speurtocht

Vaak, als ik aan het mediteren ben, of Het Universum een vraag stel, krijg ik een gesprek voor mijn kiezen tussen mijn Hogere Zelf (ja, dit wordt heel zweverig....) en mijn Ego.
Van die fijne gedachtewisselingen die gaan van 'doe waar je je fijn bij voelt' en 'daar ga je echt mee voor schut', en 'je mag nu voor jezelf kiezen' naar 'wat ben je toch weer lekker egoïstisch bezig' (wat eigenlijk wel een hoop humor is voor een ego...). Ik luister er naar en hoop dat ik de goede raad opvolg, de goede stem geloof...

Wanneer weet je het verschil tussen de stem van je Ego en die van je Hogere Zelf?

Ook een vraag die gisteren in een gesprek met vriendin M naar voren kwam, en we hadden besloten dat je Hogere Zelf klinkt als Liefde, als een warme deken, als iets goeds en moois en steunends...
Het Ego klinkt als een verwend kind, dreint en is irritant, wil zijn zin, tegen elke prijs... Het vleit en schmiert, het geeft je complimentjes, waar je makkelijk 'verslaafd' aan raakt... Maar vaak merken we niet dat dat Ego ons allerlei kanten opstuurt om het voor zichzelf prettig te maken, om te 'overleven'... Het Ego is gebouwd op angst, vooral voor de dood, maar ook voor verlies, voor pijn, voor verdriet, voor eenzaamheid, voor alles wat het kan kwetsen. {hier kan je er nog meer over lezen}

Leren herkennen weer dus...
Je bewust worden van de keren dat je je in de val hebt laten lokken en niet gewoon bij jezelf bent gebleven...
Lastig, en een beetje vermoeiend, soms, maar zo fijn als je er weer een bij de kladden hebt!

hartelijk dank

- een challenge van Kati en mij -

***

The best and most beautiful things in the world cannot be seen 

or even touched - they must be felt with the heart

{de beste en meest prachtige dingen in de wereld kunnen niet worden gezien

of zelfs aangeraakt - zij moeten worden gevoeld met het hart}

Helen Keller

Dat ons hart een immens prachtig, ingewikkeld en krachtig ding is, zal niemand ontkennen... Het pompt zwembaden vol bloed door ons lijf, dag in dag uit, zodat wij in leven blijven, voorzien worden van enzymen, van zuurstof, van noodzakelijke zaken die ons lijf en onze geest gezond houden. Een staaltje technische vernuft waar je u tegen zegt... Maar dit is niet het enige waar ons hart toe in staat is...

Ooit stond ik in The National Gallery in London oog in oog met een van de schilderwerken van Claude Monet, een paar van zijn latere werken, met al die waterlelies, en ik vond ze mooi, heel mooi, ook al voor het idee dat ik ze nu eindelijk zag, die schilderijen uit zijn tuin, maar ik voelde me niet geraakt, om een of andere reden,  niet zo sterk als ik eigenlijk verwacht had... Iets waar ik bijna teleurgesteld over was... In de zaal ernaast hingen Van Goghs, en daar had ik niet zoveel zin in - had het een beetje gehad met onze Vincent - maar ik wilde de kinderen laten zien wat de man nou bijvoorbeeld had gemaakt. En toen gebeurde het: ik zag deze, en voelde me geraakt... En daarna zag ik deze, en weer - whap! - raakte het me... Ik voelde een warmte rond mijn hart, iets wat nog het meeste weg heeft van liefde, en ik begreep er nix van... Een schilderij?! De ander dingen die er hingen van hem deden hetzelfde, en terwijl de rest op zoek ging naar DaVinci's, bleef ik nog even rondhangen in de ruimte en het gevoel wat erbij leek te horen... Mijn hart zoemde...

De meest prachtige dingen kan je niet zien, of aanraken, maar alleen voelen met je hart. Dingen als de glimlach van je baby, je moeder die met haar kleinkind aan het tekenen is, de zee die tegen de branding davert, een hamster die in je hand ligt te slapen... Ze brengen emoties teweeg, en daar gaat je hart van in de weer... 

En soms is het andersom... Een paar jaar geleden voelde ik me in een diep zwart gat vallen, onzeker en angstig, en ik had geen idee hoe ik mezelf eruit moest bedenken. Ik was er zeker van dat ik weg zou zinken, diep en machteloos. Een avond, moe en uitgestreden, lag ik in bed en probeerde een meditatie die ik had besproken met mijn vriendin, eentje waarin je jezelf een bad van Liefde mag geven (ja, jakkes, klinkt vreselijk Californisch, maar houdt vol...) en daarin focus je even op je hart, als je het voor elkaar hebt gekregen om je zo ontspannen mogelijk te zijn. Je zegt tegen jezelf dat je liefde bent, liefde mag zijn, en toen dat lukte zonder me belachelijk te voelen, merkte ik dat ik helemaal gevuld werd met een soort warm, oranje gevoel.  En mijn hart stond bijna in brand... En ik voelde dat heel langzaam die donkere wolk weg begon te drijven...

Je hart kan schijnbaar ook dingen aanvoelen, voorspellen bijna, en je vertellen of je op het juiste pad bent, voor jou... geen stem, maar een warm gevoel, of een sprongetje, of een soort van fladderen... 

Prachtig ding, je hart... 

trappetjes

weet wel dat ze erbij horen, maar ik wordt er heel erg moe van...
al die dipjes waar ik doorheen moet om het licht weer te zien...

sinds een paar weken doe ik mee met een mini-cursus antroposofisch mediteren (wat volgens onze 'onderwijzer' niet lijkt op zen-mediteren, maar waar ik steeds maar vergelijkingen mee vindt...) en die las een prachtig gedicht voor wat Rudolf Steiner honderd jaar geleden had geschreven en waaruit hij een zin haalde die wij een paar minuten op ons moesten laten inwerken.
het gedicht:

in de zielengronden van de mens
leeft de geest-zon, zeker van zijn overwinning
de juiste krachten van het gemoed
zijn in staat haar te voorvoelen


in het winterse innerlijk leven
en het hoopvol streven van het hart
aanschouwt de overwinning van de geest-zon
in het gezegende kerstlicht
als het zinnebeeld van het hoogste leven
in de diepe winternacht

de zinnen waarop wij mochten mediteren waren de eerste twee, en die maakten nogal wat los bij mijn cursusgenoten (vooral vrouwen die een heel leven achter zich hadden). De meneer van de cursus had al uitgelegd dat die zielegrond de plek was waar je, na verlies, of gewoon, in de ritmes van het leven, terecht kon komen, als in een diepe put waar je zo gauw niet zag hoe je eruit moest. Een depressie, bijvoorbeeld. De geest-zon was dan die sterke innerlijke kracht, je hart, dat sprankje hoop, dat dingetje waardoor je er weer zin in kreeg, en die was er altijd.
En ik begreep het. Ik voelde dat ik - keer op keer - uit die zielgronden naar boven klom, er weer bovenop kwam, dat mijn geestzon het trapje weer klaar had gezet zodat ik naar boven kon, en ik weer verder kon.

Alleen, waarom moet ik dan steeds weer zo diep die put in? Wat heeft die put, die diepte, toch voor zin? Ooit stond in de Happinez een stukje over het gegeven dat wij die put helemaal niet meer in mogen van de Moderne Wetenschap... Er zijn pilletjes voor, dus is het niet meer nodig om in de put te zijn, om diep naar binnen te gaan en even helemaal dicht bij jezelf te komen, om de stilte in jezelf te vinden... en er vanzelf weer, als het voor jou goed is, uit te komen... Wij hebben het vertrouwen in de stilte, in het naar binnen gaan, het mooie wat dat op kan leveren, verloren. Wat heel jammer is, want het levert zoveel moois op, en het licht naderhand is prachtig... {Natuurlijk, voor sommigen onder ons is het doodeng, voelen zij een angst en een verdriet wat zoveel sterker voelt dan zij denken aan te kunnen, en ik ben de laatste die meent dat het allemaal makkelijk op te lossen is met vertrouwen en liefdevol denken, maar onder deze beschrijving, deze diepe triestheid valt niet de meerderheid van ons...}. En misschien - om met sommige lui te spreken - is het in bepaalde gevallen helemaal niet de bedoeling dat we er een tijdje uitkomen... willen we even niet meer meedoen met de samenleving waarin we ons niet thuisvoelen... Willen we even ontsnappen uit het verhaal...

Dus, mag ik leren accepteren dat dat dipje steeds erbij hoort, dat dat een deel is van mijn zijn, dat ik kennelijk iets heb om een antwoord op te vinden, ergens diep van binnen...
het trapje komt wel weer...

(hier is iets meer te lezen over hoe er in de antroposofie wordt omgegaan met dippen van allerlei formaten)

- foto van hier -

- krachtige kwetsbaarheid :: powerful weakness -

Twee dingen...

1. ik ben er geloof ik eindelijk uit waarom ik zoveel moeite heb met mijn vrouw-zijn (yeay!!)

2. het is koud vandaag...

Aan het tweede kan ik weinig doen, met het eerste wel....

De aha-erlebnis kwam binnenwaaien tijdens een meditatie op de vraag waar het vandaan kwam (of eigenlijk meer: neerstorten en de schade is nog steeds niet opgeruimd) en ik weet ook wel dat het niet in een keer opgelost zal zijn, maar ik weet wel wat ik er aan zou kunnen doen. Fijn.

Waarom dan? Nou, om even heel erg kort door de bocht te gaan: Vrouwelijk staat gelijk aan zacht en warm en liefde, en dat staat (in mijn hoofd) weer gelijk aan zwak en kwetsbaar... en wie zich kwetsbaar opstelt, wordt of zijn/haar krachten ontnomen ('kom maar hier, dat kan jij allemaal niet') of krijgt boze reacties van mensen die er niet tegen kunnen (omdat hun eigen kwetsbaarheid wordt gespiegeld die dan met alle geweld de kop moet worden ingedrukt). Dus leerde ik mijn zachte, zwakke, kwetsbare kant heel goed vertstoppen, want ik wilde helemaal niet machteloos, of dat er iemand boos werd op me. Ik had ook natuurlijk mijzelf kunnen omringen met liefdevolle, warme, verdraagzame mensen (en die heb ik ook wel), maar daar was de tijd nog niet rijp voor, kennelijk. Misschien komt dat nog. als ik eindelijk niet meer bang ben voor mijn kwetsbaarheid en zwakte. Het zal niet de enige factor zijn, maar ik geloof wel dat ik in de buurt zit.

Nou nog iets aan de kou doen...

Two things.

1. i've finally figured out why i have so much trouble with my femininity.

2. it's bloody cold out there...

Can't do a great deal bout the latter, but the first thing i can deal with...

It came to me while i was meditating on the question why i've got so much trouble with being a woman, and the realisation struck me like lightning. Great. To give the condensed version: femininity equals soft and warm and loving, and that (in my head) equals weakness and vulnerability. And whoever makes themselves vulnerable, will me made powerless ('oh, come here, you can't do that...') or get angry reactions from people who don't like to see your weakness mirrored back to them. So i got very good at hiding my weak and vulnerable side, cos i didn't want to be powerless or have someone be angry with me... And yes, i could've surrounded myself with warm, loving, tolerant people, (which there are lots of in my circle of friends) but i guess the time wasn't right yet. Maybe it'll come, at some point soon.

Now to do something about that weather...

- MM * zacht :: soft *

just turn off your mind, relax and float off stream...
*****
beckoning of lovely

- adem diep -

Las net een leuk artikel in the Guardian, over het feit dat diep ademhalen net zo effectief is als (en een stuk goedkoper dan), een dure massage of een weekend in een health-spa.

Een journaliste met een nogal hoog stressgehalte ging vijf technieken uitproberen en kwam tot de conclusie dat (buik)ademhalen inderdaad het beste effect geeft, net als mediteren. Visualiseren scoort ook hoog, en positief denken ietsje minder, maar toch blijkt het interessant genoeg te werken voor haar. Een cd met relaxatie technieken deed het dan weer niet zo voor haar.

Nou, boffen wij weer... Een health spa zat er toch al niet in en die massage zal ook nog wel een tijd duren, dus diep (buik)ademhalen gaat wel lukken - die techniek zit al goed in mijn systeem sinds ik met yoga begon, 14 jaar geleden... Nou nog onthouden dat ik het daadwerkelijk als 'oplossing' kan aanwenden, mocht het nodig zijn...

- levens-lusten -

Als ik las over chakra's, viel ik altijd over die eerste twee, de wortel chakra (welke huist onder het stuitbeen) en de sacraal chakra (heiligbeen). Vooral omdat ze te maken hadden met sexualiteit, want daar werd ik nogal ongemakkelijk van. Al sinds mensenheugenis is dat een struikelblok geweest, dat hele stuk sexualiteit, erover praten, mezelf eraan toegeven, weten dat het een belangrijk stuk is (kan zijn) in relaties. Het liefst deed ik net of het iets aparts was waar ik verder niets mee te maken had, dat geen belang had in de rest van mijn leven. Maar lerend over die chakra's en lezend over hoe je energie in je lijf kan on-blokkeren, kwamen steeds die twee chakra's terug. Als je wilt leren je te gronden, als je wil voelen dat je een heel lijf hebt en niet alleen een hoofd, dan zal je toch iets moeten gaan doen met die twee.

In een artikel wat ik las over hoe je kinderen je spiegels zijn en hoe je ze op een zo behulpzame manier tot volwassenheid kan brengen, stond ook een paragraaf over hoe, als je sexualteit op jonge leeftijd wordt gekwetst (door preutse ouders, of nare ervaringen, of een botte opmerking van een eerste vriendje), je onbewust ook wordt getroffen in je spontaniteit en levenslust - die zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dus als het met je sexualiteit goed zit, zou het zomaar kunnen dat je vol levenslust zit en je spontaan over kan geven aan de mooie dingen van het leven, zonder jezelf te verliezen.

Maar als het dus niet goed zit met die energie, als je sexueel op slot zit, of je schaamt voor je gevoelens, of denkt dat jij niet goed genoeg bent, of smerig omdat je het doet, of je bent misbruikt, dan is er van die levenslust of spontaniteit ook weinig meer over. Of het is er wel, maar het kan er niet makkelijk uit, je voelt je steeds opgesloten in jezelf, in je gevoelens, in je wil. Zou je dan iets met die wortel en sacraal chakra's kunnen doen? Mediteren? Visualiseren? Of komt er een moment in je leven waarop je klaar bent met je schaamte en je onveiligheid en voelt dat je helemaal goed bent zoals je bent?

Zo voelt het in elk geval wel, nu. Alsof er een soort van rust is neergestreken in me, en de gronding die ik al zolang zoek stukje bij beetje eigen wordt... Whatever next?!

- kling klang -

Heb afgelopen donderdag mijn eerste klankhealing-avond gehad... Dankzij een vriendin die tussen neus en lippen door vroeg of ik er zin in had, omdat een vriend van haar dat ging organiseren en zij toch al ging. Het leek me heel interessant, vooral omdat ik er veel over heb gelezen, maar nooit in contact ben gekomen met mensen in mijn omgeving die dat doen... Nu dus wel.

We werden - in de gigantische ruimte van een oude voetbalkantine die nu fungeert als huis - getrakteerd op een avond met muziek; didgeridoos, klankschalen, Indiaanse fluit en tingel-dingen produceerden prachtige geluiden, die trillingen veroorzaakten waar onze lichamen schijnbaar veel baat bij kunnen hebben en zelfs bepaalde blokkades opheffen zodat genezingsprocessen gestimuleerd worden. (zij weet hier meer over, btw...). Waar ik mij graag voor openstel. Lang zitten werkt niet echt, heb ik gemerkt, dus volgende keer gaat er een matje mee. Maar ik merkte wel dat er van alles gebeurde, terwijl didgeridoos hun prachtige sonore geluid voortbrachten, en de Indiaanse fluit mij een intens gevoel van geluk en liefde lieten voelen. Zou fijn zijn als ik dat vast kon houden de komende tijd...

Omdat ik zo uit balans ben dat het door de heren musici/healers werd opgepikt, mocht ik, samen met Mo en nog een paar anderen, even voor een intense eindbehandeling naar voren komen. Weer werden met klankschalen geheimzinnige dingen gedaan, waardoor ik nu schijnbaar wat meer kans heb op balans. Zou heel fijn zijn...

Een aanrader, in elk geval...

- foto: Max Gibbons -

- vernieuwing -

Is het mogelijk om opnieuw te beginnen? En moet je dan totaal opnieuw, of kan je ook op kleine nivo's door dingen te veranderen op nieuw?

Een heel mooie docu van de Boeddhistische Omroep groef wat dieper in deze vraag met een paar mensen die er op hun eigen manieren mee aan het stoeien waren. Helaas werd het op een godsonmogelijk tijdstip uitgezonden, en duurde het even voordat het beschikbaar was op internet, maar na het bekijken ervan werden evenveel vragen beantwoord als dat er verse in mijn hoofd verschenen... Zoals dat hoort met dat soort dingen...

Een van de gevolgde mensen was een vrouw van mijn leeftijd die haar baan was verloren en in een moeilijk tijd terecht kwam waarin zij zich afvroeg of zij wel weer terug wilde in de 'ratrace' van regelen, werken, verdienen, of dat ze liever meer tijd met haar kinderen wilde doorbrengen en haar hart volgen. En wat zou dat dan als gevolgen hebben voor haar relatie, want minder werken betekent minder verdienen en minder verdienen waarschijnlijk dat hun huis zou moeten worden verkocht... En daar zag haar man dan weer niets in... Dilemma gerezen...

En daar lopen volgens mij heel veel mensen tegenaan, als ik mijn oor te luister leg en gesprekken opvang - willen wij spiritueel verdiepen, en accepteren dat de keuzes die daarmee samen (kunnen) hangen wel eens materiële achteruitgang met zich mee kennen brengen, of is dat niet eens een optie? Is in je (grote?) huis blijven wonen en in je (grote?) auto blijven rijden, belangrijker dan een rijk gevoelsleven? En waarom dan? Die vraag zagen wij dik uitgesmeerd op het gezicht van o.a. de man waarvan wij onze huidige auto hebben gekocht - ruilen jullie echt je grote MPV in voor een klein, lelijk Fiestaatje van 15 jaar oud?! Zijn jullie gestoord? Ja dus... En de eerste vraag die iedereen stelt als ik vertel dat Lief een dag minder is gaan werken om aan zijn innerlijke rust en ontwikkeling toe te komen, is steevast: en jullie inkomen dan? Van slechts een persoon kwam de vraag: en, is hij er gelukkig mee?

Daar komen wij steeds op terug, in gesprekken over spiritualiteit, die keuze tussen doen wat voor jou belangrijk is, of doen wat je meent dat normaal wordt gevonden (en dat gaat echt heel diep, dat doen wat anderen belangrijk vinden. Hoe vaak ik niet hoor dat men iets niet doet omdat het raar is >volgens wie dan?< of wel doet omdat het zo hoort) en het is voor ons duidelijk dat je innerlijke stem de enige is die ertoe doet. En zolang je die in combinatie kan brengen met gemeende, liefdevolle hulp aan anderen, dan gebeurt er vaak zoiets moois...

- gedachte-kronkelend -

Met een zieke dochter hier beneden en plensregen die ik buiten uit het raam zie vallen, een sombere maandag... Van die maandagen waar ik een gruwelijke hekel aan heb. Maandagen, waarvan ik niet blij wordt, waar ik behoefte aan veel koffie en chocola van krijg. Zulke maandagen.

Heb de afgelopen week erg lopen tobben met mijn innerlijke vrede en rust... Relatie met Lief kwam zwaar onder vuur te staan, vooral door dingen die in mijn hoofd zaten, gedachten die ik maar niet onder controle kan krijgen. Hij was zich natuurlijk van geen kwaad bewust, stond alweer met zijn ogen te knipperen van alle onvrede die er uitkwam, en waar hij niet van plan was zich veel aan te trekken (zo jaloers op het feit dat hij dat kan...). Had stevig de smoor in de saaiheid van mijn leven (alweer) en wilde weer iets wat leek op de spanning, plezier liefdesbeleving die naar boven borrelde dankzij mijn mail-gesprekken met oude vriend uit Belgrado. Realiseerde me al snel dat dat onzin is, dat toen toen was en nu nu, en dat - hoewel ik toen mooie herinneringen en ervaringen heb opgedaan - ik nu ben waar ik moet zijn. En dat erover tobben en wensen dat ik ergens anders was niet erg helpen.

Een paar documentaires op de Boeddhistische omroep die ik dit weekend bekeek, haakten daar mooi op in, en gaven me wat meer voer voor denken.
Deze heel mooie gaat over liefde, en hoe die je leven kan verrijken, maar hoe het ook een voortdurende strijd kan zijn. En dat dat er ook gewoon bij hoort...
Deze gaat over meditatie, eentje vanuit een oosterse oorsprong naar een westers perspectief bekeken. Waar ik ook al mee worstel: de tijd vinden om het dagelijks te doen, er een persoonlijke traditie van maken, en leren van de dingen die naar boven komen. Niet bepaald gemakkelijk, maar zo mooi als het lukt.

En zo kronkelen mijn gedachten voort - van de ene 'crisis' naar de andere. Mocht ik ooit een plekje van constante rust vinden, zal ik het melden...

- van binnen uit -

Derde les euritmie.
Nog steeds heerlijk. Ik merkte de afgelopen lessen dat ik steeds met een heel fijn gevoel naar huis ging, alsof ik net anderhalf uur had zitten mediteren...

Vorige week introduceerde juffie Monique de figuur voor het gedicht dat we gaan uitbeelden, en nadat we ons voorhoofd uit de frons haalden, legde ze uit hoe ze dat zag. En gaandeweg, door het te doen, begon het iets weg te krijgen van de elegante bewegingsvorm waar ons over verteld was. Ook werden koperen stokken gebruikt voor een paar oefeningen, nadat we ze met ons lichaamswarmte van hun kilte hadden ontdaan. Deze waren niet voor het gedicht, maar om ons een idee te geven van enkele andere manieren waarin euritmie kan worden gedaan.

Gisteren leerden wij een aantal letters uit te beelden, door armen te gebruiken, maar vooral vanuit je gevoel, je binnenste te laten spreken. Zo was de 'A' een wijds gebaar, maar het kan ook dichter bij je blijven; bij de 'I' (het ik) ging een arm omhoog, en welke richting die opging had dan weer te maken met welk gevoel je uitbeeldde... De letters die wij leerden hoorden ergens in het gedicht, en het kostte me nogal wat moeite om te onthouden wanneer ik wat moest doen - dat soort dingen duren nogal even voordat het blijft hangen, maar gelukkig is daar de tijd voor en is het helemaal niet de bedoeling dat je flink je best gaat zitten doen en haard gaat zwoegen. Gelukkig maar...

De groep begint - door een aantal oefeningen waarin het groepsgevoel zeer belangrijk is - een fijne club te worden. De meesten kennen elkaar wel van school, maar een paar komen van 'buitenaf'. Altijd even wennen... Maar, zoals de euritmie-juf van school, die ik vorige week voor de schoolkrant interviewde, al zei: euritmie kan heel mooi werken om een groepsproces op gang te helpen, om de groep te versterkten. Of in ons geval - om er een groep van te maken. Ik kan me nu wel iets voorstellen hoe dat in een kas met kinderen zou kunnen werken. De oefening die Monique liet zien om een Klas 9 (jongeren van 15/16) met elkaar in gesprek te krijgen was een heel mooi voorbeeld ervan. Jammer dat onze kinderen zo sporadisch in contact komen met zoiets moois...

Misschien, in de toekomst...

- vast-goed -

Gisteren een heerlijk dagje doorgebracht in Breda, met vriendin Margreta. We waren allebei toe aan een dagje zonder kinderen, gewoon even kletsen en thee drinken en bij Leander kijken voor kadootjes. Ik voor wolletjes, en blokkrijtjes voor de kinderen (ze zijn er alweer een tijdje doorheen), zij voor presentjes voor haar tweede zoontje. Thee werd genuttigd in de V&D, waar ik ook een lekkere salade (met gebraden aubergine!!!!) at.

Vriendin is allergisch voor bijna alles (leek het wel eens) en we hadden een paar interessante gesprekken over wat er allemaal wel mag. Haar eigengemaakte mayo gaan we ruilen voor mijn eigengemaakte houmous... Allebei blij...

En vandaag begin ik aan een zevendaagse vast. Tijdlang gedaan, toen ik eind tiener was (ja, niet helemaal normaal...) en was daar altijd heel lyrisch over. In het begin lastig, maar na een paar dagen voelde ik me steeds veel beter. En nu ik al 5 weken 'goed' eet, zou ik niet teveel last moeten hebben van afkickverschijnselen. Vast wel een beetje, maar niet die koffie-hoofdpijn. Vandaag ben ik aan de aanloop bezig: beetje fruit, veel drinken, rustig aan doen. En de dagen erna, hopelijk 5, alleen maar drinken. Zonder van mijn houtje te gaan....

Ik ben benieuwd.

- uit de kast -

Naar aanleiding van een aantal dingen in de afgelopen week meen ik uit de kast te moeten komen. Het is niet makkelijk, maar ik zie geen andere mogelijkheid - ik ben hooggevoelig...

Een reactie op mijn reactie op een andere blog (die van Lisette) waar zij het had over haar hooggevoeligheid en de manier waarop zij er mee heeft leren omgaan, zette mij aan het denken. Haar vraag - hoe lukt het mij in vredesnaam om moeder van 4 kinderen te zijn en hooggevoelig - was een heel erg interessante, want dat is inderdaad niet erg makkelijk. Als je ook nog eens niet de meest georganiseerde mens op deze planeet bent, gevoelig voor kritiek en onzeker bent over je kunnen... Ik sta er soms echt van te kijken dat ik er nog ben...

Zelf weet ik natuurlijk niet beter dan dat ik zo ben, maar het uit leggen aan anderen vergt soms nogal wat moeite... Lange tijd dacht ik dat ik over-gevoelig was, en dus een aanstelster, maar sinds ik erover ben gaan lezen, weet ik ten eerste dat ik niet de enige ben, en ten tweede dat er mee te leven valt. Al is dat natuurlijk niet makkelijk - in deze wereld van veel prikkels, weinig plaats voor introversie en veel nadruk op prestatie. Ik trek mij heel graag en veelvuldig terug, lees, mediteer veel, wandel in stilte, raak totaal overweldigd door muziek of kunst, kan erg slecht tegen massa's mensen die bijvoorbeeld winkelen of boos zijn (daar zat ik als gevoelig tiepje Chelsea aan te moedigen in een stadion vol met Feyenoord-supporters...). Ik trek me ook teveel aan van wat men van me zou kunnen denken...

De laatste paar jaar hebben voor mij in het teken gestaan van het vinden van methodes om bij mezelf te blijven. Dat mediteren, bijvoorbeeld, is een heel fijne manier gebleken om de wereld even buiten te sluiten, even bij mezelf naar binnen te kruipen en mezelf aardig te vinden, vol te stoppen met liefde. En dan kan ik er weer eventjes tegen...

Gisteren, echter, en de dag ervoor, werd ik geconfronteerd met precies die mensen die ik in mijn normale leven probeer te vermijden. Omdat ze me van mijn stuk brengen, me heel erg laten wankelen, twijfel die grijpt me dan echt in mijn nek en het duurt heel lang voordat ik ervan hersteld ben. Verjaardagsvisite bij een kennis, en de kamer zat vol - op een iemand na, plus de gastvrouw - met regeltantes met poetsdrang. Van die lui die heel erg van alles vinden, en vooral overmatig veel moeite hebben met alles wat -in hun ogen dan- fout is aan deze wereld. Dat de school bijvoorbeeld slordig is, en dat de klas van Meester X zo'n zootje is, en dat de kinderen Zich Maar Aan De Regels Hebben Te Houden, en ga zo maar door... Het vrij normale recept van een stel vrouwen bij elkaar die malkander maar bleef bevestigen in hun regeldrang en poetswoede... Redelijk amusant, als je er tussen zat en er dus nix aan toe te voegen had, maar op een of andere manier kwam ik thuis met de gedachte: ik ben Chaotisch en daar zou ik eigenlijk iets aan moeten doen... En ik weet dat ik dat niet moet denken, dat zij vooral moeten blijven poetsen en regelen en ordenen, maar dat ik mijn chaos nodig heb om mijn eigen dingen te doen. En dat is oke...

Dit soort confrontaties (want zo voelt het dus) maakt dat ik me heel erg vaak helemaal wil terugtrekken uit De Maatschappij. Want het vergt gewoon heel erg veel van me om er in te functioneren... Manlief is ook behoorlijk gevoelig en die lukt het wonderwel om een baan te hebben, maar ik vrees met grote vrezen als ik me op de arbeidsmarkt zou moeten storten... Wat ik me herinner van 20 jaar terug was al behoorlijk traumatisch, wat moet dat nu wel niet zijn???

Ik zie bij een paar van de kinderen soortgelijke signalen, en ik weet dat ik ze op moet vangen door minder prikkels, ze hun eigen dingen laten doen, ze niet met pushen in wat voor richting ook (iets wat ik van thuis uit nog teveel kreeg. Mijn moeder ervoer mijn hooggevoeligheid als een zegen zowel als een last. Aan een kant was ik rustig en introvert, aan de andere zat ik liever in mijn kamer te tekenen of naar muziek te luisteren dan dat ik met vriendinnen iets ging doen. Niet dat ik er daar veel van had... Voor haar een teken dat er iets mis was met me).


Rust dus, en liefde en schoonheid en regelmaat en niet meer zo twijfelen aan mezelf. Mijn zelf is oke.

- een ander paadje op -

Het komt wel eens voor dat juweeltjes tevoorschijn komen tijdens het ploegen door de Youtube-catalogus. Naast die soap - wuif wuif - wordt er ook naar muziek gezocht en dankzij het luisteren naar een Vlaamse radiozender hoorde ik de naam Elbow voorbij schuiven. Het lied wat erbij hoorde was heel mooi, geen idee waar ze vandaan kwamen. Ik was ervan overtuigd dat ze uit Belgie kwamen, of Finland, en dat ze zanger op Seal leek. Via via kwam ik op Youtube op een clip van hun waar ze een sessie hebben opgenomen met het London Philharmonic Orchestra. Heel erg ongelofelijk mooi. Weather to fly heet het lied wat ik via de radio had leren kennen.

De zanger lijkt niet op Seal, zag ik. Hij lijkt meer op een bouwvakker die net iets te vaak in de chipshop om de hoek te vinden is... Maar een mooie stem... De muziek heeft iets heel wereldvreemds en bijna spiritueels. Bijna om op te mediteren.

Zwervend door de lijst met songs bleken er anderen te zijn die ik kende, en prachtig vond, zoals dezen
* one day like this
* the bones of you
* switching off

Ze komen trouwens uit Manchester, bestaan al bijna tien jaar en zijn vaste prik op de festivals... Misschien moest ik toch maar een gaan...

En dit vond The Guardian ervan...

- wildernis-jaren -

Of het nou komt omdat ik een kind heb wat tegen uitvliegen aanzit, of omdat ik hormonally challenged ben - de tweede keer dat ik Into the wild heb gezien, nu net, maakte het nog meer indruk dan hij de eerste keer deed. Dus als de jongens mijn hints niet hebben begrepen en ik hem niet voor mijn verjaardag krijg van de zomer, sta ik de dag er na bij Van Leest op de stoep om hem aan te schaffen...

Met Max, die het hele puber-zijn volgens mij niet zo heel goed begrijpt, heb ik net - in afwezigheid van Iedereen die hier normaal woont - met een pizza op schoot De Film Van Het Decennium gezien. Samen, gezellig, want dat doen wij eigenlijk heel weinig. Max houdt bij films en muziek wel van ingewikkeld en niet voor de hand liggend (af en toe denk ik dat hij geen puistjes en vet haar hoort te hebben, omdat hij er al voorbij gegroeid is, qua intellect en inzicht, maar dat weet zijn lijf dus nog niet...), dus ging ik zijn intelligentie niet beledigen door het verhaal uit te leggen - hij had van Alan en mij wel eens wat opgevangen, maar daar had ie meer last van dat dat het hielp. Hij zag zelfs dingen die mijn pas de tweede keer opvielen...

Of het door het verhaal komt, dus, of door het feit dat mijn oudste met het uur zelfstandiger wordt, of dat mijn tweede kind daar ook al naar begint te neigen, of dat ik last krijg van eigen, onvervulde dromen tot Reizen en Vrijheid en Avontuur, of dat het hele verhaal zo dicht bij de manier van denken staat waarin ik mijzelf erg kan vinden, of de kracht van wat Alexander Supertramp/Chris McCandles overkwam, het beetje moois wat hij in diegenen die hij tegenkwam kon geven - in tegenstelling tot de eerste keer, toen ik alleen maar heel erg onder de indruk was, rolden er dikke tranen over mijn wangen. Ook Max was merkbaar aangeslagen - en dat is hij niet vaak...

Alan vond de film trouwens ook erg mooi, en dat voor iemand die vind dat films vooral geen verhaal moeten hebben (leidt teveel af...) Om de tegendraadse manier van naar de maatschappij kijken die doorklonk, zei hij... Daar kon hij tenminste wat mee...

Er zal een tijd komen dat Max, en Otto en Felix en Polly allemaal hun eigen weg gaan vinden, hun eigen vragen gaan stellen, hun eigen gedachten erover laten blijken en daarmee aan de slag gaan om hun eigen leven te gaan vormen, en ik hoop dat ik ze daarvoor alle ruimte kan geven. In de film zegt Alex/Chris dat iedereen tenminste eens zijn krachten zou moeten uitproberen, alleen maar gebruik makend van je hoofd en je handen, al was het maar een keer. Je hoeft niet sterkt te zijn, als je je maar krachtig voelt. En ik hoop erg dat onze 4 dat diep van binnen voelen...

Een mooie gedachte uit de film:
Happiness is only real when shared with others...

- rennen, vliegen, zweven -

Kan al een ding van mijn lijstje afstrepen - mediteren lukt vrijwel dagelijks...
Heerlijk!
Nou de rest nog....

- tekens uit de kosmos -

Een tijdje geleden had ik in de blog op de site van Antroposofie en Kind een quote geplaatst - "Elk mens, alle gebeurtenissen in je leven, zijn er omdat jij ze erin getrokken hebt. Wat je ermee verkiest te doen, is aan jou." - en die heeft mij toentertijd flink aan het denken gezet. Ik had hem in een andere gedaante al eens uit de mond van vriendin M. gehoord, waarna ik in elke scheet een belangrijk teken zag waar ik vooral niet overheen moest kijken, maar dat leerde ik na een tijd weer af, vooral omdat het nogal vermoeiend en teleurstellend bleek te zijn. Wat moest ik leren van het feit dat mijn band lek was net voordat ik naar de C1000 wilde fietsen? Dat ik niet moest gaan? Dat ik niet steeds moest uitstellen? Dat ik een lekke band had? Alan keek me steeds meewarig aan, liet me begaan en wachtte af tot ook deze 'fad' weer overvloog...

Door iemand die ik moest interviewen voor de schoolkrant werd me een boek aangeraden, later genoemd door M. (een teken!!), en dat boek meldde me dat zo ongeveer alle ziektes en lichamelijke aandoeningen psychisch gerelateerd zijn. Wij onderdrukken allerlei gevoelens en ware aarden, die dan weer als keelpijn, maagzweer of zelfs tumoren naar buiten komen. Allerlei onverwerkt verdriet, boosheden, teleurstellingen en frustraties die wij heel stoer wegproppen, om ouders te plezieren, om vriendinnen te ontzien, om ons beter voor te doen dan we zijn, komen dus ooit een keer terug om ons een les te leren.

Bij mij zaten er verschillende 'lessen' klaar, maar waar ik op dat moment het meeste last van had, was een soort blessure die door weer te gaan hardlopen was op komen zetten. Mijn rechterheup deed heel veel pijn, ik kon hem de dag na een keer rennen bijna niet meer bewegen zonder te vergaan van de pijn. Bladeren dus in het dikke boek (ook de omvang van de schrijfster, bleek na een kijkje op Google) en onder 'Heup' kreeg ik uitgelegd dat het kwam door gefrustreerde creativiteit, door te weinig zelf-waardering en dat ik vooral moest gaan leren om mijn ware aard naar buiten te laten komen, het niet meer met heel veel moeite verborgen willen houden.

Deed ik dat dan??? Was ik juist niet altijd overtuigd geweest dat ik mezelf nooit kon herkennen in mijn vrouwelijke medemens en daar verder prima mee kon leven? Had ik me er niet al jàààren bij neergelegd dat ik over- nee hoog-gevoelig ben en dus nooit helemaal mee kan met de rest? Of deed ik maar alsof, was ik eigenlijk ook gewoon bezig met een soort toneelspel, waarin ik vooral mezelf voorhield dat ik o zo oke ben met mijn 'ware aard'?


Mediterend en pratend met M. en Alan, en lezend in weer een ander boek (wat je leert dat je oude overtuigingen over jezelf en het leven - vooral degenen die je tegenhouden - kan ombuigen tot overtuigingen die je vooruit helpen, maar dan alleen maar als je je huidige onder ogen leert zien en accepteert - iets wat de meeste van dat soort boeken over het hoofd schijnen te zien...) bleken er vrachtladingen aan negatieve meningen over mezelf te zitten. Ongelofelijk hoe fijn het voelde om ze eindelijk eens allemaal op papier te zetten, ze door te lezen, te zeggen dat het inderdaad is zoals ik het zie, en er dan geestelijk de fik in te zetten... Los te laten. Angsten te laten varen... Liefde mocht er voor in de plaats, en een vertrouwen in mijn eigen kunnen, en de helpende hand van de kosmos, of hoe het ook mag heten...


Heup doet niet meer pijn, ik loop weer hard, creativiteit stroomt als een wildwaterbaan... Misschien werkt het deze keer wel echt...


Boeken ter inspiratie:

- Sleutel tot zelfbevrijding - Christiane Beerlandt

- Creëren vanuit je bron - John Kalse

- Zo ongeveer al het werk van Wayne Dyer

- mediterend ziek -

Heb er net twee dagen ziek-zijn opzitten en heb voor een week geslapen - tijd dus om bij te schrijven om een uur 's nachts... Geen idee waarom ik nog geen slaap heb - wellicht teveel inspirerend leesvoer? Of een te geschifte film die in mijn hoofd blijft spoken (Hitchhikers Guide To The Galaxy)? Ideeën voor mijn verse verhaal, die ineens bij bosjes in mijn hoofd lijken te vallen? Teveel zon vandaag???

Dat laatste kan best kloppen - al die energie die maar door mijn lijf giert na twee dagen vasten. En die ideeën willen ook maar niet ophouden - mijn notitieblokje is heel geduldig terwijl ik er weer wat in op-noteer... En die film - wil ik het nog wel eens over hebben... Dat leesvoer dan maar. Nee, niets licht-erotisch, en ook niet wereldschokkend enerverend. Zelfs niet gewoon spannend, a la Nicky French, of hoe heet dat schrijvers-duo. Of J.K. Rowling, mijn lichtend voorbeeld in ongeletterde letteraar die nu wel in een leuk huisje buiten kan wonen... Nee, mijn huidige leesvoer is een boek wat mij een weg leert vinden naar mijn innerlijke leiding, een soort binnenste gids die je door je Meaning of Life kan loodsen, zeg maar (En daar komt die Hitchhikers Guide dan weer bij kijken...). Erg leerzaam, vooral als je al een beetje op weg bent in die richting, er al een aantal boeken, lezingen, gesprekken met vergevorderden die kant op hebt opzitten. Dan is het niet allemaal totale quatsch, zoals mijn lieve tante uit Zwitserland zou zeggen... Het verhaalt over chakra's, karaktereigenschappen (psychologie voor beginners dus) en iets met stralen, maar zover ben ik nog niet dus daar ga ik me niet over uitlaten... Een soort boek met richtlijnen voor diegenen die van het padje af willen, so to speak...

Een van de methodes die aangeraden wordt om je innerlijke gids te leren kennen, je eigen stem te leren horen, de stilte in jezelf te herkennen, is mediteren. En laat dat nou net mijn nieuwe hobby zijn... Nou ja, nieuwe hobby - het is mij al heel lang bekend (sinds ik 18 was en in gesprek kwam met een vage kennis van mijn moeder die erbij zweerde en mij aanraadde het eens te proberen. Natuurlijk gingen mijn gedachten de hele tijd floep-floep-floep van hier naar daar en lukte het me misschien een keer om meer dan tien seconden bij inademen-uitademen-in-uit... te blijven, zag er geen nut in en gaf het op) maar begin er heel langzaam datgene voor te ontwikkelen wat nodig blijkt om er ook baat bij te hebben. Heel langzaam. Zit ik dus een heel tijd stil. Aan niets te denken. Helemaal niets. Is het zooooo rustig in mijn hoofd. Zo heeerlijk rustig.... Denk ik aan niets... Helemaal niets... Zelfs niet aan... shit - daar gaan we weer - wat moest ik vandaag ook weer...

Nou ja - voor diegenen die ook eens een poging willen wagen: hier een link naar een site met ideeën... Geniet van de stilte...