wouws

Vaak is het veel makkelijker te verzanden in ideeën over wat je wil doen met je leven dan er daadwerkelijk echt iets aan te doen...
Makkelijker, veiliger, plezieriger...
Tenminste, als dat hetgene is wat je echt voelt.
En het werkelijk is intrigerend om te merken hoe overtuigend je jezelf kan vertellen dat je iets voelt wat er eigenlijk niet is... Hoe je kan blijven volhouden dat het wel oke is... Dat de nadelen van je leven op-dit-moment prima afwegen tegen de minder fijne kanten... Dat het leven nou eenmaal soms citroenen naar je gooit (en he, ze zijn gratis, dus gewoon aanpakken...) {gejat van Kati...} en daar heb je maar mee te leven... En natuurlijk, van veel van die citroenen blijk je te kunnen leren, en het leven zal nooit alleen maar makkelijk zijn, maar we hebben allemaal wel erg geaccepteerd dat ellende en ongelukkig zijn er nou eenmaal bij horen...
Want het hoeft namelijk helemaal niet...
Doffe ellende is een teken dat je iets niet goed doet...

Maar dan is het wel de bedoeling dat je een heel leven aan Manieren Van Denken los gaat laten, anders blijf je hangen... Een heel leven, en een allesomvattende cultuur die dat nog eens netjes steeds voor je blijft onderschrijven, dat er nou eenmaal geen andere weg is... Jammer... Ja, je leest er wel eens over, maar dat zijn van die trieste lui die een beetje wouws zijn... Kan je beter maar vandaan blijven... Nee, het is beter om maar gewoon op de Normale Weg te blijven, kan je geen buil valen en dan ben je Net Als Iedereen... {diep ongelukkig, maar dat zeggen we er niet bij...}

Nou ja, ik heb natuurlijk wel heel makkelijk praten, ik zou eens moeten proberen om Normaal te leven, zoals Normale mensen doen, met een Normale Hypotheek en Normale Kinderen en Normale Problemen en Normale Ziektes en Normale Dingen Waar Je Nix Aan Kan Doen, maar ik schijn daar niet helemaal geschikt voor te zijn, of zo... Dan maar een beetje wouws...

Aan de slag dus...

mooie dagen

er zijn dagen die veel slechter beginnen...
deze was tot nu toe prettig.
Heel prettig...

Eerst mocht ik Felix wakker maken en hem als eerste feliciteren met zijn verjaardag - twaalf!!! Met een big smile keek hij van onder zijn dekbed uit...

birthday boy, zo'n drie jaar terug...

Bij aankomst op school feliciteerde ik mijn kennis Esther met de verjaardag van 'onze tweeling' (haar jongste dochter bleek twee uur voor Fe geboren te zijn, in hetzelfde ziekenhuis... Dus sinds we dat weten, zo'n jaar of 10 geleden, hebben we elke 28 maart nog meer feest...).

En toen kwam mijn collega aanfietsen, met de blos van twee maanden Australie op haar toet, en die van haar kindjes, en was het tijd om even snel bij te kletsen en te knuffelen, en daarna fietste ik met een heel fijn gevoel weer naar huis...

En daar wachtte dan weer een heel prettig gesprek met M, aan de telefoon, wat mijn gemoed nog meer oppepte...

Jeetje, waar gaat dit alemaal eindigen...

track van band uit die tijd (en lang er voor en er na...)

dans

Heel soms reageer ik op een stukje wat op de website staat van mijn online krant. Heel soms, omdat ik weet dat veel mensen het niet eens zijn met wat ik vindt, vooral bij de wat minder intellectuele onderwepen en ik het over gevoelens ga hebben en zo ('duh...'), en ik kan dat soort dingen heel moeilijk relativeren. Tegen mezelf zeggen dat het geen zak uitmaakt wat een ander vindt, dat die ander mijn reactie bagger vindt, of wat dan ook, helpt niet. Meneer G snapt daar ook geen moer van, van het feit dat ik het persoonlijk  opvat, als een aanval op wie ik ben. Vindt het zelfs een beetje triest (waar ik me dan weer druk om ga zitten maken...).

Waarom vat ik iemands andere manier van naar dingen kijken, of een tegenreactie op mijn mening als een persoonlijke aanval? Wat kan mij het schelen dat ik ergens misschien in mijn eentje heel anders over denk? So bloody what?

Onzekerheid, kennelijk... Een ziekelijke onzekekerheid over de waarde van mijn ideeen, mijn manier van denken/leven/zijn, over mijn gevoelens ergens over, t.o.v. iets wat ik belangrijk vindt. Eingelijk vind ik diep van binnen niet dat ik gelijk heb. Eigenlijk 'weet' ik diep van binnen ook wel dat anderen veel beter weten wat waarheid is en wat niet... Eigenlijk heb ik nog steeds heel erg de goedkeuring nodig van mijn gesprekspartner/medemens.

Wat natuurlijk onzin is, want die anderen doen ook maar een dot... Die herhalen wat ze ergens anders gehoord hebben, of wat ze denken dat anderen zal pleasen, om niet uit de toon te vallen, en een ieder die een andere mening is toegedaan moet tot de orde worden geroepen. Behalve die types die zich nergens iets van aantrekken (mijn vriendin M) en gewoon lekker hun eigen ding doen. En als ik eindelik op een punt kom waarin ik mezelf helemaal oke vindt, dan zal het me niet eens meer opvallen dat anderen last hebben van mijn 'andere mening'...

Wou dat die dag eens opschoot...

wc boek

wilde graag het boekenweek geschenk van dit jaar, omdat ik Tom Lanoye een leuke gozer vindt, en daarom moest ik een Nederlands boek kopen.
Dus werd het dat boek van Paulien Cornelisse, omdat ik het nog steeds niet heb, en haar een leuke meid vindt {meid, dame, schrijfster...}, en daar ben ik wel heel blij om nu...
Wat een fijn boek.
Voor een Nederlands boek...
Niemand die zelfmoord of overspel pleegt, of vermoord wordt, of in de onderwereld zit... Zo prettig... Gewoon lachen om hedendaags taalgebruik. Een beetje net als Turbotaal, heel vroeger (gats, ik ben echt oud, he?). Op z'n Pauline Cornelissens...

Weet niet of ik tot volgens jaar ga wachten om het vervolg erop te kopen...

(heb trouwens de wc-editie (geperforeerd en met een touwtje...)

illustratie: van haar boek

niets

Al dat voelen steeds,
het voelt zo vermoeiend.
Al dat voelen, en
al dat plaatsen
van al die gevoelens,
wanneer is het goed,
zoals het is?

Een antidotum
voor jaren van voelen,
voor jaren van pijn
en stil verdriet,
een tegengif
om balans te krijgen.
Het voelen mag uit,
heel even
heel stil zijn
Het knopje mag om,
gewoon even niets...

nerd

wanneer de omslag is gebeurd - geen idee, maar waar ik 25 jaar geleden in elkaar werd geramd omdat ik nerd-tendensen had {een gevoelig type wat boeken las}, zo worden ze nu als nieuwe helden onthaald in de media... Waarschijnlijk omdat de gemiddelde nerd best wel technisch is en dus je Nieuwe Media aan de praat kan houden, of je kan uitleggen waar al die knoppen voor zijn, maar vreemd is het wel, om Alexander Klöpping aan tafel te zien bij DWDD, alsof hij ervoor gemaakt is {wat ik verder prima vindt...}, of die science-gast, Diederik nogwat, horen uitleggen hoe natuurkundige processen in elkaar steken, en dat men ineens interesse lijkt te hebben ervoor {echt?!?}, terwijl In Mijn Tijd je werd bekeken alsof je een eng monster was, of een zware gek, die Bestreden moest worden...

Maar vooralsnog gebruikt Jongste Zoon {in mijn ogen een perfecte} het woord Nerd nog steeds als scheldwoord, dus we zijn er nog niet... En - omdat dit land drijft op trends die komen en gaan -  blijf ik vol verwondering kijken hoe lang Yummie Alex flavour of the month blijft...

keane

zag - via Facebook - dat ze vorige week in een kustplaats speelden
waar ik vroeger graag kwam...

hun wereldtour begonnnen, zelfs... 

vanwege het feit dat ze er vaak vertoefden in hun jonge jaren

nooit moeten verhuizen...