5 x ben

omdat het technisch gezien alwéér zondag is 

en ik nix anders kan verzinnen 

(beetje vreemde kerst geweest...), 

is deze voor de jongeman die mij dit jaar 

op muziekaal gebied 

blijft verbazen... 

leidzaamheid {2}

deel {2}

Love is the ability + willingness to allow those that you care for to be what they choose for themselves without any insistence that they satisfy you. 

{liefde is het vermogen + bereidheid om diegene die om je geven te laten zijn wat ze voor zichzelf hebben gekozen te zijn, zonder aan te dringen dat ze jou een plezier doen} ~Wayne Dyer

om nog even op de vorige post terug te komen: dit betekent dus ook {andersom} dat datgene wat jij doet, een ander wellicht boos of verdrietig kan maken, soms, maar dat betekent niet dat je - tenzij je het met opzet doet om een ander pijn te doen, maar da's een ander verhaal - verantwoordelijk bent voor hoe een ander daarop reageert... Je kan je er bewust van zijn, het zien, maar hoe een ander reageert, is zijn/haar ding. niet dat van jou... 

vaak is datgene wat je boos of verdrietig maakt 'door' de ander iets waar je aan kan werken. maar dan moet je je er wel bewust van zijn dat dat gebeurt. en vaak zijn we zo druk aan het bedenken hoe een ander ons pijn doet, of stoort, of ons niet geeft wat we denken dat we verdienen, dat we voorbij gaan aan de verantwoordelijkheid die we hebben voor ons zelf, voor ons eigen geluk... 

waarom doen we dat dan liever, anderen de schuld geven voor onze pijn dan het bij onszelf zoeken? is het een aangeleerd iets, van klein af gewend zijn om de schuld op een ander te schuiven omdat we anders op ons kop krijgen? we willen de pijn daarvan niet voelen, dus zoeken we het buiten onszelf? iedereen moedigt ons aan om het buiten ons zelf te zoeken...

wanneer ik vertel dat ik de verantwoordelijkheid voor mijn geluk bij mezelf zoek, bij wat en wie ik aantrek, krijg ik 9 van de 10 keer een scheef gezicht: waarom doe ik dat in hemelsnaam?! het is toch veel makkelijker om dingen de schuld te geven? het lot, de wind, een ander, je opvoeding... natuurlijk, dat zou veel makkelijker zijn, dan hoef ik niet naar mezelf te kijken, naar mijn aandeel in het geheel, en dan was ik snel klaar... maar zo wil ik het niet, want ik heb gezien dat het anders kan. zwaar, af en toe, en niet leuk, op het moment zelf, maar zo fijn als ik er 'doorheen' ben... 

gelukkig denkt meneer G er ook zo over, en hebben we steun aan elkaar in dit stuk. en wie weet wordt het ooit makkelijker...

leidzaamheid

de oorzaak van het lijden ligt niet in de ander, maar in onszelf.

de erkenning van deze waarheid is al een begin van bevrijding...

deze spreuk komt van de scheurkalender met boeddhistische dingen, en daar halen wij al een paar jaar een hoop wijsheden vandaan, maar deze is degene waar we het meeste over nadenken.
als wij boos zijn op een ander, ligt dat niet aan de ander, maar aan onszelf...
als wij verdrietig zijn, ligt het aan onszelf hoe we daar mee omgaan, niet aan hoe een ander dat voor ons oplost...
als een ander iets doet waar wij ons aan storen, ligt dat niet aan de ander, maar aan ons zelf...
waarom?!
waarom kunnen wij een ander niet de schuld geven van ons lijden, van ons verdriet, van onze misere? zij doen toch iets? zij doen ons iets aan, en dan hebben wij alle recht om daar heel pissig over te zijn, tegen die ander... toch?

heeft mijn lief bijvoorbeeld de plicht om zo te veranderen dat ik er gelukkig van wordt? of moeten mijn kinderen datgene doen waar ik geen last van heb? als de buren hun hond niet stil kunnen houden, of harde muziek draaien, dan mogen wij daar toch heel kwaad om zijn, tegen hen?

nee dus...

je krijgt waar je om vraagt...
en vaak vraag je om dingen waar je je niet bewust van bent. dus datgene wat op je pad komt, daar heb je - onbewust - om gevraagd, dus moet je {eigenlijk} ook niet pissig zijn als het een uitdaging blijkt... maar als je je niet bewust bent van wat je vraagt, welke energie je uitzendt, dan kan je toch ook niet in de hand hebben dat het verandert?

daarstraks nog, werd ik geconfronteerd met het feit dat ik kennelijk wil dat een van mijn kinderen nog afhankelijk van me is, mij nodig heeft, maar ik werd ontzettend boos toen hij het aan mij overliet om een probleem van hem op te lossen... Ik wil het een, krijg dat ook, maar wordt dan nijdig als het gebeurt... Hmm... waarom werd ik boos? omdat ik iets moest doen waar ik geen zin in had, omdat ik werd geconfronteerd met een zwakke kant van mezelf, en dat lag niet aan mijn kind, maar aan mijzelf... dus moest ik bij mezelf te rade gaan, andere dingen wensen (dat mijn kind zelfstandiger is) en blij zijn met de kans die ik heb gekregen, en de les die ik heb geleerd...

niet jezelf de schuld geven van wat er op je pad komt, maar het leren zien als iets wat je hebt aangetrokken, en erop vertrouwen dat je ook ander dingen kan aantrekken... jezelf de leiding geven over je leven, over je emoties, geloven dat je er de kracht en wijsheid voor hebt...

vrijheidsbeeld

vond op facebook deze quote-met-mooie-foto en was  er zeer door gecharmeerd

de enige manier om met een onvrije wereld om te gaan, is door iemand te worden die zo absoluut vrij is, dat het feit dat je bestaat een daad van rebellie is - albert camus

lees op dit moment de biografie van Rudolf Steiner (lekker laat) 

en wordt steeds maar blijer van die man... 

heb al een aantal titels van dingen die hij heeft geschreven 

op mijn lijstje staan van volgend leesvoer. 

Filosofie van Vrijheid is er een van...

ver dwalen

Nou, niet allemaal zo negatief hoor... 

het leven is toch vooral best wel leuk....

Wandelend langs The British Library, dit voorjaar, tijdens mijn korte vakantie in de Hemel, eh, Engeland, op weg van St. Pancras Station naar Tottenham Court Road, zag ik bovenstaande poster. Het was een van een aantal die de BL had opgehangen in hun voortuin om de aandacht te trekken naar het vele moois wat ze in het gebouw hadden staan aan boeken en ander materiaal. Ik had de quote al eerder gezien, en moest er even om glimlachen: 

Not all those who wander are lost... 

Niet iedereen die dwaalt is verdwaald... 

Mooi toch? 

Ik houd erg van dwalen... 

In het bos, door een stad (waar Antwerpen en London mijn voorkeur hebben), in mijn gedachten (daar vooral)... Lekker dolen, zonder doel, gewoon genieten van wat ik tegenkom... Blaadjes, paddestoelen, koffietentjes, boekenwinkels, mooie mensen (m/v), gebouwen, etalages, steegjes, doorkijkjes... Liefst alleen, ook, zonder de afleiding van de gedachten en menigen van anderen. 

Denk ineens aan een van de vele liedjes 

die de kinderen van hun kleuterjuffie hebben geleerd, ooit: 

" 'k moet dwalen, 'k moet dwalen

langs bergen en langs dalen..."

Laat mij maar lekker dwalen...

Ik kom wel waar ik wezen moet...

trots

I hope you live a life you're proud of 

If you find you're not, I hope you have the strength to start all over again. 

~F. Scott Fitzgerald

... stond bij de Facebook status van een van mijn inspirerende vrienden aldaar... (in't Nederlands: "Ik hoop dat je een leven leeft waar je trots op bent... Zoniet, dan hoop ik dat je de kracht hebt om helemaal opnieuw te beginnen." ~ F. Scott Fitzgerald, die van Tender is the night en The great Gatsby). 

* zucht * was mijn eerste reactie daarop... Ben ik trots op het leven wat ik nu leef? Kan ik het voor elkaar krijgen? Nee dus... Niet echt... Niet dat ik niet trots ben op mijn kids, dat ik er spijt van heb of zo, helemaal niet (juist niet, een van de weinige dingen in mijn leven waar ik blij mee ben), of de relatie die ik al 20 jaar volhoudt, maar ik ben ook een laffe trut, met betrekking tot datgene waar ik maar niet aan durf, te bang ben wat het voor gevolgen zou kunnen hebben... 

Maar ja, daar zal ik wel niet alleen in zijn...

netjes

stond een tijdje geleden toch wel een beetje verbaasd te kijken in de boekenwinkel, speurend naar het Ultieme Spirituele Boek Wat Mij Zou Kunnen Helpen... Want tussen al die mooie, lieve, aanmoedigende titels stond daar met grote letters F&CK IT! de ultieme self-help gids... Huh? dacht ik nog... Wel een beetje grof... En wat zou meneer G ervan vinden?! Om meteen een glimlach op mijn gezicht te krijgen... F*ck it wat hij denkt... En dat was precies de bedoeling...

Net als velen van ons ben ik opgevoed met de gedachte dat je netjes moet zijn, netjes moet antwoorden, netjes moet afwachten, netjes moet accepteren wat op je pad komt, en F*ck it hoort niet in ons repertoire... Terwijl het zo ongeloflijk oplucht als je af en toe een keihard OH F%CK IT! in je dag werpt... Heerlijk!! Het lucht op, het haalt de angel uit dingen, het maakt dat je je oude manier van denken loslaat, het brengt wat verkoeling in je denken, of wat peper, net wat je nodig hebt...

Een tijdje terug had ik 'woorden' met een blog-kennis, of tenminste, met een van haar vrienden, die niet gediend was van mijn 'oh fuck it met je gezeik'... Inderdaad niet je netste manier van antwoorden, ik had me inderdaad niet gehouden aan de 'regeltjes' van blog-converseren, maar god wat kreeg ik het aan mijn tits van dat mens d'r holier than thou houding... Life's too short... Dus kwam de oh fuck it eruit voordat ik bedacht dat er wel eens iemand heeel erg zou kunnen zijn van mijn taalgebruik... Dus kreeg ik van alles naar me toegegooid aan vermaningen... En dus voelde ik me weer het kleine, terechtgewezen meisje van vroeger...  Het duurde even voordat ik vervolgens bedacht dat ik me had laten leiden door 'wat hoort en wat niet', dat blog-kennis d'r vriendin zich kennelijk volwassener vond dan ik en dat ook heel belangrijk vond om mij dat kenbaar te maken (niet dat ik me daar ooit schuldig aan maak, natuurlijk...), en voor ik het wist zat ik in een hoekje mezelf te verdedigen... En werd het inplaats van oh f#ck een soort van What the f@ck... Not good...

Waarmee ik niet wil zeggen dat ik voorstander ben van verhuftering of dat iedereen maar de hele dag alles aan zijn laars lapt - verre van dat - maar wat vaker je eigen regeltjes loslaten, je eigen keurslijf bij het grof vuil zetten, daar is helemaal nix mis mee...

says it all...

trouw aan jezelf

to thine own self be true

(ben trouw aan je eigen zelf)

~ william shakespeare

zo'n spreuk waarvan je denkt: ja, natuurlijk moet je aan jezelf trouw en helemaal open zijn... Want je kan op zijn minst jezelf wel vertrouwen, toch?! Beetje stating the bleeding obvious here, meneer Shakespeare... maar zo makkelijk blijkt dat dus niet... Hoe vaak op een dag betrappen wij ons niet op de oude vertrouwde 'ja, ik doe dit nu wel, maar eigenlijk zou ik veel liever...'- gedachte? Want er moet brood op de plank/een relatie behouden/kinderen opgevoed/een familie-eer in stand gehouden/de buren onder de indruk gebracht/onszelf voor de gek gehouden... Alles liever dan echt zijn wie we zijn... Want dat is alleen voor zij die alles van wat hierboven is genoemd niet hoeven doen, elke dag... En wie kan dat nou, als we realistisch blijven?

Met deze gedachtengang pleeg ik elke dag wel een paar keer strijd, omdat er brood op de plank moet, en kinderen opgevoed en mezelf voor de gek gehouden dat alles oke is, want anders heb ik al een jaar of 25 een groot probleem... Een 'goed' huwelijk, 'gelukkige' kinderen, en een Zelf onder controle - meer is niet belangrijk... Meer moet je niet willen... Maar als er dan al god weet hoe lang iets knaagt dat je wel iets anders wil? Ben je dan een onrealistische miep die eens moet leren tevreden te zijn?

Al zo lang ik me kan herinneren wil ik helemaal geen huisje boompje beestje. Ja, om op terug te vallen misschien, maar niet als be all & end all. Alleen ontbreekt het ook al zo lang ik me kan heugen aan een soort van vertrouwen in mezelf dat ik dat ook echt voor elkaar kan krijgen. Heb geen idee hoe ik het moet doen... Heb geen voorbeelden, geen voorstelling van waarnaar ik wil streven, weet alleen dat het jeukt. Al jaren... Nou ja, ik lieg - voorbeelden zijn er wel (zus van meneer G, die al jaren haar eigen leven leeft; zus van mijn vader, ook al niet iemand die je vertelt wat ze moet doen; mevrouw waar mijn moeder jaren werkte...), maar niet de aanmoediging om het zelf te mogen, zelf te doen, zelf te kunnen...

Maar zijn al deze jaren nu, in familie-vorm, vol met huisje boompje beestje dan voor niets geweest? Hm... Ook dit is een deel van mijn reis, ook dit is belangrijk (geweest) voor het worden wie ik ben, ook dit is een deel van de Zelf waaraan ik trouw ben geweest al die jaren.

En om nog eens met Shakespeare te zwaaien:
Boven alles: blijf trouw aan jezelf
en het zal zo zijn, zoals de nacht volgt op de dag,
dat gij niet vals (onecht) kan zijn tegen iemand...

uit Hamlet

ontworpen

In een Happinez van een jaar of vier terug, las ik vanmorgen iets over Human Design.
In eerste instantie huiverde ik van de term - hadden ze in nazi Duitsland ook niet iets met dat idee? - maar het bleek ongegrond. De term slaat op het idee dat we allemaal bij onze geboorte al een soort van blauwprint hebben, dat we zijn wie we zijn en al springen we hoog of laag: zo zullen we blijven. En hoe eerder we hier vrede mee hebben, hoe sneller we er iets mee kunnen voor de rest van ons leven, in positieve zin. Het uiterste uit ons Zelf halen, zeg maar... Er zijn vier 'typen', en op deze site kan je uitzoeken tot welke jij behoort, door welke 'autoriteit' je wordt gedreven en hoe je het beste jouw Jij kan zijn...

Natuurlijk ging ik meteen uitzoeken wat ik was (een Generator (70% van de bevolking), een Projector (21%), een Manifestor (8%) of een Reflector (1%) - ik dacht het laatste), en tot mijn toch wel grote verbazing blijk ik een Manifestor te wezen, wat zoveel inhoudt dat ik schijnbaar nogal individueel door het leven wil/moet... Aha! Ik snap... Ik ben een initiator, en vrijbuiter, een vernieuwer, ik heb vrijheid nodig, leven volgens mijn eigen regeltjes, en ik moet de rest van de wereld wel inlichten over wat ik allemaal ga doen, anders schrikt men teveel... Of zo...  Mijn authoriteit is dus het ego... Wat in dit stuk een veel minder slecht bijsmaak heeft dan in de meeste gangbare denkwijzen. Oh, en ik schaar mij in dubieus gezelschap: Prins Bernhard, Willem Alexander, Sadam Hoessein, George Bush en Emile Ratelband zijn o.a. ook Manifestors... Hmm... Of ik daar zo heel blij mee moet zijn... (even zoeken bleek ook wat mooiers op te leveren: Johnny Depp, Jennifer Aniston, Sophia Loren, Franz Schubert, Tim Robbins...)

Mijn kinderen bijken allen Generators, alsook mijn pa en broer, en mijn lief en moeder zijn allebei Projectors (oh! ah...)... Vandaar dat het allemaal zo botst... Nou ja, food for thought weer...

(en dat ik een kat als krachtdier had gevisualiseerd van de week, klopt dan weer als een bus...)

mijn favotiete positie

dag boek

Daarstraks, bij het opruimen van een hoek van de slaapkamer (de mijne...) kwam ik, naast een heleboel andere dingen die weg konden, een van mijn oude dagboeken tegen. Die van toen ik naar Engeland ging. En omdat Nieuwsgierigheid het overnam van Gezond Verstand ("in de kliko met dat ding, loslaten dat verleden...") werd het volgende uur in beslag genomen door het lezen van wat ik allemaal vond van Alles... En mijn god, wat heb ik een hekel gekregen aan mijn vroegere zelf... Jezus wat een zelfbeklag en onzekerheid en wanhoop en triestheid... Echt alles was een reactie op wat er om me heen gebeurde, een reflectie op de wereld die bij me binnen kwam, en maar heel weinig leuks. Oke, af en toe was er een beschrijving van wat ik had gedaan, plaatsen waar ik was geweest, mensen die ik had ontmoet, en zo kwamen ook best wel wat aan leuke herinnering terug, maar om nou te zeggen dat dit voor net nageslacht bewaard moet blijven, of dat het iets zou kunnen bijdragen aan het Nu, dacht het niet... Alsnog in de kliko met dat ding...

En het was ook eigenlijk best wel heel confronterend om het zo te lezen, dat zelfbeklag en alleen maar met mezelf bezig zijn, en een manier te vinden om aan de man te komen (een deel van mijn leven bestaat uit Zelfstandig en Onafhankelijk Worden, de andere helft in beslag genomen door wanhopige pogingen om iemand in mijn leven te krijgen/behouden die 'voor me wil zorgen'... Behoorlijk triest eigenlijk...). Dat er eigenlijk ook heel weinig is veranderd, dat diegene die ik toen was, er nog wel zit, ergens diep van binnen... Maar die wil ik heel graag kwijt, die mag van mij een enkeltje naar de Vergetelheid... En daar zit 'm dus de clou: voordat ik echt helemaal het geaccepteerd dat ik diep van binnen dat kind nog steeds ben - zelfstandig willen zijn maar ook iemand wil die voor me zorgt - blijft het een deel van me. Blijf ik het ontkennen, en sleur ik het met me mee, als een blok aan mijn been...

En toch, vandaag weer, had ik een heerlijke dag, doorgebracht met lieve vriendinnen, met allen hun eigen verhaal, en hun eigen krachten en hun eigen schoonheid, (hoewel dat prettige gevoel verbroken werd door een bezoek aan de tandarts) en daar kwamen we op het onderwerp Eigenheid Als Vrouw (waar ik dan meteen heel nerveus van werd) en het feit dat we allemaal wel een ploeterstukje hebben in onze (anderzijds best wel prima) relatie met manlief, en ons Mens-zijn. En toen sprak ik hardop uit dat ik nu nog steeds niet echt weet wie of wat ik ben, als Mens zijnde (het hele stuk Vrouw Zijn buiten beschouwing gelaten).... En dat ik ook geen idee had hoe ik daar dan achter kon komen, zonder ergens op een hutje op de hei te gaan zitten de komende paar weken. En dat dat eigenlijk best wel heel raar klonk: niet weten wie ik ben... (hoe kun je nou niet weten wie je bent?! Nou, dat kan...). Wat ik wil... Hoe ik verder moet... en ook: dat ik daar niet alleen in sta... Er zijn maar weinig mensen die dat allemaal duidelijk hebben... Kan dat ook wel? Want in elk deel van je leven wil je andere dingen...

Oplossing: Luisteren naar je Hogere Zelf. Die weet hoe het zit, en hoe je verder kan... Dus als het je lukt om je ego zijn kop te laten houden, al is het maar voor tien minuten, dan krijg je zoveel moois te horen... En die oude troep van vroeger? Die mag je loslaten... De kliko in...

zelluf doen...

Heb het er al eerder over gehad: dit hele bij jezelf blijven en vertrouwen op je Hogere Zelf, je eigen stem, is voor mij zo doodeng dat ik me af en toe afvraag waar ik aan begonnen ben... Ik ben heel goed getraind in het luisteren naar anderen en het volgen van een ander's leiding, dat ik lange tijd echt geen idee had hoe mijn eigen stem klonk. En als ik al wat hoorde waarvan ik dacht dat het mijn Hogere Zelf was, dan twijfelde ik meteen aan of ik daar wel naar mocht luisteren, of ik dan niet een zonde beging, of van alles vreselijks op mijn hals haalde... Goed afgericht Christelijk kind dat ik ben...

Daarom heb ik me ook zo lang gericht op meneer G zijn sterke persoonlijkheid: hij zou toch wel weten wat goed was voor mij, en dus vaarde ik blind op hem... Terwijl hij daar eigenlijk helemaal niet zo heel blij mee was... Maar dat zag ik natuurlijk niet; dat wilde ik helemaal niet zien... Ik was doodsbang dat ik op mezelf werd teruggeworpen, het zelf maar moest zien te rooien... Ik, die totaal geen idee  had waar ik moest beginnen met Mezelf zijn... En omdat ik dus niet wist/weet hoe ik 'naar mezelf' moet, werd ik alleen maar heel boos op hem, zag ik hem als een soort van verrader, en zielige ik moest het ineens maar zelf uitzoeken... Boehoehoe!!!

Dit 'een ander de schuld geven' is een patroon wat erg in mijn familie zit - wij geven liever iedereen en alles de schuld van ons verdriet en lijden dan dat we bij onszelf te rade gaan om te zien welk aandeel wij hadden in het stukje waar we inzitten, waar we zo niet blij van worden, om het heft in eigen handen te nemen... De kracht bij onszelf houden dus. Want dat hebben we niet geleerd. Er kwam óf iemand aanrennen die ons kwam redden uit onze ellende, óf we kregen op onze donder vanwege de ellende die we op onze hals hadden gehaald (stom kind dat je bent...), maar nergens was er iemand die ons leerde dat het ook anders kon, dat we keuzes konden maken, of leren dat je zelf de kracht en capaciteit had om een oplossing te bedenken (aangegeven door je Hogere Zelf dus, je eigen Ik, ergens diep van binnen). Nou, daar ben ik dus meneer G voor tegen gekomen in mijn leven, en vriendin M... Samen met nog een vrachtlading andere mensen, verspreid over mijn leven, om die les alsnog te leren...

En nu een van de kinderen hier bij die brug is aangeland, om te leren dat het aan hemzelf is om de stap te zetten en niet de schuld van een ander dat hij daar staat, dat hij de krachten en capaciteiten in zich heeft om het te kunnen, zolang hij maar ophoudt met twijfelen, nu komen al die keren dat ik er zelf stond weer terug op mijn netvlies. Al die keren dat ik doodsbang stond te kijken, en óf 'gered' werd door mijn ene ouder (omdat die eigen angsten en twijfels nog steeds niet had geleerd te plaatsten) óf nagemept door de andere (stommerd...) (omdat hen dat werd verwenst door eigen opvoeders), en nu is het aan mij om - tegelijkertijd met mijn kinderen - te leren dat ik het zelf kan, die brug op, dat wiebelige, enge, krakende bruggetje, over naar een andere kant. Hand in hand, met mijn Hogere Zelf...

artistieke weergave van het Hogere Zelf

(in lemniscaat vorm)

van deze site

damocles

Om mezelf een beetje te pesten aan te zetten tot een stukje, keek ik in het archief van de dertig dagen schrijf uitdaging (mondvol) die ik vorig jaar deed met Kati. De bedoeling van die uitdaging was dat je leerde om volledig en zonder teveel twijfel op jezelf te durven vertrouwen. Op de Zelf die je altijd al geweest bent, de Zelf die diep van binnen zit te wachten tot je m weer loslaat op de wereld...

Meneer G en ik zaten even geleden te praten over de brievenlawine die hij de laatste weken kreeg van een vriend van m uit UK, waarin hij steeds maar weer een poging deed om meneer G te overtuigen van hoe fantastisch Elvis Presley wel niet was. Nou doet dit er niet echt toe, maar tot zijn verbijstering kwam meneer G er, dankzij die briefwisseling, achter dat net zoals die vriend nooit iemand anders zou kunnen zijn dan wie hij was toen ze elkaar 23 jaar terug hadden leren kennen, zo zou ook hij zelf nooit anders zijn dan wie hij was toen hij 21 was, en ook zou ik - al zou ik nog zoveel bijleren in de komende jaren - nooit anders zijn dan de persoon die hij leerde kennen toen ik bij de au-pair familie in Northiam, East Sussex woonde en ingetogen en introvert mijn dingetjes deed... We leren allemaal kunstjes bij, om onszelf te handhaven in de maatschappij, om te kunnen doen wat er van ons wordt geëist, als werknemer, als burger, als ouder van je kind, maar echt veranderen, anders worden dan we diep van binnen zijn, dat gaat gewoon niet... En daar was hij eigenlijk heel erg verbijsterd over, dat dat gewoon oke was... Dat het wel prima was als hij zichzelf ging accepteren als oke zoals hij is...

En ook voor mij was het een verademing toen ik daar achter kwam, een tijdje terug - ik begon zwaar door te buigen onder de last die ik mezelf jaren geleden had opgelegd, om een andere Daan te worden, minder introvert, minder stil, minder op mezelf, Zeer Verantwoordelijk, om toch maar niemand tot last te zijn (zoals ik voelde dat ik beoordeeld werd door mensen om me heen), maar eigenlijk voel ik me langzaam kraken onder het idee dat ik Mezelf niet mag zijn, dat ik als Goede Moeder En Metgezel van alles moet doen en zijn wat niet past bij mij... Maar dat alleen al durven toegeven, dat dit leven als Oermoeder en Partner ongelofelijk veel van me vergt, dat was een soort van Zwaard van Damocles... Eén keer toegeven dat ik het niet meer trok en pats, alles wat ik had zou wegvagen... Maar in feite bleek het een zelfverzonnen zwaard, want meneer G is de laatste die me tegenhoudt om mezelf te zijn, al is dat in mijn ogen niet altijd even duidelijk (en dat is dan weer wat ik teruggespiegeld zie aan mijn eigen twijfel, mijn eigen wantrouwen in mijn eigen goed genoeg zijn...).

Dus als ik mezelf van allerlei negatieve dingen kan overtuigen, waarom zou ik het dan niet de andere kant op verzinnen?! Waarom zou ik mezelf dan niet gaan overtuigen van al het moois wat er is, een stukje naïviteit terugklauwen wat ik ben kwijtgeraakt in de loop der jaren... Want het leven is prima zoals het is, zolang je de mooie krenten eruit haalt...

{pijn is onontkoombaar; lijden is optioneel}

leeglopen

sorry,

totaal 

geen

inspiratie

*

te

druk

bezig

met

landen

in

mezelf

...

lekker

wel,

even 

leeglopen

...

pops aan de wandel
aan het strand in vrouwenpolder

verwenst

be careful what you wish for - it might come true...

ben voorzichtig met wat je wenst - het kon wel eens uitkomen...

*

toen ik ging analyseren (ja, fout, i know...) wat ik steeds wens - als geld en je gedachten geen belemmering waren, wat zou je dan willen in je leven? - dan kwam ik steeds uit op dezelfde dingen: huisje buiten, leuke tuin, atelier erbij, kids die er hun eigen plekje hadden, camper op de stoep, geliefde die zijn eigen plek had en mij regelmatig kwam opzoeken, familie en lieve vrienden in de buurt... Genoeg financiële middelen om het leven te leiden dat ik wilde. Maar wat betekent dat nou eigenlijk allemaal? Is het stiekem niet gewoon geheimtaal voor Vrijheid? Vrijheid van Hart en Gevoel, waar het op neer komt? Is dat niet waar ik naar snak? Mijn eigen plek hebben is prachtig, zou het graag zien, maar voordat ik me kan voorstellen dat dat ooit gebeurt, moet ik eerst mijn mijn gevoel en mijn hart in het reine komen... En als dat eenmaal lukt, dan zijn die materiële dingen niet meer zo heel belangrijk. Dan ben ik al gelukkig... Zou dat niet mooi zijn?!

klein kunst

- his bob-ness, met een beetje zelf-spot -

Onder Dylan fans is er een grapje, dat gaat als: Oh fijn, zijn relatie is verbroken, krijgen we eindelijk weer eens een goed album... Deze hoorde ik ooit van meneer G, net-geen-Dylan-fanaat (hij weigert...) als zijnde een klaagzang van de verstokte (andere) fans onder zijn vrienden en bevestigt de al lang ronddolende mythe dat een goede kunstenaar een diep getroebleerde is, en dat een kunstenaar die dankzij een fijne relatie met bijbehorende kids en een hond lekker in zijn vel zit meer een ambachtsman is, maar geen Kunstenaar... (niet dat er iets mis is met ambachtslui!). Feit blijft kennelijk wel dat de goede man niet erg inspirerende muziek maakte toen hij happy getrouwd was (nou ja, is Dylan ooit happy...?!). Zeggen de fans, en mijn net-geen-devote levensgezel...

Volgens de schrijfster van het boek wat ik eindelijk van de boekenbon {voor mijn verjaardag gekregen} heb gekocht - the artist's way van Julia Cameron - slaat heel die mythe nergens op en schuilt er in elk mens een soort van artiest... Misschien niet van het niveau Mozart of Michelangelo, of Dylan of Spielberg, maar daar moeten we ook niet naar willen aspireren - als we al tot een bevrijding van onze innerlijke kunstenaar kunnen komen en onze innerlijke kritikus zijn kop kunnen laten houden (of er geen acht meer op slaan, wat eenzelfde effect zal hebben), zal dat een algehele bevrijding van ons Zelf zijn, en zullen wij luchtiger door het leven huppelen. Of zo... Of in elk geval jezelf geuit. En da's ook wat waard...

Waar komt dan dat idee vandaan dat een Echte Kunstenaar gebukt moet gaan onder vreselijke depressies en de donkere kanten van de Mens onder de loep neemt, ons met zaken confronteert die we liever niet willen weten, behalve dan als ding wat aan de muur hangt of op een sokkel staat? Onder het mom van kunst? De grote tweedeling - die ook in ons huis heerst - over wat kunst is en wat mooi... Wat is Literatuur en wat is fijn lezen? Wanneer is het het een en wanneer het andere? Misschien is het dan toch echt zo makkelijk uit te leggen... Is het kunst als het technisch heel mooi is, en klopt en heel knap gedaan is...? Of is het kunst wanneer het ons confronteert met de dingen in het leven waar we liever niet aan willen (dood, lust, hoogmoed, jaloezie, angst), als het uitdaagt en je laat nadenken en wellicht uitsluit, en geen kunst als het ons een fijn gevoel geeft, van erbij horen, samen zijn...? Techniek is geen kunst - ik kan een heel mooi schilderij maken van de bomen in de tuin, en dan klopt het technisch helemaal, maar dan is het geen kunst, dan is het een ambacht... Hoort een Kunstenaar Niet Gelukkig te zijn, zodat wij in de illusie kunnen voortleven dat wij het wel zijn?

Hmm... Interessant deze... Ik ga nog even door met piekeren... En de nieuwe snaar (Vlaamse kleinKunstenaars) heeft een leuk liedje over hun obsessie met Robert Zimmerman gemaakt:

gakkende ganzen

Paddenstoelen tussen de planten, blaadjes die langzaam verkleuren, ganzen die in v-formatie luid gakkend voorbij vliegen, richting België...

Het lijkt erop dat het eindelijk najaar gaat worden...

Tijdens een van mijn (net iets te sporadische) wandelingen vanmorgen kon ik er niet omheen. Vooral die luid gakkende ganzen, die ergens vanuit het noorden aan kwamen vliegen, met net er achter nog een sliert die aan wilde haken, en ik bleef er even naar kijken, mijn nieuwsgierigheid gewekt door de formatie, door het geluid van de vogels die elkaar toeriepen, alsof ze zeker wilden weten dat iedereen dezelfde kant op ging, of misschien praatten ze wel over wat ze zagen onderweg...

En natuurlijk dacht ik meteen aan de animatieserie die ik volgde, ooit, op tv, over Nils Holgersson, die op Akka de gans avonturen beleefde, samen met zijn hamster...

10 x songs

omdat ik even niets anders kan verzinnen...
en omdat muziek zo'n idioot grote plek inneemt in mijn leven...
in redelijk willekeurige volgorde...

1. release - pearl jam
(1992) de band heeft zich teruggenesteld in mijn hart, nadat ik ze een tijdje kwijt was, al bleef hun zanger gewoon zitten waar ie zat... dit lied kwam in een droom voor, deze week, toen ik een nogal mooie boodschap doorkreeg, zoals dat wel eens gaat in dromen, eentje die nog lang doordreunde in mijn hoofd en hart... {release betekent vrijlaten, loslaten...}

2. somewhere only we know - keane
(2004) zo sentimenteel als ze komen, popliedjes, en dit is een van de besten... terughaken naar een tijd waarin je misschien gelukkiger was, of dat dacht te zijn (en ik ga dan meteen terug naar het begin van mijn relatie...).  We've come a long way...

3. every little thing she does is magic - police
(1981) in de tijd dat ik Sting leerde kennen (1985) had de man net zijn eerste solo elpee uitgebracht en was ik straalverschrikkleijk verliefd op m... alles wat ik zelf niet had/was projecteerde ik op de goede man en mijn god was vond ik m mooi... ik leerde, dank zij een vriendinnetje, the Police kennen, en werd zo ongelofelijk blij van hun muziek... deze het meeste... ik ging er zelfs van dansen... {ik, dansen... waahaha!!!}ook heel fijn was dat de teksten zo goed waren...

4. rubber soul - the beatles
(1965) technisch gezien een hele elpee, maar ik kon niet kiezen...  van geen een van hun, eigenlijk... The Beatles staan voor een soort van traditie in mijn leven... whatever fucked up things happen in life, there´s always the beatles... zoiets...  allemaal heerlijke songs, al springt Norwegian Wood er wel uit gezien een soort van keerpunt in hun carrière... kwam zowat heel 1984 niet van mijn draaitafel...

5. break on through to the other side - the doors
(1967) Jim Morrison valt in eenzelfde rijtje als Sting in 1985 en Eddie Vedder al twintig jaar - mannen die dat hebben wat ik ook wil, zijn en hebben... Hij had iets wilds, iets zo supersensueels, zo onkwetsbaars... god wat ging mijn bloed sneller stromen van Jim Morrison...

6. what's the frequency kenneth - r.e.m.
(1994) had dus elk willekeurig ander nummer van ze kunnen zijn, maar deze spreekt me aan omdat ie zo lekker ramt... kennelijk nu behoefte aan.... fijne band, lieve zanger met hart op goede plek, mooie kop ook en geen watje...

7. bookends - simon & garfunkel
(1968) zo mooi...
zij stonden voor de slimme jongens die ik leuk vond, voor de denkers, de stille types, met een brilletje... vele andere nummers van ze roepen hetzelfde op bij me

8. town called malice - the jam
(1982) favoriet moment uit Billy Elliot, de film... over wanhoop en dingen die voorbij gingen...

9. awake my soul - mumford & sons
(2009) zij maken steeds weer wat anders wakker in mij, merk ik, maar mijn ziel is het eerste wat ze raakten met hun muziek, met de stem van Markus... *zucht*

10. it's too late - carole king
(1971) een van de weinige dames die mij kan bekoren, en dit lied heeft zoveel diepte en zwaarte voor me nu... *nog meer zucht*

fictie & fluff

een redelijk groot deel van mijn tijd die ik besteed aan de pc is gewijd aan het lezen van fanficiction. Fictie van fans dus, over mensen die al door iemand anders zijn gecreëerd, leven zijn ingeblazen, al voorzien zijn van een identiteit, een achtergrond, een bestaan hebben, en het schijnt dus dat er al jaren mensen zijn die voor die personages uit boeken of tv shows of cartoons of films de behoefte hadden om alternatieve scenario's van hun leven te schrijven... Dingen die de schrijvers van het origineel in eerste instantie niet hadden kunnen schrijven, of willen schijven, of er gewoon niet op zijn gekomen, worden door aspirant schrijvers alsnog ingevuld... Liefdeslevens die ze eigenlijk hadden moeten hebben, komt het in veel gevallen op neer... En de schrijvers ervan zijn vooral vrouwen. Of meer: meiden van negentien die teveel tijd en fantasie en gierende hormonen hebben. Of meiden van 19 die egenlijk 32 zijn, of 44, en beter zouden moeten weten, maar die het heel fijn vinden om hun schrijverstalent een soort van kans te geven om gelezen te worden. Dit soort dingen haalt een uitgever nooit (tenzij je fifty shades of grey hebt geschreven, dan wel...) en dat hoeft vaak ook niet - het is gewoon een fijne manier om even stoom af te blazen, of je fantasie de vrije loop laten, en je kan ook een boeketreeksverhaal schrijven, of lezen, en dan heb je een zelfde gevoel van escapisme, alleen zijn de personages in het verhaal mensen die je al kent, of zou kunnen kennen.

Er zit nogal veel verschil in de qualiteit van de verhalen, om eerlijk te zijn... Sommige dingen zijn ronduit vreselijk, met slechte spelling, kromme zinnen, afgrijselijk lopende verhaallijnen, dingen die niet logisch zijn, zelfs binnen de vrijheid die een schrijver zich mag aanmeten in een verhaal, en die sla je dan vrolijk over, hopende een pareltje tegen te komen, van iemand die wel kan schrijven, spanning kan opbouwen, vasthouden, mooie zinnen kan schrijven en het lezen van iets triests als fan-verhalen verheft tot iets wat bijna lijkt op literatuur...

Het grote verschil tussen hoe vrouwen schrijven en hoe mannen dat doen is vooral in die - makkelijk te plaatsen - wereld overduidelijk. Van wat ik van de heren heb gelezen zijn er weinig bij die lyrisch schrijven, romantisch zijn over relaties, zacht en warm over liefdesdaden schrijven - vaak komt de harde, minder romantische kant van het leven in hun verhalen naar voren, zijn ze meer analytisch, pogend realistisch te zijn, juist niet dromerig en onrealistisch. Jammer, want daar lees ik niet graag over... Al zijn er ook genoeg vrouwelijk schrijvers die zich storten in een wereld van kille bondage en liefdeloosheid, natuurlijk. En ook die sla ik met liefde over...

mijn favoriete schrijver (-ster?) van het moment is deze, die inderdaad een best wel alternatief leven gaf aan de toch al bewerkte versies van de Sherlock Holmes die Arthur Conan Doyle begin vorige eeuw had bedacht, en daarin beleven de twee hoofdpersonages heel andere avonturen dan er op de BBC wordt getoond, tot afgrijzen van de fans die niets willen weten van Andere Levensstijlen voor hun helden. Ik lik mijn vingers af...

john en sherlock, kijkend uit het raam van hun nieuwe flat... 

released...

oke...
ik ga nu proberen om met mijn nieuwe pc (draagbaar...) een stukje te schrijven, en te doen wat ik notmaal met de andere pc deed, en natuurlijk is dat hartstikke voor de hand liggend en makkelijk, maar ik sta nog steeds te kijken dat dit ding het doet... En heel blij, ben ik ook... Blij dat ik weer online kan, dat ik gewoon  mijn ei weer een beetje kwijt kan (hoe triest is dit?!)...

Dus... Geen plaatjes, want ik heb er nog geen inzitten, en ik weet nog niet hoe dat werkt... Jullie zullen het heel even met deze droge text moeten doen, helaas...Ik zal mijn best doen om hier verandering in aan te brengen...

klipje dan maar van de Tube... dit nummer speelt deze week een ongelofelijk belangrijke rol in mijn onderbewustzijn...
en ik ga niet janken deze keer....
echt niet...
echt...
oh fuck... tissue!!!

landingsplaats

Het duurde even voordat ik me uit mijn mistroostige gemoed heb geheist, maar dankzij een behoorlijk confronterende meditatie, lieve woorden van een klant (diezelfde van vorige week) en een schop onder mijn kont (door mezelf toegebracht in de vorm van een reality check) zit ik weer in een goede flow...

Het kwam er allemaal zo'n beetje op neer dat ik moest 'landen in mezelf' (woorden van die mevrouw...), helemaal één worden met mijn Zelf, mijn Ik... En ik weet wel hoe dat moet, alleen wordt ik heel makkelijk uit mijn 'element' gerukt en voel me dan weer gescheiden van wie ik ben... Misschien lukt het wel een keer om sneller terug te komen. Wie weet...

de tekst op de kaart die de mervrouw in de winkel me gaf:

"als je vriendschap sluit met het huidige moment voel je je overal thuis. Waar je ook bent...
Als je je niet thuis voelt in het NU, maakt het niet uit waar je heengaat, want je neemt je onbehagen overal mee naar toe.." 
~ Eckhart Tolle

en die kwam aan.
Tot de tijd dat dat allemaal geramd zit in mijn systeem is het wel oke hier in Brabant, dicht bij Belgie, niet al te ver van Engeland...