flow

er zijn van die dagen, dan zit je in een heel fijne flow...
dan lukt alles wat je hoopt dat gaat lukken, dan vind je dingen waar je naar zoekt, zonder enige moeite, dan glijdt alles wat lastig is, of moeilijk, gewoon van je af, zonder dat je er iets speciaals voor hoeft te doen... het lukt gewoon... zoals vandaag...

had gisteravond, nadat we naar de film jackie waren geweest (heel leuke film, trouwens... prachtig landschap...) hadden mijn vriendin M (die van die volvo) en ik een heel heftig gesprek over hoe we ons toch steeds maar laten strikken door ons ego, door de angsten waaronder we leven (die ons van jong af zijn aangeleerd)... en zodra we ons bewust zijn van wanneer dat gebeurt, dan kunnen we beginnen met loslaten ervan. ook het lastige stuk in mijn relatie waarin ik me nu bevindt is direct verbonden met mijn ego wat doodsbang is - om alleen gelaten te worden, voor afwijzing, voor pijn en verdriet, en het is aan mij om te beslissen of ik me er door wil blijven laten leiden, of dat ik verder wil, de angst voorbij, mijn ego voorbij, en dan openstaan voor al het prachtigs wat er dan voor mij in petto ligt... maar dan moet ik dus wel eerst voorbij die angst, en daar zit m de clou... voordat ik in de gaten heb dat ik me weer laat heb laten inpakken door mijn ego, zit ik al weer in een negatieve spiraal, vind ik mijzelf gevangen en lijkt het onmogelijk om er weer uit te komen, en het pad van de liefde, van de oneindige schoonheid en mogelijkheden, weer te vinden... maar ook daar geldt: je ervan bewust zijn dat je erin zit, in een negatief stuk, in de klauwen van je ego, kan je ervoor kiezen of je erin mee wel, of dat je je eigen ding gaat doen, de liefde in...

geschilderd door katie daisy

schrijf kramp

wanneer iemand zegt dat ze je geschrijf bagger vinden, dan kan je dat accepteren, en naast je neer leggen, zo van: tja, ik vind ook niet alles leuk wat ik lees... dan krab je jezelf even achter je oor en gaat verder. want jouw geschrijf is van jou, het is jouw stem die op die manier tot uiting komt. een stukje Jij...

maar wat doe je als diegene die vindt dat jouw geschrijf niet te pruimen is je wederhelft is...? en die daar dan ook nog aan toevoegt dat hij het probleem niet ziet, dat het toch helemaal niet belangrijk is wat hij ervan vindt, en hoe bedoel je dat jij in je geschrijf je veel beter kan uitdrukken dan als je praat?! waar slaat dat nou weer op....?

in dat stukje zijn mijn lief en ik nu beland...

interessant gegeven: maakt het wat uit? of maakt het alleen wat uit als jij wil dat het wat uitmaakt? als het voor jou belangrijk is, en voor de ander niet, wat wil dat zegen? hoe ga je daar mee om?!

ik vind m heel moeilijk... om deze relatie ene nieuwe aankleding te geven, een andere wending... het lukt me niet, ik voel me alleen, eenzaam, in de steek gelaten... maar weet ook dat het zo moet, nu, dat afstand en bezinning en reflectie tijd nodig hebben, en wat er dan uitkomt, dat zij dan zo...

maar makkelijk is het niet...

zeepbel met reflectie

van deze site

{op z'n} engels

aartsengel michael aan het werk

Lief zijn voor jezelf...
Klinkt net zo suf als ik me soms {in een cynische gedachtenstroom} bedenk dat het is... Vanmorgen was de klant die ik me voorstel als zijnde een engel in mens-vorm, die tussen het bestellen van het brood en het besluiten welke kaas ze wilde, tegen me zei dat ze heel erg voelde dat ik - nog veel meer - met mijn gevoel in contact moest komen, en waarom ik dat niet gewoon al deed... Alsof het normaal is dat je met je gevoel in contact staat in deze wereld... Waarom ik het niet deed, al? Omdat ik me zo voorstel dat iedereen die ik 'nodig heb' me voor gek verklaart, gaat vinden dat ik niet helemaal spoor... Me als een baksteen laten vallen... Waar was ik dan bang voor? Had ik niet al geleerd, al weet ik hoe lang geleden dat er altijd een vangnet is...? Waarom durf ik dan niet op mijn gevoel te varen? Waarom blijf ik dan nog steeds hangen in eenbangerig gevoel, in datgene wat ik ken, maar niet gelukkig mee ben...?

Omdat ik nog steeds overtuigd ben dat dat vangnet er helemaal niet hangt, dat ik te pletter stort op een keiharde, liefdeloze afgrond... Omdat dat vangnet waar ik over heb geleerd wel in mijn hoofd zit, maar nog niet in mijn hart... Omdat ik me omringd weet door mensen die geleerd hebben om te wantrouwen, die niet geloven in oneindige liefde, die bang zijn voor wat anderen hen hebben aangedaan en nog eens kunnen aandoen, omdat ze niet geleerd hebben dat zij waarde hebben, dat zij prachtig en goed zijn zoals zij zijn, en deze boodschap hebben overgebracht op mij, mij hebben meegenomen in hun overtuigingen, in hun angsten... Mij hebben overtuigd dat zachtaardig en teder zijn gelijk staan aan kwetsbaar zijn...

Gisteren nog, belde de mentor van onze Ots, met de mededeling dat hij niet goed genoeg zijn best deed, dat hij er echt wat meer voor moet gaan doen, terwijl hij dacht dat hij al hartstikke zijn best deed... En meteen begon de twijfel, de grote, grijze twijfel aan mijn capaciteit als moeder, als mens, omdat zoals ik leef, en mijn kinderen begeleid niet strookt met wat er van me verwacht wordt. De twijfel die met zijn grote, kille handen om mijn strot greep, van plan om me de mond te snoeren, en mijn manier van Zijn van de aardbodem te laten verdwijnen...  Wij houden niet van zij die het anders doen, die niet gestructureerd en georganiseerd door het leven gaan, die lukraak leven, die afrekenen met wat er op hun pad komt, en niet van te voren alle mogelijke risico's gaan bedenken en zich ervoor indekken... Want dat is mijn standaard reactie op dit soort dingen: zelf-twijfel... Keihard... Dus ook toen die lieve, engelmevrouw mij vertelde over liefde en loslaten van angsten... Wie? Ik?! Liefdevol zijn??!! Tederheid en liefde voelen..??!?!! Yeah, right... Ben jij gek...

Maar het feit dat ik alweer stond te janken, met een rij klanten voor me, betekende dat de snaar weer was geraakt, de gevoelige plek weer was gevonden... Ik weet het, ze heeft helemaal gelijk, en ik zou zo graag willen weten waar ik moet zijn om het te leren, om te blijven voelen wat ik mag voelen, om te blijven weten dat het allemaal goed is, dat ik geen kunstjes hoef te doen om aardig gevonden te worden... Dat het goed is...

Antwoorden op een briefkaart graag...

drama

Je bent gewoon verslaafd aan je eigen drama...
Hoorde ik even geleden... en omdat ik mezelf er heel boos om voelde worden, wist ik dat degene die het zei dus gelijk had... Ik ben inderdaad verslaafd aan mijn eigen drama, en dat van anderen, en daarom zal ik niet veranderen, tot ik het drama achter me kan laten, het kan loslaten door het te accepteren als zijnde deel van mijzelf.. En dat lukt ook goed - heel goed zelfs - maar even zo vaak zwelg ik in zelfmedelijden, eis ik de aandacht van al diegenen die in mijn huis wonen, of daar waar ik toevallig ben, alhoewel dat minder vaak is, omdat ik me daar dan weer net iets te verlegen voor voel... En daar voel ik dan helemaal niets mis mee... Want zo heb ik het geleerd, en zo zal ik ook wel ten dele blijven al accepteer ik het tot de laatste gram...

Hm...
Waarom Ik?!
Waarom...?!??!!

* zwelg *

voorbij

We zijn nog niet zo ver {heb nog een paar pubers rondhangen  in pyama's} maar ik ben eigenlijk wel heel blij dat het School seizoen weer is begonnen... Mijn huis weer bijna terug, gewoon een routine die ik zelf niet hoef te instigeren, ook al is het maar voor één van de kinderen... Helemaal prima.

Iemand vroeg mij ooit waarom ik kinderen had, als ik niet blij was met vakanties... Maar ik zie niet echt in dat moeder zijn gelijk moet staan aan goed zijn in en het willen zijn van een soort vermaakafdeling... Er zijn mensen die er erg goed in zijn, die er een soort van plezier uithalen om van alles te ondernemen met hun en andermans kinderen, maar ik heb dat dus niet... Ik bewonder dat soort moeders/ouders mateloos, maar ik ben voorbij het stadium dat ik mezelf ga dwingen om ook zo te zijn, zoals ik te lang heb gedaan... Om toch maar te voldoen aan de Voorwaarden Van Goed Moederschap...

Toen we nog aan de zuidkust van England woonden ging het me nog wel redelijk goed af, maar dan vooral omdat we een strand bijna naast de deur hadden, in een op toerisme en vermaak ingestelde stad woonden, en aan een soort van pleintje woonden waar een hele bups gelijkgestemden woonden, iets waar ik hier in Holland maar niet aan lijk te komen. De kinderen hadden het heerlijk en ik ook... Oh nostalgie...

Nou ja, we hebben weer een zomervakatie overeefd, ik kijk uit naar het najaar, en zet het idee van Alweer Een Zomer maar weer uit mijn hoofd tot april volgend jaar of zo...

foto genomen op de camping

dag dromen

ik las ergens - op facebook waarschijnlijk, ik haal tegenwoordig zowat al mijn inspiratie van facebook... - dat als je wil weten wat je echt wil in je leven, je alleen maar hoeft na te gaan waar je gedachten heen dwalen als je gaat dagdromen... Dan moet je wel doorhebben dat je dagdroomt, natuurlijk en ook weten waarover, maar als je een fervente dagdromer bent als ik, en van jezelf accepteert dat je hele stukken dag wegdroomt, dan wordt het al een stuk makkelijker...

Want waar je over dagdroomt, is wat je het liefste zou doen, of waar je het liefste zou zijn, of bij wie... Nou is het niet altijd praktisch, nee anders: het is meestal totaal niet praktisch om die droom waarheid te laten worden, maar het stemt volgens mij toch best tot nadenken als je merkt dat je in je dagdromen helemaal niet in de plaats bent waar je woont, of met de wederhelft die je hebt uitgekozen, ooit... Dat je in die dagdromen ergens in Canada zit, of Ierland, of Japan, of an de Engelse zuidkust, en de persoon met wie je daar dan je leven deelt er totaal anders uitziet, of is... Of er helemaal niet is, dat je in dat andere leven wat je bij elkaar droomt alleen leeft, met een pluizige grijze hond, in een klein huisje wat uitkijkt over een mooi veld en glooiende heuvels, en de zee, ergens in de verte...

Maar ja, dagdromen is onzin, het zegt niets, het is maar ijdel getrut... De dingen die je in je dagdroom tegenkomt zijn hartstikke onrealistisch, niet erg verstandig om je daar door te laten leiden...

toch...?

anders

Een paar mensen in mijn familie zijn een levend voorbeeld van spijt hebben...
Spijt van dingen die ze niet hebben gedaan, in plaats van wel...
Spijt van keuzes voor gemak in plaats van de sprong in het diepe en zien waar dat schip strandt...
Spijt van levens die men liever niet had gewild maar toch heeft laten gebeuren...

Voorbeelden van hoe het niet hoeft, maar wel gaat...
Want durven is zo lastig...
Zo moeilijk...
Zo eng...

Maar, zoals het is:

als je blijft doen wat je altijd deed,
zal je blijven krijgen wat je altijd kreeg

zodra je het anders gaat doen,

komen er andere dingen 

{mensen, kansen} op je pad... 

patroon

zat net de nieuwe Happinez te doorpluizen voor levensveranderende wijsheden, en stuitte op een chakra-interview met de zus van Antonie Kamerling, Liesbeth. Mooie vrouw {zoals haar broer een mooie man was}, maar meer dan dat ze de zus van is wist ik niet van d'r. Ze schijnt actrice te zijn. Door het lezen van het interview -echter - dacht ik dat ze het over mij had... Wat me vooral trof was het stukje waarin ze beschreef dat ze - heel duidelijk voor zichzelf, maar onbekwaam om er iets aan te doen, omdat het er zo ingesleten is als gewoonte - wanneer ze in en nieuwe situatie is even op stil gaat, onderzoekt wat er van haar wordt verwacht in gedrag om geaccepteerd te worden, om leuk gevonden te worden, hoe ze moet zijn om dat voor elkaar te krijgen, en dan gaat ze dat doen... Zichzelf zijn wordt een soort van 'welk laatje trek ik hier open?' Hooggevoelig voor de spanningen in een ruimte, jezelf meteen kwijt door wat er gaande is om je heen... Zo herkenbaar...

Te vaak gekwetst in haar gevoelens ook, te vaak verraden dor mensen die ook niet anders wisten, die ook maar hun eigen 'overlevingsdrama's' aan het uitspelen waren, maar waardoor ze een knak op liep als het aankwam op het durven vertrouwen van eigen gevoelens. Want die deden er niet toe, die waren lastig, en trouwens, je zag je eigen ouders een ding doen tegen jou, en iets anders tegen anderen... Wat moest je daar in vredesnaam van leren inzake zelf-vertrouwen?

Doorbreken van ketens, van eeuwenlange {soms} patronen die niet werken, die mensen verdrietig maken, depressief, onplezierig, ongelukkig... Geloof dat het daar om gaat... Herkennen van gewoontes, accepteren ervan, en ze dan loslaten, de oneindig grote ruimte in...

* * * * *

en omdat deze man vreemde dingen doet met mijn gemoed, een muziekje ter afsluiting...

vrouw vriendelijk

“We don’t see things as they are. We see them as we are.”

{We zien de dingen niet zoals ze zijn. We zien ze zoals wij zijn.}

~ Anais Nin

*

"Pain is inevitable; suffering is optional."

{pijn is onontkoombaar. Lijden is optioneel}

~ onbekend

*

Omdat ik niet geloof in toeval, neem ik de recent gegeven adviezen van kennisen in mijn omgving maar aan voor adviezen van mijn gidsen, of iets in die geest... Hoe vaak ik al te horen heb gekregen, in verschillende vormen, dat ik wellicht met mijn vrouwelijke kant in het reine zou mogen komen, is niet meer te tellen... Dus ga ik maar een poging wagen... Maar wat is dat dan, een vrouwelijke kant? Is het een uiterlijk wat in de plamuur en andere make up moet? Roze jurken aan? Tierlantijnen? Of een innerlijk wat zachter en liever zou mogen? Wat is vrouwelijk, en welke vrouwen zie ik als mijn voorbeeld?

Door de geschiedenis van mijn familie is de vrouwelijke kant ervan vele malen gekwetst. Het hoorde bij de tijd, en het zal in vele andere families zo zijn geweest. Vrouwen stelden weinig voor, officieel gezien, kregen het korte einde van de stok, mochten overal voor opdraaien en eindigden als harde, bittere, gemene mensen aan de ene kant, en kwetsbare, machteloze types die sterke mannen nodig hadden om te overleven. Echt veel positieve, sterke, mooie, krachtige, maar tegelijk ook zachtaardige, liefdevolle en warme vrouwen waren er niet te vinden in mijn omgeving. Mijn leven werd een speurtocht naar zulke dames, en ik vond ze, in verscheidene gedaantes. Ze kwamen op mijn pad, bleven een tijdje, lieten iets achter in mij, zaadjes van hoe zij waren, maar echt wortel schieten deed het niet bij mij. In mijn relatie was ook niet veel plek om een zachte, warme, liefdevolle kant van mezelf tot wasdom te laten komen, dat kon alleen in mijn rol als moeder, maar ook daar liep ik vaak tegen innerlijke barrières aan... Er waren tijden dat ik doodsbang was om mijn kinderen te kwetsen met de vreemde misplaatste woede die in mij zat, in plaats van liefde en tederheid... Ik voelde hem wel, maar ik kon er niet bij...

Is de tijd nu bij mij zover dat ik die vrouwelijke kant kan vertrouwen? Dat ik er niet bang voor hoef te zijn? Bang dat ik wordt gestraft voor zachtheid, voor warmte, voor 'zwakheid'... Hardop dus, en niet stiekem, verborgen voor mijn levensgezel... Denk dat daar mijn grootste knelpunt zit, en als ik die eens kon loslaten, god weet wat er dan allemaal mogelijk is...

En als ik de argwaan voor {de meeste} andere vrouwen, en mijn eigen vrouw-zijn kon kwijtraken, wat zou dat dan betekenen? Want ze zijn er wel, vrouwen die ik bewonder, waar ik een zwak voor heb, die ik best zou willen zijn, soms...

onbescheiden

Soms voel ik me best wel een raar mens, als ik mijn blog-posts terug lees. Zo open als ik praat over dingen die mij bezighouden, zo gesloten ben ik in het echt... Ik ben helemaal geen flapuit, geen spontaan vertellend type, geen alles met de wereld willen delende dame, ik hou mijn kaarten in het echte leven graag heel dicht bij me... Het zijn alleen diegenen die ik heel erg vertrouw waarbij ik dingen loslaat (en dat zijn er niet veel...)... Eigenlijk vertrouw ik niet zo heel makkelijk. Om eerlijk te zijn... Dus dat ik hier wel eens dingen opschrijf die dus voor het hele internet zijn te lezen, da's eigenlijk behoorlijk tegen mijn aard in... Waarom dan toch een blog waarin ik mijn ziel en zaligheid te grabbel neerleg?! Een soort van aandacht trekken? Interessant willen lijken terwijl ik eigenlijk helemaal geen reactie wil?

Vreemd fenomeen... Misschien zit er diep van binnen een spontaan mens verscholen, iemand die het allemaal nix kan scheen, die niet bang is voor negatieve reacties, voor oordelen van de buitenwereld... Hoe verklaar je dit anders? Ik wil graag mijn diepere, donkere kanten leren kennen, de kanten die ik al jaren verscholen houdt voor mijn omgeving, door erover te schrijven, maar moet dat dan op een blog? Kan dat niet gewoon in een dagboek, lekker bescheiden en verscholen voor de buitenwereld? Kennelijk niet... Kennelijk zit er een gigantische exhibitionist verscholen in mij, en die moet er uit... Kennelijk heb ik veel te lang geloofd dat ik stilletjes en nederig moest zijn, en gaat m dat niet meer worden...

Het had ook veel minder onschuldig gekund...

bloemig

In the hopes of reaching the moon men fail to see the flowers that blossom at their feet...
*

{in de hoop de maan te bereiken, verzuimt de mens te kijken naar de bloemen die bij hun voeten bloeien}
*

~ Albert Schweitzer

lot in eigen hand

Een van de dingen waar ik regelmatig tegenaan loop bij het werk wat ik doe (weekendhulp in een natuurwinkel) is het idee dat als je maar zo gezond mogelijk eet en leeft {sport, yoga'en, nooit snoepen of alcohol drinken}, dan wordt je niet ziek. Dan ga je een leven van geluk en stralende prachtigheid tegemoet. Dan is alles oke, of toch zeker over een tijdje... En als het dat niet is, of wordt, dan zal het wel liggen aan het feit dat je slechte genen hebt en er dus nix aan kan doen... Of het feit dat je ooit in de buurt van een kernreactor hebt gelopen, of naast een vuilnisbelt hebt gewoond... Externe factoren dus - dingen buiten jezelf waar jij geen zeggenschap over hebt en die je fijn de schuld kan geven van van alles. Er zijn een paar klanten waarvan ik vermoed dat, al aten ze echt alleen maar dingen die bij ons uit de winkel komen, nog zouden lijden aan allerlei enge ziektes. Gewoon omdat ze zo negatief en/of hulpbehoevend in het leven staan, dat het een wonder mag heten dat ze er überhaupt nog zijn...

In de Ode van deze maand stond een gesprekje met de man die mij een tijd geleden vervulde met vrolijkheid, toen ik via geen idee meer hoe stuitte op een 'lezing' die hij gaf over Nieuwe Biologie. Bruce Lipton heet de goede man, en hij zette in duidelijke termen - voor een leek als ik makkelijk te snappen - uiteen dat wij jarenlang {dankzij Isaac Newton en andere wetenschappers} een verkeerd begrip hebben opgebouwd over hoe onze lichamen werken, dat wij verkeerde 'krachten' aan dingen als genen hebben gegeven door te denken dat allerlei ziektes en aandoeningen te wijten waren aan onze {slechte} genen, omdat hij, en collegae, al veertig jaar geleden tot de conclusie kwamen dat genen helemaal nix uit zichzelf kunnen, dat genen (en al onze cellen) gestuurd worden door factoren van buitenaf... Genen zijn als een bouwtekening waar een aannemer mee aan de slag gaat, niets meer, niets minder... Ons leven wordt er niet door bepaald, zoals wij zijn gaan geloven dankzij de medische wereld tot nu toe, met de farmaceutische industrie er achteraan, omdat die prettig verdient aan ons geloof dat wij er nix aan kunnen doen dat we dit of dat voor ziekte krijgen: het is immers bepaald door onze genen...

In {hopelijk} simpele termen: lange tijd hebben wij geloofd dat het lichaam bestond uit 'losse onderdelen'  die {net als apparaten} afzonderlijk te verklaren waren {en te beheersen} en te genezen. Lang geleden hebben wij blind aangenomen dat genen 'aan' of 'uit' konden en dat als je pech had, je kanker krijgt, of ms, of wat voor ander enge ziekte jij dan vatbaar was, door die eventueel rotte genen... Tijdens de vele onderzoeken die de heer Lipton en zijn collega's deden werd het al snel duidelijk dit dat nogal een simpele, en beetje fatale veronderstelling bleek, omdat de stamcellen die ze in een petrischaaltje hadden liggen in een negatieve {gifitge} omgeving verpieterden, en in een positieve {warme, liefdevolle} omgeving weer opbloeiden... Huh?  Ook bleek dat in een omgeving (met bepaalde invloeden) de cellen zich ontwikkelden tot spiercellen, terwijl in een andere omgeving ze verwerden tot vetcellen... Huh?! Hoe het allemaal technisch werkt ga ik niet uitleggen (als je engels goed is kan je het in bovengenoemde - fantastische - lezing horen) maar waar hij op uitkomt is: chromosomen/genen doen helemaal nix zonder aangestuurd te worden door de eiwitten die er omheen zitten, en dat die eiwitten alleen maar iets doen als ze signalen krijgen uit hun omgeving. En wat stuurt die signalen naar jouw de eiwitten in jouw lijf? Gedachten over en waarnemingen van je omgeving...


Het mooie daarvan is dat wij dus ons lot in eigen handen hebben...
Het minder mooie is dat het gros van de gedachten die wij hebben uit ons onderbewustzijn komt en dat het merendeel ervan ook meestal behoorlijk negatief zijn {en die negatieve gedachten zorgen voor stress signalen bij de eiwitten die daar dan op reageren, en dus worden we ziek...} En dat we die geleerd hebben in de tijd dat we klein waren, omdat tot ons zesde levensjaar wij als een soort van super-download apparaten alles om ons heen tot ons namen, dus ook de (meestal toch wel behoorlijk) negatieve, angstige, overbezorgde overtuigingen van onze opvoeders...

Er zijn gelukkig wel manieren om er korte metten mee te maken (eft, hypnose, alpha training, sedona methode)...

Dit artikel geeft nog wat uitleg...

speurtocht

Vaak, als ik aan het mediteren ben, of Het Universum een vraag stel, krijg ik een gesprek voor mijn kiezen tussen mijn Hogere Zelf (ja, dit wordt heel zweverig....) en mijn Ego.
Van die fijne gedachtewisselingen die gaan van 'doe waar je je fijn bij voelt' en 'daar ga je echt mee voor schut', en 'je mag nu voor jezelf kiezen' naar 'wat ben je toch weer lekker egoïstisch bezig' (wat eigenlijk wel een hoop humor is voor een ego...). Ik luister er naar en hoop dat ik de goede raad opvolg, de goede stem geloof...

Wanneer weet je het verschil tussen de stem van je Ego en die van je Hogere Zelf?

Ook een vraag die gisteren in een gesprek met vriendin M naar voren kwam, en we hadden besloten dat je Hogere Zelf klinkt als Liefde, als een warme deken, als iets goeds en moois en steunends...
Het Ego klinkt als een verwend kind, dreint en is irritant, wil zijn zin, tegen elke prijs... Het vleit en schmiert, het geeft je complimentjes, waar je makkelijk 'verslaafd' aan raakt... Maar vaak merken we niet dat dat Ego ons allerlei kanten opstuurt om het voor zichzelf prettig te maken, om te 'overleven'... Het Ego is gebouwd op angst, vooral voor de dood, maar ook voor verlies, voor pijn, voor verdriet, voor eenzaamheid, voor alles wat het kan kwetsen. {hier kan je er nog meer over lezen}

Leren herkennen weer dus...
Je bewust worden van de keren dat je je in de val hebt laten lokken en niet gewoon bij jezelf bent gebleven...
Lastig, en een beetje vermoeiend, soms, maar zo fijn als je er weer een bij de kladden hebt!

kies kring

alles wat je overkomt, daar kies je voor...

dus kan je het ook laten niet-gebeuren...

een na-denker waar mijn vriendin M en ik ons vandaag 

tussen het koffie drinken  door

over bogen.

alles wat je overkomt, daar kies je 

(vaak ongelofelijk onbewust) voor.

Dus kan je er ook voor kiezen om het niet te laten gebeuren.

Om het anders te doen...

maar dan moet je je er eerst wel bewust van zijn 

dat je het doet zoals je het doet...

en als je daar dan niet bij mee bent, 

als je vreselijk baalt van hoe je leven er op dit moment uitziet, 

dan heb je daar ooit toe besloten dat je dat toe ging laten...

Maar omdat wij ooit heel lang geleden 

op die bepaalde manier hebben leren denken, 

staan wij niet stil bij het idee dat het wellicht ook anders kan.

Dat je ook op een andere manier kan denken. 

Dat je op een andere manier kan leven...

Want eigenlijk is dat nogal eng...

Eigenlijk betekent dat dan dat wij verantwoordelijk zijn 

voor hoe ons leven er nu uit ziet...

En verantwoording hebben betekent in onze cultuur hetzelfde als 

de schuld kunnen krijgen...

en dat krijgen we liever niet...

dus blijven we factoren buiten onszelf de schuld geven...

De regering...

of ouders...

of de buren...

of een virus...

of onze genen...

of Stom Toeval...

Maar dat hoeft dus niet...

tegenstrijd

Lang geleden, toen we nog in Engeland woonden, luisterde meneer G graag naar een radio kwis {panel show} op de BBC. Ze houden daar wel van een kwis-zonder-winnaars, wat eigenlijk gewoon melige programma's zijn waarin de deelnemers hun grappigheid, dan wel kundigheid over een aantal onderwerpen tentoonspreiden. Heel fijn om naar te luisteren als je de afwas doet of zo. Een van die panelshows - geloof dat het deze was - had een tijdje onze voorkeur, omdat het intelligent en heel amusant tegelijk was, en in een van de afleveringen werd een gouden uitspraak gedaan waar wij ons lange tijd over hebben gebogen, en waar ik me nog steeds op beroep, omdat het zo simpel, doch onnoemelijk waar is...

~ we are all a mass of contradictions

~ we zijn allemaal een vat vol tegenstrijdigheden 

Wat zowel jammer is (zijn we nou het één, of het ander? Waarom is het nou niet gewoon simpel?!! Damn...) als een zegen... Ik verbaas mij nog steeds dat ik zowel naar het Songfestival kan kijken (met enige mate van kritiek) als Taoïsme onder de knie probeer te krijgen... Dat er een kant van mij aan de plofkip zit terwijl ik de hele bio-industrie vervloek... Dat ik het EK gedoe {ergens voor of tegen moeten zijn} belachelijk triest en ergerlijk vind, terwijl ik weet dat ik straks zowel Engeland als Duitsland ga zitten aanmoedigen (wat zeer interessant zal worden als ze tegen elkaar zouden moeten...)... En dan die Olympische spelen - kost een vermogen, geld wat UK net zo min ergens heeft liggen als welk ander Europees land (behalve dan Duitsland, wellicht...), maar wat ik ook toch wel heel fascinerend vindt om van zo dichtbij, in een land waar ik zoveel affiniteit mee heb, mee te maken...

Dat de uitspraak {speels en luchtig bedoeld door de deelneemster) zoveel losmaakte bij me, was grappig - het was iets waar ik al heel lang mee speel... Want ik geloof er heel erg in, dat tweeslachtige van ons allemaal, maar ik weet dat we meestal maar een kant naar voren duwen, omdat we iets willen lasten zien waarvan we weten dat het goedgekeurd (of juist afgekeurd) zal worden, terwijl er ook een kant van ons iets totaal anders wil... Maar die verstoppen we, door er keihard tegen te zijn, of het bestaan ervan keihard te ontkennen...

En nu vraagt de politieke partij waarvan ik lid ben, of ik wil stemmen, op de mevrouw die staat voor resultaten en ervaring heeft, of voor de meneer die debat wil, na wil laten denken, de partij weer de tegenstem wil laten zijn die het ooit was, en niet wil meelopen met de rest... En ik snap ze allebei...

Dit wordt nog een lastige zomer...

groen

Omdat Pops bij een vriendinnetje was blijven slapen en Felix zelf naar school fietste, lag de ochtend op een net iets andere manier dan normaal open voor me, dus besloot ik te gaan wandelen. Niet ongewoon, maar het was alweer een tijdje geleden, dus gingen de wandelschoenen en makkelijk zittende kleding aan en vertrok ik. Het was nog vrij fris (gelukkig!!) en het Buitengebied trok.

Nou is het hier avondvierdaagse en het zal niemand verbijsteren dat ik daar weinig interesse in heb. Vanavond is geloof ik de laatste keer. Hele stukken berm waren afgezet met rabobank-lint zodat auto's er niet konden parkeren, wat het eerste was dat opviel, en een eindje verder, naar de start toe, op het gras langs het stukje voetpad wat erheen leidde, lag het vol met troep - chipszakjes, drinkpakjes, snoeppapier in allerlei maten en soorten... Leve Sociale Evenementen... (en dan is men verbaasd daar Roosendaal het slecht... oh nee... niet weer...). En ik weet dat ik nu klink als een ouwe zeurtrien, en dat heeft zo weinig zin en ik bereik er helemaal nix mee (behalve dat ik het meest voor de hand liggende opnoem - iedereen vind het vreselijk...) , maar het was zo jammer om te zien...

Er eenmaal voorbij werd mijn oog getrokken naar de velden en bermen die waren volgegroeid met boterbloemen, fluitenkruid, korens, vergeet-me-nietjes en ander vrolijks en al snel had ik van die spirituele geluksmomenten waarin ik mijzelf gelukkig prijsde dat ik tijd had om langs dit soort prachtigs te wandelen, terwijl de zon zijn best deed om door het wolkendek te branden, en vogeltjes zich een ongeluk zongen, en jong groen bijna glom aan de bomen... Rust, bijna-stilte (er kwam soms een auto voorbij), prachtige natuur - what more do i want? Een schone berm, ja, maar zolang ik er zelf niet met een zak en prikker langs ga lopen, mag ik er ook niet over zeuren, is mijn motto... Genieten, en de gemeente bedanken dat ze mensen betalen om met die zak en prikker langs de kant van de weg te wandelen. Misschien genieten die mannen ook wel met volle teugen van de bloemen en de vogeltjes...

hobbezak

en het bloed kruipt kennelijk daar waar ik het niet tegen kan houden...
god, wat een overtuigende stilte-week is dit al geworden...
ik schijn toch van alles kwijt te moeten aan de wereld, en hoe beter dan op dit (ego-trip) blog...
zolang ik beloof om het bij mezelf te houden en niet van alles ga willen bereiken...
klaar er mee, Daan, schrijven, plaatsen en loslaten...

had vanmorgen een nogal traumatische shop-ochtend, omdat ik had besloten dat vandaag echt de dag was om een paar zomerse tops/bloesjes/tunieken te kopen, en Niets weerhield mij, het weer was stralend (in tegenstelling tot de herfst die we tot nu toe hadden...), alleen moest ik ook af en toe een pashokje in. En pashokjes en ik gaan niet samen... Het is dat ik het maar een paar keer per jaar doe, pashokjes ingaan, want anders had ik een doorlopende depressie - ik ben in-het-echt drie keer zo breed dan in mijn hoofd?! Is dit totale ontkenning of gewoon een zelfbeeld wat vijftien jaar geleden is opgehouden mee te vormen? Mijn god, wat werd ik niet vrolijk... en dan kon ik ook nog eens niet vinden waar ik op hoopte, zag allerlei heel trendy dingen die wel leuk waren, en dan niet pasten, zodat ik - al hobbezak dragend - zin kreeg om de spiegel een rammel voor zijn bek te geven... (alsof het de spiegel zijn schuld is dat ik breder ben dan ik hoef te zijn). Koffie en (tja...) een aardbeientaartje bij de V&D brachten even soelaas, en toen had ik het weer gehad... Heb een tuniek gevonden, en daar zal ik het mee moeten doen, voorlopig... Tenzij ik binnenkort in een opwelling plotsklaps weer eens zin krijg in een shop-ochtend...

God verhoedde...

plak band

een fijne link die tot denken zette

 > onthechten <

laag pitje

Voor tijdens de pauze op mijn werk had ik het boekje 'Boeddhisme in het dagelijkse leven' meegenomen van thuis. Het is een naslagwerkje waar ik regelmatig even wat dingen in opzoek, weer mee terug op het goede pad probeer te komen, het hoofd de goede richting uit. Een 'discussie' met een internet kennis had mij uit mijn doen geslagen en ik wilde een paar dingen opzoeken om een en andere in perspectief te zetten, voor haar, maar ook voor mezelf. Vooral voor mezelf bleek. Ik had mijn Ego weer een loopje met me laten nemen, weer had ik de tekenen niet op tijd gezien, en in de kiem gesmoord. Weer had ik me mee laten sleuren door een groot verlangen gelijk te hebben, te laten zien hoe veel ik al wist over psychologische processen, waar ik al zo lang over lees en mee bezig ben.

En terwijl ik het zat te lezen, en met mijn neus op die feiten werd gedrukt, dacht ik ook: Waarom schrijf ik eigenlijk dit blog? Is dit ook niet gewoon één grote egotrip, om aan de wereld te laten dien hoe veel ik wel niet nadenk, hoeveel ik al doorheb, hoe goed ik bezig ben op mijn pad? En hoe goed ik ben in het accepteren van allerlei dingen in mijn leven, de tegenslagen en de kleine triomfen onderweg? Ik schrijf me suf over allerlei dingen in mijn leven, maar voor wie, voor wat?! Er reageert geen hond (al doe ik het daar ook niet voor, zeg ik tegen mezelf. Heel vaak...) en ik kan me ook niet echt voorstellen dat het iemand echt iets kan schelen... Ijdel gemuts, dat is het...

Daarom laat ik het even voor wat het is, deze trip gaat even op een heel laag pitje...

Time for some kick-ass soul searching... 

verandering

Vaak heb ik het idee dat een van de dingen die je beter niet kan doen in relaties - en dat kan van gewone vriendschap zijn tot ouder-kind tot intense liefdesrelaties - is: veranderen... Groeien... Niet meer diegene zijn die je was toen je elkaar leerde kennen... Terwijl dat juist hetgeen is wat gezond is...

Zelf heb ik het aan den lijve ondervonden in een van mijn relaties - niet die met Meneer G, trouwens, tenminste: niet in een bedreigende zin - toen ik me anders ging profileren dan ik tot dan toe had gedaan {eindelijk mijn echte ik naar buiten bracht}, en ik merkte dat het op onbegrip stuitte. Waarom deed ik zo? Zo deed ik toch anders niet? En als ik om me heen kijk, zie ik het vaak gebeuren - mensen veranderen, door wat ze doen in hun leven, door dramatische gebeurtenissen, of gewoon door dingen die plaatsvinden, Het Leven in actie, zeg maar, en daar zijn weer anderen niet erg van gediend... We willen dat de ander normaal blijft, wie hij/zij was, omdat verandering onzekerheid teweegbrengt - wat als die ander niet meer voor me is wat ik nodig heb?! Wat dan?!! 

Steeds meer lezend over psychische en spirituele processen leerde ik dat veranderen - groeien - de normaalste zaak van de wereld is. Dat stagnatie - de dingen blijven zoals ze waren - nogal ongezond is (stilstaande wateren gaan na een lange warme zomer behoorlijk stinken, toch?), maar we hebben geleerd dat het wel de bedoeling is dat de wereld om ons heen hetzelfde blijft. Naast rust en reinheid is regelmaat {voor de kindjes alles zoveel mogelijk hetzelfde houden} een fundamentele spil in de opvoeding geworden {terwijl kinderen er echt niet beter door leren verandering op te vangen, maar dat terzijde...}. En vooral onze partner blijft altijd degene die ons bijstaat, waar we van op aan kunnen... Maar wat als die wegvalt, of iets anders wil? 

Verandering hoort er bij... 

Zo'n boeddhistsche wijsheid waar je niet omheen kan, maar daarom is ie nog niet makkelijk te accepteren... Maar wanneer je het wel kan, wanneer je leert dat verandering niet beangstigend hoeft te zijn, niet bedreigend, maar een nieuwe kans, een volgende stap in je lange leerproces, dan haalt het al een hoop angels weg... Alleen: zijn wij er klaar voor om ons geluk en onze gemoedsrust niet meer afhankelijk te laten zijn van de relatie de wij hebben met de mensen om ons heen? Zijn wij klaar voor het vinden en blijven herkennen van ons Eigen Zelf, onze Kern {daar waar genoeg liefde en erkenning en waardering voor onszelf zit om een leven lang gelukkig te kunnen zijn}? Kunnen wij ons neerleggen bij het laten zijn van de ander zoals hij/zij moet zijn {veranderingen en al}?

Waarvoor zijn wij eigenlijk bang als de ander anders is dan hij/zij eerst was?