god is gay

ironisch genoeg {voor mij} zijn de twee mannen die ik dit jaar op handen draag - Kurt Cobain en Eddie Vedder - voorvechters van vrouwenrechten, hadden nix met de onnozelheid van vele mannen tegenover de vrouwen in hun leven, vonden het belachelijk dat er überhaupt mensenrechten betreden werden ten opzichte van vrouwen - in wat voor eeuw leefden ze daar in The States?! ze hadden ook niet veel op met de belachelijke manier waarop vrouwen werden/worden behandeld door hair-metal bands die in de vroege jaren 90, en hielden hun mening daarover niet voor zich... vooral Kurt Cobain had van alles te vertellen, en het feit dat hij het deed met Courtney Love {waar ik dan weer zo mijn eigen mening over heb...}, een sterke vrouw die wist wat ze wilde {Roem, en Kurt}, zei veel over hoe hij in het man/vrouw debat stond... ook kon hij trouwens niet heel veel met homo-haat en kreeg nogal wat rechtse Yanks op zijn hals met uitspraken als: 'ik ben geen homo, maar ik wou dat ik het wel was, to piss off the homophobes...' en in de song Stay Away: 'God is gay...', en verscheen hij met enige regelmaat met een jurk aan op t podium. fuck 'm all...

Eddie Vedder laat dan weer vrouwen aan het woord die het niet makkelijk hebben {gehad} in hun leven. ze staan al hun hele leven redelijk transparant te zijn achter de toonbank van een winkeltje in een kleine stad, worden tot pulp geslagen door hun man, weten niet waar ze heen moeten... en hij twijfelt met enige regelmaat aan zijn eigen rol in het leven van zijn vrouw... is hij wel wat ze willen? vrouwen zijn er niet alleen voor zijn lol, dat wordt wel duidelijk... het zijn vooral mannen die het leven van vrouwen vergallen, zo beredeneert hij, en dat van ettelijke mannen, die het zwaar hebben met hun vaders, of klasgenoten, of leerkrachten... fucked up by peer-pressure...

wat zegt dit dan over mijn fascinatie met deze heren? deze heren die hun eigen geslacht onder de loep nemen. die vrouwen bijna bij voorbaat op handen dragen? die niets te maken willen hebben met sexisme en chauvinisme? van hen mag ik namelijk in alle hevigheid vrouw zijn. graag zelfs. vrouwen zijn oke, mooi, een aanwinst voor de wereld... ik voel dan weer niet dat alle vrouwen bij voorbaat oke zijn... ik voel me al mijn hele leven gepakt door meiden toen ik tiener was, beoordeeld {en te min bevonden} door vrouwen, niet begrepen, belachelijk gevonden, gemanipuleerd, etc. wat zien Ed en Kurt dan in hemelsnaam in vrouwen wat ik niet zie?

kennelijk zien zij de mooie kant van vrouwen, omdat zij het niet zijn... zoals ik de mooie kant van mannen zie. omdat ik er geen ben... ik zie hun kracht en wil het ook... ik zie dat ze hun eigen ding mogen doen, en wil dat ook... ik zie dat mannen wegkomen met zoveel, en wil dat ook... ik wil niet zwak en onderdanig zijn, of manipulerend en keihard door het leven gaan, beoordeeld worden op hoe ik eruit zie... dat is wat ik heb geleerd wat vrouw-zijn inhoudt...

time for a change...

and god is gay....

na-overweging:

kwam deze klip tegen, en die bracht voor mij heel erg wat ik hierboven schreef in beeld - {veel} mannen hebben een angst voor hun eigen kwetsbaarheid... zijn doodsbang om als watje te worden afgeschilderd... willen het niet zien in de vrouwen die ze kennen, of worden agressief door wat ze zien... en om het dan in andere mannen ook nog te zien, da's toch wel heel veel van t goede... 

{ja, dat is Andrew Garfield in deze clip...}

profileren

er zijn een aantal plekken op internet waar ik een profielfoto van mezelf moet {mag} plaatsen.
meestal kies ik voor iets abstracts, iets wat ik voel dat mij representeert, in plaats van een foto van mezelf. niet dat ik mezelf nou zo'n gedrocht vind of zo, maar van mij hoeft die foto van mezelf helemaal niet... terwijl als ik er een plaats, met mijn hoofd erop, ik heel veel leuke reacties krijg...

welke foto's kies ik dan?

deze

omdat ie grappig is,

en omdat het dat deel van mij weergeeft,

kalm en terughoudend

verstandig vooral...

*

de boeken,

de verstandige,

denkende Daan

*

zoals ik zou willen zijn:

vlinderig en vrij

*

ook deze, 

vrijer en fleuriger dan ik me vaak voel

*

en dan deze:

hoe hard en kil kan ik mezelf wegzetten?

een berg stenen...

*

dit is de ultieme vorm van vrij zijn, 

als mens, in mijn hoofd...

surfend over de golven, overgelaten 

aan de wil van de zee...

had van de week een leuk gesprek met mijn tijdelijke zomercollega, die aan een nieuwe relatie is begonnen, al had die nogal wat voeten in aarde {van een jaar of 4}, omdat zij eerst, zo zei zij, moest leren ontharden... ze had zichzelf al heel jong een harde buitenlaag aan leren kweken, om hulp en liefde van anderen buiten te houden, want daar kon je toch alleen maar door worden gekwetst... en op n keer, toen ze het niet had bedacht, knapte er iets bij haar, en mocht ze lief zijn, liefde toelaten, liefde voelen... 

ik zei dat ik dat wel herkende, dat van die schil {zullen wel meer mensen hebben}, die niet van mij is, dat ik die graag ook zou kwijt willen, na 20 jaar huwelijk, en na nog langer vooral verstandig moeten zijn... omdat dat wel gewaardeerd werd, en mijn fladderige, spontane, onberekenbare kant niet... die moet onder een sluier blijven, ver van de buitenwereld... 

en dat van die liefde buiten houden - niet dat ik in mijn leven zoveel ben gekwetst, maar ik heb wel geleerd dat liefde niet iets is wat eenvoudig en makkelijk toegankelijk is... verre van dat... de man waarmee ik al 22 jaar het leven deel heeft mij geleerd dat liefde iets is wat je wantrouwt, en al helemaal niet zomaar weggeeft/deelt... ook niet als je al zo lang samen bent, en zoveel hebt meegemaakt... maar ja, ook dat is iets wat hij meesleurt uit zijn verleden, en ik ook tot op zekere hoogte - mijn opvoeders hadden het ook niet makkelijk... 

maar aan dat tijdperk is nu een einde gekomen...

surf's up... 

ik ga leren fladderen... en zweven... en zwieren...

op mijn manier...

was getekend: Daan

music on sunday - mooky blaylock, a few years on

hang nog steeds gigantisch in een Pearl Jam ding, en dat zal nog wel een tijd zo blijven...

mellow pearls from PJ

*

mooi staaltje meezingen, dit...

*

niet door de mannen zelf, maar door Willie Nelson 

en zijn zoon Jacob...

tijdens Farm Aid.

net zo mooi, zo niet mooier nog...

♥

*

zo mooi, deze

melancholisch,

zoals hij de mevrouw achter de toonabank in een kleine stad 

aan het woord laat...

*

deze kwam een keer tijdens een droom

toen Eddie Vedder als een soort van Jezus-figuur

mij wegleidde van datgene wat mij al zo lang

tegenhield...

heel zacht was hij, en mooi

en de band speelde dit in de achtergrond...

spookachtig

*

i will walk with my hands bound

i will walk with my face blood

i will walk with shadow flag

into your garden...

*

i wish i was the wine bottle 

that you put to your lips
on the stage
each night...

:-)

voorbij de chaos

en nou is het godverdomme afgelopen...

zo, die is eruit...
gisteren mocht ik de Belastingdienst bellen, en  hoewel ik mijn engeltjes had gevraagd om me een beetje te stutten, liep het gesprek uit op een regelrechte vitpartij {van mij dus, de meneer aan de andere kant had natuurlijk training gehad zodat hij met Gefrustreerde Klanten kon omgaan en bleef doodkalm} en ik hing in tranen de telefoon op... waarom dan?! waarom mocht ik het niet op mijn manier doen? waarom wordt ik gestraft als dat ik niet meteen alle Verzoeken Tot Terugbetaling regel? waarom kan het maar op een manier???

nou ja, alsof de Belastingdienst voor chaoten als ik een uitzondering gaat maken natuurlijk {wat voor wereld leef jij, Daan?}... wil er iemand mijn boekhouder worden, alstublieft?!

enniwee - een half uur huilen later had ik het helemaal gehad met mijn eigen gemuts... natuurlijk wil de Belastingdienst mij best wel helpen, maar dan moet ik wel volgens hun regeltjes spelen, en verder leef ik helemaal volgens die van mij... de boom in met die lui...

en de boom in met mijn gemiep... zo gaat het nooit wat worden met mijn Nieuwe Zelfstandige Ikke...

het luchtte dan weer wel lekker op, die huilbui. alsof mijn hoofd schoongespoeld was.

op naar de toekomst...

de hemel op aarde

oke, dagboek project - spontaan bedacht - ging wel leuk... kwam ook nog wat moois uit... dus ik denk dat ik gewoon op eenzelfde voet doorga, maar dan anders... {hahaha...}

de conclusie van afgelopen zondag - ik wil lichtzinniger en zorgelozer in het leven staan - was een bommetje. kan er bijvoorbeeld mijn verblijf in Engeland naartoe herleiden.. niet in het begin, toen vond ik het maar een raar land {met mijn reactionaire Hollandse blik erop en de mensen daar} en was ik helemaal niet zo lyrisch als na een tijdje, maar vooral toen ik even mijn lollige mede-studenten had op de Language College, en ik Mr G leerde kennen, voelde alsof ik ineens begon te leven, licht en luchtig!!! daarom verviel ik makkelijk in een soort van UK verering. wat nu lijkt te zijn opgedroogd...

sinds ik in Holland woon, is die hele Zorgeloosheid weggevaagd. ik me voel al sinds mei 1999 niet meer veilig, niet meer prettig, en ik ben al sinds dan aan het zoeken hoe ik dat terug kan krijgen... en omdat ik zo ben opgevoed - Katholieke trek, geloof ik - voelde ik me verraden door Mr G, omdat hij zo nodig hierheen moest, en ik eigenlijk niet, maar ja, ik voelde niet dat ik ook maar iets in de pap had te kruimelen, dus deed ik het niet. hij wilde 'rust' en 'weg uit Engeland' en 'een nieuwe uitdaging' en de hulp van mijn ouders dichterbij {dat laatste leek mij trouwens ook wel fijn, dus niet alle blaam treft Mr G, zo die al al mijn verwijten in zijn nek verdient...}. hij bedacht dat hij ten onder zou gaan aan het sterk moeten zijn voor mij en de kinderen als we daar zouden blijven, en natuurlijk was ik banger voor zijn afwijzing en dat hij mij in de steek zou laten, dan dat ik het in mijn hoofd haalde om hem tegen te spreken, of mijn bedenkingen in de ring zou gooien... dus gingen we hierheen, en nu voel ik me dus al 15 jaar in the wrong place... en tegelijkertijd begrijp ik precies wat hij bedoelde...

de laatste keer {en de eerste in heel lange tijd} dat ik me Zorgeloos en Lichtzinnig voelde was drie weken geleden... In Amsterdam, in de Ziggo Dome... toen ik totaal uit mijn dak ging bij PJ... wat sindsdien synoniem is voor mij met De Hemel... zo moet high zijn ongeveer voelen, bedacht ik me halverwege, toen ik met Even Flow stond mee te blèren, en iets deed wat op dansen leek... en ik wil dat gevoel terug... elke dag...

en dan kom ik weer terug bij de basis... mijn eigen basis... daar moet t goed zijn, daar moet ik me veilig en goed en sterk voelen, want als t daar niet snor zit, kan ik naar elk PJ concert gaan in de omtrek {ze staan een paar dagen in UK!!!}, en mijn kamer behangen met Eddie Vedder-posters en god weet wat nog meer, maar als ik mijn basis niet goed heb, wordt t nooit wat...

en hoe krijg ik die basis dan goed? erop mediteren, mijn engeltjes om hulp vragen, dit soort dingen lezen, mezelf leren dat ik gewoon mag ZIJN...

en af en toe een filmpje van de mannen meepikken... gewoon, voor de lol... omdat het mag!!

florence, die wel weet hoe je moet zweven

dear diary {7}

dag 7
het incident in de winkel bleef maar spoken door mijn systeem, en ik kon heel lang de slaap niet vatten, gisterennacht. gedeeltelijk door de voetbaltoestanden, maar vooral door dat k*tgevoel wat maar bleef hangen...

de vlaamse mevrouw staat natuurlijk heel hoog op mijn lijstje voor een voodoopoppetjes behandeling, maar ik ben genoeg ontwikkeld om te begrijpen dat zij alleen maar een catalyst was in het teweegbrengen van een gevoel waar ik iets mee zou kunnen doen... zodat ik niet over een week of twee maanden weer zo k*t de avond in ga... was zij het niet, zou t iemand anders zijn geweest...

ik ging bij mezelf te rade, had mijn HealingsGidsen aangespoord mij te helpen, en ik kwam uit op het stukje Straf. Schuld en Boete, dus... vlaamse mevrouw {vanaf nu VM} wekte bij mij het gevoel dat ik als klein kind al voelde: degene wat ik gedaan heb is fout, of stout of op een andere manier verschrikkelijk, en dus moet ik worden gestraft. en omdat mijn opvoeders niet in lijfstraffen geloofden, werden het emotionele straffen... en die werken net zo hard... misschien wel harder...

las pas ergens: van lichamelijke straffen herstel je sneller dan van emotionele straffen... in andere woorden: je lijf kan meer met lichamelijke pijn dan met geestelijke, emotionele pijn...

hoe werd ik gestraft? door onthouding van goedkeuring, voornamelijk... door mij te laten voelen alsof ik een slecht, voor liefde onwaardig wicht was... zoals dat vast met heel veel mensen is gedaan, en nog steeds gedaan wordt... {ik voel me echt niet zielig of zo}. maar ik heb dus geen zin om er nog langer mee rond te lopen, dat gevoel dat ik ten alle tijden gestraft kan worden voor wie ik ben, voor wat ik doe, dat iemand ergens macht heeft over mij...

dus ging ik te werk, en het lukte om mijn innerlijke meisje van 5 een knuffel te geven, om mijn pijn te helen, om de wurggreep die dat gevoel van Nooit Echt Goed Genoeg Zijn al meer dan 40 jaar op mij heeft, op mijn Vrij Zijn, los te halen, dat zwaard van Damocles wat boven mijn hoofd hing om te vallen telkens als ik iets verkeerd deed, volgens de regeltjes van Zij Die Macht Hebben Over Mij {waaronder ik reken o.a. mijn ouders, mijn man, leerkrachten, politie, de Belastingdienst, Andere Instanties}... ik wil mijn zorgeloosheid terug {zo ik die ooit heb gehad - kan me niet herinneren dat ik ooit zorgeloos in het even heb gestaan...}. ik wil voelen hoe het is om onbekommerd en lichtzinnig te zijn... lijkt me leuk...

dus: dank u wel, VM, dat u dit proces hebt losgemaakt bij mij...

muziek

pearl jam - rearviewmirror

 ♥ 

zorgeloos kindje

fladderen als n vlindertje...

reizen, zonder me druk te maken over thuis,
of geld of wat dan ook...

dear diary {6}

dag 6
waarom kan je een hele dag heerlijk werken, en leuke gesprekken hebben met mensen, en voelen dat het leven super is, en dan ineens gebeurt er iets waardoor al die mooie gevoelens als sneeuw voor de zon verdwijnen?!

een van mijn Hekele Punten is toegesproken worden alsof ik achterlijk ben, door iemand waarmee ik doorgaans prima door een deur kan {vertrouw dat ze het goed met me voor hebben dus...}... een belgische mevrouw, een beetje een aangespannen tiepje wat de hand graag op de knip houdt maar wel overal van wil weten hoeveel het kost en wat er in zit, kreeg dit voor elkaar, omdat ik een bestelling van haar kennelijk fout had gedaan. zij was daar {begrijpelijk} niet blij mee, en sprak mij toe alsof ik de meest belachelijke, idiote fout had gemaakt die een winkelbediende kan maken {ze zou eens moeten zien wat er op n zaterdagochtend allemaal klaar ligt om meegegeven te worden...}, en nee, ze wilde niet weten van mijn uitleg, en... nou ja... voel mezelf weer boos worden...

enniwee, ik liep boos weg, had t wel gehad met die hautaine toon van haar en liet mijn baas t oplossen... rode mist was in t vizier en ik had even in de koeling nodig om die mist te laten verdwijnen... terwijl het de hele dag een supersfeer was, ik legde van alles uit, had leuke onderonsjes, had t heerlijk...

nou ja, ik weet natuurlijk ook wel dat dit n 'verbeterpunt' is, dat ik mag gaan werken aan het me niet laten kisten door zelfingenomen types-die-anders-wel -aardig-tegen-me-zijn, en dat het weten dat daar de schoen wringt al een dele van de oplossing is {kan zijn}...

punt is dat ze er maandag weer is, en ik dan een extra dag doe in de winkel... Oh well... zal interessant worden... misschien moet ik wel vrede leren nemen met mijn eigen zelfgenoegzaamheid...