nog 7...

op veler verzoek {nou ja, mijn vader vooral} een kleine cursus lantaarntjes vouwen, met foto's die je hier op deze site kan vinden voor extra referentie...

nodig:
groot vel stevig papier
schaar
waterverf
potlood
liniaal
eventueel slaolie
heel veel geduld...


1. beschilder je vel papier met verschillende kleuren, of wat tinten die je mooi vindt. er hoeft geen patroon op want dat ga je waarschijnlijk niet zien na al het vouwen. laat dit drogen. na het beschilderen kan je er met een stuk keukenrol slaolie overheen smeren, zodat het transparant wordt maar dit hoeft niet perse {wordt ook een behoorlijke smeerboel en vooral bij het oefenen is het niet nodig}

2. teken op het grote vel papier een grote cirkel, van ongeveer 30 doorsnee, groter mag. knip deze zo secuur mogelijk uit.

3. vouw de cirkel in twee, dan in vier, dan in 8 delen. snijd of knip de ronde stukken tussen elke 2 'pizzapunten' af, en vouw dan de cirkel nog eens in 16 stukken {dus elke pizzapunt door midden}.

4. {deze wordt lastig om uit te leggen: kijk vooral naar de foto's...}. vouw nu de kanten zodanig dat je met een vierkant eindigt. open deze weer en draai het geheel een kwartslag. vouw nu de 'open' kanten zodat je een soort van 8 hoeken krijgt (zie foto's...)

5. vouw de punten van je vierkant terug, om het vouwen straks makkelijker te maken, doe hetzelfde met het ander vierkant wat je hebt gemaakt. ga dan voorzichtig de driehoeken die je nu hebt terugvouwen, en je merkt dat ze een voor een naar achter geduwd worden. ga hiermee door tot je ze alle 8 hebt gedaan.

het is even pielen en proberen, maar als je er een paar gedaan hebt, dan wordt de logica wel duidelijk...

6. na 8 keer vouwen zou je bovenstaande vorm moeten krijgen (af en toe de vouwen goed aanscherpen) en dan kan je met je hand in je vorm, om zo voorzichtig, met tegen-duwen aan de buitenkant, de bodem erin te vormen.

plaats een kaarsje in je lantaarn, en voila: je hebt je eigen prachtige zelfgevouwen lantaarntje...

mocht het echt niet lukken, kan je altijd naar je dichtstbijzijnde Vrije School om hulp te vragen...
en ik wil ook best een keer een 'workshopje' doen als daar voldoende interesse voor is...

deze kaars brandt nu voor een lieve kennis van me...

♥

genoten

En toen kwam de woonplaats weer in het vizier, terwijl opa de goede afslag nam, in plaats van maar ergens een kant op te sturen, maar toch was dat fijner... De kinderen zaten achterin de camper te stieren, maakten gezichten naar bestuurders in auto's die achter ons reden, en ik probeerde me te herinneren waar ook weer ons huis ongeveer stond, al genoot ik om eerlijk te zijn veel meer van de omgeving waar we ons intussen bevonden - groen, anders, mooi...

Onverwacht gingen we een dag of vijf kamperen - al betwijfel ik dat slapen in een camper ook telt als kamperen, maar allez - niet zo heel ver van ons huis vandaan, maar voor mijn gevoel zaten we ergens in Noorwegen, of Zweden, of Frankrijk, want alles was er waar ik zo naar verlangde: in de natuur zijn, verbonden met energieën die ik ben kwijtgeraakt onderweg, schoonheid zien en de kinderen onbezorgd kunnen zien ravotten... Dit alles lukte hier. De zon scheen en soms regende het, maar rust was er steeds, en het gevoel dat ik weg was, echt weg...

Mijn dank aan opa en oma, nogmaals, voor het durven uitlenen van hun camper, die we {dacht ik} weer onbeschadigd hebben teruggegeven, en ook aan de weergoden {al vond ik de regen niet zo heel fijn...} en vooral ook aan mijn innerlijk stem die maar bleef zeggen dat ik het gewoon moest doen, ik met de kids, en wie er nog meer meewilde, en anders maar niet... Ik kan er weer eventjes tegen...

bestorming

Onze derde zoon mag vandaag over de rozenstok gaan springen, de school uit. Zoals ze zes jaar terug de onderbouw in mochten springen, klein als ze toen waren... Een mooie Steinerschool-traditie, en ik weet niet of ik het deze keer droog zal houden... Lukte de eerste twee keer ook niet (eerste keer zat ik echt behoorlijk te janken, maar ja, het was ook een symbolisch einde van zoveel voor ons) dus ik ga ervan uit dat er een paar tissues aan te pas zullen komen...

Een tijdje terug liep ik voorbij Felix, terwijl hij zich aan het klaarmaken was voor bed en de realisatie kwam ineens binnen dat ook hij over een jaar, misschien twee, een jonge man zal zijn, net als zijn broers. Een  kop boven mij uit zal steken (nu bijna ondenkbaar), zijn eigen plannen trekt, zijn eigen leven gaat leiden... En dat lijkt nu nog zo ver weg, maar bij de andere twee ging dat zomaar ineens, alsof er iemand op een knop had gedrukt, en ik was ze 'kwijt'... Het zijn natuurlijk nog heel erg mijn jongens, en dat zullen ze altijd wel blijven, al worden ze 80, maar het waren ineens geen jochies meer, geen ginnegappende mennekes die nog opkijken naar hun moeder (letterijk!), onder de indruk zijn van hun vader... Het zijn Jonge Mannen. En ik moet ze loslaten, hoe moeilijk ik het ook vindt... Hoe onprettig ook, want naast mijn zoons, zijn het ook gewoon heel leuke kerels... Fijn gezelschap vaak. Zoals gisteren toen ze met zijn allen  op de bank naar de halve finale tussen Spanje en Portugal zaten te kijken, en ik me zo trots voelde - mijn boys...

Dus, ik zucht nu nog eens, ga mijn fiets klaarzetten zo, en luister nog naar wat mooie muziek, en ga straks naar school, om mijn kleinste zoon zijn sprong in het duister van zijn toekomst te gaan zien maken... Kleine jongetjes worden groot... En deze is klaar om de wereld te bestormen!

omweg pret

 net als vorig jaar mocht ik een deel van de klas van onze Felix begeleiden - met een  nogal grote, maar vooral prachtige omweg van dertig kilometer... - naar de plek waar ze de komende dagen op kamp zullen zijn. Een mooie plek in het bos, met een meer in de buurt en (zolang de trein niet voorbij komt razen) stilte...

Of die stilte er zal heersen als de klas in volle gang is, betwijfel ik... Maar het was fijn om te doen, en ik heb weer met andere, minder negatieve ogen gekeken naar de natuur in de omgeving waar ik woon. En net als vorig jaar beloofde ik mezelf dat ik toch eens wat vaker erop uit zal gaan...

Wie weet, lukt het dit jaar wel...
Ik hoop in elk geval dat onze kleine man het naar zijn zin zal hebben!

trappetjes

weet wel dat ze erbij horen, maar ik wordt er heel erg moe van...
al die dipjes waar ik doorheen moet om het licht weer te zien...

sinds een paar weken doe ik mee met een mini-cursus antroposofisch mediteren (wat volgens onze 'onderwijzer' niet lijkt op zen-mediteren, maar waar ik steeds maar vergelijkingen mee vindt...) en die las een prachtig gedicht voor wat Rudolf Steiner honderd jaar geleden had geschreven en waaruit hij een zin haalde die wij een paar minuten op ons moesten laten inwerken.
het gedicht:

in de zielengronden van de mens
leeft de geest-zon, zeker van zijn overwinning
de juiste krachten van het gemoed
zijn in staat haar te voorvoelen


in het winterse innerlijk leven
en het hoopvol streven van het hart
aanschouwt de overwinning van de geest-zon
in het gezegende kerstlicht
als het zinnebeeld van het hoogste leven
in de diepe winternacht

de zinnen waarop wij mochten mediteren waren de eerste twee, en die maakten nogal wat los bij mijn cursusgenoten (vooral vrouwen die een heel leven achter zich hadden). De meneer van de cursus had al uitgelegd dat die zielegrond de plek was waar je, na verlies, of gewoon, in de ritmes van het leven, terecht kon komen, als in een diepe put waar je zo gauw niet zag hoe je eruit moest. Een depressie, bijvoorbeeld. De geest-zon was dan die sterke innerlijke kracht, je hart, dat sprankje hoop, dat dingetje waardoor je er weer zin in kreeg, en die was er altijd.
En ik begreep het. Ik voelde dat ik - keer op keer - uit die zielgronden naar boven klom, er weer bovenop kwam, dat mijn geestzon het trapje weer klaar had gezet zodat ik naar boven kon, en ik weer verder kon.

Alleen, waarom moet ik dan steeds weer zo diep die put in? Wat heeft die put, die diepte, toch voor zin? Ooit stond in de Happinez een stukje over het gegeven dat wij die put helemaal niet meer in mogen van de Moderne Wetenschap... Er zijn pilletjes voor, dus is het niet meer nodig om in de put te zijn, om diep naar binnen te gaan en even helemaal dicht bij jezelf te komen, om de stilte in jezelf te vinden... en er vanzelf weer, als het voor jou goed is, uit te komen... Wij hebben het vertrouwen in de stilte, in het naar binnen gaan, het mooie wat dat op kan leveren, verloren. Wat heel jammer is, want het levert zoveel moois op, en het licht naderhand is prachtig... {Natuurlijk, voor sommigen onder ons is het doodeng, voelen zij een angst en een verdriet wat zoveel sterker voelt dan zij denken aan te kunnen, en ik ben de laatste die meent dat het allemaal makkelijk op te lossen is met vertrouwen en liefdevol denken, maar onder deze beschrijving, deze diepe triestheid valt niet de meerderheid van ons...}. En misschien - om met sommige lui te spreken - is het in bepaalde gevallen helemaal niet de bedoeling dat we er een tijdje uitkomen... willen we even niet meer meedoen met de samenleving waarin we ons niet thuisvoelen... Willen we even ontsnappen uit het verhaal...

Dus, mag ik leren accepteren dat dat dipje steeds erbij hoort, dat dat een deel is van mijn zijn, dat ik kennelijk iets heb om een antwoord op te vinden, ergens diep van binnen...
het trapje komt wel weer...

(hier is iets meer te lezen over hoe er in de antroposofie wordt omgegaan met dippen van allerlei formaten)

- foto van hier -

knutsels

een van de bijkomstigheden van het feit dat onze kids naar een steinerschool gaan,

is dat er regelmatig intrigerende knutsels mee naar huis komen...

natuurlijk wordt er op reguliere scholen ook flink geknutseld...

bovenstaande producten zijn het resultaat van

de Heemkunde periode in de herfst

{paddestoel, door Polly}

en toen ze het over huizen bouwen en de geschiedenis ervan hadden

{sumiere uitleg van Felix}

heerlijk altijd weer....

MM :: bach

gisteravond mocht ik een tijdlang luisteren naar een uitvoering van de Johannes Passion van Bach, uitgevoerd door de plaatselijke Sacra Musica, omdat de klas van onze Felix een 'wedstrijd' had gewonnen die de gemeente had bedacht om lagere scholen bekend te laten raken met klassieke muziekm en samen zingen... Bleek al snel dat onze school er een stuk minder allergisch voor was (zoals hier te zien in een programma van de kro) en dus mochten ze in de kerk, ten overstaan van een flink publiek, onder begeleiding van een echt orkest hun lied (in het duits) ten gehore brengen... De trotse ouders zaten in de zijbanken te glunderen...

Na het stukje van de kinderen mocht het 'echte' koor en ik begreep meteen waarom er zoveel mensen helemaal blij zijn met Bach... Wat het koor en orkest samen voor elkaar kregen, klonk zo mooi, zo indrukwekkend, zo kippevelgevend....

hier deel 1 van een aantal door een heel ander orkest en koor

en deze van Bach kende ik al wat langer

- weerhaan :: weather vane -

Did an extra morning in the shop (colleague went to the woods to find the Apple Lady with her little one, and the other infants from school), where the weather reflected on the people who came in, and i felt myself spiralling down with it. My own descending is easily explained (time of month, that area), and i suppose most people are more susceptible to low pressure areas than we would like to believe, convinced as we are that we can avoid natures laws and influence, clever things that we all are... So i heard quite a few grumpy remarks about how 'unfair' or 'annoying' this gloomy day is.

Back in the old days - when i was young - bad weather was a guarantee for a very grumpy mother. Still is, but back then is was struck by how miserable she could be when it was overcast, or when there was a day of rain. My thoughts - can't change it, might as well live with it - weren't appreciated much, so i kept them to myself mostly, avoiding her company as much as possible. Now i have the same in-built weather vane, knowing when low pressure areas hit Holland, feeling as if there is loads of cotton wool my head. I wish i could avoid it, get rid of it, but it appears i'll have to take my own advise and learn to live with it. And don't bother the kids with it... Especially in this time of St. Micheal and it's dragons...

Een extra ochtend gewerkt vandaag (collega ging met haar kleuter naar het Appelvrouwtje in het bos in de buurt) en de klanten weerspiegelden erg het weer buiten. Ik ging de neerwaartse spiraal van mijn eigen stemming af (makkelijk uit te leggen -tijd van de maand...), en ik geloof dat de meeste mensen vatbaarder zijn voor de invloed van lage druk gebieden dan zij aan willen nemen, overtuigd als wij zijn over het idee dat wij daar veel te slim en ontwikkeld voor zijn. De opmerkingen over 'vreselijk' en 'oneerlijk' (want gisteren was het lekker) bleven niet uit...

In de goede ouwe tijd (toen ik jong was) was slecht weer een garantie voor een chagrijnige moeder. Nog steeds wel, maar toen stond ik echt perplex door de mate van misère die ze kon voelen als het zwaar bewolkt was of het de hele dag regende. Mijn gedachten - je kan er nix aan doen, dus waarom dan klagen - werden niet op prijs gesteld, dus die hield ik al snel voor me. Nu heb ik ook zo'n ingebouwde weerhaan, die weet wanneer er een lage druk gebied deze kan op komt, vanwege de watten die dan in mijn hoofd zitten. Mijn eigen advies van vroeger dan maar ter harte nemen, zeker... en de kinderen er niet mee lastig vallen... Vooral niet in deze tijd van St. Michael en die draken...

- foto van/picture from this site -

- agendaloos -

Merk dat het weer de laatste-week-voor-de-vakantie is... Er hangt zo'n er-gaat-een-hoop-veranderen-en-daar-moet-ik weer-aan-wennen-sfeer in de lucht. Die geloof ik alleen ik zelf opmerk, of last van heb: de kinders zijn driftig aan het aftellen tot ze weer zes weken Vrijheid mogen proeven. Helemaal leuk, want het is ze gegund, na een heel jaar ploeteren in die klassen van ze, na een jaar van schrijven en schilderen en lezen en vertellen en luisteren en spelen... Goh wat zullen ze moeten hebben afgezien...

Nee hoor, geintje - het is ze echt gegund. Hoop op heerlijk weer en een gezellige mams voor ze deze zomer. Die zin heeft in uitstapjes (want dat is wel eens heel anders geweest... Kan me zomervakanties herinneren waarin zij zich bijkans zou hebben willen opsluiten in een funny farm) en ze alle hutten laat bouwen die ze willen. Zes weken geen agenda.

En nu blijk ik als hsp'er nogal niet te kunnen tegen geen agenda, tegen overhoop gehaalde routine. Daar moet ik nogal aan wennen en dat duurt de ene keer langer dan de andere... En ik ben ook helemaal niet goed in het installeren van een Eigen Agenda... Joepie... Ik gedei prima op die van een ander, maar er zelf eentje verzinnen is heel andere koek... Nou ja, al mijn creativiteit dan maar aanroepen en er van uit gaan dat het Allemaal Goed zal komen. Zes weken...

- tassen tic -

Zo aan het einde van dit schooljaar vroeg Felix of ik een tas voor hem zou willen maken.
En met twee dagen te gaan, is dit het eindresultaat...

- peuren en zwieren -

Las net een heel erg mooi artikel in de Guardian, over het feit dat kinderen tegenwoordig niet alleen adhd oplopen als gevolg van de moderne opvoeding, maar ook Nature Deficit Disorder... Dat de meeste kinderen nog nooit een kever of wormen van dichtbij hebben gezien, dat ze van alles weten over de regenwouden, maar niets over de natuur in de buurt van hun huis. In Engeland is het wellicht nog iets erger dan hier (waar een behoorlijk - door de media aangedikte - angst heerst voor wat er allemaal wel niet zou kunnen gebeuren als kinderen buiten spelen), maar hier is het volgens mij ook best wel steeds erger aan het worden (klaag-zeur).

Hoe krijg je kinderen in vredesnaam warm voor De Natuur en het beter gaan zorgen voor de natuur die er nog is als ze veel liever met Nintendo's, tv's en de computer bezig zijn. Als ze niet vies mogen worden, als ze niet in bomen mogen klimmen (want daar kan je uit vallen...) en in de grond peuren en wormen zoeken? Mijn mooiste herinneringen aan mijn jeugd zijn juist die dingen en als ik de kinderen bezig zie in de tuin, en rondom het huis, dan hoop ik zo dat ze die liefde voor de natuur bij zich kunnen houden en met zich mee kunnen nemen naar hun volwassenheid... Zou het dan echt moeten gaan afhangen van kinderen die naar een vrijeschool zijn gegaan?!

- kruidentuintje -

Het gebruik van planten als medicijn heeft mij al sinds ik heel jong was bezig gehouden. Ik kocht een boek waarin zo ongeveer elke plant op het Noord Europese grondgebied werd omschreven en hun geneeskrachtige werking uitgelegd. Ook legde de schrijfster (bij nader lezing over haar nogal een dubieus tiepje...) uit over de vier temperamenten die later via de Antroposofie weer mijn leven terug binnenkwamen. Ook schreef ze dat je ongeveer na kan gaan welke plant voor jou of een van je gezinsleden belangrijk kan zijn, omdat die dan spontaan in je tuin op zou komen. In overvloed. En dan moest je vooral oppassen voor de goudsbloem (calendula), omdat dat zou kunnen betekenen dat er kwaadaardige tumoren voorkwamen. Balen, want goudsbloemen zijn ook heel erg mooi...

Hoewel dat boek soms nogal dwingend en belerend kon zijn, leerde ik er veel over planten en kruiden, maar ook over alternatieve denkwijzen en dichtbij de natuur blijven. En bleef ik op de uitkijk naar planten die nogal weelderig gingen tieren in mijn directe omgeving. Geen goudsbloemen opgemerkt, wel vlierbloesems (door onze nogal getikte onderbuurman omgehakt omdat het licht werd belemmerd in zijn inderdaad nogal donkere hol onder onze etage) en laurier en gras, heel veel gras...

In onze tuin nu woekert de citroenmelisse (innerlijke rust? ontspanning?) en de paardebloem, in kartel- en golfblaadjes-versie (zit verschil in werking, weet niet meer precies hoe) en krijgt de munt geen voet aan de grond, maar groeit de boterbloem dan weer als een tierelier. En nergens stond er in dat boek, wat nu bij mijn moeder thuis ligt, iets over boterbloemen. Op het web vond ik na heel lang spitten dan eindelijk iets over de ranunculus hutseflutsus. En dan vooral de waarschuwing: afblijven, giftig... Zelfs koeien laten ze staan tenzij er een hongersnood heerst... Ah... en waarom groeien ze dan bij ons zin de tuin zo goed? Geen idee. Plukken dan maar, en de kliko in mikken.

En tegen de avond weer een mok citroenmelisse zetten...

- afbeelding van deze site -

- dweil -

Net als Kerst en Pasen en de zomervakantie, komt hier in het Zuiden elk jaar Carnaval een keer aan de beurt. Hiep hoi. Met kinderen op een vrije school in Brabant ontkom je daar zeer moeilijk aan. En god weet dat ik het steeds probeer... Max vond er gelukkig ook weinig aan dus die deed het hoogstnodige om er zonder veel gezeur vanaf te komen, maar Otto stortte zich vanaf zijn eerste feest in de kleuterklas in het feestgedruis, deed vanaf klas 1 elk jaar mee aan de zeepkistenrace op het schoolplein en verkleedde zich het laatste jaar zelfs heel opzichtig als een modepopje (zou hij ons iets willen vertellen?). Felix is dan weer behoorlijk onderkoeld, en Polly grijpt deze gelegenheid om verkleed naar school te mogen met beide handen aan. Andere ouders lijken ook dolgelukkig met deze dagen en verschijnen maf opgedirkt met kroost op het schoolplein. en ik probeer elk jaar weer de moed bijeen te rapen om me er doorheen te slaan en te doen alsof ik er iets van snap...

Wat ik niet doe. Als geboren en getogen Brabo, met rasechte Brabantse ouders, die ook al generaties hier hun roots hebben, zou het in mijn bloed moeten zitten. Als kind werd ik kroegen binnengesleept, deed ik mee aan de optochten in het dorp en kende ik de liedjes uit mijn hoofd. Tegen de tijd dat ik 13 was, begon het te dagen dat ik er eigenlijk helemaal geen zak aan vond. De kroegen waren vreselijk, propvol, mijn ouders en iedereen boven de 16 ladderzat (of leek het in elk geval...), de optochten waren koud, meestal nat en duurden zooooo lang, de liedjes waren stompzinnig, en toen de puberteit zijn intrede deed, hadden mijn vriendinnen (natuurlijk) veel meer zin in hun vriendje en hun tongzoendrift, dan om met mij aan de kant rond te hangen. Ik had nooit vriendjes, en al helemaal niet tijdens carnaval... Met carnaval had ik dus ook geen vriendinnen...

Elk jaar vraagt men of ik er zin in heb. Elk jaar schud ik nee. Carnaval nooit gemist toen ik in Engeland woonde. Vanmiddag stond ik te dweilen (met een dweil) in klas 2 en hoorde de dweilband zijn liedjes spelen, toen de optocht van de mytylschool in de buurt langskwam. Even begon er iets te dagen, zoals het elk jaar heel eventjes doet. De optocht zag er leuk uit, de muziek klonk tof. Maar de drang om mee te doen is nog steeds niet gearriveerd...

Misschien volgend jaar...

- toverpoeder -

De school van de kleintjes heeft een schoolkrant, waarin werkjes die ze maken staan, en de leerkrachten iets leerzaams schrijven over antroposofie en sommige jaarfeesten worden uitgelicht. Een paar jaar geleden werd ik gevraagd om erbij te komen en omdat het me wel leuk leek, deed ik het. In die tijd had iedereen van de oude redactie een goede reden om te stoppen en binnen twee schoolkranten hadden we ineens een heel nieuwe groep mensen. Dus vonden we het een goed idee om er een aantal nieuwe rubrieken in te gooien. Zoals interviews met ouders, medewerkers en kinderen. Had ik in een schoolkrant van een andere school gezien en het leek me wel grappig.

De eerste ouder die ik vroeg was iemand die de school van klein peutergroepje ergens aan de rand van de stad, opgezet door idealistische, optimistische ouders, had zien uitgroeien tot de volwaardige school die het nu is, met alle ups en downs die in de loop deer jaren voorkwamen. We hadden een gezellig gesprek, ik maakte wat aantekeningen, Annemarieke maakte foto's, ik tikte driekwart pagina vol en voila, daar was mijn allereerste interview. Het volgende was met de toen net begonnen schoolleider (tevens moeder van Polly's toenmalige vriendje) die normaal wel boude uitspraken doet. Deze keer hield ze haar kaarten wat dichter bij zich, maar dat is te verwachten van een net begonnen schoolleider. Reacties op beide stukken waren positief, heel bemoedigend, dus bleef ik de volwassenen doen en mocht iemand anders zich buigen over de kinder-interviews en daar iets bruikbaar uit zien te peuteren...

Gisteren mocht ik de - tijdelijke - leerkracht van klas 5/6 ondervragen. Hij is iemand met bergen ervaring, een gigantische culturele bagage en uitermate charmant. Ik wordt altijd bloednerveus als ik in zijn buurt ben (hij weet zoveel! Ik weet zo weinig!! Hij ziet meteen dat ik nix weet!!!), wat heel leuk was toen hij de regisseur van het Kerstspel was en ik naar hem moest luisteren, of merkte dat hij naar me stond te staren toen ik me door de liedjes heen worstelde... Nu moest ik hem vragen stellen en dingen opschrijven en genoeg onthouden om er een intelligent ogend stuk van te schrijven... Waarom had ik ook alweer aangeboden om die interviews te doen?!

Toen herinnerde ik het gesprek van een dag ervoor, toen mijn vriendin Mo het had over de engelen die zij om hulp vraagt, er dan in vertrouwt dat het goed zal komen en het loslaat. En ik weet dat dat werkt, want ik doe het regelmatig. Dus stuurde ik een verzoekje de spirituele wereld in voordat ik vertrok, vertrouwde op een goede afloop en ging. Nerveus, maar oké. En ik moet zeggen - dit was een van de mooiere, interessantere gesprekken in mijn serie... Hij is zo'n mens die een indruk achterlaat, die niet lijkt te zijn geraakt door de wereld om hem heen, of toch niet door de negatieve stukjes - alleen de mooie, positieve dingen zijn blijven hangen. Alsof hij een gouden aura om zich heeft. En dat hij naar Roosendaal is gekomen om wat toverpoeder over ons heen te strooien

Terwijl ik mijn notities en stukjes geheugen zat uit te schrijven gisteren, voelde ik me zo blij. Niet alleen dat ik dat interview heb gedaan, maar gewoon, dat ik op deze manier zoveel mooie, interessante mensen mag leren kennen... Met of zonder toverpoeder...

- kiezen -

Dat beslissingen nemen is natuurlijk wel iets wat steeds maar terugkomt...
Van 'wat eten we vanavond' tot 'waar gaan we in vredesnaam op vakantie dit jaar?!'
Heel fijn als je slecht bent in beslissingen maken. Zoals ik.
Schoof het altijd af op de ander - waar heb jij zin in? Maakt mij niets uit...
Dat deed het wel, maar ik was dus een zeikerd eerste klas die de Confrontatie niet aan wilde met de ander en dus mezelf heel vouwbaar opstelde. Heel fijn voor die anderen, vooral als ze ook nog control-freak neigingen hadden, want ik deed toch niet moeilijk.

Lief daarentegen - besluitvaardig, maar ook redelijk flexibel - gooide af en toe roet in het eten. 'Beslis jij maar', zei hij dan. He? Slik... Eh... Wil je echt niet zelf...? Nee...? Oke... Eeehhh... Zo hebben wij uren langer in restaurants gezeten, omdat ik niet kon beslissen. De vis, of de groenteschotel? Iets vooraf? En wat dan? En Lief maar zitten wachten, en net doen of ie overliep van geduld... Want dat deed ie intussen niet, overlopen van geduld. Waardoor ik nog onzekerder werd...

Max moet over een paar maanden kiezen welke MBO opleiding hij gaat doen. Otto voor welk profiel hij gaat (vroeger had je vakkenpakketten, tegenwoordig een Profiel, waar de vakken al voor je gekozen zijn), wat dan weer gevolgen heeft voor zijn MBO opleiding. En ik beneid ze zo niet. Weet nog dat ik zelf voor de keuze stond, welke vervolgopleiding na de Mavo. De kunstacademie wilde ik gaan doen, maar dat kon niet met Mavo. Dan of de Havo gaan doen, of een mbo opleiding en daarna die kunstacademie op. Of iets grafisch. Maar wat dan... En van al die kunstrichtingen werd mijn moeder dan weer heel erg nerveus. Om haar rustig te houden werd het uiteindelijk Activiteiten Begeleiding, waar ik genoot van de Activiteiten maar gruwelde van de (door mij gegeven...) Begeleiding... Opleiding heb ik niet afgemaakt.

En nu sta ik weer voor een keuze. Weer naar school, en waar dan? Want ik wil een vak leren. Alsnog, als oud mens... Heb al wat op het oog, maar ja - die keuze he?

- 12 dagen voor Kerst: *dag 3*

Heb een nogal schizofreen gevoel over Kerst.
Tot mijn 21e was het een ingetogen toestand, met kerk en zingen en engelen en goede voornemens en stilte en vooral heel serieus zijn. Toen ging ik naar mijn au-pair familie in East Sussex, en maakte ik kennis met een heel andere manier van Kerst vieren. In plaats van naar de nachtmis, gingen we naar de kroeg aan de overkant van het pleintje; in plaats van ingetogen sferen waren er heel melige spelletjes en werd vrolijke muziek gemaakt; in plaats van engeltjes waren er flessen wijn en zoveel eten als er daar op tafel kwam, daar deden wij thuis een week over...

En sindsdien weet ik het niet meer zo goed. Teruggekomen in Holland, tien jaar terug, zetten wij de Britse overdadigheid door, maar het voelde niet prettig. Het voelde zo leeg. En op de school van de kinderen was het weer ingetogenheid en stilte troef. Werd er niets gevierd, dan? Was het niet een klein feestje, dat terugkeren van het licht?

Het heeft nogal wat jaren geduurd voordat een balans tussen het prachtige stille, het diepzinnige van een antroposofische kerst en het feesterige, lolbroeken festijn van over de Noordzee gevonden was, maar ik geloof dat we hem nu wel hebben. Soms gaan we naar de kerk, omdat oma zingt, en dan is het iets speciaals, we gaan elke keer een eind wandelen, het bos in, en de maaltijd is een feestje, voor een keer. Maar wat het elke keer weer mooi maakt, is het kerstspel op school, omdat daar wel een balans zit tussen ingetogen (Josef, Maria, engel) en gekkigheid (de herders), tussen stilte en kabaal. Wij gedenken niet zozeer de geboorte van Jezus, als wel de geboorte van een nieuw jaar, nadat we het oude afsluiten en terugdenken, aan al het mooie en verdrietige, aan mensen en gebeurtenissen.

Wat zal het dit jaar weer brengen?

- nog meer moois -

Heb net mijn Kerstspel-kostuum van zolder gehaald en het hangt uit te waaien in de tuin. Gedachten aan vorig jaar zweven weer terug in mijn hoofd, toen ik kennis maakte met zenuwen zoals ik ze nog nooit had beleefd. En een ervaring gehad - samen met de andere kerstspelspelers - die mij bijstaat als een van de mooiste in mijn leven. Naast bevallen dus...

Ook dit jaar mag ik weer meedoen. Ik hoop dat de zenuwen deze keer wat minder heftig zullen zijn, dat ik er gewoon een beetje van kan genieten. En dat Het Publiek er nog meer van geniet. Want daar doen we het voor...

- probleemgevallen -

Probleem 1: Juffie van Felix komt naar me toe met de mededeling dat hij toch echt veel wakkerder in het leven moet gaan staan en dat wij hem daarbij moeten helpen. Het werkstuk wat hij deze week af moest hebben was blijkbaar niet dik genoeg en daar was zij niet blij mee. Ook was hij vergeten een versje te maken bij zijn surprise vorige week en die was hij dan gisteren weer vergeten mee naar school te brengen.... En ze had graag dat hij dat zefl was komen zeggen...

probleem 2: De moeder van Felix is zelf ook niet helemaal 'wakker' en heeft geen idee hoe zij hem moet helpen wakkerder in de wereld te staan.

probleem 3: genoemde juffie is nogal eh... intimiderend...

Begon ik me net een beetje prettig te voelen over mezelf, mijn eigenaardigheden te accepteren, krijg ik te horen dat dat eigenlijk helemaal fout is... En in mijn kind dus ook... Gloeiende, nonde... Hoe ga ik dit oplossen?

Volgens Lief: negeren van intimiderende, dominante juf en mezelf accepteren zoals ik ben... Werken met wat is, noemen ze dat in Boeddhistische kringen. En ondertussen Felix een beetje sturen.

Vreemd eigenlijk dat een schooltype wat in mijn ogen niet bekend stond - qua lesmethodes - als dreigend, nu - op onze school dan - over een aantal leerkrachten beschikt die precies die manier van met mensen omgaan hanteert... Terwijl ik juist mijn kinderen leer om niet vanuit dreiging iets te doen, maar vanuit jezelf, je eigen motivatie, en daar komen ineens een aantal 'uitdagingen' op ons pad...

Interessant...

- map -

En natuurlijk wachtte ik weer tot de laatst mogelijke dag om Het Kado van school voor Polly in elkaar te knutselen... De eerste klassers krijgen een teken- en schildermap, en voor de vierde keer was het aan mij om er iets moois van te maken. Normaal hou ik het op iets kleurigs wat redelijk neutraal is want het moet 6 jaar mee, maar Polly is geen neutraal mens dus moest er iets specialers worden gemaakt dan voor de jongens. Resultaat: roze/paarse kleurschakeringen met een paar groene kronkels - het groeiproces... Ik hoop dat ze er blij mee is.

Het schilderen van de twee houten platen (die ook nog aan elkaar moeten worden geplakt met band) was dan weer heerlijk. Moet dit toch vaker gaan doen, gewoon kwasten pakken, een doek van zolder halen en maar verven. Begrijp niet goed waarom ik dat niet standaard doe elke week - alsof ik vergeet hoeveel plezier ik eraan heb... Goed voornemen voor na Sniklaas...

- van binnen uit -

Derde les euritmie.
Nog steeds heerlijk. Ik merkte de afgelopen lessen dat ik steeds met een heel fijn gevoel naar huis ging, alsof ik net anderhalf uur had zitten mediteren...

Vorige week introduceerde juffie Monique de figuur voor het gedicht dat we gaan uitbeelden, en nadat we ons voorhoofd uit de frons haalden, legde ze uit hoe ze dat zag. En gaandeweg, door het te doen, begon het iets weg te krijgen van de elegante bewegingsvorm waar ons over verteld was. Ook werden koperen stokken gebruikt voor een paar oefeningen, nadat we ze met ons lichaamswarmte van hun kilte hadden ontdaan. Deze waren niet voor het gedicht, maar om ons een idee te geven van enkele andere manieren waarin euritmie kan worden gedaan.

Gisteren leerden wij een aantal letters uit te beelden, door armen te gebruiken, maar vooral vanuit je gevoel, je binnenste te laten spreken. Zo was de 'A' een wijds gebaar, maar het kan ook dichter bij je blijven; bij de 'I' (het ik) ging een arm omhoog, en welke richting die opging had dan weer te maken met welk gevoel je uitbeeldde... De letters die wij leerden hoorden ergens in het gedicht, en het kostte me nogal wat moeite om te onthouden wanneer ik wat moest doen - dat soort dingen duren nogal even voordat het blijft hangen, maar gelukkig is daar de tijd voor en is het helemaal niet de bedoeling dat je flink je best gaat zitten doen en haard gaat zwoegen. Gelukkig maar...

De groep begint - door een aantal oefeningen waarin het groepsgevoel zeer belangrijk is - een fijne club te worden. De meesten kennen elkaar wel van school, maar een paar komen van 'buitenaf'. Altijd even wennen... Maar, zoals de euritmie-juf van school, die ik vorige week voor de schoolkrant interviewde, al zei: euritmie kan heel mooi werken om een groepsproces op gang te helpen, om de groep te versterkten. Of in ons geval - om er een groep van te maken. Ik kan me nu wel iets voorstellen hoe dat in een kas met kinderen zou kunnen werken. De oefening die Monique liet zien om een Klas 9 (jongeren van 15/16) met elkaar in gesprek te krijgen was een heel mooi voorbeeld ervan. Jammer dat onze kinderen zo sporadisch in contact komen met zoiets moois...

Misschien, in de toekomst...