365 dagen gemaakt *week 3*

wat zoal gemaakt deze week?
behalve bijna elke dag een blog-post, een verhaal van 3000 woorden-in-het-engels, wat aankondigingen en prijskaartjes in de winkel, twee brieven, en heel veel soul-search-geschrijf, niet zo heel veel...

naar aanleiding van een post van Ingrid, ben ik aan de slag gegaan met papier, en lijm, en een mesje, en daar kwam, een paar dagen knippen, plakken en prullen, dit uit:

365 dagen gemaakt *7*

breathe in,
breathe out,
repeat...

it ought to be
so easy,
something you don't
consider much

breathe in,
breathe out,
repeat...

breathing heals,
breathing helps,
i hold it, shocked
i go too fast...

breathe in
breathe out,
repeat...

the deeper i breathe
the better,
i'm told
but what if i can't...

breathe in,
breathe out,
repeat...

go easy,
chill,
feel love inside,
slowly in,
and slowly out
and hey,
after a little while
i breathe a calm
and healing breath
and all the tension
flows away,
it goes,
wants to reappear,
but i won't let it
not this time...

breathe in,
breathe out,
repeat...

breathe in,
breathe out,
repeat...

nog 7...

op veler verzoek {nou ja, mijn vader vooral} een kleine cursus lantaarntjes vouwen, met foto's die je hier op deze site kan vinden voor extra referentie...

nodig:
groot vel stevig papier
schaar
waterverf
potlood
liniaal
eventueel slaolie
heel veel geduld...


1. beschilder je vel papier met verschillende kleuren, of wat tinten die je mooi vindt. er hoeft geen patroon op want dat ga je waarschijnlijk niet zien na al het vouwen. laat dit drogen. na het beschilderen kan je er met een stuk keukenrol slaolie overheen smeren, zodat het transparant wordt maar dit hoeft niet perse {wordt ook een behoorlijke smeerboel en vooral bij het oefenen is het niet nodig}

2. teken op het grote vel papier een grote cirkel, van ongeveer 30 doorsnee, groter mag. knip deze zo secuur mogelijk uit.

3. vouw de cirkel in twee, dan in vier, dan in 8 delen. snijd of knip de ronde stukken tussen elke 2 'pizzapunten' af, en vouw dan de cirkel nog eens in 16 stukken {dus elke pizzapunt door midden}.

4. {deze wordt lastig om uit te leggen: kijk vooral naar de foto's...}. vouw nu de kanten zodanig dat je met een vierkant eindigt. open deze weer en draai het geheel een kwartslag. vouw nu de 'open' kanten zodat je een soort van 8 hoeken krijgt (zie foto's...)

5. vouw de punten van je vierkant terug, om het vouwen straks makkelijker te maken, doe hetzelfde met het ander vierkant wat je hebt gemaakt. ga dan voorzichtig de driehoeken die je nu hebt terugvouwen, en je merkt dat ze een voor een naar achter geduwd worden. ga hiermee door tot je ze alle 8 hebt gedaan.

het is even pielen en proberen, maar als je er een paar gedaan hebt, dan wordt de logica wel duidelijk...

6. na 8 keer vouwen zou je bovenstaande vorm moeten krijgen (af en toe de vouwen goed aanscherpen) en dan kan je met je hand in je vorm, om zo voorzichtig, met tegen-duwen aan de buitenkant, de bodem erin te vormen.

plaats een kaarsje in je lantaarn, en voila: je hebt je eigen prachtige zelfgevouwen lantaarntje...

mocht het echt niet lukken, kan je altijd naar je dichtstbijzijnde Vrije School om hulp te vragen...
en ik wil ook best een keer een 'workshopje' doen als daar voldoende interesse voor is...

deze kaars brandt nu voor een lieve kennis van me...

♥

knutsels

een van de bijkomstigheden van het feit dat onze kids naar een steinerschool gaan,

is dat er regelmatig intrigerende knutsels mee naar huis komen...

natuurlijk wordt er op reguliere scholen ook flink geknutseld...

bovenstaande producten zijn het resultaat van

de Heemkunde periode in de herfst

{paddestoel, door Polly}

en toen ze het over huizen bouwen en de geschiedenis ervan hadden

{sumiere uitleg van Felix}

heerlijk altijd weer....

geknoopt

had even zin m me creamieprig uit te leven, en dit was het resultaat vandaag...

blokkade

iets waar ik al heel lang tegenaan loop, is het feit dat ik het ongelofelijk moeilijk vind om mezelf te motiveren om ergens aan te beginnen...
Er zijn heel veel dingen die ik leuk vind om te doen, maar op een of andere manier lijk ik tegen een eeuwige Artist's Block aan te lopen. En dan met alles eigenlijk, niet alleen creatieve uitspattingen, gewoon met alles - initiatief nemen is mijn sterkste kant niet, dus. Ik wacht altijd af tot iemand anders ergens mee komt, of iets wil van mij, en dan kan ik nog wel eens in actie springen, maar uit mezelf...

Zou het angst zijn om te mislukken? Of meer een angst om niet verder te kunnen, om de blijven hangen in frustratie... Geen idee... Feit is wel dat ik het beu ben...

Ik zal eens gaan beginnen. Gewoon beginnen. Ergens mee. Er staan genoeg tips op de vele prachtige sites in de lijst van mijn blog, dus aan ideeën zal het niet liggen. Nou ik nog...

ongeduld

had ik al eens verteld dat ik er achter ben gekomen

dat ik nogal ongeduldig ben?

Nee?

Nou, bij deze dan...

Ik ben heeeel ongeduldig...

Vast nog niemand opgevallen...

een voorbeeld:

Onze oude speelgoedkast (had meneer G besloten) moest eruit, want met het speelgoed werd niet meer gespeeld en het nam wel wat plek in, dus besloot ik -aansluitend- om van de oude kast (door mijn pa gemaakt) het compjoetertafeltje te maken wat we in Ikea niet konden vinden... Gewoon de pootjes korter zagen, een helft eraf halen, een blad erop (van een oude kast van Felix), verhuizen, en hupsakee - wij hebben een nieuwe, totaal unieke compjoeterhoek....

In mijn hoofd dan, want voordat dit alles is bewerkstelligd, gaan er wel wat vloeken, zuchten en dagen overheen... Want poten rechtzagen, daar moet je voor hebben doorgeleerd.. En De Rest Van Het Speelgoed Wat Overblijft Een Plekje Geven, daar gaat ook veel meer tijd overheen dan mij lief is... En dan is de kamer een zootje totdat werkelijk alles een plaatsje heeft gevonden... En de muur die blootkomt blijkt al drie keer te zijn overgeslagen bij de verfbeurten in de tussentijd (onze muur is geel en groen en wit geweest voordat het het huidige blauw kreeg opgesmeerd)... De kilo's spinneweb-en-stof mogen opgestofzuigd...

Kortom - allemaal dingen waar een stuk ongeduld als ik niet op zit te wachten...

Poten van het tafeltje zitten intussen in de achterbak van de auto, omdat mijn pa zo'n zaag heeft die wel recht kan zagen (en 40 keer sneller dan ik met een bot en roestig exemplaar). De verf moet ik nog opsnorren in de schuur, anders zit er een ritje Gamma op. En het speelgoed wat verkocht gaat worden op de braderie bij opa en oma heeft een plekje gekregen in de schuur... En ik ben niet een keer ontploft...

Yeay!!

rond gerobinned

een paar dingetjes voor Cynni

inn verband met het Round Robin Notebook Project...

leuk moeten

kwam even geleden tot de conclusie dat ik het beste werk in opdracht...

voor mezelf hoeft het niet zo nodig, zeg maar...

kan morgen ook nog...

dus heb ik mezelf - in een gelijksoortige trant als hier - de opdracht gegeven om elke dag wat te tekenen. Of te plakken. Of schilderen... Of krijten...... Of wat dan ook.

Als het maar Kreatief is. En uit mijn hart komt.

En dat werkt dus wel. Redelijk goed, want niet elke dag heb ik de kans of de tijd om iets te maken...

Een paar resultaten...

kolder kollage

geïnspireerd door Monty Python, zo'n 25 jaar geleden, is daar bij mij eindelijk de zin in het maken van rare collages... een voorbeeld:

doelpunt

Toen ik naar volwassenheid neigde, in de jaren 80, ging ik er van uit dat je rond je 20e jaar wel een idee zou moeten hebben van wat je doel in het leven was. Wat je wilde gaan doen. Waar je voor op de aarde was... De carrière waarvoor jij was bedoeld. Je zou weten wat je ging doen voor de kost, hoe je jezelf zou gaan onderhouden, en dat zou een grote zucht van verlichting teweeg brengen. Je kon dan gewoon rustig jezelf focussen op dat doel, en de beklemming die werd veroorzaakt door het grote Niet Weten Wat je Moet In Je Leven vaagde dan weg in het niets. Heerlijk leek me dat...

Maar hoe ik ook wachtte, dat doel werd bij mij nooit echt duidelijk... Ja, reizen werd er een. In Engeland wonen en daar een leven opbouwen. En een relatie beginnen met De Man Van Mijn Dromen, kon ik op een moment ook afvinken op mijn lijstje... Maar beiden waren geen dingen die ik een carrière kon noemen. Mijn doel werd me niet duidelijk.

En nog steeds heb ik werkelijk geen idee welk doel ik heb... Oke, ik ben moeder, en ik werk in een leuke, zeer nuttige winkel en ik creëer af en toe wel wat leuks, maar voelen waar ik mijn energie in moet stoppen, weten wat het is dat mij vervult van bezieling en een onstuitbare scheppingsdrang - ik weet het niet...

Of misschien durf ik het niet te weten... Durf ik er niet aan toe te geven... Bang voor wat het voor gevolgen zou hebben... Angst is 's mens grootste vijand...

In het ziekenhuis kreeg ik van mijn vriendin M een boek. Eat, Pray, Love. (Eten, Bidden, Beminnen). Veel over gehoord, vaak aangeraden, en nu lag het dus op mijn kastje, tussen een paar van mijn andere spulletjes, en ik begon erin te lezen. Ik heb het nog niet helemaal uit, maar het fascineerde me wel mateloos. Haar verhaal vond ik (tot nu toe) zalig. Begrijpelijk. Herkenbaar. Behalve dan dat zij zichzelf drie doelen had gesteld. Drie net zo duidelijke als vage doelen. Ook had zij een punt gezet achter een relatie die niet meer werkte. Ook een soort van doel. Een doelgericht mens dus, de schrijfster... en lezend over de angsten die ze voelt als de de besluiten neemt, voel ik alleen maar een soort van ziekelijke jaloezie. Zij wel. Zij durft, zij doet, zij waagt...

Ik heb mezelf een doel gesteld. Dan toch... Ik ga mijn doel vinden... Geen idee waar en hoe, maar daar zal vast nog wel een richting aan komen...

Elizabeth Gilbert (schrijfster van bovengenoemd boek) gaf hier een heel leuke uiteenzetting over hoe wij met onze creativiteit zouden kunnen omgaan... (er zit een vertalingsoptie bij, trouwens...)

ruimen

gisteren overviel mij een opruimbui.

niet vaak last van, maar ineens bedacht ik mij dat al mijn troep, wat normaal her en der verspreid lag in de woonkamer, misschien eigenlijk ook wel gewoon samengebracht kon worden in de kast die nu dienst doet als allegaartje. Zo'n verzameling dingen waarvan je na twee jaar niet meer weet waarom je het eigenlijk bewaart. Dus daar ging de snoeischaar in en het meeste ligt nu in de oud papier bak of de afval-wat-geen-plastic-is-bak... En toen had ik ineens een lege kast over. Waar nu mijn spulletjes Netjes en Geordend in liggen.

Eens zien hoe lang dat dan gaat duren...

printjes pikken

ik heb iets met patroontjes.

Vooral met simpele, niet te fussy, lievige jaren 60 patroontjes.

Al zolang ik me kan herinneren.

En ik ben hier in blog land (gelukkig) niet de enige...

Velen wijden hun hele blog aan patronen en printjes (vooral deze, kwijl) en daar wordt ik dan weer heel erg gelukkig van.

Een paar van haar blog gepeuterde printjes...

En sinds vandaag heb ik deze blog/site ontdekt.

Printjes, ontwerpjes, prachtige foto's en inspirerende voorbeelden voor een aspirant-kunstenaar als ik...

Daar wordt ik zo blij van!!!

tekenend

Ben toch maar eens begonnen aan mijn bijdrage voor het Round Robin Notebook wat mij vorige week is toegestuurd... Mijn hoofd stond er niet erg naar, maar er begint een klein beetje aan creativiteit te sijpelen. Misschien is het het voorjaar. Misschien is mijn tweede chakra eindelijk in balans... God weet. Maar de potloden kwamen weer tevoorschijn en ik heb gistermiddag fijn getekend in de zon op mijn bankje in de tuin. Vogeltjes kwetterden, de buurmannen bespraken allerlei technische zaken en ik voelde een briesje wind waaien.

een sneak preview...

ontploffingsgevaar

Nu ik eens echt in therapie ben, merk ik hoe vaak ik emoties wegstop. En hoeveel lagen eroverheen zijn gegooid, en hoever ik door moet peuteren voordat ik bij de echte emotie ben gekomen waar ik dan weer wat mee kan... Schokkend bijna... Maar wel heel fijn, omdat mijn therapeute heel goed is in doorpeuteren. Heeft ze voor doorgeleerd...

Vorige week bijvoorbeeld, moest ik iets maken van klei, en omdat het van geen kant lukte ging ze mij instrueren, maar dan op zo'n manier dat mijn moeite met kritiek en mijn twijfels over mijn eigen capaciteiten heel mooi naar boven kwamen. Heel duidelijk. Heel confronterend... Diep van binnen was ik boos, maar bij mij was daar blijkbaar een flinke kwak zelfmedelijden overheen gegroeid, omdat dat wel werd geaccepteerd thuis, en woede niet... Toen die woede er uiteindelijk wel uit mocht, voelde het alsof er ergens een stopte uitplopte... De opluchting was groot...

Uiteindelijk zou het de bedoeling zijn dat ik bij een soort van innerlijke kracht kom, stevig in mijn zelf kom te staan, duidelijk mijn grenzen aangevend en me niet laat beïnvloeden door anderen. En daar kom ik vast ook wel, ik voel dat ik er al best wel dichtbij ben, maar daar zullen nog wel wat gecontroleerde ontploffingen voor nodig zijn...

Voor wiens Engels wel oke is, is hier een leuk artikel te lezen

- sneeuwsterren :: snow stars -

Zij (naam onuitspreekbaar en onschrijfbaar voor een dyslect als ik...) heeft er al een blogje aan gewijd, en ik zal wel geen foto's mogen pikken, maar ik ga weer een poging wagen. Heb mijn baas beloofd er een aantal voor de winkel in elkaar te flansen, dus zal ik er komende week aan moeten geloven... Want ze zijn zo prachtig om te zien!

She (name unpronounceable and un-writeable for a dyslectic person like me) has made a post about it in her blog, and i suppose i can't steal any pictures, but i will be having a stab at it again this year... I promised my boss some for the windows in her shop so i shall be making a start next week. Cos they're so pretty to look at!

- werk in uitvoering :: work in progress -

Had gisteren ineens Inspiratie... Zomaar... en toen gebeurde er dit

Yesterday Inspiration came to me. For no reason... And then this happened

- stamp-collecting :: postzegels verzamelen -

Recently i rediscovered the joys of receiving post from all over the world... Stamps with pretty pictures on, cards with sometimes unintelligible writing, a sign of life from people whom i've never met. Of course, my long-term writing pal form Japan is still on the scene, and i sometimes get the odd message from a French friend who now lives in Canada, and i still maintain a fun pen pal thing with a friend from Belgium, for which i'm very grateful.

Pen pals were all the rage in my teenage years, especially ones from outside Holland. I had quite a few at some point. They gave me an insight in a world further away (even though it may have been Belgium or Germany), lives lived that seemed so much more interesting than the one i had, in countries that were very likely to be way more fascinating than Holland - Sweden, Norway, Ireland, Switzerland, England... Then i went to live in England and met people who came from all over Europe, and Japan, and collected another load of pen-friends. Which lasted for a couple of years. I mean: having kids doesn't do a lot for your real social life, and the same goes for keeping a postal social life... But that's all changed now.

In an old edition of Flow magazine (yes, the one i branded too fancy and too expensive...) i read something about Postcrossing, which is a website that, when you've joint, gives you the address of some random stranger from anywhere in the world, and when that random stranger has received and registered your card, you will receive a card from another random stranger. You will know a little from this person, as you're encouraged to create a short profile (hobbies, fave colour, that sort of thing) which is sent to your email address along with their house address. So now i've sent 6 cards (former Soviet Union is heavily represented...) and received 6, and i must say - it's as much of a thrill to see another card with a groovy picture on and funky stamps as it is to make one and send it to someone in Uzbekistan or Oregon... I fel years younger now...

Heb recent het plezier herontdekt van het ontvangen van post van over de hele wereld.
Postzegels met mooie plaatjes erop, handschrift wat bijna on-ontcijferbaar is, een teken van leven van iemand die ik nog niet heb ontmoet. Natuurlijk heb ik mijn vriendin in Japan waar ik nog steeds mee schrijf, en krijg ik soms een berichtje van een kennis uit Frankrijk die nu in Canada woont, en heb ik ook neg steeds een penvriendin uit België, waar ik allemaal heel dankbaar voor ben...

Penvrienden was een grote rage toen ik tiener was, en ik had er best wel een hoop. Het gaf me een kijkje in het leven van mensen die een heel ander leven leiden, ergens ver weg, waar het vast veel interessanter was dan in Nederland. Ik had ze in Zweden, Noorwegen, Ierland, Zwitserland, Engeland. en toen ik in Engeland ging wonen, leerde ik weer mensen kennen van over heel Europa en Japan en die werden dan weer mijn penvrienden. Voor een tijdje. Ik bedoel: kinderen krijgen doet niet veel voor je echte sociale leven, en voor je leven per post doet het ook geen wonderen... Maar daar is nu verandering in gekomen...

In een oude editie van de Flow (ja, wat ik inderdaad wel eens een oppervlakkig en veel te duur blad heb genoemd) las ik iets over Postcrossing. Als je daar lid van bent geworden, krijg je een adres van een wildvreemde persoon ergens op de wereld, en zodra die persoon jou kaart heeft ontvangen en geregistreerd, krijg jij van een andere wildvreemde van over de hele wereld een kaart. Als jij een adres krijgt, krijg je ook meteen een stukje profiel te lezen, zodat je iets weet over hun interesses. Ik heb er nou 6 verstuurd (voormalige Sovjet Unie is zwaar vertegenwoordigd) en 6 ontvangen, en ik moet zeggend at het weer heel fijn voelt om weer een kaart met een mooie postzegel en onleesbaar schrijven te ontvangen, alsook het maken en sturen van een kaart voor een wildvreemde uit Oezbekistan of Oregon. Voel me meteen weer jaren jonger...

- geaarde schepen en vallende sterren -

enniwees (ja, weer te vaak gekeken naar een van de cartoons op Nickelodeon), zo fantastisch is dat niet gepland leven nou ook niet altijd... Dingen lopen wel eens flink in de soep, en dan zit ik met gebakken peren (wel lekker, trouwens)... Waar ook nix mis mee is, overal leert men van en sommige dingen worden tegenwoordig gepland vanuit een soort vooroordeel (als in: liever niet meer de consequenties willen ervaren van eerder verkeerd gelopen situaties. Zoiets heet geloof ik: Volwassen Worden...). Balans dus, net zoals in alles. Dingen laten lopen zoals ze lopen levert vaak interessante dingen op, maar kinderen zonder drinken en klagend van de honger is voor niemand leuk...

Van leukere zaken.

* vallende sterren *

Vanavond vallen er een heleboel sterren uit de hemel, speciaal voor ons...
Nou ja, ze vallen toch wel, en ik weet nog van vorig jaar wat een spectaculair prachtig beeld dat kan zijn, zo'n hele hoop twinkels die een voor een, of samen, naar beneden tuimelen. Als een streep, onderbroken soms door wolken. Lees er hier iets meer over als je wil, en ik hoop heel erg dat de wolken die nu over Nederland en België hangen weg zullen zijn tegen vanavond...

* geïnspireerde architectuur *

In de Happinez van afgelopen keer stond een heel erg gaaf artikel over (o.a.) een architekt die zijn huizen van afval maakt, en zo een poging waagt iets te doen aan de afvalberg waarin wij allen in het westen langzaam lijken te verzuipen. De huizen heten Earthships en zijn zelfvoorzienend (wat zoveel betekent als dat ze geen electriciteit en water van centrales krijgen maar van zon, wind, regen en de warmte die de in dingen als autobanden volgestopt met aarde worden vastgehouden en in de avond losgelaten in een super geïsoleerde ruimte). Op deze site zijn daar beter uitgelegde pagina's over volgeschreven. Niet alleen een prachtig idee, maar ook de huizen zelf zien er in mijn ogen uit als ideale woningen - hout, leem, glas, vorm, kleuren... Maar ja, Lief heeft twee linkerhanden, ik geloof niet dat ze staan te springen hier in de straat, of bij de woningstichting, als wij de tuin gingen uitgraven en er een earthship probeerden te realiseren, en geld voor een lap grond waar dat wel zou kunnen zit er ook even niet in... Dan maar naar de foto's kijken en af en toe een youtube-linkje meepikken...

- boom huis -

de nieuwe accommodatie zoals die in aanbouw is in de tuin: