grenzen aanleggen

oprah winfrey heeft veel moois gedaan...
een ervan is een website beginnen met heel veel bruikbare hulp...
waaronder Hoe Leg Ik Mijn Grenzen Aan, In Vredesnaam... {dat laatste stond er niet bij, trouwens...}
dit onderzoek je naar aanleiding van een aantal stappen, en de eerste drie zijn het afmaken van een paar zinnen. dingen om voor jezelf duidelijk te krijgen wat je eigenlijk niet meer wil pikken. wat je eigenlijk nooit had hoeven pikken. van niemand. van je {ex}man niet, van je vader niet, van je moeder niet, van je leraar van de lagere school niet, van de pastoor niet, van de buurvrouw niet, van je kinderen niet... niemand...

ik moest er  minstens tien bedenken, per zinnetje. dit is een greep eruit.

mensen mogen niet:
- mij dwingen tot het doen van dingen die ik niet wil
- mij lui noemen
- van mij verwachten dat ik iets voor hen doe omdat zij iets {ongevraagd?} voor mij hebben gedaan
- tegen mij blèren
- mij bekritiseren om wat ik leuk vind/verlang
- dingen voor mij beslissen {tenzij mijn leven ervan afhangt, en dan nog...}
- mij schuldig laten voelen omdat ik iets doe wat hen niet zint

ik heb het recht om te vragen om:
- privacy
- liefde
- hulp {zonder er iets voor terug te geven}
- advies {zonder...}
- met rust gelaten te worden

om mijn energie en tijd {en mezelf} te beschermen is het oke om:
- van gedachten te veranderen t.o.v. afspraken
- de telefoon uit te zetten
- een hele dag alleen door te brengen
- naar zee/het bos te gaan
- naar muziek te luisteren waar ik gelukkig van wordt
- een boek te lezen
- voor me uit te staren
- nee te zeggen tegen de kinderen of de baas, of...

dit was voor mij alvast al een eye-opener. hoeveel van dit soort dingen ik toe heb gelaten, omdat ik niet anders wist dan dat hoorde.

wordt vervolgd

pluizebollen

lukt niet helemaal met die slingers vandaag.
al  een paar dagen niet, eigenlijk.
voel me al een dag of 5 zwaar klote. lethargisch en doodmoe.
op Facebopk had ik dit laten doorschijnen {nou ja, ik had een nogal trieste post geschreven met mijn wanhoop en verdriet ten opzichte van Mijn Situatie} en de reacties waren zo lief.

wat kan je eraan den, vroeg een van mijn Close Friends {ik heb de helft er ongeveer uitgeselecteerd, zodat ik nu een rijtje Dichte Vrienden heb en een met Kennissen, die niet alles hoeven lezen wat ik schrijf}?
nou, niet veel op t moment... behalve mijn houding ertegenover. wat voor mij al net zo ingrijpend is als verhuizen.

wat houdt dat dan in, mijn houding veranderen ten opzichte van datgene wat mij down doet voelen? maakt dat echt zveel verschil?

ja. echt.

maar vandaag dus even niet. vandaag mag ik lief zijn voor mezelf en doe ik nix.

zelf de slingers...

stone gossard,
mijn nieuwe lief
{in mijn fantasie dan toch...}

in de nieuwe {dacht ik} Happinez stond een artikel over Liefde, en hoe belangrijk dat wel niet is...
een van de dingen die werd gevraagd was: hoe houdt jij een ander tegen om van je te mogen houden?
huh? doe ik dat dan?
pieker-de-pieker...

ja dus...
ik heb een gigantische angst om gedomineerd te worden, om de controle over mezelf kwijt te raken... terwijl degenen die ik in mijn hart toeliet dat wel steeds hebben gedaan - mij gedomineerd, gecontroleerd met hun oordelen, met hun goed- dan wel afkeuren... omdat ik kennelijk ook wel graag gedomineerd wordt... tot op zekere hoogte, en dan is het ineens te laat, want dan heb ik over mijn grenzen heen laten lopen, en wil ik de controle weer terug en krabbel ik in mijn schulp/wordt ik bijna agressief/voel ik me heel onmachtig en onplezierig.. ik wil het niet, maar ik weet niet beter... iets in mij vond dat ik niet beter verdiende...

en wat zijn in mijn Grote Fantasie Man {deze, en sinds kort deze...} de belangrijkste Dingen Die Hem Zo Prachtig Maken? een Liefdevolle, Totale Acceptatie van De Gehele Mij... Het Niet Willen Domineren Maar Het Juist Vieren Van Wie Ik Ben {en wie hij is, maar dat spreekt voor zich in mijn hoofd}... hij zal ook nooit over mijn grenzen gaan, respecteert ze, zoals ik die van hem respecteer...

heb je ze weer: grenzen...

en waar mag ik dat ook weer beginnen van mijn spirituele beter-weters?

oh ja, bij mezelf...

misschien is de dag voor mijn verjaardag wel een goede om te beginnen met mezelf helemaal te gek te gaan vinden, mijn grenzen te herkennen, en te weten wanneer ik ze moet bewaken... now is as good a day as any...

ondertussen droom ik wat van Stone en Ed en nog wat lui...
ontsnappen is ook best fijn vaak...

huis

naar aanleiding van een blogje van een {lieve} kennis, 

ging ik ook maar eens met de camera aan de slag, 

en kwam hier uit...

een kleine sfeerimpressie van mijn huis, nu... 

een overvolle kapstok

plankje vol spllen,
auto's,
suikerpotje,
foto van oudste

de plank met glazen en mokken

het cadbury's blik
en de AH koektrommel
gemoedelijk bij elkaar

wat foto's van familie:
oma als jonge vrouw,
en meneer G als kind

god is gay

ironisch genoeg {voor mij} zijn de twee mannen die ik dit jaar op handen draag - Kurt Cobain en Eddie Vedder - voorvechters van vrouwenrechten, hadden nix met de onnozelheid van vele mannen tegenover de vrouwen in hun leven, vonden het belachelijk dat er überhaupt mensenrechten betreden werden ten opzichte van vrouwen - in wat voor eeuw leefden ze daar in The States?! ze hadden ook niet veel op met de belachelijke manier waarop vrouwen werden/worden behandeld door hair-metal bands die in de vroege jaren 90, en hielden hun mening daarover niet voor zich... vooral Kurt Cobain had van alles te vertellen, en het feit dat hij het deed met Courtney Love {waar ik dan weer zo mijn eigen mening over heb...}, een sterke vrouw die wist wat ze wilde {Roem, en Kurt}, zei veel over hoe hij in het man/vrouw debat stond... ook kon hij trouwens niet heel veel met homo-haat en kreeg nogal wat rechtse Yanks op zijn hals met uitspraken als: 'ik ben geen homo, maar ik wou dat ik het wel was, to piss off the homophobes...' en in de song Stay Away: 'God is gay...', en verscheen hij met enige regelmaat met een jurk aan op t podium. fuck 'm all...

Eddie Vedder laat dan weer vrouwen aan het woord die het niet makkelijk hebben {gehad} in hun leven. ze staan al hun hele leven redelijk transparant te zijn achter de toonbank van een winkeltje in een kleine stad, worden tot pulp geslagen door hun man, weten niet waar ze heen moeten... en hij twijfelt met enige regelmaat aan zijn eigen rol in het leven van zijn vrouw... is hij wel wat ze willen? vrouwen zijn er niet alleen voor zijn lol, dat wordt wel duidelijk... het zijn vooral mannen die het leven van vrouwen vergallen, zo beredeneert hij, en dat van ettelijke mannen, die het zwaar hebben met hun vaders, of klasgenoten, of leerkrachten... fucked up by peer-pressure...

wat zegt dit dan over mijn fascinatie met deze heren? deze heren die hun eigen geslacht onder de loep nemen. die vrouwen bijna bij voorbaat op handen dragen? die niets te maken willen hebben met sexisme en chauvinisme? van hen mag ik namelijk in alle hevigheid vrouw zijn. graag zelfs. vrouwen zijn oke, mooi, een aanwinst voor de wereld... ik voel dan weer niet dat alle vrouwen bij voorbaat oke zijn... ik voel me al mijn hele leven gepakt door meiden toen ik tiener was, beoordeeld {en te min bevonden} door vrouwen, niet begrepen, belachelijk gevonden, gemanipuleerd, etc. wat zien Ed en Kurt dan in hemelsnaam in vrouwen wat ik niet zie?

kennelijk zien zij de mooie kant van vrouwen, omdat zij het niet zijn... zoals ik de mooie kant van mannen zie. omdat ik er geen ben... ik zie hun kracht en wil het ook... ik zie dat ze hun eigen ding mogen doen, en wil dat ook... ik zie dat mannen wegkomen met zoveel, en wil dat ook... ik wil niet zwak en onderdanig zijn, of manipulerend en keihard door het leven gaan, beoordeeld worden op hoe ik eruit zie... dat is wat ik heb geleerd wat vrouw-zijn inhoudt...

time for a change...

and god is gay....

na-overweging:

kwam deze klip tegen, en die bracht voor mij heel erg wat ik hierboven schreef in beeld - {veel} mannen hebben een angst voor hun eigen kwetsbaarheid... zijn doodsbang om als watje te worden afgeschilderd... willen het niet zien in de vrouwen die ze kennen, of worden agressief door wat ze zien... en om het dan in andere mannen ook nog te zien, da's toch wel heel veel van t goede... 

{ja, dat is Andrew Garfield in deze clip...}

profileren

er zijn een aantal plekken op internet waar ik een profielfoto van mezelf moet {mag} plaatsen.
meestal kies ik voor iets abstracts, iets wat ik voel dat mij representeert, in plaats van een foto van mezelf. niet dat ik mezelf nou zo'n gedrocht vind of zo, maar van mij hoeft die foto van mezelf helemaal niet... terwijl als ik er een plaats, met mijn hoofd erop, ik heel veel leuke reacties krijg...

welke foto's kies ik dan?

deze

omdat ie grappig is,

en omdat het dat deel van mij weergeeft,

kalm en terughoudend

verstandig vooral...

*

de boeken,

de verstandige,

denkende Daan

*

zoals ik zou willen zijn:

vlinderig en vrij

*

ook deze, 

vrijer en fleuriger dan ik me vaak voel

*

en dan deze:

hoe hard en kil kan ik mezelf wegzetten?

een berg stenen...

*

dit is de ultieme vorm van vrij zijn, 

als mens, in mijn hoofd...

surfend over de golven, overgelaten 

aan de wil van de zee...

had van de week een leuk gesprek met mijn tijdelijke zomercollega, die aan een nieuwe relatie is begonnen, al had die nogal wat voeten in aarde {van een jaar of 4}, omdat zij eerst, zo zei zij, moest leren ontharden... ze had zichzelf al heel jong een harde buitenlaag aan leren kweken, om hulp en liefde van anderen buiten te houden, want daar kon je toch alleen maar door worden gekwetst... en op n keer, toen ze het niet had bedacht, knapte er iets bij haar, en mocht ze lief zijn, liefde toelaten, liefde voelen... 

ik zei dat ik dat wel herkende, dat van die schil {zullen wel meer mensen hebben}, die niet van mij is, dat ik die graag ook zou kwijt willen, na 20 jaar huwelijk, en na nog langer vooral verstandig moeten zijn... omdat dat wel gewaardeerd werd, en mijn fladderige, spontane, onberekenbare kant niet... die moet onder een sluier blijven, ver van de buitenwereld... 

en dat van die liefde buiten houden - niet dat ik in mijn leven zoveel ben gekwetst, maar ik heb wel geleerd dat liefde niet iets is wat eenvoudig en makkelijk toegankelijk is... verre van dat... de man waarmee ik al 22 jaar het leven deel heeft mij geleerd dat liefde iets is wat je wantrouwt, en al helemaal niet zomaar weggeeft/deelt... ook niet als je al zo lang samen bent, en zoveel hebt meegemaakt... maar ja, ook dat is iets wat hij meesleurt uit zijn verleden, en ik ook tot op zekere hoogte - mijn opvoeders hadden het ook niet makkelijk... 

maar aan dat tijdperk is nu een einde gekomen...

surf's up... 

ik ga leren fladderen... en zweven... en zwieren...

op mijn manier...

was getekend: Daan

music on sunday - mooky blaylock, a few years on

hang nog steeds gigantisch in een Pearl Jam ding, en dat zal nog wel een tijd zo blijven...

mellow pearls from PJ

*

mooi staaltje meezingen, dit...

*

niet door de mannen zelf, maar door Willie Nelson 

en zijn zoon Jacob...

tijdens Farm Aid.

net zo mooi, zo niet mooier nog...

♥

*

zo mooi, deze

melancholisch,

zoals hij de mevrouw achter de toonabank in een kleine stad 

aan het woord laat...

*

deze kwam een keer tijdens een droom

toen Eddie Vedder als een soort van Jezus-figuur

mij wegleidde van datgene wat mij al zo lang

tegenhield...

heel zacht was hij, en mooi

en de band speelde dit in de achtergrond...

spookachtig

*

i will walk with my hands bound

i will walk with my face blood

i will walk with shadow flag

into your garden...

*

i wish i was the wine bottle 

that you put to your lips
on the stage
each night...

:-)