komen, als in een diepe put waar je zo gauw niet zag hoe je eruit moest. Een depressie, bijvoorbeeld. De geest-zon was dan die sterke innerlijke kracht, je hart, dat sprankje hoop, dat dingetje waardoor je er weer zin in kreeg, en die was er altijd.
En ik begreep het. Ik voelde dat ik - keer op keer - uit die zielgronden naar boven klom, er weer bovenop kwam, dat mijn geestzon het trapje weer klaar had gezet zodat ik naar boven kon, en ik weer verder kon.

Alleen, waarom moet ik dan steeds weer zo diep die put in? Wat heeft die put, die diepte, toch voor zin? Ooit stond in de Happinez een stukje over het gegeven dat wij die put helemaal niet meer in mogen van de Moderne Wetenschap... Er zijn pilletjes voor, dus is het niet meer nodig om in de put te zijn, om diep naar binnen te gaan en even helemaal dicht bij jezelf te komen, om de stilte in jezelf te vinden... en er vanzelf weer, als het voor jou goed is, uit te komen... Wij hebben het vertrouwen in de stilte, in het naar binnen gaan, het mooie wat dat op kan leveren, verloren. Wat heel jammer is, want het levert zoveel moois op, en het licht naderhand is prachtig... {Natuurlijk, voor sommigen onder ons is het doodeng, voelen zij een angst en een verdriet wat zoveel sterker voelt dan zij denken aan te kunnen, en ik ben de laatste die meent dat het allemaal makkelijk op te lossen is met vertrouwen en liefdevol denken, maar onder deze beschrijving, deze diepe triestheid valt niet de meerderheid van ons...}. En misschien - om met sommige lui te spreken - is het in bepaalde gevallen helemaal niet de bedoeling dat we er een tijdje uitkomen... willen we even niet meer meedoen met de samenleving waarin we ons niet thuisvoelen... Willen we even ontsnappen uit het verhaal...

Dus, mag ik leren accepteren dat dat dipje steeds erbij hoort, dat dat een deel is van mijn zijn, dat ik kennelijk iets heb om een antwoord op te vinden, ergens diep van binnen...
het trapje komt wel weer...

(hier is iets meer te lezen over hoe er in de antroposofie wordt omgegaan met dippen van allerlei formaten)

- foto van hier -

10 opvrolijkers

2012-01-19T14:53:00.001+01:00

tien dingen die mij normaal gezien wel uit een dip halen...

1. mooie hoofden - die van de zanger van Mumford, bijvoorbeeld, of Tom van Editors, of *zwijmel* Eddie Vedder...
2. fijne muziek - teveel om op te noemen...
3. een meditatie - even naar binnen en mijn gids/engel/hoe-noem-je-die vragen om wat verheldering in mijn hoofd...
4. een brief van deze of gene
5. wandelen langs de zee - maar die is zo ver weg vandaag!!! en het regent al de hele dag...
6. tekenen
7. me de Engelse Zuidkust voor de geest halen, net doen of ik er weer rondloop
8. suf voor me uit zitten kijken en de stem van mijn verstand ('opstaan, luiwammes, en wat nuttigs gaan doen...') negeren
9. iets nuttigs gaan doen - de afwas, kleren ophangen of opvouwen, strijken, stofzuigen, poetsen...
10. mijn kinderen zien aan het eind van hun schooldag...

op half

2012-01-18T12:39:00.002+01:00

de challenge van Kati en moi

een beetje vroeger dan afgesproken, maar hij moest er nu uit...

- HEIMWEE -

Een kennis van me uit het Baltische begreep me eerst niet helemaal...
Ik had heimwee? Maar ik woonde toch gewoon al in Nederland? Hoe kon ik dan heimwee hebben?
Nee, ik heb heimwee naar Engeland...
Huh?
Ja, Engeland, Hastings, dat stomme verlepte stadje aan de zuidkust...
Okeee..... (ik zag m al van die bewegingen maken die aangeven dat je je gesprekspartner niet helemaal toerekeningsvatbaar vindt).
Maar dat heb ik dus wel - flinke heimwee naar Daar...
Soms erger dan anders, vaak valt het wel mee...

Maar als het niet meevalt, dan voel ik me hier gevangen, bekneld in een land waarvan ik de regels niet snap, waar ik niets heb met de Gewone Cultuur, waar ik me een heel vreemde eend in de bijt voel.
Maar, zoals mijn Baltische vriend al schreef: hoe kan dat dan? Wat had je daar wat je hier niet hebt?
Geen idee hoe ik dat moet uitleggen...
Ten eerst heb ik veel meer met de humor. Heel belangrijk...
Ten tweede voel ik me fijner bij het gebrek aan logica wat daar heerst. Dingen gebeuren omdat ze gebeuren, niet omdat het zo hoort, of op verklaarbare wijze... Alles hoeft niet in een vakje. Ik kan daar gewoon Zijn omdat ik zo wil/moet/alleen maar kan Zijn... Klaar...
Tenminste, zo voelt dat voor mij...
Ten derde: Ik Voel Me Er Op Mijn Gemak... Meestal...

En het is niet zo dat ik me hier alleen maar diep ongelukkig zit te voelen - helemaal niet. Maar ik ben hier niet af... Het voelt alsof ik alles met mijn voet op de rem doe, niet helemaal echt leef... En ik weet niet hoe ik me hier zoals daar kan voelen, zoals mijn therapeute meende dat toch echt wel de bedoeling zou zijn... Ik voel het hier niet... Ja, in Zeeland, soms, of in Antwerpen, maar daar woon ik niet, daar ben ik maar soms, even, en dan moet ik weer weg, terug naar mijn 'woon'plaats, waar ik weer terug op half moet...

- halve maan, van hier -

volvo

2012-01-17T09:39:00.003+01:00

Lange tijd voelde het alsof mijn leven zich afspeelde in een onbestuurbaar botsautootje van de kermis...
ik had geen, of heel weinig, controle over mijn wagentje, had de knallen en botsingen maar te nemen zoals ze kwamen en dat voelde soms wel fijn - go with the flow - maar vaak ook verschrikkelijk... Het moeten omgaan met al dat gebots en getrek en gedoe vergde veel van mijn energie. Veel te veel...

Tegenwoordig, na jaren van naar binnen kijken en leren zien waar de knelpunten zaten en hoe ik mijn grenzen moest leren herkennen, voelt het alsof ik in een Volvo rijdt, een heel mooie, met betrouwbare technische snufjes, en een krachtige, stevige buitenkant, en IK heb de controle over de versnelling, en mijn voet zit net zo dicht bij de rem als het gaspedaal... Want IK heb de leiding over dit ding, en hoewel ik nog steeds de zaken van buitenaf niet onder controle heb, voelt het alsof ik tenminste op de rem kan gaan staan, of gas kan geven wanneer het mij uitkomt, en dat voelt zoveel rustiger, zoveel fijner...

Soms ben ik nog een ongeleid projectiel, laat ik heftige verlangens en passies de overhand nemen, doe ik dingen die niet altijd handig zijn, moet ik weer even op de rem, maar ik weet nu dat ik het kan, dat ik het mag, dat ik niet door iets van buitenaf geleefd wordt, maar door mijzelf, door mijn eigen, veilige, betrouwbare ik...
Ik ben mijn eigen Volvo...

MM * cool *

2012-01-16T11:10:00.001+01:00

vorige week bleven we hangen bij The Who.

belangrijke band die op meer dan alleen muziekgebied hun stempel heeft gedrukt.

ze hadden ook iets te maken met een aantal films,

waarvan Tommy en Quadrophenia in het oog springen.

in die laatste film - wat een soort van iconische mod-pic werd, en waarvan de stad Brighton,

waar het was gesitueerd, nog steeds de vruchten plukt - speelde ook ene Sting mee.

Hevig geblondeerd, en niet heel lang...

Sting stal mijn hart al in 1985...

en deze van hem vind ik heel mooi

in de band die Sting bij elkaar raapte om zijn Dream of the blue turtles te maken zat ene

Brandford Marsalis, een mooie kerel die ook heel mooi sax kon spelen.

hij mocht bij vele groten zijn dingetje doen, maar had even een eigen band:

leef!

2012-01-12T12:27:00.001+01:00

de enige die mij tegenhoudt om te leven

is mijzelf...

eet hartgrondig

drink met vrolijkheid

zing zonder schaamte

dans vol overgave

lach vrijelijk

heb vrijmoedig lief

leef, zonder spijt...

10 dingen

2012-01-10T14:12:00.004+01:00

een rijtje dingen die ik dit jaar graag gedaan zou willen hebben...
{ja, weet het: beetje fataal om het op te schrijven for all the world to see, maar is misschien ook wel een stok achter de deur - ik ken mezelf intussen...}

1. mijn doel op deze aarde gevonden hebben...
2. ~~weten hoe mijn~~ intuitie ~~klinkt - in tegenstelling tot de zwamtut die ik tot nu toe steeds hoor (~~dit is een heel fijn hulpstuk hierin~~) en er feilloos op durven varen~~
3. een leuke band (of 2, of meer) live zien spelen.... (iemand ideeën??)
4. naar Engeland (ik heb zo ongelofelijk veel heimwee dat het {bijna} pijn doet...)
5. weer eens een boek uitlezen (een roman dus...)
6. een tas vilten (met de inspiratie en het enthousiasme van mijn vriendin Mo en haar nieuwe werkruimte zou dat moeten lukken)
7. geen wrok meer koesteren tegen bepaalde personen...
8. tenminste een ding van mijn (geheime) lijstje dingen-die-ik-niet-durf-of-mag-van-mezelf gewoon doen en zien of de wereld vergaat...
9. ~~de kerstboom opruimen~~ {nou ja, dat heeft meneer g maar gedaan uit onvrede...}
10. accepteren dat ik waarschijnlijk nooit meer zo gelukkig zal worden als in 1991/1992... {of misschien toch wel.... [visualiseren!!!] who knows... }

- een van de {vele} ontdekkingen uit 1991... -

MM * begin *

2012-01-09T10:53:00.003+01:00

bij gebrek aan inspiratie bombardeer ik deze maandag maar weer tot Muziekskes Maandag...
begin van een jaar, begin van de week, begin (nog een beetje) van de maand...
maar niet zomaar wat, ik wil een ketting gaan maken met songs die op een of andere manier aan elkaar te linken zijn.

Ik begin met R.E.M.'s Begin the begin,

samen met Eddie Vedder {EDDIE!!!!!!!!!) van Pearl Jam...

En Eddie zingt/speelt graag met andere Groten Der Podia,

zoals hier in een van mijn favoriete songs van PJ,

samen met Pete Townsend van The Who.

Van The Who zijn vele songs behoorlijk bekend

{nog net niet tot vervelens toe}, maar deze is ook van ze...

Pete Townsend was nog een broekie, in 1965...

volgende week maandag de volgende drie

enig idee wie of wat dit kan opvolgen?

tips zijn welkom!

zandstralen

2012-01-06T20:18:00.001+01:00

soms kom ik op Facebook pareltjes tegen waar ik heel erg blij van wordt...

vandaag bijvoorbeeld, postte een vriendin van me de volgende youtube link

en na het bekijken ervan kreeg ik heel erg zin om een hark en grote stok te zoeken
en meteen naar Het Strand te rijden...
Ware het niet dat het al pikkedonker was,
keikoud en ik zo naar Eastenders moet gaan kijken...
Maar anders...

ook deed het me denken aan de tijd dat ik elke dag langs het strand in Hastings wandelde om te zien wat er nu weer op was getoverd aan kunstwerkjes met de in de verschillende kleuren kiezelstenen die in giganstische getalen op het strand lagen {en nog liggen}... Een jongeman had het idee gekregen om de kleuren te scheiden en er zwart/wit/bruin/beige-gekleurde creaties van te maken. Zomaar... En al vijftien jaar heb ik er niet meer aan gedacht, tot ik dus die zandman met zijn hark over het strand in Nieuw Zeeland zag bewegen, alsof bezield...

Het strand leek altijd een magische kracht uit te oefenen op de jongens, vooral als er kiezels waren, en er werden prachtige werkjes gemaakt, met stenen in alle maten en vormen, met zeewier en stokjes... We hadden niet veel meer nodig voor uren pret. Een foto van een gemaakt 'kunstwerkje' hangt nog ergens in huis, en je hoort bijna de zee ruisen en de meeuwen bleren...

Hier een link die ik heb gevonden met een kleine impressie van werk van Sid Beynon,

zoals de stenen tekeningen meneer bleek te heten...

blik op een deel van The Old Town en West Hill, Hastings...

routine klus

2012-01-04T10:59:00.001+01:00

merk dat het lang duurt voordat ik weer schrijf-zin krijg...
het is er even niet...
en dat vind ik heel jammer...
zou echt niet weten waar ik het over zou moeten hebben...
er gaat veel rond in mijn hoofd, er speelt veel, maar wellicht dat de vakantie parten speelt...
ik zou graag de saaie, voorspelbare routine van een schoolweek weer terughebben...

zag gisteren een stukje nieuws voorbij flitsen op de BBC, dat kinderen die veel routine hebben beter leren...
Dat die beter in hun vel zitten, of zo.. ik kan het even niet terugvinden op hun site, om de details even tot me te nemen, maar ik snapte het wel, op zich. En er schoot ook meteen door me heen: geef ik mijn kinderen wel genoeg struktuur mee? Ik heb er eigenlijk helemaal geen aanleg voor, ben zo blij met scholen en hun 'natuurlijke' struktuur, en dan vooral die van de vrije school... Maar uit mezelf: struikelblok, en een flinke... Doe ik mijn kids niet afschuwelijk tekort met mijn chaotische natuurlijke aard? Moet ik niet nog veeeel beter mijn best doen om mezelf iets van struktuur aan te leren, mezelf weer in een bocht wurmen die eigenlijk niet bij me past?
En om dan met de woorden van mijn vriendin Mo te spreken: en dan?

Is het nou niet eens tijd dat ik dat soort onderzoeken naast me neer leg, mijn aangeleerde onzekerheid over mijn eigen goede kanten loslaat en me oke voel - zijn kinderen die 'niet goed kunnen leren' echt zoveel slechter af?! Zijn kinderen die vwo halen en haar een hbo kunnen echt gelukkiger dan mijn 'domme' kids die niet volgens de klok leven, die hun gevoel volgen?

iemand zei ooit: regels zijn er voor diegenen die niet op zichzelf durven vertrouwen...

Nou ja...
Nog een stukje bij elkaar bedacht...

brighton, een chaotische engelse kuststad

vol creatieve geesten en plaats voor nieuwe, melige, kleurrijke zaken

een vers jaar

2012-01-01T12:10:00.001+01:00

net klaar met het afwassen van de oogst van gisteravond (oliebollenvet en de vele glazen)

en ben nu in de stemming om iedereen die hier wel eens komt een wens te sturen...

* * * maak van 2012 het speciale jaar

wat het zo lang al belooft te zijn!!! * * *

foto van otto

boekskes

2011-12-30T20:03:00.002+01:00

lange tijd kochten we welk jaar met kerst de Radio Times Kerst editie,

maar omdat we nu alleen maar BBC1 hebben, is het eigenlijk niet meer nodig...

maar ik vond het wel moeilijk, toen ik in de schappen

van onze kantoorboekhandel een prachtig exemplaar zag staan,

en hem bijna kocht...

hij is geillustreerd door ene Kate Forrester,

die ook dingen maakte voor de Royal Wedding,

en voor de (dure, maar allez) supermarkt Waitrose...

nog een paar ter illustratie van hoe mooi ze doorgaans zijn:

- die uit 1988 -

en deze omdat ik er zo blij van wordt...

dingen {van 2011}

2011-12-28T12:00:00.001+01:00

jaar dingen, deze keer...

mooi :: vriendschap {heb er een aantal nieuwe bij gekregen,

en de prachtigheid van oude gezien - zo fijn...}

liefde {in de vele verschillende vormen die het kan aannemen...}

jammer :: dingen die niet bleken te werken en die ik los mocht laten

{en dan niet alleen lichamelijk...}

leerzaam :: een flinke existentiële {en fysieke} crisis

grappig :: mijn collega's

zin in :: brownies!!

blij met :: mijn vriendinnetje Mo

stubru en Radio1 (be)
facebook
mezelf...
oliekrijtjes
postzegels en briefpapier
postbodes

muziek

what the water gave me - florence & the machine

someone like you - adele

valerie - amy winehouse

riverside - agnes obel

videogames - lana del ray

{he, een thema...}

film

beginners

the future

never let me go

rebecca

harry potter part 7 {part 2}

the social network

ontdekking

dans = mooi

loslaten = heerlijk

het is al goed

kerst dank

2011-12-27T12:02:00.001+01:00

kerst voorbij, het is nu gewoon vakantie...
twee van de jongens zijn hun achtenaam aan het nadoen (apenkooi, daarzo...), zoon een is bij een vriend, en Pops ligt op de bank naar Nickelodeon te kijken... Meneer G {blij dat hij deze feestdagen met mij weer heeft overleefd} is aan het werk, en ik kan me een heleboel dingen voor de geest halen die ik zou kunnen/moeten doen...

deze kerst was voor mij:

* een prettig samenzijn met alle kids, die er allemaal zin in hadden

* nog even een inzicht van epische proporties op de valreep - ik verwacht nog steeds teveel van mensen om me heen, en mezelf...

* opa en oma - zij maken tweede kerstdag een heel stuk gezelliger

* mijn zoon krijgt Echte Kerstpakketten...

* hamsters - al zijn die slechte kamergenoten 's nachts...

* bbc-tv... tja... wij kijken nou eenmaal graag tv met Kerst. En daar was het voor ons wel te doen: Dr Who, Eastenders (met Alweer een dramatische klimax - dat men daar niet massaal op vakantie gaat eind December is mij een raadsel...), Narnia, Merlin, kerstspecials van allerlei series {meestal nogal flauw, maar ach, it's Christmas!!), adverts voor de nieuwe Sherlock Holmes serie (waaahhh!!!), the Borrowers (met een heel harige Chris Eccleston als Pa)

- stonehenge, tijdens de winter solstice -

(toen het 'echt' kerst was...)

dolle woensdag

2011-12-21T15:34:00.003+01:00

stemming :: bedenkelijk

kleur :: grijs

zin in :: mijn bed

geen zin in :: zuurkool {?}

boek :: leef voor jezelf
van Dr Phil...
in tegenstelling tot de egotrip die het suggereert
{en die wij hebben aangeleerd te suggereren}
is dit een super doe-het-zelf psychologie boek
een aanrader van de bovenste plank
voor wie zijn ware ik wil loslaten op de wereld...

film :: beginners
vorige week in de bios gezien
prachtig...

muziek :: radio 4
jawel: de nederlandse
enige radio waar niet elke tien minuten
een kerstkraker uit de speakers schalt...
heerlijk...

website :: bbc good food

yummie...
*
kunstvorm :: panto
ooit in UK naar een {met kerst bijna verplichte} panto geweest,
vooral om het eens een keer mee te maken...
meestal een kinderverhaal in musicalvorm,
met een mannelijke 'ster'acteur als vrouw
of andersom
en anderhalf uur platte, melige grappen en grollen...

kerst gewoel

2011-12-20T13:51:00.002+01:00

Met toch wel enige verwondering en blijdschap bekeek ik vandaag een van de pagina's van de online Guardian {Britse krant} die het had over wanneer wat gesloten is met Kerst en hoe je zeker kon weten of je alles wel op tijd had verstuurd/gekocht/besteld... De paniek die ik ook wel begon te voelen, zo tegen het einde, sloeg ineens weer even toe...

In Engeland is Kerst een Heel Serieuze Aangelegenheid... Nou ja, de aanloop er naar toe dan, want de dag zelf is het een groot gekkenhuis... Hoe weinig je er ook aan ging doen, lichte paniek of je alles wel had hing er dan... Kerst Moet Perfect... Terwijl je begin September al aan de Mince Pies en kerstverlichting kon... Het zou toch je neus wel uit moeten komen, deze week?

Misschien om dat ze daar geen Carnaval hebben in Februari, of omdat er al zo weing te vieren is, is Kerst daar niet echt een spiritueel ding, maar een kans om je eens te laten gaan, alle spanningen van het jaar even los te laten, en aan de whiskey/gin/brandy te gaan... Het mag: after all - it's Christmas...

Wat de redenen ook zijn: ik was er graag, maar dan vooral omdat ik het als tegenhanger heb leren kennen van de Serieuze Kerst hier in Holland... En als ik er dan zo over lees, wil ik graag nog een keer daarheen, in de aanloop naar Kerst... For old time's sake...

verse blog

2011-12-19T12:56:00.001+01:00

heb het meeste van deze ochtend doorgebracht met het in elkaar zetten van mijn nieuwe Engelstalige blog...
werd wel tijd...
kreeg het niet voor elkaar om mijn andere een eigen identiteit te geven, en dat had het toch wel nodig...
ik wilde graag dat het meer was dan alleen de 'vertalingen' van wat hier wel eens staat...

dus, wie nieuwsgierig is en zijn engels wil ophalen:

the bohemian buddhist

is open for business...

merci beaucoup...

2011-12-18T21:24:00.001+01:00

deze week voor....

* de kringloop winkel.... hadden ze een leuke aanbouw voor de hamsterkooi, twee boeken waar ik even verder mee kan, een mooie groene 'fluwelen' rok en een wasmand van het type 'lekker simpel'...

* het mogen bijwonen van het paradijsspel (hoewel dus erg verdacht...)

* mijn werk... gewoon een zeer fijne plek om te zijn... lieve collega's vooral...

* de inzichten van deze week en het feit dat ik nog nooit zo diep en heftig ben gegaan in mijn accepteer/loslaat-proces... pfff....

* de mooie kerstkaarten die deze week op de mat zijn geland.... Wat een beauties zitten er bij!!!

* de fijne wandeling met mijn jongste, die onverwacht een dagje thuis mocht blijven...

- eigen maaksel -

paradijselijk

2011-12-15T09:43:00.004+01:00

mocht gisteren voor het eerst naar het Paradijsspel kijken in een naburige (nou ja, een kilometer of 50 verderop in Oosterhout) Vrije School. Het was er eerder niet van gekomen. Ik wilde wel, maar het lukte nooit... En hoewel ik heb genoten, merkte ik weer hoe slecht ik nog tegen de Christelijke inslag van de op zich heel mooie spelen op de Vrije scholen kan...

Denk dat dat me ook een beetje ging tegenstaan van het spelen van Maria... Leuk om te doen hoor, dat was het niet, maar ik werd een beetje suf van het idee dat Maria, en gisteren Eva, als passieve mutsjes moeten worden neergezet; Maria heel steunend en lieflijk naar de sterke Josef toe, Eva een makkelijk te verleiden tuttebol die van de appel eet en zorgt dat zij en de man waaruit zij is vervaardigd (?!) het paradijs uit moeten en een aards leven moeten leiden (lijden)... Natuurlijk is het vooral beeldtaal en zijn we er allemaal we uit dat die beeldtaal vooral door mannen is verzonnen, en in een tijd dat vrouwen nogal weinig in de pap te brokkelen hadden - zorgen moesten ze! - en soms krijg ik zwaar de zenuwen van al die oude spelen die zo netjes op de oude manier worden gespeeld, zonder iets in twijfel te trekken, omdat de Vrije School zo van traditie houdt...

Maar toch...
Ik weet het niet...
Iets van mijn vrouwelijke kant begon tegen te stribbelen...
Iets had de neiging om 'God' in zijn rode gewaad (toevallig Pops d'r meester...) van zijn sokkel te meppen en te roepen dat hij wel heel makkelijk oordeelt en veroordeelt daar boven in zijn hemel... Wat wist hij nou in gods... vredesnaam van verleidingen en verlangens?!

Maar dat deed ik natuurlijk niet...

- foto geleend van hier -

dinsdag dingen

2011-12-13T10:33:00.004+01:00

op dinsdag!!!

wilde eigenlijk gaan wandelen, maar het regent nu zo hard,

dat ik het even uitstel (en ben voorlopig toch maar blij

dat we geen hond hebben...)

stemming :: vrolijk

kleur :: maroon

zin in :: koffie en een pecanbroodje

geen zin in :: binnen blijven zitten

boek :: spoedcursus verlichting

van Tijn Touber

veel verschillende vormen van spirituele groei

en inzicht worden aangeboden

met tips en meditatie suggesties

had m al eens gelezen, maar ik ben er weer rijp voor..

film :: puss in boots

lijkt me wel een grappige film

en hij gaat over een kat...

muziek :: the black keys - lonely boy

lekker nummer

maffe klip...

website :: impress rubber stamps

heeeeeeel veel leuke stempel ideeën...

afbeelding van hier

tante

2011-12-12T10:07:00.001+01:00

gisteren, toen ik een muts opzette tegen de kou, keek ik in de spiegel, en ontdekte dat ik nu wel heel erg op mijn tante-uit-Zwitserland begin te lijken... Ik heb haar kaaklijn {met hamsterwangen in aanleg}, haar blik, haar ogen... En, dacht ik toen ik door het 'bos' wandelde, misschien kon ik dan ook maar meteen haar andere, karakter-kenmerken aannemen - misschien zou dat wel gewoon beter zijn...

Mijn tante uit Zwitserland was in mijn ogen altijd de ultieme bitch. Zij had/heeft een heel sterk karakter, had een mening, wist veel, was intelligent, ging op haar twintigste (of zo) achter haar liefde uit het verre Suisse aan {oh, de schande...} en mijn moeder kon/kan haar niet uitstaan... Ik begrijp heel goed waarom, want tante is ook een behoorlijke snob en is niet altijd erg vriendelijk geweest naar mijn moeder toe, vond haar maar minnetjes (het Grote Klassenverschil tussen beide families laaide lekker hoog op tijdens sporadische ontmoetingen), maar toen ik een jaar of 17 was, leerde ik haar wat beter kennen... Toen verhuisde ze namelijk naar hier terug, omdat ze Zwitserland niet meer leuk vond (en haar kinderen allebei het huis uit waren, eentje naar Duitsland, de anderen naar Amerika) en trok ik een jaar of wat veel met haar op. Ik ging bij haar, zeg maar, op les om Sterke Vrouw te worden...

En ik leerde veel. Over Klassiek Ballet, over cultuur, over filosofie, over esoterie, over leven buiten Nederland, over je eigen leven leiden en geen compromissen sluiten... Mijn tante was namelijk ook gescheiden, in een tijd waarin dat nog niet 'normaal' was. Vooral niet in mijn familie. Daar scheidde je niet, daar bleef je tot in einde van dagen zeuren over hoe slecht je het had, of niet, maar je ging niet uit elkaar... Mijn tante dus wel... Die had het helemaal gehad met haar huwelijk, en woonde jaren op een flatje ergens in de buurt van Zürich en dopte haar eigen bonen...

Door haar sterke karakter is het ook behoorlijk misgelopen tussen ons, verhuisde ik naar Engeland en ik heb haar sindsdien niet meer gezien, maar ik heb wel veel meegenomen in mijn rugzakje. Zij plantte het zaadje van de notie dat ik het vooral bij mezelf moet houden en me niet moest verschuilen achter de dogma's en ideeën van anderen... Ik zag bij haar hoe het moest...

van hier

danke sehr....

2011-12-11T11:29:00.001+01:00

* voor rustige zondagen zonder teveel te doen...

* voor Sinterklaas avonden waarin niet teveel, maar gewoon genoeg kadootjes zijn...

* voor Ikea en hun heerlijke kaneelbroodjes... o.a.

* aan mijn pa & ma dat ze zo'n lieve opa & oma zijn...

* voor het feit dat youtube bestaat en ik zomaar muziek kan 'oproepen' en beluisteren (en zien) - gewoon, zomaar... zoals deze van The Fratelli's

* voor postbodes, dat ze mijn brievenbus maar vaak mogen vinden, en zij mijn brieven/kaarten/pakketjes blijven rondbrengen...

* voor het feit dat ik ooit hier woonde.... Gewoon, omdat ik nu weet dat er meer is in het leven dan dit... en dit... moet alleen nog een ontsnappingsplan bedenken....

* dat ik deze dingen -wederom - heb leren vouwen:
{dankzij deze tutorial van Guusje...}

geleend van hier

rest in peace

2011-12-08T12:07:00.001+01:00

alweer zoveel jaar geleden dat ie is vermoord,

maar hij leeft in mijn hart nog steeds verder...
{iew, wat klinkt dat muf...}

10 x kerst

2011-12-07T09:45:00.001+01:00

in de oer-Hollandse traditie van Beter Goed Gejat Dan Slecht Verzonnen, ga ik met Kati's Tien Dingen voor Kerst aan de haal...

tien dingen die kerst voor mij speciaal maken...
Vrees dat het een erg Engels tintje gaat krijgen.. {sorry}

1. kerstcake, mince pies, en pastinaak uit de oven... Ik heb nooit zo lekker gegeten met kerst als in Engeland... Oke, daar gaan ze behoorlijk over the top, maar so what... Het was/is een feestje daar, niet dat ingetogen nep-spiritueel gedoe hier...

2. vreselijk zoete films... Muppet Christmas Carol, How the Grinch stole Xmas, The Snowman, It's a wonderful life, Scroodged (vooral voor Bill Murrey), een Harry Potter film (het is daar altijd wel een keer kerst...)

3. de kerstboom... Zal wel weer de zolder op moeten om het ding ergens achter 6 zakken kleren vandaan te halen... De kids hebben er heel veel zin in om m op te zetten... Alleen geen idee waar hij zou moeten staan... Die van ons hangt vol met alles wat we kunnen vinden en erin past. Veel frutsels die de kinderen hebben gemaakt, dingen uit de uitverkoop van de V&D, whatever...

4. de mooie lichtjes... Wordt er altijd zo blij van, lichtjes in bomen, langs huizen (maar dan niet die overdreven 8 miljoen lichtjes-op-een-gevel toestanden...)

5. kerstkaarten schrijven.... Ben al begonnen, want het duurt bij mij altijd heel lang... Vindt het heel leuk om kaarten uit te zoeken, te bedenken welke voor wie is, en er dan iets moois van de maken... En de mooiste kaarten komen (tja...) uit UK...

6. de Wandeling... Degenen waar meneer G ons bij vergezelt. Een keer per jaar dus... Het was ook even bijna traditie geworden dat Opa en Otto verdwalen in het bos, maar dat is de laatste paar jaar niet meer voorgekomen...

7. beslissen of het een Veggie maaltijd wordt of een met (bio-)kip...
precair, deze... Van mij mag ie altijd wel veggie, maar om de zoveel jaar krijgt Ots zijn zin en nemen we een kip...

8. de kerstliedjes... Ots en ik hebben besloten dat het geen kerst is tot we deze van Slade hebben gehoord... En ik smelt nog nog steeds helemaal van deze van the Manics...... Hoewel die van Coldplay ook heel mooi en schattig is... Natuurlijk hoort deze in de rij, en deze... hoewel ik ook ontzettend graag luister naar deze klassieke koren... steeds meer, eigenlijk

9. de balans tussen serieus en melig... lastig altijd... Ik ben opgegroeid met de Serieuze kerst, waar vooral de nadruk lag op contemplatie en je heel schuldig voelen over hoe goed je het wel niet had in vergelijking met... terwijl ik in Engeland een heel andere kerst heb leren kennen, met brandy en veel eten en lachen en liedjes en plezier.. Mijn voorkeur ligt sindsdien bij de laatste, maar probeer iets van een balans te vinden, eentje die voor mij, en mijn gezin, de goede is... Dus wisselt het Oberufer Kerstspel zich af met Dr Who, janken bij de clip van John Lennon met lachen om de domme grapjes in de crackers...

10. Liefde... Voor mij symboliseert Kerst Liefde... Ben er nog niet helemaal uit waarom, maar het lijkt voor mij de emotie die uit alle kerstfilms springt die ik mooi vindt, uit de liedjes die ik graag hoor dan, uit het gevoel wat ik krijg als ik bezig ben om lekker eten op tafel te krijgen voor mijn familie... Liefde voor hen, voor mijn dierbaren, voor de wereld, want die kan nog wel wat gebruiken...

alles is oke...

2011-12-06T10:58:00.001+01:00

{post 2 - ineens schrijf-inspiratie...}

grappig hoe dingen soms samenvallen...

Gisteren had ik mezelf getracteerd op het Flow Mindfulness DoeBoek {iedereen kreeg kadootjes!?} en daar stonden veel lieve, mooie, intrigerende dingen in waar ik nog heel lang over ga nadenken. Wat er uitsprong was het stukje over aandacht... Hoe wij eigenlijk allemaal gewoon aandacht (en liefde) willen omdat wij als soort nou eenmaal zo sukkelig in elkaar zijn geschroefd dat we bij geboorte nog maaanden aan een moeder/verzorger vastzitten en daar willen we wel graag aandacht (en liefde) van, anders gaan we dood... En omdat De Samenleving in de laatste hondervijftig jaar zo is veranderd, is de aandacht die ooit normaal en gewoon aanwezig was, er niet meer is in die vorm, moeten we andere dingen gaan verzinnen om aandacht (en liefde) te krijgen van onze omgeving... Zoals bijvoorbeeld een hobby... Of Bloggen, of Facebook, of een minnaar(m/v)...
Want eigenlijk zijn we gewoon nog steeds bang dat {wie dan ook de plek heeft ingenomen van onze moeder/verzorger} ons geen aandacht/liefde wil geven...

* * *

Toen kwam DWDD. Normaal gesproken zo ongeveer het enige programma waarin ik kennis neem van Het Nieuws, en dan nog heel erg sporadisch... Vooral omdat ik Jan Mulder zo leuk vindt, en Marc-Marie, en de zwartgallige gedichten van Nico Dijkshoorn... In de uitzending van gisteren mochten twee musici een stukje doen voor de (kennelijk vaste) Recordings compilatie, wat ook meestal wel interessant blijkt. Op de stoel zaten de Vlaamse Selah Sue (met dat irritante stemmetje) en een gast die op mijn broer leek... Hij heette Paul Acda. Van Acda en De Munnink. Wist Selah Sue ook niet.. De reactie van Van Nieuwkerk en het publiek op het idee dat de Vlaamse zangeres nog nooit van Acda en De Munnink had gehoord {verbijstering, uitlachen} verbaasde mij een beetje... Om een of andere reden had ik bedacht dat Van Nieuwkerk en een dwdd-pubbliek minder bekrompen waren dan de rest van Holland, dat ze wat meer open stonden voor mensen die anders in het leven staan, maar nee: iemand die niet totaal op de hoogte is van Alles moet/mag uitgelachen worden... Die spoort niet helemaal... En wij zijn allemaal als aapjes getraind om bang te zijn om uit de toon te vallen...
Ineens heb ik niet zoveel zin meer in Van Nieuwkerk...

* * *

Toen vond ik deze clip tussen het vele 'nieuws' op Facebook

ergens in London sjouwen een paar gasten rond met een megafoon en zij roepen van alles. Vooral dat we door moeten gaan met consumeren en geld verdienen, dat we niet teveel moeten nadenken, anderen ons laten vertellen wat goed is en wat niet, dat mediteren dom is... Dan grijpt de politie in. Tenminste: ze zien eruit als politie, maar zijn eigenlijk als politie vermomde medewerkers van een beveiligingsbedrijf. Die menen dat de megafoon jongens weg moeten omdat ze de orde verstoren... Jongens blijven doorroepen, en stellen het hele idee aan de kaak van beveiligingsmannen in politiekostuums, en het feit dat er meteen terrorisme bij wordt gehaald als plausible reden... Angst... Bang maken die hap...

grappig wel, hoe dingen samenvallen...

pakjesavond

2011-12-06T09:40:00.001+01:00

het was een fijne pakjesavond...
Pops genoot van haar kadootjes,
de jongens deden vrolijk mee alsof,
zelfs meneer G zat helemaal in de sfeer...

halverwege de middag had ik even een inzinking...
weet niet precies waarom.
misschien de zenuwen voor wat nog moest komen?
Ik had lekkers gekocht in de winkel
{speculaas banketstaaf en pepernoten}
was druk bezig om erwtensoep te maken
{geen sint zonder erwtensoep}

Ots gaf aan naar de voetbal te moeten,
oudste was nog niet thuis,
meneer G moest nog een folderwijk doen van zichzelf
en trok zijn neus op voor de soep
Felix was stierlijk vervelend tegen zijn zusje
en ik had het even helemaal gehad...

waar deed ik die stomme pakjesavond ook weer voor?
de kinderen en mijn wederhelft kon het kennelijk geen hol schelen...
was het voor mezelf?
moest ik van mezelf zo nodig de supermoeder uithangen?
de wereld laten zien hoe goed ik dit kon?
aan meneer G bewijzen dat een kindertijd ook gezellig kon zijn?

zo zat ik even te denken,
en bedacht me toen:
ja, het is vast iets om aan mezelf te bewijzen,
dat ik het kan,
maar ook omdat een van mijn kinderen nog in die mooie droomfase zit,
nog eventjes...
Ze mag nog even verdwijnen in het net doen alsof...
ze hoeft nog niet net zo Wakker {en Cynisch} te zijn als de rest van het huis...
en ik mag daar nog even van genieten...

Dus deed ik dat...

DDD 4 + 5

2011-12-05T10:45:00.001+01:00

nieuw ding voor gisteren en vandaag:

Loslaten...

Het hele Sinterklaas gedoe - loslaten...

Heerlijk...

ben net klaar met het inpakken van alle kadoos, even alle bewijsmateriaal in de prullebak gegooid{labeltjes, restjes papier, dertig tassen van v&d, hema, toy champ...}, nog een rijm voor deze en gene in het net overschrijven, nog een laatste nippertje voor een van de kids...

dan was dit het dan...
17 Jaar voor Sint en Kerstman gespeeld.
17 jaar in het geniep van alles gedaan, met steeds meer tegenzin, alleen, omdat meneer G er heel weinig mee had... Jongste is nu wel klaar voor Het Grote Geheim... Dan mag zij een paar jaar voor haar nichtjes Doen Alsof...

Maar eerst moet er erwtensoep gemaakt, en de speculaas treats aangeboden, en mag oudste doen alsof er een zak met kadootjes door zijn raam is gemikt, en gaan we uitpakken, en genieten. Van de laatste keer...

dertig dingen december 2 + 3

2011-12-03T19:15:00.001+01:00

heb twee dagen bij elkaar gevoegd, omdat ik meeestal behoorlijk gaar ben aan het eind van mijn winkel-dienst, en ik deze dagen dus ook iets nieuws moest leren - al ware het niet zelf gekozen - namelijk Het Nieuwe KassaSysteem (de winkel is geautomatiseerd, tenminste, de betalingstoestanden en de prijswijzigingen) en het heeft twee dagen geduurd voordat ik at peace was met het stomme nieuwe kassa-apparaat... Gloeiende gloeiende...

Maar: het is gelukt, ik heb geen Grote Verprutsing veroorzaakt, dus dat is {voor mij} een Grote Vooruitgang... Normaal schiet ik fromtaal in een flinke paniek, maar ik lijk ergens te raken met Erop Vertrouwen In Dat Het Wel Goed Zal Gaan... Yeay me!!!

met gehaakte sjaal gaat het voor geen meter, btw... het ziet eruit als zo'n boodschappennetje die je bij ons in de winkel kan kopen {zou een sideline kunnen worden, eventueel...}

ik haak voort...

dertig dingen december 1

2011-12-01T11:17:00.001+01:00

nieuwe maand, nieuwe kansen...

op Facebook (alweer) had iemand deze link van TedTV geplaatst, en daar werd ik wel heel vrolijk van.
Nou staan er op TedTV wel vaker dingen die me aan het denken zetten, of inspireren, grappige gedachten, maar deze voelde als een iets waar ik deze maand mijn tanden in wil gaan zetten...

Dertig Dagen Nieuwe Dingen

Heb niet eens een lijstje met wat ik allemaal wil gaan doen, maar voor vandaag heb ik er wel 1:

* beginnen aan een gehaakte sjaal... *

Ik vind al heel lang van die sjaals met kanten zeshoeken of schelpjesmotief leuk, maar zie ze nooit in de kleuren die ik wil, dus bijft er weinig anders over dan zelf de haaknaald op te pakken en aan de slag te gaan...

en om een klein beetje inspiratie op te doen:

van deze site geplukt

vermijden

2011-11-30T09:15:00.001+01:00

soms kom ik boeddhistische teksten tegen waar ik in eerste instantie heel erg weinig mee kan...
dan waait de uitspraak van iemand ooit - die zei dat Oosterse en Westerse gedachtewereld te ver van elkaar afstaan om er hier iets nuttigs mee te kunnen - terug binnen en snap ik ineens wat hij bedoelde.
Hier in het westen zijn we met zoveel andere waarden en ideeën opgegroeid dat het soms vreselijk lastig is om ook maar te denken dat we ooit in de buurt kunnen komen van innerlijke rust...

"de beste remedie tegen verdriet is onthechten"

Stond vandaag op de kalender.
Nou ben ik zelf bezig met onthechten, laat zo'n beetje alles los wat er los te laten valt, maar ook dat heeft zijn grenzen. Natuurlijk bedoelt men hier onthechten van bezit of mensen in je omgeving krampachtig vast willen houden, iets wat we hier in het Westen van kleins af aan hebben geleerd. We hechten ons aan speeltjes, aan papa en mama, aan een doekje, of een knuffel, aan de 'liefde' die wij denken dat de ware is.. En het is natuurlijk best wel heel nuttig, om dat los te kunnen laten, heerlijk zelfs, maar in elk leven zal je verdriet hebben. Meneer G is een schoolvoorbeeld van onthecht zijn, maar ook hij voelt af en toe verdriet, zelfs hij kan de minder fijne gevoelens die het leven op je pad strooit niet altijd vermijden...

en zou dat beter zijn? Een leven zonder verdriet, zonder pijn, zonder moeilijkheden? Zou dat fijner zijn?
Misschien moet de uitspraak iets anders, kan het een iets genuanceerd worden:

de beste remedie tegen verdriet is je niet hechten aan het gevoel,

maar het weer los te laten...

Verdriet zal je nooit kunnen vermijden, er krampachtig aan vast houden omdat je niet verder wil/durft, bang voor de consequenties wel...

klaar met klaas...

2011-11-29T13:05:00.001+01:00

vanmorgen begon zo mooi - een wandeling in het buitengebied hier, genieten van het prachtigs wat de herfst van de natuur maakt, helemaal alleen, behalve af en toe een wandelaar, met of zonder hond.
Ik wist dat erna de Grote Winkel Ochtend zou beginnen, om dan eindelijk de dingetjes voor Sinterklaas in te slaan, maar ik hoefde er nog even niet aan te denken... Nee, dit was tijd voor bespiegeling, meditatie, maar dan in beweging.

En nu ben ik thuis.
Klaar met Sinterklaas...
Klaar met winkelen en tassen rondsjouwen en mensen ontwijken en energieën buiten houden, helemaal klaar met het vreselijke geldsmijtfestijn wat het Sinterklaasfeest is geworden... Volgend jaar gaat het anders...

Volgend jaar krijgt Sinterklaas een jaartje vrij van mij...

boemerang

2011-11-28T10:22:00.001+01:00

deze had iemand of Facebook gezet

vond m zo mooi dat ik het wilde delen op mijn blog

zal m vertalen voor wiens engels niet toereikend is

* * *

het leven is een echo

wat je uitzendt - komt terug

wat je zaait - zul je oogsten

wat je geeft - zal je krijgen

wat je in een ander ziet - bestaat al in jezelf

onthoudt: het leven is een echo

het komt altijd terug naar jou...

* * *

dus kan ik maar beter liefde en warmte de wereld in sturen...

en dat wat ik denk te zien of te vinden in die ander,

zit al lang en breed in mijzelf...

hoef alleen het deurtje maar te vinden,

en open te doen

dank woorden

2011-11-27T12:45:00.001+01:00

door het stukje in het nieuwe Weleda boekje - met kortingsstickers!!!! - voelde ik dat het toch maar weer tijd is om mijn dankbaarheid te uiten naar allerlei mensen/zaken om mij heen...

dank

* voor lieve vriendinnen die mijn ogen openen en bij wie ik helemaal mezelf mag zijn...

* aan meneer G, voor de vele mooie gesprekken waaruit ik veel heb geleerd, over mezelf, over mensen om me heen, over het Leven...

* voor dikke winterjassen waardoor wandelen in de natuur zo heerlijk wordt...

* voor chocola...

* hamsters.... nooit geweten dat ze zo schattig waren!! Gisteravond was die van Pops in slaap gevallen in mijn hand, en zo mocht ik dus 2 uur blijven zitten, terwijl meneer zich af en toe omdraaide, mijn vest probeerde te gebruiken als dekentje.... Mijn hart smolt...

* voor internet...

design by kay burns

lief

2011-11-26T20:57:00.001+01:00

er zijn veel liedjes die van alles met me doen...
velen raken een snaar (hahaha), weten dat naar boven te halen waar ik de hele dag mijn best voor doe om het te verstoppen...
want datgene wat ik dan wil verstoppen is niet helemaal handig om te voelen.
gelukkig weet ik me steeds vaker omringd door mensen die er geen last van hebben en daar ben ik heel erg dankbaar voor...
van hen mag ik een labiele muts zijn die het af en toe niet zo erg kan hebben...
van hen mag ik soms helemaal doorheen zitten en dan gaan ze niet met hun ogen rollen of zuchten of me laten weten dat ze het nou wel hebben gehad met mij en mijn gevoel...

er is ook een band die vaak die snaar weet te raken, die mij aan het huilen krijgen, die dingen los krijgt door de woorden die ze gebruiken, niet heel intellectueel of gewiekst, maar gewoon mooi, warm, liefdevol - dit wil ik dat mijn lief tegen me zegt....

maar die van mij vind het allemaal grote onzin...

Love you, Chris Martin...

toekomstbeelden

2011-11-24T12:52:00.001+01:00

grappig genoeg sloot de film die ik gisteren in de bios zag naadloos aan bij mijn stukje van gisteren...
ik zou met een vriendin gaan, maar die kon dus niet, en omdat ik wist dat meneer G er echt geen hol aan zou vinden, trok ik de (voor mij in deze) stoute schoenen aan en bezocht de bios in mijn uppie...

The Future bleek een film (independent gemaakt) die ik alleen met 'goofy' kon bestempelen bij thuiskomst. En hoe leg je in godsnaam goofy uit in het Hollands... Het ging over twee niet erg hip & happening dertigers die lekker door het leven sukkelen, maar dan besluiten om een kat te adopteren. Dat ze hiermee een heleboel meer verantwoordelijkheid krijgen en er jaaaaren aan vastzitten, bezorgt ze in eerste instantie een paniekaanval en de oplossingen/ideeën die ze krijgen om hiermee om te gaan zijn zowel suf als grappig, en heel herkenbaar... Iedereen die na jaren ineens van nul kinderen naar 1 gaat zal dit waarschijnlijk wel herkennen... Mij leek het een heerlijk probleem...

De hoofdpersonen pasten wat mij betrof perfect in het door mij gisteren beschreven Speelse Kinderlijke (maar met een Melancholiek inslag), en dus voelde ik me zowel ongemakkelijk als helemaal thuis... {hoewel het leek alsof de snelheid van praten met een paar meter per uur was verlangzaamd, wat even behoorlijk op mijn zenuwen werkte. Maar ook dat wende...} Het speels Kinderlijke werd afgezet tegen de Grote Verantwoordelijkheid en het botste als een tierelier...

Misschien moeten Speelse Kinderlijke types met een Melancholieke inslag wel helemaal niet zoveel verantwoordelijkheid nemen, omdat er dan teveel moet worden veranderd aan hun natuurlijke aard... Als ik het fout zie gaan bij mensen om me heen, is het meestal daarom... Er zal op deze aardbol toch wel een andere bedoeling voor Ons zijn, neem ik aan?

Mijn oefening in Zelfstandiger Zijn was in elk geval geslaagd - ik heb heerlijk gelachen, gezellig gebabbeld, en ik ben zelfs {bijna} versierd door een ook-in-zijn-eentje-zijnde-bezoeker.... Dit biedt perspectief voor de toekomst...

speels

2011-11-23T11:40:00.001+01:00

een van de dingen waar ik vaak tegenaan loop in mijn relatie is de behoorlijke clash in de manier waarop hij en ik kijken naar volwassenheid.
volgens hem is men vanaf zijn/haar 18e ongeveer wel klaar met wassen en heb je geen hulp/sturing/aandacht/liefde meer nodig...

volgens mij werkt het niet zo...

volgens hem is er als je volwassen bent geen plaats meer voor een kinderlijke speelsheid en zou je daar ook geen gehoor aan moeten geven, je Verantwoordelijk op moeten stellen en Serieus en Geheel Zelfstandig door de wereld bewegen...

i beg to differ...

Je zou zeggen dat het verschil tussen hem en mij een goede basis zou zijn voor een samenzijn - opposites attract, toch - maar het lijkt er steeds meer op dat mijn Kinderlijke Speelsheid en behoefte aan Steun, Hulp en Liefde *ons* echt heel erg dwars zitten...
Misschien verschillen we wel teveel om een meeting in the middle nog op een prettige manier voor elkaar blijven houden...

De tijd zal het uitwijzen...

woensdag dingen

2011-11-23T09:57:00.001+01:00

van de dinsdag...

volgt u mij nog?

stemming :: introspectief

kleur :: groen

trek in :: chocola en koffie

boek :: happinez

willekeurig welke...

film :: the future

ik ga er vanavond heen

lijkt me leuk

muziek :: skinny love

van Bon Iver

zo mooi...

website :: charlottes fancy

leuke dingetjes

met een voorkeur voor scandinavie...

passie :: mumford & sons

"tell me now where was my fault

in loving you with my whole heart..."

10 songs...

2011-11-21T08:48:00.001+01:00

... die iets met me hebben gedaan in mijn formative years...

1. the whole of the moon - waterboys
om een of andere reden bleef dit lied uit 1985 in mijn onderbewustzijn hangen en is er nooit meer weggegaan... weet nog steeds niet precies waar de zanger heen wil maar ik geloof dat het gaat over dromers en doeners, over idealiseren en realiseren. Of niet...
2. wonderful life - black
vond m toen (25 jaar terug) een heel erg mooie gast, en zijn liedjes heerlijk suf en lief en mooi.... dromer-de-droom....

3. the beaten generation - the the
politiek bewustzijn in een liedeke...

4. this charming man - the smiths
maar het had ook elk ander willekeurig ander lied van ze kunnen zijn...
hun liedjes zijn scherp, poëtisch, keihard, dromerig en er zit zo ongelofelijk veel humor in...
5. waiting for the great leap forward - billy bragg
pop's minst sexy zanger begon als protestzanger met scherpe politieke songs, waarvan deze mij heel erg aan sprak. Ontdekt in de tijd dat ik nog een mening had en ergens iets van vond (vooral dat het wel wat socialer kon in Holland {heeft veel geholpen dus...}). dit nummer is van een jaar of 10 later en een heel stuk meliger {tekst?!!!} en engelser komen ze echt niet....
6. love will tear us apart again - joy division
deze band heb ik pas leren waarderen toen ik met mijn eigen donkere kant in het reine was gekomen, en jaar of 4 terug. Viel dan weer wel samen met het zien van de film over het leven da zanger, maar dat terzijde... maar dit lied was altijd wel een favoriet...
7. sebastian - steve harley & cockney rebel
zo mooi. werd behoorlijk gegrepen door de sfeer en de ton van het lied...
8. alive - pearl jam
zat even in een heavy fase met mijn muzieksmaak (even maar) en daar is deze van Pearl Jam vooral uit blijven hangen... Natuurlijk hoort Nirvana ook in het rijtje, samen met tegenwoordig Foo Fighteres, maar over het algemeen hoeft het van mij niet meer zo heavy... Maar Eddie mag van mij elke dag wel...
9. belong - r.e.m.
net als bij the Smiths zou het bijna elk willekeurig ander lied geweest kunnen zijn, maar deze is me wel bijgebleven van de 'unplugged' sessie waar mtv ineens mee begon begin jaren 90...
10. go your own way - fleetwood mac
realiseerde me ineens hoe toepasselijk de woorden zijn in dit lied... mooi, krachtig en de band heeft met Rumours een echt prachtige plaat gemaakt, ooit in 1783 of zo... Heeft heel lang in mijn cassettedeck gezeten...

in het doorwaden van the tube kwam ik zoveel moois tegen dat ik er morgen misschien nog wel een doe...

mozza, on a bed...

zinloos

2011-11-17T10:08:00.001+01:00

heb er even helemaal geen zin meer in...

geen zin om te schrijven...

geen zin om moeder te zijn...

geen zin om iets nuttigs te doen...

geen zin om iemands partner te zijn, of er een te hebben...

geen zin om iemands dochter te zijn...
geen zin om in balans te leven...
geen zin om het achtvoudig pad (of dat van wie dan ook) te volgen...

geen zin om de belastingdienst op te bellen met de vraag

waar ze het nou weer over hebben in hun laatste brief...

geen zin om een schilder-, teken-, wat-dan-ook-werk te maken...

ik wil nix.

ik wil dromen...
heel suf voor me uit kijken en zien hoe de mist in de tuin blijft hangen...

want ik heb er even helemaal geen zin in, in het Echte Leven....

10 dingen...

2011-11-13T13:11:00.001+01:00

van deze week....

1. dans/ballet voorstellingen zijn heerlijk {om naar te kijken en bij te voelen}
{Cacti van het Nederlands Dans Theater gezien in de schouwburg hier, en me lange tijd niet zo enthousiast gevoeld...}
2. mijn dochter kan paardrijden!?
{wat ze eerst deed op de manege die hoorde bij de camping waar haar opa en oma een paar dagen vertoefden, en deze week bij die vlak bij huis}
3. Christiane Beerlandt is in het echt nog groter dan op de foto, en net zo lief...
{mocht een avond naar haar luisteren en wat ik al begreep uit haar boeken - leer van je Zelf houden, luister naar je innerlijke stem van liefde en kracht, blijf bij jezelf, laat je niet doen - was nog steeds en zeer krachtig haar boodschap}
4. wanneer ik met M door Antwerpen wandel (of waar dan ook ben met haar) ben ik onzichtbaar
{tenminste, zo voelt het, er word niet naar me gekeken, tegen me gepraat, ik ben er kennelijk ineens niet meer... Ze is dan ook wel een prachtig mens om naar te kijken, en heel erg opvallend...}
5. niet iedereen heeft (mijn) gevoel voor humor
{vroeg in de winkel aan klanten die een mandarijn wilden pakken uit de doos met gratis mandarijnen of ze wel lief waren geweest, en sommigen keken me aan of ik gek was...}
6. het huis voelt heel wat leger zonder Oudste {die een week met zijn school in Den Haag op sjouw was, om ervaring op te doen met filmen en monteren}
7. ik begin langzaam mijn gevoel voor creëren terug te krijgen
{heel langzaam, op mijn manier, voel ik me een beetje meer zeker over wat ik wil gaan maken...}
8. het is oke om mijn hart te volgen en dingen te voelen die wellicht niet handig zijn {maar zo kloppen voor mij zelf}...
9. administratie is mijn ding niet....
{ik heb er echt geen aanleg voor, doe het omdat ik een nog grotere hekel heb aan gedoe, en zou in mijn 'volgende' relatie graag een boekhouder met humor en gevoel voor spiritualiteit treffen (zijn die er?!)}
10. een wandeling in het bos hier op zondag ochtend betekent voroal: onder de voet gelopen worden door {kakelende, hijgende, stampende} hardlooptroepen, wandelclubs en fietscolonnes... {niet fijn...)

een van de muziekstukken waar donderdag op gedanst werd en die mij binnen no time aan het janken kreeg

en de dans in kwestie

{ik krijg er geen muziek bij, jullie wel?}

stuurloos

2011-11-10T10:20:00.000+01:00

Initiatief nemen...
dat was het toverwoord tijdens mijn {niet afgemaakte} opleiding tot BezigheidsTherapeut.
Initiatief nemen... Zien wat er gedaan moet worden en besluiten het dan te doen, of een manier te zoeken om het gedaan te krijgen...
Vertrouwend op jouw kundigheid en eigen authoriteit...

Tijdens een van de vele gesprekken die M en ik hadden tijdens ons dagje uit in Antwerpen, kwam ik op het stuk waar ik geloof ik het meeste mee zit.
Sinds ik geen Alleen Maar Moeder meer ben en niet de hele tijd nodig ben voor de kinderen, en eigenlijk ook geen Partner in de Klassieke Zin van het Woord (omdat mijn partner niet op een erg partnerige manier een relatie met mij wil), voel ik me hartstikke stuurloos...
Terwijl ik opgetraind ben om gestuurd te worden, om me deze of andere kant op gestuurd te zien... Ik besliste nooit echt, dat werd voor me gedaan... en als ik dan wel zelf besloot, dan kon ik het - na vele waarschuwingen en doemscenarios - zelf uitzoeken hoe en wat, want op steun hoefde ik niet te rekenen... Ja, als ik mezelf in de soep had reden of klemvast zat, dan kwam de hulp wel toegesneld, maar gesteund in mijn spontane beslissingen, nee, die niet... {'zie je wel...'}

Dus ben ik huiverig geworden om zelf dingen te beslissen, overtuigd dat ik er alleen voor kom te staan en vast zal lopen...
en daarom beslis ik maar nix, dan kan er ook nix verkeerd gaan...
Maar, nu niemand mij meer echt nodig heeft, 24/7, heb ik ook geen idee wat ik dan wel moet, of ben...
Ik mag/kan/ben alles, en dat is dus het probleem...
ik mag/kan/moet het zelf allemaal doen en ik weet niet waar ik moet beginnen...
dus begin ik maar niet...
Ik wacht tot iemand mij vertelt wat er gedaan moet worden...

Initiatief-fobie...

bitchy

2011-11-09T16:07:00.000+01:00

in den treure heb ik al vermeld dat ik weing heb met {de meeste} andere vrouwen, maar steeds als ik in de gids de naam van Cecile Narinx ontwaar - hoofdred. van de elle, of de Vogue - veer ik op, en lees haar stukje, zonder pauze, in een ruk uit, meestal vergezeld met de nodige giegel... Zou het haar vileine gebitch zijn ten opzichte van andere vrouwen, of haar melige manier van kijken naar de toch wel heel suffe wereld van de DamesBladen (waarvan zij zelf deel uitmaakt, als hoofdred. van de Elle. Of de Vogue...) of misschien schuilt er dan toch een vrouw in mij, ergens die zich net als Narinx wil profileren en geaccepteerd worden door de wereld om me heen als Vrouwelijk Vrouw, maar durf ik eigenlijk niet zo goed en verschuil ik mij achter vilein gebitch over de vrouwen om mij heen...

God weet het....

francoise hardy

{vrouwelijke vrouw...}

maandag dingen

2011-11-07T11:26:00.002+01:00

i.p.v morgen

boek :: je kan je leven helen - louise hay

moest wel even door de contstante Hou Van Jezelf boodschap heen
{zo cynisch ben ik geworden}
maar het is een heerlijk boek

film :: sunset boulevard

deze week op mijn lijstje met meneer G
inderdaad een klassieker
stof tot nadenken wel, het verhaal...

band :: arctic monkeys

ik blijf ze ontdekken
scherp, grappig, cynisch als de hel
maar wat is er in vredesnaam met de zanger gebeurd de laatste tijd?!
*

website :: action for happiness

nooit verkeerd

music {non-pop} :: radiohead - how to disappear completely

is radiohead pop, of een heel andere genre?
wat dan ook, soms is radiohead de enige muziek die bij een dag past,
zoals deze

kunst :: tekenen

zag deze tekeningen van Sylvia Plath

engelse dichteres, gemartelde ziel,
en voelde een soort van jaloezie:
ik wou dat ik zo kon tekenen,
zonder dat het meteen een chaotische troep wordt
op papier...

muurtje

2011-11-03T09:37:00.000+01:00

er zijn weinig vrouwen in mijn leven geweest toen ik opgroeiede waar ik veel moois van heb geleerd...
de meesten liepen over van kritiek, van negativiteit, van problemen die ze hadden met zichzelf en met de wereld om zich heen... Ze hielden niet van zichzelf, vertrouwden anderen voor geen meter en lieten dat merken aan hoe ze {o.a.} met mij - naief, open en nieuwsgierig meisje - omgingen. Vooral heel triest voor henzelf, maar het heeft mij erg wantrouwig gemaakt ten opzichte van vrouwen. En omdat de meiden in mijn klas er nog een schep bovenop deden door hun getreiter en geklier {omdat ze geen bal snapten van dat gevoelige, rare kind} en ik wel goed overweg kon met het mannelijke deel van de bevolking, is er maar een 'soort' vrouw waar ik een beetje mee door een deur kan: zij die net zo wantrouwig staan tegenover andere vrouwen als ik zelf...

Om die reden werd ik altijd een klein beetje kriegel van de zelfhulpboeken die geschreven waren door de Louise Hay's, Brandon Bay's en Byron Katie's van deze wereld, die - met hun zachte mooie vrouwelijkheid liefde en warmte uitstalend - met hun boeken probeerden mijn denken op een ander, warmer, meer liefderijk spoor te zetten... Jeuk kreeg ik van ze. En van alle andere vrouwen die mij op die manier benaderden...

'Dat komt omdat je zelf bang bent van je eigen zachtheid, Daan,' zei vriendin M toen een keer. 'Je hebt een dikke muur van hardheid en op je heen gebouwd omdat je niet meer gekwetst wil worden, omdat je aan de wereld wil laten zien dat je sterk en krachtig bent, maar je wil eigenlijk gewoon lief zijn, en geliefd worden... Maar er komt nix meer door heen...'

Huh? Dacht ik toen... Huh? Ik? Iemand die een muur heft gebouwd? Ik, hard en koud en afstandelijk? Nee joh, dat zijn toch andere vrouwen die dat doen? Vrouwen die het veel slechter hebben gehad dan ik? Niet ik...

En toen zag ik dit filmpje van Louise Hay, die het had over liefde, en van jezelf houden, en dat jouw gedachten je lijf en leven beinvloeden, en hoewel ik het boek in de kast heb staan, en al god weet hoeveel van dit soort boeken heb gelezen, hakte dit filmpje, haar woorden en die van anderen, uitgesproken, er een heel stuk harder in dan een boek ooit heeft gekund... Tranen drupten op het buroblad... Ik sta zo ver af van hoe Pops bijvoorbeeld is: onbevangen, lief, zacht, mooi...

Ik wil van mijn muurtje af...
en ik begin alvast met het raam open te zetten...

verstilling

2011-11-02T10:09:00.001+01:00

gisteren hoorde ik het staartje van de r.i.p. top 50, op studio brussel.
had de hele aankondiging ervan gemist en wist dus niet dat ze, op deze vrije dag in Belgie, een lijst hadden samengesteld van 50 dooie popmusici die de luisteraars in de weken ervoor mochten doorgeven.
Ik viel binnen op nummer 10, en daar kwam Amy Winehouse voorbij, gevolgd door Michael Jackson, waarna John Lennon zijn dingetje mocht doen, Ian Curtis stond in de top 5...
Natuurlijk stond Kurt Cobain op nummer 1 (staat ie altijd, bij welke lijst van StuBru dan ook), en dat vond ik wel prima.
Voor mij had deze wat hoger gemogen...

Nick Drake - (19 juni 1948 - 25 november 1974) Nick Drake was een Engelse singer-songwriter, die grossierde in sombere, verstilde, herfstige liedjes, gedragen door gitaar, maar vaak mooi ingekleurd met piano, klarinet en saxofoon. Impressionistische, pointillistische muziek. Nick Drake genoot veel bijval bij een kleine schare insiders, maar werd pas na zijn dood werkelijk naar waarde geschat. Talloze singer-songwriters, maar ook rocksterren refereren graag naar Nick Drake als één van hun muzikale helden. Nick Drake zelf bleek even breekbaar als zijn liedjes, en het gebrek aan succes wakkerde zijn depressieve aard verder aan. Nick Drake stierf in 1974 aan een overdosis antidepressiva en werd 26 jaar.

twijfel kontig

2011-11-01T12:02:00.002+01:00

niets is in je leven zo verlammend als twijfelen aan jezelf...

nou ja, er zijn legio dingen die verlammender zijn (verlamming, bijvoorbeeld, of een heel enge ziekte), maar voor een verder gezond mens die gewoon goed in het leven staat, is er niet veel lastiger...
vooral als het je tegenhoudt om te doen wat je voelt dat je zou moeten, als je innerlijke stemmetje dus overschreeuwd wordt door een tetterstem die keihard verkondigt dat je toch vooral heeeel voorzichtig moet doen, of nog wel 120 keer nadenken, of vindt dat jij het niet verdient, of er niet goed/slim/mooi genoeg voor bent...

ik merk dat het vooral die keiharde tetter is die me zo aan allerlei dingen doet twijfelen waar het totaal niet voor nodig is, en daar baal ik van. Ik twijfel aan mijn kundigheid als werkneemster in de natuurwinkel (terwijl ik bijna alleen maar complimenten krijg...), ik twijfel aan mijn moeder-zijn (kinderen zijn redelijk gelukkig, denk ik), ik twijfel aan mijn relatie (manlief zou niet blijer kunnen zijn dan met mij, zegt hij regelmatiger dan wellicht gezond is), ik twijfel aan mijn schrijf-kundigheid, mijn schilder-bekwaamheid, mijn vermogen om vriendin te zijn... Echt aan alles twijfel ik... En meestal weet ik pas naderhand dat het dat kloterige rotstemmetje is, en niet een innerlijke stem van liefde en warmte die me toespreekt.

Leren herkennen dus, en weten dat het een angstig innerlijk stemmetje is die tot stilte kan worden gemaand, alleen al door het met liefde en warmte te omringen, het toe te laten en het geen macht te geven door er tegen in te gaan of er boos op te worden...

Twijfel is eigenlijk in principe niet verkeerd, het kan je helpen om de juiste beslissing te maken, het stopt je zomaar dingen voor waar aan te nemen, en je eigen mening ook een kans te geven, maar het is het gebrek aan zelf-vertrouwen, het twijfelen aan je eigen waarde en kundigheid die je tegenhoudt een mooi vol en prettig leven te leven....

en da's heel jammer...

hier kan je er nog wat meer en uitgebreider over lezen (maar dan weinig spiritueel, meer analytisch)

liefde zijn

2011-10-31T12:13:00.000+01:00

Ben wat je wil hebben...

zo vaak al gelezen in de Law of Attraction (wet van aantrekking) type boeken, en het blijkt - steeds weer - hartstikke waar te zijn.
Ben wat je wil hebben...
Wil je liefde? Ben lief...
Wil je lol? Ben leuk...
Wil je avontuur? Stel je open voor de mogelijkheden van het leven....
En zo voort...

Alleen: als je een pestbui hebt en je kan er niet uitkomen? Wat dan?
Vertrouwen dat het wel weer over gaat...
Lief zijn voor jezelf...
want het is gewoon ingekapselde angst die er niet uit kan...
angst dat je tekort komt, of verlaten wordt, of pijn gedaan wordt, of verraden...
angst dat je niet goed genoeg bent, of dat men je fouten niet zal vergeven...

ook van die angst mag je houden.... even laten weten dat het wel oke is, dat je er niet tegen gaat gillen...
want die angst is eigenlijk je innerlijke kind, je kleine zelf die ooit gekwetst is, die knauwen heeft gekregen en niet de kans om het te verwerken... En wat doe je met een klein mensje wat verdriet heeft?

inderdaad: een knuffel geven...
Dus: ben de liefde die je wil voelen....

"wat

zou je proberen

als je

geen angst had?"

ergerlijkheden

2011-10-30T21:59:00.001+01:00

hetgeen me het meeste irriteert aan spirituele groei, is het stukje wanneer je weet waar je naartoe wil, en ook dat je er kan komen (want je bent er al eens geweest) maar dat een stellige overtuiging in je hoofd je er van weerhoudt om er in de buurt te komen....

zo frustrerend...

was er maar een toverformule die je zo uit de overtuiging kon halen....

plaatje onder is van de amerikaanse versie van Fiep Westendorp (of was Fiep...?)

die Mary Blair heette en veel voor Disney heeft gemaakt...

deze site had er aandacht voor en plaatjes van

tussentijds

2011-10-30T14:05:00.001+01:00

weer een post op mijn engelse blog

die wat meer tijd in nam

dan ik bedacht had...

tot morgen!!

10 films

2011-10-27T22:03:00.001+02:00

vandaag 10 films die hoog op mijn lijstje staan...
in willekeuringe volgorde (ik doe niet graag aan 'op nummer 3 staat...')

1. Control - vooral voor de muziek, maar zeer zeker ook om de prachtige vormgeving die - vooral - in de bios erg tot zijn recht komt... Vreemd genoeg leerde ik via deze film the Killers kennen...
2. Chocolat - eindelijk een film met Juliette Bonoche waarin ik haar niet van een rots af wil kijken... En Johnny Depp doet mee, en er komen bergen chocola voorbij, en de sfeer is gezellig, en...
3. Hitchhikers guide to the galaxy - gewoon een lekker melige sf-film met een melige depressieve android (met de stem van Alan Rickman!!!) en een leuke Martin Freedman in de hoofdrol... En als bonus: de stem van Stephen Fry als voice over.... Waaaahhh!!!
4. Amelie - nuf said..
5. Into the wild - hoewel ik er voorlopig even niet naar kan kijken.... zo prachtig en indrukwekkend...
6. Annie Hall - heerlijke film...
7. Finding Nemo - blijft leuk, en fleurt mij elke keer weer op... Take care, dude...
8. Billy Elliot - prachtig verteld verhaal over jochie die opgroeit in een macho omgeving ergens in noord Engeland, waar ze het echt zwaar hebben, en hij besluit in plaats van te gaan boksen (zoals dat normaal is) te gaan dansen... Foute boel als pa er achter komt... Alweer: fantastische muziek... T rex!!!!
9. Nowhere Boy - also: nuf said...

10. About a boy - zo Brits als ze komen, en Hugh Grant nou niet eens onuitstaanbaar kakkerig (Jort Kelder kan er nog wat van leren...) maar gewoon onuitstaanbaar etterig en egocentrisch... Ik vond de moeder wel grappig en herkenbaar..

ge-beatled

2011-10-26T12:38:00.000+02:00

geïnspireerd door Kati's gedicht en omdat men nooit genoeg Beatles kan horen:

een selectie...

dingen van de dinsdag

2011-10-25T11:21:00.000+02:00

boek :: sorry, schrijf zelf weer...

wat meestal betekent dat ik even geen andere boeken lees

film :: breakfast at tiffany's

het heeft even geduurd, maar ik heb m eindelijk gezien

grappig, stijlvol, heerlijk

band :: two door cinema club

vooral dit lied

heerlijk

website :: papernation

voor papierfreaks zoals ik..

tres dangerous..

muziek {non-pop} :: amsterdam klezmer band

een kennis gaf me ooit een cd met hun muziek erop

en toen begreep ik eindelijk dat de muziek die ik al heel lang leuk vindt een naam heeft...

duh...

kunst/ambacht :: boekbinden

leerde ooit van mijn pa dat je heel leuke en mooie dingen kon maken

met deze aloude technieken

pas waagden mijn vriendin Mo en ik een poging

resultaat: twee prachtig gebonden boekjes

{foto volgt nog}

link

2011-10-24T13:45:00.002+02:00

heb gisteren mijn hart zo'n beetje leeggegooid

op mijn engelse blog,

en ik kom er even niet aan toe om het te vertalen,

dus maar even een linkje leggen...

geniet van het prachtige weer!!

10 plekken

2011-10-20T10:01:00.002+02:00

zit even zonder onderwerp, dus gooi ik nog maar eens 10 dingen de lucht in...
deze keer tien plekken waar ik graag nog eens heen wil {wederom of voor het eerst}

1. de hele Engelse zuidkust. van Folkstone tot aan noord Cornwall, er zijn zovele prachtige, adembenemende plekken te vinden dat het onmogelijk is ze allemaal op te noemen...
2. Denemarken - weet niet precies waarom, maar heb zin om eens heen te reizen...
3. Ierland - Dublin natuurlijk, maar ook de zuidkust daar... Had er bijna gewerkt, maar ja, bijna is het niet echt...
4. Schotland in de herfst - een kennis van ons in UK vertelde ons dat het zo mooi is dan dat ze er bijna aan dacht om er permanent te gaan wonen... Om het niet meer te hoeven missen...
5. Ameland - of een ander rustig waddeneiland...
6. Domburg en Middelburg - kan er net zo goed gaan wonen...
7. Duitsland - en dan het middenwestelijke gedeelte, waar we vroeger vaak op vakantie gingen. In mijn herinnering een prachtig gebied met vele kleine plaatsjes en heel veel heuvels en groen...
8. Stockholm - spreekt nogal tot mijn verbeelding...
9. London met meneer G.
10. Antwerpen - en daar ga ik morgen heen. Als het goed is......

:: kleurrijke huisjes in Denemarken ::

foto van hier

:: langs de Ierse kust ::

foto van deze site

:: stockholm in sneeuw ::

foto van deze site

:: fowey, cornwall ::

foto van deze site

gemiddeld

2011-10-19T12:22:00.000+02:00

Door de bank genomen lukt het mij best wel aardig om niet te gemiddeld te zijn met dingen als mijn muzieksmaak, filmkeuzes en wat er op mijn boekenlijst staat. Niet altijd, maar voor mijn innerlijke snob voldoende om niet op een hoop te hoeven met zij die {met plezier} naar een Jan Smit docu op de tros kijken of weten wie er meedoen met the Voice... Nee, over het algemeen is het iets verhevener dan het gemiddelde... En ja: ik weet dat ik hiermee klink als een trut die zichzelf heel slim en intellectueel vind, maar geloof me: ik kijk ook wel eens naar atwt {sorry: as the world turns...} en lachen om homevideos of escape to the country op sbs6. Echt...En dan de hele trits aan make-over programma's waar ik niet voorbij kan zappen... Alleen vlucht ik dan wel heel snel weer naar The Guardian website of lees de Volkskrant of zet een Radiohead cd op... voor de balans...

Maar die Guardian vindt mijn kunstsmaak of filmkeuze dan weer wel heel vaak bocht... En ik hoor dat sommige van mijn muzikale voorkeur zelfs op SkyRadio te horen is?! Wat nu?!

Een greep:
Amelie - heerlijke film, al een paar keer gezien, same met Ots en Pops {want de rest rent dan hard de kamer uit...} en door mijn geliefde krant meermalen beschreven als zoete troep

Keane/Coldplay/Adele: komen met enige regelmaat voorbij, zei meneer G die Sky moet aanhoren op zijn werk en er langzaam gek van wordt...

U2 - was mijn favouriete band in de jaren 80, tenminste totdat ze doorbraken met the Joshua Tree en heel Nederland ineens fan was... Ze hoefden even niet meer voor me...

Friends - ja ik weet het, al zo vaak herhaald, en nog eens herhaald, en net niet zo goed als Seinfeld, of Frasier, maar elke keer als ik het tegenkom op veronica of iets dergelijks blijf ik hangen... schitterende dialogen, goed gevonden onderwerpen en heerlijk geacteerd (hoewel, ik geloof dat ik er nog geen een van de cast ben tegengekomen die iemand anders speelde dan diegene die ze portreteerden in de serie, maar dat terzijde...)

eat, pray, love - pseudo-spirituele claptrap, volgens sommigen die ik vroeger hoog achtte, maar ik heb van kaft tot kaft genoten... Minder waarde hechten aan de menigen van anderen, is geloof ik ook mijn conclusie geworden na het lezen ervan...

Omdat ik nooit naar Sky luister en er dus nog steeds geen genoeg van heb:

gevoelig -2-

2011-10-18T12:21:00.002+02:00

- vervolg -

probleem alleen met veel gevoelens is dat ze zo nix zijn...
verdriet is niet leuk
somber zijn is niet leuk
wanhoop is niet leuk
pijn is niet leuk
angst is niet leuk
woede is niet leuk...

en omdat het allemaal niet leuk is, heeft De Mens een hele hoop trucjes geleerd om ze niet te hoeven voelen...
Een reep chocola doet al veel wonderen... En twee repen nog meer... Werk waar je je in kan verstoppen is ook een goeie, en je huis meer schoonmaken dan werkelijk nodig is, is er nog zo een... teveel tv kijken, steeds maar lezen, zo veel handwerken dat je erin verzuipt...
Mensen mijden {vooral familie} die je herinneren aan oude pijn is iets drastischer, maar ook zeer effectief...

En ook dit is iets wat ik 'weet' maar pas sinds kort echt voel, dat ik een aantal van die dingen gebruik om dingen niet meer te hoeven voelen... Want voelen is oke, voelen is onvermijdbaar, en het is heel goed als je je gevoelens toelaat en ze weer verder laat gaan (wat ook wel lukt als je eenmaal doorhebt hoe het werkt) maar het is ook zo ontzettend vermoeiend soms... en gewoon niet handig in het Dagelijkse Leven...

Het Dagelijkse Leven is niet ingesteld op gevoelens... In het Dagelijkse Leven moet je zo weinig mogelijk voelen, want dat staat de Gang Van Zaken alleen maar in de weg...
Maar je gevoelens moeten wel ergens heen, en dan is een zak chips of een pak chocoladekoekjes ineens wel heel verleidelijk... Of stop je het weg in een hokje waar niemand behalve jij de sleutel van hebt. Denk je... Alleen hebben anderen dus wel de sleutel... Films, muziek, boeken, blogposts, artikels in tijdschriften, mensen om ons heen - heel vaak worden we herinnerd aan oude pijn, aan woede die we toch zo goed hadden weggestopt, aan verdriet waar we niet aan willen denken...

En als je dan die stapt hebt genomen om je gevoelens toe te laten, komen er ineens zoveel naar boven, moeten die allemaal een plekje, komen ze allemaal een keer voorbij... en dan voelt het soms {voel ik} dat het allemaal teveel is... Dan wil ik rust... Dan wil ik even niets meer voelen, even niets meer verwerken... Even nix...

Maar het is wel goed... eigenlijk...

gevoelig

2011-10-18T10:42:00.002+02:00

tussen weten en voelen zit nogal een verschil...
ik weet bijvoorbeeld een heleboel: dat het niet handig is om je onzeker te voelen, dat het beter is om een vol vertrouwen te hebben in het universum of gewoon jezelf, dat je depressief voelen tussen je oren zit en een aangeleerde reactie is op woede die er niet uit mag, en niet erg helpt, dat je sterker voordoen dan je bent wel even helpt...
Dat weet ik, omdat ik er over heb gelezen, en heb gezien bij mensen om me heen die die dingen allemaal lijken te kunnen. Van huis uit, of aangeleerd...
Ik weet ook dat je je Zelf niet moet verloochenen omdat je dan geheid in de problemen komt en zelfs ziek kan worden...
Ook dit heb ik in vele boeken gelezen, op websites, en hoor ik vaak in gesprekken met deze en gene...

Alleen werd het pas iets van mezelf toen ik het ging voelen, diep van binnen... beetje bij beetje, een voor een, en toen ik het ging voelen, begreep ik het pas...

vroeger, voordat ik meneer G leerde kennen, was ik redelijk goed in het vragen van hulp, als ik ergens mee zat. Vooral omdat ik niet geloofde dat ik het zelf kon oplossen - ik had geen idee dat ik zelf heel veel kracht had, ging ervan uit dat ik voor elke scheet iemand nodig had. Ik had geleerd dat het oke was om me mee te laten sleuren door mijn gevoelens, werd geregeerd door mijn emoties...
Meneer G leerde mij dat dat anders kon. Moest ook, wilde ik mijn leven met hem blijven delen. En dat ging wel heel goed, zo goed zelfs dat ik doorsloeg, de andere kant op {zoals dat vaak gaat als je een doel wil bereiken}, en al mijn gevoelens ging wegstoppen om er geen last van te hebben... Want ik merkte dat dat nog het beste werkte - wegstoppen. Negeren. Net doen of het er niet is. Dan voel je nix en dan kan je eer ook geen last van hebben...

Maar dat werkt natuurlijk helemaal niet.
Uiteraard was het heel goed dat ik leerde om zelf mijn problemen op te lossen, daar is niets fout aan - het gevoel te hebben dat ik gewoon door verdrietjes heen kon zonder dat de wereld verging, maar omdat er geen plaats was {is} voor die verdrietjes en sombertjes, omdat het eigenlijk niet werd getolereerd, ging ik met mijn gevoel van afhankelijk te zijn aan hulp, over naar een gevoel van ontwijken van gevoelens... Als het beter was dat ik me niet somber voelde, dan deed ik toch gewoon net alsof ik het niet was?! Gevoel foetsie, effect foetsie, meneer G niet chagrijnig, en klaar was Klara...

Maar ja - je lijf liegt niet, en als er dan steeds maar meer signalen komen dat je het anders moet gaan doen, dan ga je zoeken waar het verkeerd gaat, en dan komt je dus weer uit op je gevoel.

Niet negeren, niet onderdrukken, maar je er tevens niet door laten meesleuren...
Meneer G is er gelukkig ook klaar voor...

metamorfose

2011-10-17T12:59:00.000+02:00

naast mijn soap {Eastenders} en dwdd, die ik wel elke dag wil meepikken, is er een ander (soort) programma wat ik vaker zie dan logisch is - logisch, vooral omdat het op zenders komt die ik liever mijdt. Mijn {bijna}verslaving is namelijk aan metamorfose programma's... Dames of heren die met een nogal flink probleem zitten, zich daarom kleden in vodden of een lijf hebben waar je u tegen zegt, of op andere manieren hun werkelijkheid willen omzeilen of negeren (wat hetzelfde is...).

Gisteravond, namelijk, na even zappen, kwam ik bij een - alweer - metamorfose programma op rtl4... Over heel erg dikke mensen die bijna een jaar worden geholpen om van hun overgewicht af te komen. En, van de bijbehorende emotionele dingen waardoor ze aan die gewichtsproblemen zijn gekomen. Fascinerend, vind ik het... Niet om het stukje apen gapen, zo van: ooohhh.. kijk nou een wat erg, maar om steeds die omslag te zien, te kijken waar het punt ligt waarop ze besluiten dat het anders moet, en dat ze het zelf moeten doen... Niet hun trainer, niet Wendy van Dijk (die zelf 42 kilo weegt...), niet hun partner, maar zijzelf... Zijzelf maken de omslag, en leren om hun verdriet, of frustratie, of ellende niet meer weg te eten, maar erover te praten, of te schrijven, of wat voor manier voor hun werkt...
En dat vind ik dus elke keer weer mooi om te zien...

En daar kan ook ik nog steeds wat van leren...

oh ja, op mijn foto-blog een voorproefje van ons nieuwe vriendje, Pops d'r verjaardagskado (en daar is ze zoooooooooo blij mee...)

lege rol syndroom

2011-10-13T10:24:00.001+02:00

toen mijn schoonzus zei, lang geleden al weer, dat ze zich nog zo weinig voor kon stellen van het kleine kindergrut, toen waren haar kinderen niet meer heel klein (de oudste twee tieners, en de jongste een jaar of 11), en onze kinderen tien jaar jonger (wat inhoudt dat onze Pops er nog niet geweest was...) en ik perplex - hoe kon je in gods naam als je weet ik hoe lang in de kinderen zat (zoals zij) ineens geen zin in of sjoege meer hebben met kleine kinderen.
En nu voel ik precies hetzelfde...

Veel van de blogs op mijn blogrol gaan over de kinderen van mijn mede-blogsters. Kleine kinderen, en da's leuk, voor hun, en zij die er midden in zitten, of familie van zijn, of goede vriendin. Maar het lijkt allemaal zo verschrikkelijk ver weg en lang geleden... Dat onze oudste in luiers liep en we met zijn tweeën langs de zee wandelden, of bij een vriendje gingen spelen, of een ijsje kochten in de stad, of bij vriendin S naar haar cottage in the country gingen voor een dag... Hoe totaal anders en nieuw mijn leven was, met dat kleine mensje wat mij was toevertrouwd... En dat er een tweede kwam, die het allemaal nog wat ingewikkelder maakte, maar ook leuker... Alsof het een ander leven was.

leuk, een feestje
still uit de film Motherhood

Misschien voel ik heimwee, naar toen, omdat het zo duidelijk en makkelijk was, eigenlijk. Je was aan het moederen, ze hadden me altijd nodig, en ik had een duidelijke rol... En die heb ik nu niet meer. En als ik die moedertjes allemaal leuk zie moederen op die blogs, en als ze er allemaal ook nog heel leuk uitzien, en hun kindjes ook, en ze (aan de buitenkant tenminste) hun leven ook nog leuk in de hand lijken te hebben, dan voel ik me een beetje leeg... Ik ben nu nix... Ik ben alleen maar Daan, en ik heb geen idee hoe ik die moet zijn...

Mijn schoonzus heeft haar leven volgegooid met van alles, is heel erg nodig {vindt ze...} en zit volgens mij niet te dubben over hoe ze Sue moet zijn... Ik wou dat ik ergens kon vinden hoe ik Daan-die-geen-kleine-kinderen-meer-heeft moet zijn...Hoe ik mezelf moet zijn...

tien dingen

2011-10-12T12:12:00.005+02:00

op deze druilerige woensdag nog maar eens Tien Mooie Dingen waar ik Blij van wordt...

1. de blokkrijtjes van Stockmar - en de dingen die ik er allemaal mee kan....
2. de geur van net gezette koffie (wat is dat toch, dat ik daar zo blij van wordt?!)
3. een brief op de mat
4. the programma QI op de BBC (alleen kan ik dat niet meer zien omdat BBC2 van onze tv gehaald is.... gloeiende.... Lang leve Youtube dan maar....)
5. dit nummer
6. als het lukt om de stormen in mijn hoofd tot bedaren te krijgen, meestal met een fijne meditatie...
7. briefpapier maken, met potlood of de stiften van de AH...
8. chocola van Ritter, vooral de fruit&nut.... yum...
9. alle vier mijn kinderen... zulke prachtige mensen, ieder op hun eigen manieren... Sta soms te kijken dat ze mij zijn toevertouwd,... mij, af all people....
10. met de auto op de snelweg en dan Hot Fuss van The Killers keihard aanzetten, en meerbleren.... Heerlijk...

gelukkig, maar...

2011-10-11T10:05:00.000+02:00

Als iets me duidelijk is geworden deze week, is het dat ik gemaakt ben voor de herfst...

Niet voor de zomer, met zijn hitte, en extraverte mensen die luidruchtig genieten van de zon en de mogelijkheid om in weinig verhullende kleding rond te lopen.
Niet voor de winter met zijn bittere kou, hoewel dat ook wel zijn charmes heeft...
Niet voor de lente, ondanks dat ik diep kan genieten van de ontluikende wereld, kleuren die weer tevoorschijn komen...

Nee, mijn seizoen is de herfst.
Onstuimige wind, donkerder wordende dagen, langzaam terug naar binnen gaan...
Sinds het weer omsloeg, vorige week, voel ik me gelukkig...
De wandeling die we maakten, de kinderen en ik, afgelopen zondag, deed me denken aan de gelukkigste tijden die ik voelde in East Sussex, wandelen door oude bossen, of starend naar de zee, met de wind die door haren danste, helemaal bij mezelf zijnd, helemaal afgezonderd... Helemaal tevreden...

ik wil terug...

mooie mannen malingen

2011-10-10T10:36:00.001+02:00

Er hoeft natuurlijk helemaal nix en iedereen heeft zijn/haar eigen redenen om dingen te doen, maar ik vind het altijd wel curieus dat als vrouwen om me heen wordt gevraagd wie ze heeft geïnspireerd, of voor wie ze bewondering hebben, ze bijna altijd met een andere vrouw op de proppen komen. Madonna, vooral... Curieus, niet omdat het raar is perse, of omdat ik het stom vind, maar meer omdat ik dat echt niet met ze meevoel. Ik kijk met open mond naar Trinny en Susannah {vroeger op de Beeb, nu god weet waar...}, hoe ze vrouwen die met gruwelijke onzekerheid kampen in een sexy jurkje gehesen krijgen, en dan nog dank op de koop toe, ik ben nog steeds niet blij met mijn vrouwelijke vorm, en het kan me al helemaal niet schelen hoe ik die op zijn beste kan benutten... En dan heb ik het alleen nog maar over mijn fysieke vorm...

Mijn inspiraties/bewonderingen/identificaties zijn bijna allemaal mannen.
Zachtaardige, mooie, krachtige, eigenzinnige, gevoelige mannen...
Een rijtje ervan...

*Eddie Izzard - mafkees die lange tijd zijn vrouwelijke kant niet onder stoelen en banken stak en zelfs met hakken en make up het podium op stapte.
* John Lennon - in mijn ogen prachtig mens...
* E.M. Forster - schrijver van mijn favoriete boek
* vele verschillende muziekvormen die eigenlijk altijd door mannen wordt gemaakt, waaronder the Killers, Blur, Editors, R.E.M., Keane, Eddie Vedder... Er glipt wel eens een vrouw tussen, maar dat is wel een hoge uitzondering (Joni Mitchell, bijvoorbeeld)
* schilders zoals Claude Monet en Gustav Klimt
* mannelijke hoofdpersonen in films of boeken...

Wat wel mooi is, omdat ik me al tijden verdiep in hoe je op een meer plezierige manier in het leven kan staan en altijd eigenlijk die innerlijke vrouwelijke kracht weer naar voren komt, en ik die steeds vertaal in een geforceerd vrouwelijk uiterlijk, terwijl dat eigenlijk helemaal niet hoeft. Ik wordt allen wel heel onzeker van de 'adviezen' die gegeven worden om trots te zijn op je vrouwelijke vormen - maar wat als je die niet voelt, die trots?! Kan ik een vrouwelijkheid (die ik niet voel) dan rijmen met een mannelijke voorkeur?

Balans dus weer, een balans vinden - innerlijk - tussen je zachte vrouwelijke kracht en een mannelijke daadkracht... Blijf ik echter zitten met mijn algehele identificatie, die totaal niet vrouwelijk is... {wil ik er een zijn, of hebben...}

Ik ploeg vrolijk verder....

niet laten gaan...

2011-10-09T10:56:00.001+02:00

Soms maken films best wel een indruk, meer dan je kon verwachten, meer dan evenredig is aan de 'exposure' die de film tot dan toe heeft gekregen (maar dat zegt meer over het gewicht wat we geven aan 'hype'...), of meer: meer dan je zou bedenken, naar aanleiding ervan....

Mijn vriendin M en ik gingen donderdagavond naar Never let me go, waar we een liefdesverhaal verwachtten zonder veel poespas, en we kwamen er allebei anders uit dan van te voren, op een andere manier totaal onder de indruk... Het verhaal (naar een boek van Kazuo Ishiguro) {hier in kort} was voor haar vooral een gemene zet, een verschrikkelijk idee, dat je je zou moeten schikken naar wat Het Leven voor jou in petto heeft. Voor haar een gruwelijk idee... Terwijl ik voelde dat het een soort machtig accepteren was, accepteren van je lot; je kan het toch niet veranderen, je kan maar beter genieten van wat je voorgeschoteld krijgt...

Misschien is dat wel de grootste verschil tussen mensen als M, die strijdvaardig in het leven staan, die rebelleren tegen wat ze voor hun neus zien en er niet blij mee zijn, die hun stem laten horen, en mensen zoals ik, die met een soort van fatalisme, een laf soort rust hun leven proberen te leven. Niet roepend, niet strijdend, maar zich schikkend, omdat het anders teveel onrust geeft...

Maar is het wel laf? Is het wel ontsnappen, of je niet angstig laten horen? Ik dacht er de volgende dag veel aan, ook omdat ik nu wist dat het verhaal Japans is, een cultuur waarin accepteren en je schikken veel normaler is dan hier in het westen, waar je toch vooral wordt bewonderd om je geroep en je dwarsheid... Ineens begon ik waardering te krijgen voor mijn aard, voor mijn rustige, niet echt rebelse ik, die eigenlijk een rustig even wil, en niet dwars for the hell of it... Voor het niet erg vinden om dienstbaar te zijn, om niet-super-assertief in het leven te staan... Dat dat oke is... en niet laf...

Niet iedereen kan altijd een rebel zijn, en niet iedereen kan altijd plooibaar zijn...
Zolang je je eigen gevoelens en passies maar niet uit het oog verliest...

apart from all that was de film adembenemend prachtig en afgrijselijk ontroerend...

de jaren 80

2011-10-06T13:11:00.001+02:00

Studio Brussel, mijn by far favoriete radiostation, had een thema nodig, en daarom, nou ja, vooral omdat ze in de jaren 80 zijn uitgevonden, worden er nu {vandaag?} platen uit dat decennium gedraaid...

en wat een vreemds, vergetens, en vreselijks komt er soms voorbij. Maar ook leuke platen, die ik straal vergeten ben, of waar ik nog graag naar luister...

een paar...

tien mooie dingen

2011-10-05T15:04:00.001+02:00

hoewel niet als zodanig aangekondigd en wellicht bedoeld, ga ik mee met Kati in haar uitdaging met Tien Mooie Dingen {Die Mij Blij Maken}...

1. een knalrood blaadje tussen een heleboel bruine op de grond
2. een van de kinderen die in opperste concentratie met iets bezig is
3. de engelse zuidkust
4. de stilte aan het eind van de dag
5. als een tekening of schilderwerk lukt
6. de manier waarop de zanger van Mumford & Sons zingt, soms, of John Lennon, of Tom Smith van Editors...
7. deze van Vincent van Gogh

8. mijn nieuwe winterjas (YES!!!)
9. de wind die vrij spel heeft met mijn haar
10. koffie met een brownie in een caf in Brighton, of Antwerpen

taboe sfeer

2011-10-04T10:32:00.000+02:00

niet dat ik er nou zo'n grote fan van ben geweest, of weet hoe zijn platen heten, maar ik las net een interessant stukje in the Guardian over Frank Zappa, en het feit dat zijn (heel erg nette) secretaresse uit Engeland een boek over hem en hun 'leven samen' heeft uitgebracht. Boven het artikel stond: wat moest een preuts meisje als zij met een sexueel incontinente (leuke vondst...) rockster als hij?!
Dus dacht ik meteen, met mijn kauwgomballen-graad in psychologie: ja he he, hij was alles wat zij van zichzelf niet mag zijn... Een sexueel bevrijdde, vrije geest als Zappa, dat zal vast wel een onweerstaanbare aantrekkingskracht zijn geweest... Taboes zijn de grootste... Vooral stiekum...

waarna ik terugging in de tijd en mijn eigen versie van Frank Zappa had gevonden en waarmee ik dus ook niet thuis hoefde komen... Geen echte sexueel incontinente rockster natuurlijk, want zoveel kende ik er niet in Duf Dorp waar ik toen woonde. Nee, mijn alles wat ik niet mocht zijn-vervanger was Prince...
En dan was het eigenlijk nog niet eens omdat ik de man nou zo onweerstaanbaar sexy vond, maar meer de reactie die hij thuis kreeg... Alleen al noemen dat ik Prince wel leuk vond gaf een reactie die de preutse miep die ik toen (al) was toch een ietwat curieus maakte. Dus wat hij deed op tv, en hoe hij dat deed, en waar hij over zong, kreeg een zwaar afkeurende opmerking van thuis?! aha...

En het verklaarde ook mijn fascinatie voor John Lennon (nog al iemand waar bij mij thuis de haren van overeind gingen), wat ik eerder beschreef: een fascinatie voor personen die iets kunnen wat jij niet mag/kan/durft, en die sterke reactie uitlokt bij jou zelf en mensen om je heen (positief of negatief), is een stevig inkijkje in je eigen taboes...

een paar clips
{tenminste, als ze mogen blijven staan van zijn hoogheid...)

rebecca

2011-10-03T11:38:00.001+02:00

gelukkig voor mij zijn veel van de boeken die op mijn 'leeslijstje' staan verfilmd.
Zo ook Rebecca, van Daphne DuMaurier.
Al lang bekend met de reputatie ervan in Engeland, en vooral sinds we in de buurt zijn geweest van waar Mw. DuMaurier lange tijd heeft gewoond, in Cornwall, nam ik mij steeds voor om dan eindelijk eens te gaan lezen... Maar het kwam er maar niet van...

'vannacht droomde ik weer dat ik naar Manderley ging...'

Tot we de film tegenkwamen, de Hitchcock-versie uit 1940, (met Laurence Olivier!!!) en gisteravond onze filmavond werd, de kids naar boven gestuurd en meneer G gestrekt op de bank en ik op mijn schommel-luie-stoel, en we eindelijk in volle glorie het verhaal tot ons konden laten komen... Behoorlijk gelijk aan de roman, en behoorlijk indrukwekkend, al was het in zwart-wit en werkte de truttige manier van spreken soms vreselijk op de lachspieren... Maar het werkte wel - de creepy Mrs. Danvers, het bijna spookachtige (alsook prachtige) huis Manderley, de geest van de vorige mevrouw des huizes, Rebecca, die maar blijft achtervolgen... Tot het einde toe spannend...

Mrs. Danvers en haar slinkse plannen...

zon dag

2011-10-02T10:42:00.000+02:00

nou, gaat lekker allemaal...
therapie haalt allerlei dingen naar boven, en los, waarvan ik niet eens wist dat ze me dwars zaten...
en hielp me deze week ook aan een lamme arm, zodat ik gisteren niet kon werken...

maar vandaag lijkt de zon weer terug in mijn hoofd en doet mijn arm het bijna weer als vanouds...

een resultaat (bijzaak, maar toch) van de kunstzinnige therapie:

kattig

2011-09-29T09:24:00.001+02:00

op mijn aantrekkings-verlanglijstje staat al heel lang een kat.
Een leuke, lieve, speelse, arrogante kat.
Maar ik heb m kennelijk niet helemaal goed gevisualiseerd...
in plaats van een kat die bij ons op de bank ligt, ligt ie zo:

en rent hard weg als wij de deur opendoen...
en in plaats van dat hij ons huis het zijne noemt, wandelt meneer/mevrouw op haar/zijn dooie akkertje dwars door het huis heen, van de voordeur naar de tuin, of andersom... Vriendelijk knipogend, dat wel...
Maar toch...

De Kat is al jaren een heikel punt in ons huis.
Meneer G wil er geen. Geen kat, geen hond, geen hamster - nix wat ademt of knort of kan rennen, of poept. Verder dan een kille goudvis gaat ie niet. En daar heb ik me bij neergelegd, tenminste, voorlopig... Er lijkt echter een soort van kentering te zijn, sinds Pops de buurtkatten heeft leren kennen en er best wel veel van haar tijd mee doorbrengt. Meneer G is zich nu langzaam aan het bedenken... Nu wel....

Dus voorlopig moet ik het maar even doen met deze versie, die op het kussentje van de tuinbank ligt te spinnen. Misschien ligt er over niet al te lange tijd een binnen op de bank... (Universum!!!)

hulpbronnen

2011-09-28T11:05:00.004+02:00

een van de nadelen van een hyper-zelfstandig denkend en opererend iemand waar ik mijn leven mee deel, is het stukje waarin hij hetzelfde van mij verwacht en bijna teleurgesteld is als ik blijk geef van zwakte, en steun nodig heb...

Maar dat geeft verder niet - het helpt mij (op goede dagen...) om zelf mijn kracht te vinden en daar op te vertrouwen. Wat steeds beter lukt zonder e diep over te hoeven nadenken...

op slechte dagen echter is het heel erg prettig als ik steunpilaren heb, even een plekje om me op te laden, en behalve een paar lieve vriendinnen en de Flow/Happines, zijn dat op Het Net een paar sites, met heel lieve, mooie en troostende woorden. een handjevol:

* heal your life - engelstalig, met heel veel mooie artikels die zoveel kracht en liefde uitstralen, dat ik me er steeds heerlijk door opgepept voel...

* action for happiness - ook engelstalig, een initiatief om wat meer samenhang in samenlevingen te creëren, of jezelf een hoop ideeën om wat meer plezier en lol in je leven te brengen.

* earth matters - nederlands (jaaa...), staat wel eens wat inspirerends op, al kom ik toch vaak heel deprimerende dingen tegen (niet goed voor mij...). Even doorzoeken dus...

authentiek zijn 2

2011-09-27T10:31:00.003+02:00

wederom een uitdaging van Kati (ja, weer van haar, maar ik heb al lang geleden van mezelf geaccepteerd dat ik een volger ben, en niet zozeer een leider. Daar was de opleiding voor aktiviteiten begeleider dan weer wel heel handig voor, toen...).

The opinion which other people have of you is their problem, not yours

de mening die anderen over jou hebben is hun probleem, niet het jouwe

- Elisabeth Kubler-Ross

[en mw Kubler-Ross ken ik dan ook weer uit mijn tijd als poging tot opleiding, omdat zij veel heeft geschreven over hoe om te gaan met mensen die sterven, en dan vooral het rouwproces. Maar dat terzijde...]

Even geleden stond er op de boeddhistische scheurkalender een spreuk die ons (meneer G en mij) raakte, omdat het wel goed weergaf waar wij steeds op spaak lopen. De spreuk luidde: je kan je leven niet baseren op de meningen van anderen... wat een lastig probleem is als je bent opgeroeid met opvoeders {zoals die er legio waren en nog steeds zijn} die het als beste methode zien om jou als lastig/eigenzinnig kind in het gareel te krijgen. 'Als je netjes blijft zitten krijg je een snoepje...' is er zo een. 'Als je dat blijft doen, dan vind ik je niet meer lief...', nog al een die zoden aan de dijk zet. Geloof maar dat je als kind wil dat je opvoeder je lief vindt, want als ze dat niet doen, ben je de lul, mag je alles alleen opknappen, en ik ken weinig kids van 4 die alleen wonen... Of je wordt al vroeg een gedesillusioneerd mens en gaat op jonge leeftijd de dwarse rebel uithangen...

En dat hersenspoelen blijft maar doorgaan, want het werkt... De mening van anderen over jou bepaalt of je een snoepje krijgt, of een paar schoenen wat je leuk vindt, of aangenomen wordt op de opleiding die je wil gaan doen, of de baan die je wil, of dat andere mensen je aardig vinden... Allemaal in mindere of meerdere mate bepaald door de mening van een ander... Als je lief/leuk/aardig/makkelijk bent krijg je snoepjes, als je eigenzinnig/vervelend/raar bent, krijg je nix, of straf...Tenzij je geluk hebt en in een omgeving opgroeit waarin je gewoon altijd gewaardeerd wordt voor wie je bent, voor wat je doet, of het nou prachtig is of nergens op slaat... Het is van jou, dus oke... Maar dat geluk hebben maar weinigen die ik ken gehad... Ook ik betrap mezelf nog steeds op het geven van een mening over wat een van de kinderen doet, en ik weet hoe averechts het effect is...

Meneer G staafde dit aan een tante uit Engeland die een keer opbelde om haar mening over mijn schoonouders los te laten nadat ze op een familiefeestje schijnbaar nogal eigenzinnig en vreemd bezig waren geweest {what else is new?!}. Tante was verbolgen, en meneer G zei dat hij tegenwoordig niet meer probeert zijn leven te baseren op de mening van anderen, waarop tante verontwaardigd en totaal verbijsterd zei: hoezo niet?!

Dus zowel de Boeddhistische spreuk als die van Mw Kubler-Ross is absoluut waar, en het is goed dat we die aangeleerde overtuigingen over onszelf gaan loslaten, maar als iets er al zo lang ingedreund is, zal het even duren voordat het is vervangen door een positievere overtuiging... Ik blijf het desondanks proberen!!

- print van kay burns -

authentiek

2011-09-26T11:11:00.001+02:00

In het toilet van mijn ouderlijk huis ligt altijd wel een stapeltje tijdschriften wat in een vorig leven deel was van de leesmap, maar nu een waardig einde krijgt en tot in lengte van dagen wordt doorgespit en gelezen. Ik blader dus wel eens door de Quest en de Tuin en Plant (of zo) en kom dan dingen over bladluis of delfstoffen te weten die ik ook meteen weer vergeet, en de kinderen krijgen soms een paar Tina's of Voetbal Internationals toegestopt. Fijn, scheelt ons weer geklaag bij de tijdschriften afdeling van de Appie...

In het stapeltje op het krukje in het toilet lagen gisteren ook een Libelle en een Margriet. De damesbladen die ik vooral probeer te negeren, ware het niet dat er soms best wel wat leuks in te lezen valt (recepten, reisverslagen naar Ierland, Jan, Jans en de kinderen {die maar niet ouder worden, maar intussen allemaal wel een laptop en blackberry hebben...}..). Ik lees redelijk vaak best wel intelligente dingen van Wieke Biesheuvel en die man die een column heeft in een van de bladen, en ook de stukjes van Annette Heffels, huispsych van de Margriet leest fijn weg. Tot ik me gisteren bijna verslikte in het stuk wat ze had gepend over Jezelf Zijn, en dat ze daar zo'n schurfthekel aan heeft gekregen, omdat iedereen het te pas en te onpas roept te willen zijn. Waar ze wel een beetje gelijk in heeft, want elke gek op tv die iets kan doet dat door vooral zichzelf te zijn/blijven/worden {zie die blonde mafkees [Britt?] die al zo vaak bij DWDD haar steeds ongeloofwaardiger verhaaltje komt doen...} Alleen vond ik haar beredenering een beetje raar...

Volgens Heffels druist het steeds gebezigde Jezelf Zijn in tegen de Beschaving waar we nou al zo lang mee bezig zijn, want volgens haar willen zij die Zichzelf willen Zijn vooral hun irritante, on-sociaal verenigbare karaktertrekken naar voren schuiven en dus al onbeschofte taal uitslaand en populistisch dingen insinuerend (zoals meneer Wilders mee weg komt in de tweede kamer...) door het leven gaan... Maar volgens mij haalt ze twee dingen door elkaar...

Volgens mij (en nee, ik heb er niet voor gestudeerd...) haalt ze Jezelf zijn {op een Geert Wilders manier} en Authentiek zijn door elkaar... Want daar zit dan weer wel een verschil in. Denk ik...
Ik kan zo een rij mensen opnoemen die heel erg Authentiek zijn (Zichzelf pur sang) maar ook behoorlijk Beschaafd... Mijn oudste zoon, bijvoorbeeld. Zal nooit een bushokje in de fik steken, of iets ongeschofts roepen, maar is niets anders dan zichzelf in wat hij doet of waar hij voor kiest in zijn leven. Hij houdt zich aan zijn eigen maatstaven, zeg maar... Mijn vriendin Mo, idem.. Kom daar maar eens om in deze wereld...

Authentiek is wellicht een angstbeeld van de Heffels van deze wereld, die de universiteit zijn uitgerold, getraind om de maatschappij te bevrijden van mensen die teveel zichzelf zijn, die hun eigen regels volgen en niet die van de samenleving. Hun eigen conclusies trekken, naar hun binnenste luisteren en concluderen dat het wellicht ook anders kan dan Zoals Het Hoort...Teveel authentieke mensen kan misschien wel gevaarlijk zijn voor de kennis- en economiemaatschappij die Nederland is...

en nu een filmpje van een band die al dertig jaar heel erg authentiek was en en nu mee opgehouden...

boehoehoe!!!

lage druk

2011-09-25T11:15:00.006+02:00

van alle dingen die ik met het loslaat proces en boeddhisme, en leven met mijn wederhelft, tegenkom, is het omgaan met mijn introverte, melancholische, neigend naar depressieve aard, wel de lastigste. Als ik alles kan loslaten {sedona}, als ik alles van binnen kan vinden {boeddhisme} en als het allemaal een keuze is (zoals wederhelft mij doodleuk meldde toen ik het ooit aansneed, twintig jaar terug), dan zou ik toch ook al lang een manier moeten hebben gevonden om me niet zo zwaarmoedig en triest te voelen, als ik niet in het gezelschap ben van 'irritant' optimistische, of gewoon gezellige, liefdevolle, vrolijke mensen...Want dan gaat het wel, eigenlijk... Ik ben een klassiek voorbeeld van je heil in dingen buiten jezelf zoeken, terwijl ik weet, heel goed weet, dat het allemaal wel binnen in je zit en het zo graag, ZO GRAAG, uit mezelf wil halen als ik alleen ben, en niet uit gezelschap of een potje pillen van de Tuinen (natuurlijk, dat dan weer wel...).

Omdat ik uit een nest kom waar er al jaren mee wordt geploeterd, om het ten eerste te aanvaarden als zijnde wie je bent, diep van binnen en dat dat oke is, en niet zwaar ontkend, was het een verademing in eerste instantie om in East Sussex in een omgeving te zijn waar ik me licht voelde, vrolijk op een bijna dagelijkse basis, en waar ik mensen ontmoette die mij gewoon leuk en grappig vonden, en ik me niet zo heel vaak heel melancholisch voelde, of waar het tenminste niet als zorgwekkend werd beschouwd (Engeland is een land vol weemoedigen, maar daar kunnen ze er heel hard om lachen...). Behalve dan door mijn lief, die vond dat ik ook kon kiezen om niet depressief door het leven te gaan. Vooral omdat er in zijn gezin niet aan 'ziekte' werd gedaan, en al helemaal niet aan 'geestesziekte'. Daar was geen tijd voor, er moest gewerkt worden en niemand wist trouwens hoe je medeleven en genegenheid moest doen, dus ontkennen was de beste optie...

mooi melancholische filmposter van Manhattan,
film van Woody Allen

En je staat echt versteld hoe goed je jezelf iets kunt aanpraten als het effect lijkt te hebben, vooral het effect waar je al jaren naar op zoek bent: een relatie... een prettige, leuke relatie waarin er werd gelachen en het leven van een lichte, melige kant werd bekeken... Behalve dan als er een zware wolk boven mijn hoofd hing en ik met alle energie die ik had, alle kracht die ik kon vinden, mijn best deed om die naargeestige gevoelens weg te proppen, achter een schermpje waar niemand ze kon zien en ik ze niet kon voelen... {chocola helpt dan ook wel eens, veel chocola...} Het zou me zomaar mijn relatie kunnen kosten...

Maar misschien is het nu dan wel tijd om ze in alle liefde en warmte te ontvangen, al die rottige gevoelens, als die zwaarmoedige emoties, al die zwarte wolkjes die zich om mij heen vormen, om dat ik ze al 42 jaar niet heb willen zien, niet heb willen voelen, niet kon accepteren dat de deel zijn van mij...

Spannend...

boeken bal

2011-09-22T08:28:00.004+02:00

samen met Kati van Kati's Krabbels doe ik af en toe een schrijf-challenge (om in de Dertig Dagen Uitdaging te blijven drijven), en voor deze keer had zij de volgende gevonden:

Welk boek heeft jou het meest geïnspireerd en waarom? En waardoor dacht jij op een dag: Dat wil ik ook, schrijven. Dat wil ik ook kunnen bijvoorbeeld. Of heb je een boek waarvan je denkt: Ik wil ook zo graag mensen inspireren, die man of vrouw heeft mij zoveel leesplezier gebracht: Ik zou zo graag willen dat ik dat ook kon én ik wil dat ooit bereiken; Een boek of bundel uitgegeven. En wat hoe denk je dat je dat zou kunnen bereiken?

Er zijn verschillende boeken die mij op verschillende manieren hebben geïnspireerd, wakker geschud of op andere manieren aan het denken gezet.

In geen specifieke volgorde:

* Maurice - E.M. Forster

het boek is een poging van de schrijver om zijn eigen sexuele aard beschreven te krijgen en stond er op dat het een happy end zou krijgen - iets wat in de tijd dat hij het schreef jaren 20 van de vorige eeuw) als verachtelijk werd beschouwd. Het werd pas uitgebracht na zijn dood, in 1971, toen er minder controverse tegen was.

Wat het boek voor mij zo mooi maakt is wat ik herken in de gevoelens van sociale 'afwijking' die de hoofdpersoon, Maurice, ervaart. Hij voelt zich niet horen bij de maatschappij waarin hij opgroeit, mede door de houding die het heeft tegenover personen zoals hij. Hij is een ingetogen, wat introverte jongen die vindt dat hij moet doen wat hoort, om de goedkeuring van zijn moeder en de maatschappij waarin hij deel is te blijven houden. Hier komt verandering in als hij een jongen leert kennen op de universiteit waarvoor hij meer blijkt te gaan voelen dan de vriendschap in het begin. Dat hiermee keuzes blijken te horen, wordt hem langzaamaan duidelijk, en het duurt een tijd voordat hij de moed en kracht heeft om zijn anders-zijn te accepteren, en te kiezen voor een jongen die zowel minder is in stand (in die tijd ondenkbaar) als veel zelfverzekerder dan hij.

In eerste instantie voelde ik een gigantische verwantschap in de hoofdpersoon, zoals hij werd beschreven, zo voelde ik mij zijn. Inderdaad, als jongen... Maar ook zijn innerlijke strijd, zijn geploeter om zichzelf te accepteren, om als niet-extraverte, -zelfverzekerde, -strijdbare persoon je plekje op te eisen in de wereld om je heen...

Zoals met het schrijven over dingen die mij bezighouden...

* boeken van Isla Dewar

een Schotse schrijfster (ken je 'r, Kati?) die een lijstje met boeken op haar naam heeft staan, en die een schrijfstijl heeft waarin ik veel van mijn eigen manieren herken, of meer voelde: zo kan ik het ook...

Het was de eerste keer dat ik voelde: boeken hoeven niet op een Harry Mullish maniertje met spitsvondigheden en intellectuele kronkels en afstandelijke toestanden - misschien heb ik dan toch genoeg vrouwelijkheid in me om mijn verhalen te laten gaan over dingen die in mijn omgeving gebeuren, in mijn belevingswereld... Misschien hoeven boeken niet altijd de hoogste literaire qualiteiten te hebben (en wie beslist dat in vredesnaam?!) en is de vrouwelijke zachtheid zoals Dewar het kan laten voelen in haar boeken ook gewoon oke...

* mijn eigen geschrijf

hangend tussen zelfingenomenheid en een beetje trots zijn, dit... ik hoef het niet perse uitgegeven te zien, maar het lijkt me wel leuk als anderen het kunnen lezen... Ik wil alleen kunnen kiezen wie het leest, en da's niet zo heel handig... Ik wil niet dat literaire lulletjes het in stukken hakken, of dat mensen die mij niet begrijpen er van alles over vinden, maar dat heeft vooral te maken met het feit dat ik nog steeds heel erg onzeker ben over mijn qualiteiten als schrijver...

redding

2011-09-21T10:55:00.005+02:00

Ooit had ze hem zo'n verademing gevonden.

Zijn sterke persoonlijkheid vulde haar toen met blijheid, en ze voelde zich trots dat hij haar geliefde wilde zijn. Hij, die mooie, krachtige man die haar deed denken aan helden in verhalen die ze als jonge vrouw had gelezen. Ooit, dacht ze, ooit zal ik zo'n man tegenkomen en hij zal mij redden... Redden uit mijn leven van lethargie. Uit mijn toestand van niet weten hoe ik verder moet... Zijn kracht en levensdrang zullen zo aanstekelijk werken dat het niet moeilijk zal zijn om er op mee te drijven.

Helaas zou ze pas veel later leren dat mannen zoals hij komen met een (voor vrouwen zoals zij) minder fijne kant. Die eerste tijd was ze zo vol van het mooie wat het leven haar ineens bracht, van de actie en de nieuwe indrukken, van het andere wat ze altijd van een afstand had bezien, dat het idee dat er wellicht ook een prijskaartje hing aan haar geliefde niet eens bij haar opkwam. Wat zou er kunnen zijn dat dit, dit bijna paradijselijke leven, zou kunnen verstoren? Niets toch? Nee, de dagen dat ze er achter kwam dat mannen zoals hij niet alleen maar plezierig zijn, kwamen later, en toen was ze al zo ver heen in haar gevoelens, dat ze er niet over dacht om een einde te maken aan de band die ze leken te hebben...

Niemand had haar gewaarschuwd. Niemand had gezien wat komen ging. En ze zou er doof voor zijn geweest, doof voor de stemmen die haar zouden zeggen dat hij haar verdriet zou doen, en niet eens bewust. Gewoon, omdat hij was zoals hij was... Sterk, onvermurwbaar en vooral: verschrikkelijk zelfstandig... En in dat laatste zat het 'm dus...

Vanuit haar achtergrond gezien was hoe hij was iets bijna ongrijpbaars. Zij verlangde naar zelfstandigheid, naar een leven vol eigen gemaakte beslissingen en het volgen van haar hart. Maar ze voelde ook een draad die haar tegenhield, telkens als ze verder wilde dan die lang was, en dat maakte haar verdrietig. Ze wilde verder, de wereld zien, mensen leren kennen, van de liefde proeven, maar die draad, die bleef maar vastzitten. En hij had haar een schaar geboden, waarmee ze de draad had doorgeknipt, en ze was hem gevolgd, een nieuw leven in, vol onbekends maar toch voelde het vertrouwd. Door de zekerheid die hij bood, gewoon door te zijn wie hij was...

Jarenlang ging het goed, leefden zij voort, zorgde ze voor de kinderen die kwamen, leerde zij verder, maar er knaagde iets. Het duurde lang voordat zij doorhad wat het was, maar een dag werd het duidelijk. Die dag viel het kwartje, zag ze wat ze nooit had willen zien. Wist ze dat de autonomie waarvoor ze viel, lang geleden, zijn zelfstandigheid ook datgene was wat het leven met een sterke, prachtige man als hij zo moeilijk maakte.

Ooit was hij haar redding, nu wist ze dat zij zichzelf moest gaan redden...

zalige zee zichten, en ander leuks

2011-09-20T10:15:00.010+02:00

en vandaag ben ik dan weer helemaal terug van mijn mini-break.

zeer genoten van mijn gezelschap (vriendin P) en de omgeving (Zeeland, dus) en de lekkere hapjes die wij hadden meegenomen. We hebben de boerderij van Loverendale waar 'mijn' winkel de boerenkaas vandaan heeft met een bezoek verblijd {ze bleken vlak naast de camping te zitten...} en een stukje kruidenkaas geproefd, alwaar ik nu dus straal verliefd op ben; in Middelburg lekker gegeten in De Drvkkery, gewandeld door de heerlijke binnenstad (waarbij ik verbijsterd was door het feit dat we langs een kant de Abdij inkwamen, namelijk na een wandeling door een drukke winkelstraat, en we ineens helemaal aan de andere kant bleken te staan, en het me toen pas duidelijk werd hoe rond de straten daar lopen...); gegeten in het hotel waar ik wel eens langs wandel in Vrouwenpolder, en sloten we de avond af met een melige film met Hugh Grant er in (kan erger... ook beter, maar ik klaag niet...).

Dat de volgende ochtend de camping bijna blank stond door de aanhoudende regen en er geen blauwe lucht te bekennen was, vulde mij even met teleurstelling - 'jaaaa, hiervoor heb ik geen weekend vrij gepeuterd...' - maar na het ontbijt van speltcroissants en ander lekkers, gingen we dan toch maar naar Domburg: van binnen zitten zouden we ook niet vrolijk worden en misschien werd het dan toch nog wel lekker weer... er zijn vreemdere dingen gebeurd...

Vriendin P wist van een fijn stuk bos wat bij de Stayokay van het dorp/kasteel Westhove

behoorde, en daar liet zij me de Engelse tuin en de verscholen paadjes en het duin zien, en dronken we koffie in het heeel gastvrije restaurant gedeelte van de jeugdherberg {*kuch*}...

Toen was de zon gaan schijnen en leek het alsof het nooit geregend had. Op de vele plassen water na dan... En het drassige gras... En de vele druipende paraplu's en regenjassen... en de natte

haren...

- prachtige boom in het bos wat bij het kasteel hoort -

- de engelse tuin -

- duin met uitzicht op ZEE en vriendin P -

In Domburg tracteerden we onszelf op een tentoonstelling in het Marie Tak Museum, waar net een boel prachtige schilderijen hingen van impressionisten en ander schilder-volk wat aan het begin van de vorige eeuw in het dorp woonde/vertoefde en in het (nu gerestaureerde) galerietje hun werk wel eens mocht laten zien. {Mw Tak blijkt nog een grote connectie te hebben met het eerder bezochte Loverendale, de villa was in haar opdracht is gebouwd, aangezien zij zeer geïnspireerd was geraakt door de antroposofische leer van Rudolf Steiner en aan biologisch-dynamische landbouw ging {laten?} doen... wat ik dan weer heel grappig vond...}.

Een late lunch in mijn favoriete tentje -galerie pop- en toen was het weer tijd om langzaamaan te denken aan terugreizen...

- galerie pop -

- tuin bij museum -

en nu ben ik uitgerust, bijgetankt, losgelaten en uitgepraat (met excuses aan mijn reisgenote voor mijn eindeloos bebabbel...)

break

2011-09-16T20:59:00.003+02:00

'jij ideeën voor waar we naar toe kunnen gaan?'

'eh, ja... Berlijn?'

'kan, wel duur om er te komen...'

'ja, da's waar... jij?'

'Dusseldorf?'

'mwa... ook wel leuk...'

'dichterbij? Antwerpen?'

'kan ook...'

'Zeeland?'

'eh... waarom gaan we niet naar de caravan? dichtbij zee, dichtbij Middelburg, dichtbij Domburg...'

'weet je wat - laten we dat maar doen... wanneer?'

'morgen?'

'oke...'

los leven

2011-09-15T13:00:00.006+02:00

het loslaat proces waar ik een paar weken geleden in ben gesprongen is een heel fijne.

veel overtuigingen die mij lange tijd maar de bodem meesleurden blijken *woesh* zo met de wind mee te gaan en terug de kosmos is, om me voortaan gewoon met rust te laten.

heel erg fijn.

door middel van een riedeltje ga je allerlei overtuigingen, emoties en andere dingen af en vervolgens ben je ze kwijt...

maar sommigen, zo blijkt, zijn behoorlijk hardnekkig...

en dan vooral omdat je er eigenlijk toch niet van af wil.

diep van binnen...

wat eigenlijk best wel vreemd is, toch?

ergens waar je last van hebt, ben je toch liever kwijt dan rijk?

Nou, nee dus...

merkwaardig genoeg blijken er toch dingen te zitten waar ik nog niet van af kan...

heb ik me er teveel mee vereenzelvigd om het los te laten, mee de wind in...

is het onbekende toch te eng en hebben we te weinig vertrouwen in Het Leven {of de Kosmos} om te geloven/vertrouwen dat Het Goed Is...

misschien dat het even tijd nodig heeft.

het realiseren van iets waar je nog niet van af wil/kan, accepteren dat het voor nu gewoon oke is, en dan vertrouwen dan het ook wel weer goed zal komen, is al heftig genoeg.

en dan kan je weer fijn verder oefenen met loslaten...

loslaten dat je iets moet los gaan laten...

{vert: als het belangrijk is,

zal je een weg vinden

als het niet belangrijk is,

zal je een uitweg vinden...}

afbeelding: van deze site gepikt

dinsdag dingen - een dag later

2011-09-14T10:42:00.003+02:00

helemaal vergeten gisteren...

of vergeten: meer geen zin in gehad

laat ik het daar op houden...

- boek :: case histories -

van Kate Atkinson

mooi 'detective' verhaal (terwijl ik die normaal nooit lees, veel te spannend)

wat door middel van drie kennelijk niet met elkaar samen hangende verhalen

tot een vreemde slotconclusie komt.

- film :: modigliani -

mooi verteld verhaal over de laatste jaren uit het leven van de Italiaanse schilder, die op vreemde voet leefde met Picasso (vriend en rivaal). Andy Carcia speelt de hoofdrol, met verve...

- muziek :: harlequins -

van customs (belgie)

clip is een beetje drie keer nix, maar het nummer des te leuker...

zoals iemand op Youtube al schreef: ze lijken nu niet meer op Interpol of Joy Division,

maar op The Smiths (ik was dus overtuigd dat het lied het begin was van een onbekende van Morrissey & mates...). en da's nooit verkeerd...

- site :: this chicken -

grappige tekeningen en leuke vondsten

- tv :: kanvas -

teveel keuze, maar op deze vlaamse zender valt veel leuks te beleven...

- kunstvorm :: architectuur -

en dan deze week vooral dit gebouw...

hier kwamen we heel veel, in onze tijd in Engeland

voorbeeld van moderne achitectuur die niet lelijk hoeft te zijn,

al had het zijn tijd mee en was het gebouwd midden in de art nouveau,

toen er volgens mij geen lelijke gebouwen ontworpen werden...

leeg

2011-09-12T14:08:00.003+02:00

het is lastig als je gedachten heel ergens anders zitten dan het schrijven van een nieuwe blog-post...

het lukt gewoon even niet vandaag...

net als gisteren...

en de dag ervoor...

nix dramatisch, hoor, gewoon dezelfde preoccupaties die me al heel lang bezighouden...

alleen houden ze me nu in zo'n mate bezig dat ik geen lollige blog-post kan bedenken...

nix diepzinnigs, of behulpzaams, of gewoon een inzicht van welke soort dan ook...

ik ben heel erg dankbaar, voor van alles, maar de zin om er over te schrijven ontbreekt...

misschien komt het nog wel...

misschien heb ik al wel zoveel losgelaten dat ik nu leeg ben

wie weet...

fijne dag allemaal

zwaar leven

2011-09-08T13:13:00.004+02:00

baal vandaag als een stekker..

het loslaat proces zoals beschreven in het boek van de Sedona methode gaat niet zo snel als ik hoop.

In mijn beleving zou nu alles koek en ei moeten zijn, en niet de donkere, trieste brei die het nu is in mijn hoofd.

Ik zou dartel als een lammetje door het huis moeten springen, blij om het leven, blij om de kansen...

daarom wil ik me nu niet zo voelen...

Zware ontkenning dan maar....

ik ben blij...

dolle dinsdag dingen

2011-09-06T15:43:00.004+02:00

boek :: happinez dagboek

beetje extravagant is het wel, maar in zo'n prachtig boek schrijf je graag

mooie gedachten en herinneringen op...

film :: les femmes du 6ème etage

lieve, grappige, fijne Franse film

muziek :: eddie vedder

zucht...

een van mijn favouriete songs dit, ooit gedaan

door Crowded House en Luka Bloom, maar van wie?

site :: the creative place

vandaag een mooi pakketje van haar in de post gekregen met allerlei stukjes papier...

op haar site staan veel interessante en grappige tutorials en voorbeeldjes van wat zij maakt.

mooie vormgeving ook...

muziek {niet-pop} :: cello suits van bach

allemaal mooi...

tv :: dwdd

tja, ben gewoon weer heel blij dat het terug is...

kunstigheid :: ballet

het heeft lang geduurd, maar over een maand of 2

gaan we eindelijk naar een uitvoering...

hier in roosendaal nog wel...

{en dat terwijl er een heuse danseres in mijn familie zit...}

- foto van deze site -

going with the flo...

2011-09-04T20:13:00.003+02:00

moet even een heleboel prachtige muziek delen met jullie...

wordt zo ongelofelijk gelukkig van dit mens, op het ogenblik!!

gesproken

2011-09-01T21:44:00.002+02:00

"uiterlijke omstandigheden heb je niet altijd in de hand,

maar innerlijke vrede is een keuze..."

" de oorzaak van het lijden ligt niet in de ander, maar in onszelf.

De erkenning hiervan is al een begin van bevrijding..."

"karma brengt ons steeds weer in situaties die uiteindelijk

tot groei moeten leiden. Of we nu willen of niet..."

- een paar boeddhistisch getinte spreuken -

:: daan's doodles ::

conventies

botsing

puberen

vergelijkend

handtasjes

cliché mensjes

visueel

georganiseerde sneeuw

ruim tijd

zo'n vrouw

vallend geloof

mm *groen*

dramatisch

dingetjes

niet normaal

mm * grate*

trappetjes

10 opvrolijkers

op half

volvo

MM * cool *

leef!

10 dingen

MM * begin *

zandstralen

routine klus

een vers jaar

boekskes

dingen {van 2011}

kerst dank

dolle woensdag

kerst gewoel

verse blog

merci beaucoup...

paradijselijk

dinsdag dingen

tante

danke sehr....

rest in peace

10 x kerst

alles is oke...

pakjesavond

DDD *4 + 5*

dertig dingen december *2 + 3 *

dertig dingen december *1*

vermijden

klaar met klaas...

boemerang

dank woorden

lief

toekomstbeelden

speels

woensdag dingen

10 songs...

zinloos

10 dingen...

stuurloos

bitchy

maandag dingen

muurtje

verstilling

twijfel kontig

liefde zijn

ergerlijkheden

tussentijds

10 films

ge-beatled

dingen van de dinsdag

link

10 plekken

gemiddeld

gevoelig -2-

gevoelig

metamorfose

lege rol syndroom

tien dingen

gelukkig, maar...

mooie mannen malingen

niet laten gaan...

mm groen

DDD 4 + 5

dertig dingen december 2 + 3

dertig dingen december 1

authentiek zijn 2