boeken bal

samen met Kati van Kati's Krabbels doe ik af en toe een schrijf-challenge (om in de Dertig Dagen Uitdaging te blijven drijven), en voor deze keer had zij de volgende gevonden:

Welk boek heeft jou het meest geïnspireerd en waarom? En waardoor dacht jij op een dag: Dat wil ik ook, schrijven. Dat wil ik ook kunnen bijvoorbeeld. Of heb je een boek waarvan je denkt: Ik wil ook zo graag mensen inspireren, die man of vrouw heeft mij zoveel leesplezier gebracht: Ik zou zo graag willen dat ik dat ook kon én ik wil dat ooit bereiken; Een boek of bundel uitgegeven. En wat hoe denk je dat je dat zou kunnen bereiken?

Er zijn verschillende boeken die mij op verschillende manieren hebben geïnspireerd, wakker geschud of op andere manieren aan het denken gezet.

In geen specifieke volgorde:

* Maurice - E.M. Forster

het boek is een poging van de schrijver om zijn eigen sexuele aard beschreven te krijgen en stond er op dat het een happy end zou krijgen - iets wat in de tijd dat hij het schreef jaren 20 van de vorige eeuw) als verachtelijk werd beschouwd. Het werd pas uitgebracht na zijn dood, in 1971, toen er minder controverse tegen was.

Wat het boek voor mij zo mooi maakt is wat ik herken in de gevoelens van sociale 'afwijking' die de hoofdpersoon, Maurice, ervaart. Hij voelt zich niet horen bij de maatschappij waarin hij opgroeit, mede door de houding die het heeft tegenover personen zoals hij. Hij is een ingetogen, wat introverte jongen die vindt dat hij moet doen wat hoort, om de goedkeuring van zijn moeder en de maatschappij waarin hij deel is te blijven houden. Hier komt verandering in als hij een jongen leert kennen op de universiteit waarvoor hij meer blijkt te gaan voelen dan de vriendschap in het begin. Dat hiermee keuzes blijken te horen, wordt hem langzaamaan duidelijk, en het duurt een tijd voordat hij de moed en kracht heeft om zijn anders-zijn te accepteren, en te kiezen voor een jongen die zowel minder is in stand (in die tijd ondenkbaar) als veel zelfverzekerder dan hij.

In eerste instantie voelde ik een gigantische verwantschap in de hoofdpersoon, zoals hij werd beschreven, zo voelde ik mij zijn. Inderdaad, als jongen... Maar ook zijn innerlijke strijd, zijn geploeter om zichzelf te accepteren, om als niet-extraverte, -zelfverzekerde, -strijdbare persoon je plekje op te eisen in de wereld om je heen...

Zoals met het schrijven over dingen die mij bezighouden...

* boeken van Isla Dewar

een Schotse schrijfster (ken je 'r, Kati?) die een lijstje met boeken op haar naam heeft staan, en die een schrijfstijl heeft waarin ik veel van mijn eigen manieren herken, of meer voelde: zo kan ik het ook...

Het was de eerste keer dat ik voelde: boeken hoeven niet op een Harry Mullish maniertje met spitsvondigheden en intellectuele kronkels en afstandelijke toestanden - misschien heb ik dan toch genoeg vrouwelijkheid in me om mijn verhalen te laten gaan over dingen die in mijn omgeving gebeuren, in mijn belevingswereld... Misschien hoeven boeken niet altijd de hoogste literaire qualiteiten te hebben (en wie beslist dat in vredesnaam?!) en is de vrouwelijke zachtheid zoals Dewar het kan laten voelen in haar boeken ook gewoon oke...

* mijn eigen geschrijf

hangend tussen zelfingenomenheid en een beetje trots zijn, dit... ik hoef het niet perse uitgegeven te zien, maar het lijkt me wel leuk als anderen het kunnen lezen... Ik wil alleen kunnen kiezen wie het leest, en da's niet zo heel handig... Ik wil niet dat literaire lulletjes het in stukken hakken, of dat mensen die mij niet begrijpen er van alles over vinden, maar dat heeft vooral te maken met het feit dat ik nog steeds heel erg onzeker ben over mijn qualiteiten als schrijver...

groen passeren

Gisteren naar Rotterdam geweest, voor het kennismaken met de Groene Passage - veel over gehoord en ik wilde er nou wel eens naartoe.

Vriendin M gemobiliseerd (die weet de weg in de stad daar...) en off we went...

Ben normaal een beetje huiverig voor Rotterdam en zijn inwoners (ze zijn nogal direct en no-nonsense in mijn ervaring...), en verwachtte eenzelfde houding toen we er aankwamen en een plekje hadden gevonden voor de auto (en een astronomisch bedrag hadden neergeteld voor het parkeerkaartje), maar het lijkt erop dat ook daar en een soort van 'alternatief eilandje' heeft gevormd, waar de iets meer gevoeligen en gezondheids-bewusten onder ons een soort van toevluchtsoord hebben gevonden, weg van de boze buitenwereld... Of zoiets...

Wij troffen aan: een boekenwinkel die zich had toegelegd op het spirituele, een zeer plezante eet- en drink-plek (alles vega!!), de grootste natuurwinkel die ik heb gezien (de groenteafdeling was om van te kwijlen), een woonwinkel met heel veel leuke, mooie, eco-vriendelijke spulletjes, een bio-slager (ja, dat kan...) en een wereldwinkel...

Wie binnenkort in Rotterdam is (Mariniersweg, in de buurt van het Havenziekenhuis) zou het eens op het lijstje van Things To Do kunnen zetten...

meezeul moeders

Weet nog dat ik in Engeland een tijdje lid was van de groep die zich had gevormd nadat ze het boek The Continuum Concept van Jean Liedloff hadden gelezen en poogden het ouderschap wat ze hadden geleerd in hun cultuur los te laten en het helemaal anders te doen.

Het boek was bij mij binnengekomen als een bom. Het hele idee dat kinderen verwend worden als je ze veel knuffelt en niet laat huilen, wat diep van binnen al niet klopte, werd in het boek tegengesproken en ondermijnd. Een ander boek wat ik tijdens mijn eerste zwangerschap las - Three in a bed van Deborah Jackson - had mij al overtuigd, maar deze deed er nog een behoorlijke schep bovenop. Onze kinderen sliepen allen lekker dicht bij me, ik gaf ze tot in lengte van dagen borstvoeding en hoewel het bij de oudste niet van een leien dakje ging, lag dat vooral aan mijzelf. Ik geloof dat ze allen emotioneel wel stabiel zijn en er slaapt niemand meer (permanent) bij ons. Op af en toe een nachtmerrie of zieke zieligerd (een keer per jaar). En via de vrije school blijft er een stukje van de benadering die zo'n fijne bleek doorlopen.

De groep die was gevormd in England bleek een heel fijne steunploeg te zijn, telefonisch en met nieuwsbrieven die gewoon met de post kwamen (want internet was in Engeland nog lang niet doorgedrongen tot de Gewone Mensch), op dagen dat ik het echt niet meer zag zitten. Niet omdat het mee-zeul-ouderschap zo'n last legde op me, maar meer omdat ik geen houvast had om op terug te vallen. Ik had immers de brui gegeven aan bekende culturele standaard antwoorden maar daar was nog niet veel voor in de plek gekomen, behalve luisteren naar wat van binnen goed voelde, en toen was ik al helemaal een brok onzekerheid (de slagzin: 'wat geeft mij het recht te luisteren naar en vertrouwen op mijn innerlijke stem' was toen een default setting bij mij...)...

Ennihoe - via Facebook kwam ik weer eens op hun site terecht, en voelde dat dat allemaal zo lang geleden leek. Al dat meedragen, en borstvoeding en natuurlijk moeder-zijn - er gaat er bijna een op kamers, en de jongste is een madammeke met een eigen wil en krachtige innerlijk. Dankzij al dat gezeul? Wie weet. Ik weet wel dat het toen prachtig was om te doen, maar dat ik nu niet moet denken om het allemaal nog eens moeten... Straks, als er kleinkinderen komen misschien...

- doodles translated -

Heb net Google Chrome geïnstalleerd, na een zegepreek van oudste zoon, en probeer kaas te maken van de opties en dingen waar ik bij mijn standaard browser niet eens meer bij nadenk, en een van de dingen die meteen opviel - want niet te negeren - is de boodschap: deze pagina is in het Nederlands, zou u hem vertaald willen?! Nou, dacht ik de eerste paar keer, doe maar... Dus werden de Doodles die nog niet in het Engels stonden naar Engels vertaald. Tenminste - Engels... Er klopte geen hout van, helemaal nix... Zo krom lees je zelfs eerste klas middelbare school engels volgens mij nog niet eens...

Deze, bijvoorbeeld: And since then I have very delicate feel of that chocolate and coffee, is also a little similar to Love, for myself. A bit ... Daar hoort dan dit te staan: And seen as the coffee and chocolate do make me feel quite happy, i suppose it could be slightly similar to love, for myself. slightly...

Een vriendin uit England meldde dat ze mijn Doodles door de Google Translate had gegooid, en dat het zo vreemd las. En nou begrijp ik waarom...

*-*-*-*-*-*-*-*-*

Just installed Google Chrome, after extensive praise by oldest son, and i'm trying to make sense of the tool bar and other options, which i don't have to think about twice any more on my other browser... One of the things i noticed straight away, was the message at the top saying: this page is in Dutch, would you like us to translate for you? So i give it a whirl - go on then... - and my Doodles were translated to English... Well - i say English, but i think even first year secondary school students here have a better stab at it...

This one: And since then I have very delicate feel of that chocolate and coffee, is also a little similar to Love, for myself. A bit ...

That should be: And seen as the coffee and chocolate do make me feel quite happy, i suppose it could be slightly similar to love, for myself. Slightly...

A friend from England mentioned she'd put my blog into translate and that it came out rather peculiarly... I now know what she means...

- spirituele chocola -

Wat vind je het mooiste woord? vroeg een Facebook vriend(in).
Chocola, zei ik. En Koffie. Natuurlijk had daar 'Liefde' horen te staan, maar dat klonk me te zoetsappig, daar had ik even geen zin in. Chocola wel. En Koffie ook.

In de natuurwinkel verkopen we biologische chocola. Van verschillende merken, en ik ben ze allemaal een beetje aan het uitproberen... Alsof ze dan wel goed zijn... Er zit nog steeds (biologische) suiker in, en (biologische) vetten, en teveel is ook van een biologische reep niet goed, maar omdat er minder troep in zit, is mijn onderbewustzijn overtuigd dat het dus ook niet slecht kan zijn. In kleine hoeveelheden. Een Vivani cappuccino reep bijvoorbeeld, daar deed ik vorige week een hele week over!!! elke dag een klein stukje, en lekker dat ie smaakte!!

En biologische koffie is natuurlijk ook gewoon koffie, en dat doet net zulke onprettige dingen als normale koffie, als je er teveel van drinkt, maar de kleinschalige gebruiker die ik ben zal daar niet teveel last van ondervinden. Hoop ik...

En omdat ik me er dan weer heel fijn van voel, van die Chocola en Koffie, staat het ook een klein beetje gelijk aan Lief zijn, voor mezelf. Een beetje... (hoewel ik dan de die-hard bio-freaks al tegen me hoor gillen dat het helemaal niet lief is voor mezelf, dat ik zo puur en natuurlijk mogelijk moet leven... Eigenlijk.... Tja, was het maar zo makkelijk...).

- geaarde schepen en vallende sterren -

enniwees (ja, weer te vaak gekeken naar een van de cartoons op Nickelodeon), zo fantastisch is dat niet gepland leven nou ook niet altijd... Dingen lopen wel eens flink in de soep, en dan zit ik met gebakken peren (wel lekker, trouwens)... Waar ook nix mis mee is, overal leert men van en sommige dingen worden tegenwoordig gepland vanuit een soort vooroordeel (als in: liever niet meer de consequenties willen ervaren van eerder verkeerd gelopen situaties. Zoiets heet geloof ik: Volwassen Worden...). Balans dus, net zoals in alles. Dingen laten lopen zoals ze lopen levert vaak interessante dingen op, maar kinderen zonder drinken en klagend van de honger is voor niemand leuk...

Van leukere zaken.

* vallende sterren *

Vanavond vallen er een heleboel sterren uit de hemel, speciaal voor ons...
Nou ja, ze vallen toch wel, en ik weet nog van vorig jaar wat een spectaculair prachtig beeld dat kan zijn, zo'n hele hoop twinkels die een voor een, of samen, naar beneden tuimelen. Als een streep, onderbroken soms door wolken. Lees er hier iets meer over als je wil, en ik hoop heel erg dat de wolken die nu over Nederland en België hangen weg zullen zijn tegen vanavond...

* geïnspireerde architectuur *

In de Happinez van afgelopen keer stond een heel erg gaaf artikel over (o.a.) een architekt die zijn huizen van afval maakt, en zo een poging waagt iets te doen aan de afvalberg waarin wij allen in het westen langzaam lijken te verzuipen. De huizen heten Earthships en zijn zelfvoorzienend (wat zoveel betekent als dat ze geen electriciteit en water van centrales krijgen maar van zon, wind, regen en de warmte die de in dingen als autobanden volgestopt met aarde worden vastgehouden en in de avond losgelaten in een super geïsoleerde ruimte). Op deze site zijn daar beter uitgelegde pagina's over volgeschreven. Niet alleen een prachtig idee, maar ook de huizen zelf zien er in mijn ogen uit als ideale woningen - hout, leem, glas, vorm, kleuren... Maar ja, Lief heeft twee linkerhanden, ik geloof niet dat ze staan te springen hier in de straat, of bij de woningstichting, als wij de tuin gingen uitgraven en er een earthship probeerden te realiseren, en geld voor een lap grond waar dat wel zou kunnen zit er ook even niet in... Dan maar naar de foto's kijken en af en toe een youtube-linkje meepikken...

- crisis identiteit -

Zag de nieuwe vara gids in de schappen staan en las het thema van deze week: gay gids...
Fijn, dacht ik. Zullen wel leuke films geprogrammeerd staan dan. Of in elk geval interessante artikels. En ik werd niet teleurgesteld, bij thuiskomst met een kop thee bladerend door de inhoud. Brokeback Mountain stond weer op de lijst, voor het weekend na het komende, en ook A Beautiful Thing, die ik al een tijdlang wil zien, maar steeds mis. En vele artikels die de gay issue aansnijden. Prettig altijd weer.

Maar waarom vindt ik dat dan prettig?! Waarom lees ik steeds daarover, zoek ik films die daarover gaan? Waarom zoek ik niet gewoon in de Libelle naar recepten of pluis ik de Flair uit voor trendy tips? Waarom zijn mijn (weinige) vrouwelijke helden bijna allemaal sterke, eigenzinnige vrouwen, pot of 'allebei' (Ellen Degeneres, Martina Navratilova, Melissa Etheridge, Virginia Woolf, een kennis van mijn moeder), en identificeer ik me met Morrissey, Sebastian uit Brideshead en andere jongens?! Waarom weet ik niet gewoon 'wat' ik ben, heb ik mijn identiteit in die richting al vanaf mijn vijftiende helder, zoals dat normaal schijnt te zijn?! Of toch tenminste hoort, zoals in de Libelle staat...

Vragen die bij mij al vijfentwintig jaar op het program staan. Vragen waar mijn tiener-kinderen niet mee lijken te zitten, of waar ik dan nog niet over te horen heb gekregen. Vragen die ik een hele tijd in de vriezer heb kunnen plaatsen (want andere dingen die belangrijk waren) maar die - na eerst ooit een puberteit vol twijfels en onduidelijkheid te hebben overleefd - weer vrolijk komen bovendrijven... In een land waar dit eigenlijk geen issue meer hoeft te zijn, waar het dat in mijn hoofd nog steeds wel is... 'Zo' zijn is nog steeds iets waar je je voor moet schamen, in mijn wereld, of waar je problemen mee krijgt, vooral als je allebei bent, niet duidelijk het een of het ander...

Nou ja. Go with the flow maar weer, de tijd zal wel duidelijkheid brengen... Morgen is mijn eerste dag als werkneemster (voor het eerst in jaaaaaren!) en daar kijk ik erg naar uit...

een stukkie inspirerende muziek:

* Make your own kind of music - mama's and papa's

- communecatie -

Om een of andere reden - en ik kan echt niet bedenken waar die precies vandaan komt - heeft het idee van het leven in een commune mij altijd aangetrokken. Het delen van een groot huis met een joekel van een tuin met een heleboel gelijkgezinden, het delen van huishoudelijke taken, het gezamenlijk doen van allerlei artistieke projecten en het onderhouden van de tuin - het leek me het toppunt van samenleven. Met of zonder kinderen (want die had ik in die tijd nog niet echt bij mijn leven bedacht...). Ik geloof dat ik mensen kende die zo leefden (in Engeland), en dat ik een film of docu heb gezien hierover die deze manier van leven als ideale in mij heeft ontstoken. Een hippie-ideaal. Ik kom niet voor niets nog net uit de jaren 60...

Las er net een artikel over hier wat wel toepaselijk is, want in mijn geest doemen inderdaad beelden op van een idyllisch ogend Engels huis-met-joekel-van-tuin waar dit soort dingen niet eens zo vreemd zou zijn. Ik kende er redelijk wat mensen die met een man of wat, stelletjes of alleenstaand, een groot huis deelden (dat is daar redelijk gewoon), in de stad waar ik toen woonde. Taken werden verdeeld, er werd samen gekookt en alles verliep eigenlijk wel heel plezierig. Maar er waren dan weer geen kinderen. Dat lijkt me meteen weer een stuk gecompliceerder.

Met een vriendin heb ik het er wel eens over, dat het misschien makkelijker is als we een groot huis betrokken, een oude boerderij op zo, en dat de kinderen gewoon lekker hun gang konden gaan, want toch genoeg plek en geen bange buren, en dat wij dan lekker konden teuten en schilderen en vilten en zo, en een groentetuin onderhouden, maar dat we allemaal onze eigen plek hadden, omdat dat toch wel heel belangrijk is.

Zie het niet gebeuren, om een of andere reden. Mijn lief houdt erg van zijn privacy en zijn eigen plek, van rust en stilte, van zo weinig mogelijk mensen om zich heen, dus als ik het eens zou willen proberen, zal het een solo-project worden. Wie weet... Voorlopig is ons huis vol genoeg om net te doen alsof het al zo is...

- reasons to be cheerful - part 4 -

Gekluisterd in de auto (omdat ik moest wachten tot lief de fietsenwinkel uitkwam met een fiets die het deed) luisterde ik naar de cd met liedjes van Ian Dury (ja, die van Hit me with your rythm stick, uit 1864) en kwam Reasons to be cheerful, part 3 voorbij. Lekker nummer, met gekke combinaties van zinnetjes en ideetjes, zoals alleen hij er lang mee weg leek te komen. Helemaal fantastisch vind ik de text van There ain't half been some clever bastards: Einstein can't be classed as witless/he claimed atoms were the littlest/when he did a bit of splitting-um-ness/frightened everybody shitless...

Maar het zette me tot nadenken over mijn eigen reasons to be cheerful, en toen kwam ik met het volgende lijstje:

reasons to be
cheerful

* er groeien zomaar theeblaadjes in de tuin!!

* ik mag zo naar de Appie om pizza's en cola en choco-mousse!!!

* ik heb de mooiste, liefste, grappigste kinderen van de planeet (ja, sorry...)

* mijn vriendinnen zijn zo ontzettend lieve, fijne mensen...

* mag zo dadelijk en naar doctor Who en naar het Engelse voetbal team gaan staren... kwijl...

* onze auto is rood!!

* ik heb de kracht en schoonheid van pure liefde leren ervaren...

* de natuur geeft zoveel inspiratie, dat ik er vrolijk van wordt...

* de kleuren van de dingetjes die in huis staan, van dingen die de kids hebben gemaakt,
tot eigen creaties, of gewoon de manier waarop de zon door een kristal schijnt...

* de vele prachtige blogs van mijn collega's hier die ik zomaar elke dag kan lezen!!

* lintjes, knopen, kralen, hangertjes, zijden bloemetjes

* nog zoveel meer waar ik nu even niet op kan komen...

- henna hel -

Al sinds ik 17 was, smeer ik elke zoveel maanden een hoop henna in mijn haar. Olifantenpoep, volgend mijn kids, vanwege het kennelijk nogal gelijkende aroma... En daar wilde ik eigenlijk vanaf. Ben het prepareren, en smeren, en wachten en uitspoelen (duurt drie uur ongeveer, vanwege nogal veel haar wat afschuwelijk snel in de klit raakt...) en de badkamer weer helemaal schoonspoelen...... De uitgroei onthult veel grijs, en ik geloof dat ik toe ben aan het aanvaarden van de realiteit, me niet meer de illusie aanpraten dat het wel meevalt. Dus ik gaan zoeken op het Net naar manieren om de henna ietsje sneller te doen verdwijnen dan 'uitgroeien' (kan nog jaren duren), maar verder dan anti-roos shampoo en petroleum (?!!) kom ik niet echt... Het lijkt erop dat 'uitgroeien' toch echt de enige oplossing is... Hellup. Dat duurt zooooo lang... En ik ben zooo slecht in zoooo lang... en ik ben het henna-smeren zoooo beu...

Heeft iemand hier nog een tip die iets minder ontploffingsgevaar met zich meebrengt?!

- hollanditis -

zucht...

we zijn er klaar voor....

- fab & groovy -

voor een fotoverslagje van de pinksterviering op onze school, zie hier...

-------------------------------------------------------------------------

Een van de leukste herinneringen aan Hastings?
Het bestaan - ooit - van de winkel FAB & GROOVY, gerund door een heel groovy uitziende mevrouw met knal(henna)oranje haar. Haar winkeltje was inderdaad nogal fab en heel erg groovy. Ik moest ineens weer denken aan al die leuke, hippe, maffe spulletjes die erin stonden, toen ik boven mijn kralendoosje hing, gisteren middag... Kijk zelf maar...

- hipperepip -

spotte net een artikel in The Guardian, over waarom Brighton de hipste stad van het Verenigd Koninkrijk zou zijn. Een paar weken geleden, bij de verkiezingen daar (inderdaad, die heel ingewikkelde toestanden allemaal) haalde voor het eerst in de geschiedenis iemand van de Green Party (beetje GroenLinks) een zetel in het lagerhuis, en natuurlijk was die zetel Brighton Pavillion. Reden tot veel gejuich (buiten de drie grotere partijen is het bijna onmogelijk om een zetel te krijgen, dankzij het nogal ouderwetse kiessysteem). En waar anders dan in Brighton, de plek bij uitstek voor bohemiens, hippies op geitenwollen sokken, homo's en lesbo's, lui met een muesli-fetisj en elke kunstzinnige uitspatting die je maar kan bedenken. On-Brits tolerant, een paar uithoeken van London daargelaten dan.

Leuk artikel - lekker ironisch en helemaal niet zonder kritiek. Legt veel uit over waarom ik het nog steeds als een soort van mekka beschouw.

een paar foto's van het net geplukt...

- delightful -

Vroeg mijn lief: wat zal ik aan mijn moeder doorgeven wat ze mee moet brengen vanuit Engeland?
Antwoordde ik: FRY'S TURKISH DELIGHT!!!!!

- vreemde wereld -

Hoe wereldvreemd moet je zijn om het op een vrijeschool uit te houden? Moet je überhaupt wereldvreemd zijn? Staat hooggevoelig altijd gelijk aan wereldvreemd? Zijn er echt meer hooggevoelige kinderen (en ouders...) die op een vrijeschool zitten, of lijkt dat maar zo? Is hooggevoeligheid werkelijk een voordeel, zoals Mw. Elaine Aron in haar boeken verkondigt? En is er mee te leven in een overweldigende wereld waar onder-gevoelige mensen de dienst uit lijken te maken?

Een paar vragen die door mijn hoofd spoken, al jaren. Of eigenlijk, sinds ik heb ontdekt dat hooggevoeligheid bestaat en het antwoord bleek te zijn op zoveel van mijn eigen vragen en onduidelijkheden. Want daar heb ik er nog steeds heel veel van.

Heb dat boek van Aron uitgespit en ben tot de conclusie gekomen dat het - hoewel een verademing vanwege zoveel herkenning en de steeds terugkerend boodschap dat ik inderdaad niet gek/lui/dom ben - niet makkelijker wordt naarmate ik accepteer dat ik ben zoals ik ben. En dat mijn kinderen zijn zoals ze zijn, allen behept met een redelijke mate van gevoeligheid. De mensen waarmee ik mij heb weten te omringen op de lagere vrijeschool van de kids zijn in grote getalen net zo gevoelig als ik, dus niet al te uitdagend/gevaarlijk/angstaanjagend, maar de buitenwereld is dat wel (voor mijn gevoel). Doe ik de kinderen een dienst door ze naar deze school te sturen? Of geef ik ze een extra handicap door ze niet met 'normale' kinderen te laten spelen? Gaan ze het wel redden in de grote boze buitenwereld, zo ongeoefend als ze zijn in het omgaan met die wereld? Of heb ik ze juist een groot voordeel gegeven, door ze te laten opgroeien in een omgeving waar ze zichzelf mogen zijn, waar ze niet hoeven te presteren, maar mogen leren hoe mooi de wereld is, en hoe mooi zij zelf zijn?

Twijfel zit diep. Angst ook. Gaat dat ooit weg? Ik ga maar weer terug mijn holletje in...

- Bohemian Beirut -

Dankzij Lizette (alweer!) herinnerde ik mij een liefde voor de muziek van de band Beirut. Niet de stad (nooit geweest, maar wat niet is...) maar de band, of is het alleen de zanger, met een paar muzikanten die hem begeleiden. Whatever - de sfeer die de liedjes - zoals deze - voor mij oproepen is er een van bohemian life, van kunst, van kleuren, van eigen regels naleven, van reizen en het soort intense liefde die je tot in je tenen kan voelen voor iets, iemand, of gewoon het leven zelf... Van schraalheid, en expressie, en de impulsiviteit van kinderen...

Mijn eerste kennismaking met hun/zijn muziek was Nantes - via Studio Brussel - waarvan ik zo ondersteboven was, dat ik meteen zijn/hun clips heb opgezocht op youtube en toen weer ondersteboven viel van de schoonheid van de zanger... De klips zijn heerlijk om naar te kijken en leiden niet teveel af van de prachtige muziek. Behalve als die zanger dan in beeld komt, maar daar leer ik mee leven...

Dankjewel, Lizette, voor het onder mijn aandacht brengen van hun/hem!! Cd zit alweer in de speler van de auto...

- voorspellen -

Nog maar anderhalve week en dan zitten wij (P. en ik) op een boot in de richting van het Verenigd Koninkrijk - Brighton, to be precise... En ik doe echt heel erg mijn best om er niet naar uit te kijken. Want ergens naar uitkijken staat in mijn ervaring gelijk aan: rampspoed bestellen... Vorig jaar gingen M. en ik naar Domburg en daar keek ik zo naar uit. Resultaat: een avond gehuild omdat ik Polly zo miste en drie dagen regen... (ook: heerlijk gepraat, gelachen, gedanst en gegeten, dus qua balans viel het heel erg mee..). In het voorjaar vorig jaar keek ik ook al uit naar een week UK, en dus baalde ik een week als een stekker... Terwijl het jaar ervoor ik eigenlijk niet zo'n zin had in alweer een bezoek, en dus niet meer terug naar Nederland wilde komen...

Wat is dat toch met ergens naar uitkijken? Is het echt zo dat zodra je je ergens een voorstelling van maakt, in zowel positieve als negatieve zin, dat er dan alleen maar het tegenovergestelde kan gebeuren? Dat je het beste - zoals in mijn laatste bijbel wordt gesteld - gewoon nergens iets van moet hopen of verwachten, want je kan helemaal nix voorspellen, of op hopen. Je hebt immers totaal geen idee wat er te wachten staat... Een lang weekend Domburg kan tof zijn, en inspirerend en heerlijk en leuk, even er tussen uit. Maar het kan ook verschrikkelijk zijn, heel confronterend, en compleet anders dan je had verwacht... Dat je een huilebalk blijkt te zijn, of juist na drie dagen heel je familie niet blijkt te missen... Of dat je bij thuiskomst een ander welkom krijgt dan je had bedacht... Probleem is dat mijn fantasie ongeveer altijd met de toekomst aan de haal gaat. Als ik weet dat ik een dag naar Antwerpen ga, heb ik al de heel dag volverwacht - tot de nok toe... En dan is het nooit zo spannend als in mijn hoofd. Wanneer ik naar de tandarts moet, voel ik al precies waar hij met dat enge ijzeren stokje gaat prikken. En dan valt het eigenlijk wel mee. Als ik in de gids iets lees over een verhaallijn in 'mijn' soap, heb ik al de hele aflevering vooruit bedacht, en valt het vreselijk tegen... Leuk, veel fantasie...

Dus kijk ik maar niet teveel op internet naar wat we bijvoorbeeld allemaal kunnen doen in Brighton, en hoop ik op regen, en dat het heel saai wordt... Heeeeeel saai...

- eurit-wie??? -

...was mijn eerste vraag toen juffie Rieja mededeelde dat Max speciale schoentjes mocht aanschaffen voor zijn deelname aan euritmie in de kleuterklas... Eurit-huh? Was al bijna over de schok heen van hoe wazig ik het allemaal vond gaan daar - prettig-wazig, dat weer wel - maar haar vraag deed mijn wenkbrauwen fronsen zoals ze dat al lang niet hadden gedaan... En nu, tien jaar later, heb ik mijn eerste persoonlijke kennismaking gekregen met volwassen-euritmie, dankzij een kennis die voor juf in deze aan het leren is.

Voor diegenen die niet Vrije School gegrond zijn: euritmie is een dansvorm, en men brengt door middel van lichaamsbewegingen en gebaren bepaalde geestelijke fenomenen tot uitdrukking. Althans, zo staat het in Wikipedia... Op andere sites staat dat ritmisch vloeiende bewegingen de mens zowel innerlijk als uiterlijk in beweging brengen... De bewegingen staan in relatie met klanken, taal en de natuur en zo dan weer in relatie met functies en processen in het menselijk lichaam. Het is zowel therapeutisch te gebruiken als puur plezierig om naar te kijken (als podiumkunst, dus).

Onze juf - Monique (alweer een!) - is aan haar derde jaar (van de 6) van haar opleiding bezig en zocht een aantal enthousiastelingen die wel eens van dichtbij wilden zien wat dat euritmie nou eigenlijk inhoudt. Afgelopen donderdag was het zover. Het was mij ooit aangeraden door een antroposofische dokter als manier om dichter bij mezelf te komen (ha!!) en ik merkte dat - inderdaad - je je lichaam op een andere manier leert kennen, heel langzaam. Maar als je nooit gronding hebt gehad in dans, of drama, of iets in die geest, kan ik me heel goed voorstellen dat het nogal suf zou kunnen overkomen. Toen ik ooit drama deed voor een opleiding, voelde ik me zo opgelaten steeds dat ik bijna daarom ben gestopt met de hele opleiding. Nu blijk ik al zover heen te zijn dat het me niet veel meer uitmaakt en ik juist heel benieuwd ben naar mijn eigen grenzen en kunnen, en was het uitbeelden van een gedicht niet eens het mafste wat ik ooit gedaan heb... Een aantal anderen in de groep vonden het kennelijk nog wel vreemd, en ik voelde een vrachtlading aan sympathie, mijn herinnering teruggaande naar die tijd toen ik als 17 jarige aan de grond genageld stond tussen een ploeg zelfverzekerde meiden, faalangst gierend door mijn lijf... Ik hoop dat zij ook over die onzekerheid heen komen, en er iets van gaan leren.

En ik hoop dat ik inderdaad dichter tot mezelf zal komen, door middel van vreemde, sierlijke, mooie bewegingen... Er zijn vreemdere dingen gebeurd, de laatste 10 jaar...

- knipperlicht-effect -

Vanmorgen, bij het naar school bregen van Otto, weer het fenomeen Kapotte Verkeerslichten Systeem meegemaakt. Altijd lachen... Het kruispunt waar het vanmorgen gebeurde is een heel drukke, met lichten die verkeer van het viaduct naar beneden leiden, dat naar onder het volgende viaduct, naar rechts richting Breda, vanaf Breda... Normaal is het daar al chaos met de lichten in werking; vanmorgen, bij het aanschouwen van de knipperende versie, verwachtte ik opgestapelde auto's, scheldende automobilisten, ambulances, traumahelicopters... Maar dit alles bleef uit.

Met de heenweg hoefde ik alleen door de eerste twee lichten - die het dus niet deden - en ik verbaasde me over de galanterie van de rest van de weggebruikers... Er werd netjes voorgelaten, naar rechts gekeken, voorgesorteerd en gas gegeven. Fietsers werden voorgelaten (worden normaal platgereden) en van de chaos die ik altijd vrees was geen sprake.

Op de terugweg moest ik wat meer halsbrekende toeren uithalen om over de dubbele kruising heen te raken, maar ook hier: vriendelijk voorlaten, opletten, optrekken als daar plaats voor was en Geen Problemen... Waarom kan dat niet elke dag zo?!

Probleem is natuurlijk dat er gewenning optreedt, mensen kwaad worden op elkaar als het niet snel genoeg gaat en de reden waarom die stoplichten er moesten komen weer heel snel duidelijk zou worden. Maar op een ochtend als deze, als er nergens een vuiltje aan de lucht is, ben ik het helemaal met Felix eens: waarom staan die dingen er eigenlijk?!

- androgeen-idee -

Naar aanleiding van een heleboel dingen en dit stukje, nog maar weer eens een beerput opengooien...

Toen ik veel jonger was, werd mij duidelijk dat er meisjes waren en jongens... Ja, duh, nogal wiedes - zo ken ik er nog wel een paar...
Ik bedoel: de meisjes in mijn omgeving leken te begrijpen dat je als meisje bepaalde dingen leuk vond, zoals make up en glitters en roze en jongens en kleren en hoe je je aantrekkelijk maakt voor die jongens, en nog een hoop andere dingen. De jongens deden dan weer jongensdingen (dingen uit elkaar halen, voetballen, klimmen...). En ik zat daar dus ergens tussen. Ik had helemaal niks met make up, of jongens - tenminste niet met 'normale' jongens - of kleren, ik wilde voetballen en weten hoe de naaimachine van mijn moeder in elkaar zat. Niet hoe je er kleren op maakte, al had ik daar soms ook wel eens zin in. Er was zelfs een tijd dat ik ervan overtuigd was dat ik verkeerd ter wereld was gekomen en jongen hoorde te zijn. Pas heel veel later las ik ergens iets over het fenomeen 'androgyne'. Dat mijn idool Morrissey er een was, bijvoorbeeld. Geen man en geen vrouw. Of van allebei een beetje. En later vielen er behoorlijk wat kwartjes, waarom ik met de gewone jongens in het dorp helemaal niks kon, bijvoorbeeld, en dat ik ook niet (echt duidelijk) op meiden viel. Ik snapte eigenlijk nog steeds niets van mezelf, maar ik had ook geen zin in een vreemd (= lastig) leven, dus was ik ongelofelijk blij dat ik Lief tegenkwam en dat hij me leuk vond dat ik eindelijk eens een normaal leven ging leiden. Kindjes kwamen en Lief bleef, en het leven was ineens heel erg Gewoon...

Maar het wringt dus al een tijdlang. Mw. Beerlandt met d'r dikke boek vind dat ik een masker voorhoudt en eens eerlijk moet zijn, anders blijf ik al die honderden kwaaltjes houden die ik al heb. Een van de belangrijke dingen in Boeddhisme is het echt doorgronden van jezelf, weten wie je eigenlijk bent. En zoals ik in mijn eerlijke stukje al schreef - ik voel me geen vrouw... Ik heb geen idee hoe je dat moet zijn. Ik probeer het wel eens - rokje aan, strak truitje aan, en dan voel ik me net Lily Savage... Voel me meteen hoogst ongemakkelijk als er naar me gekeken wordt. Hoewel het soms dan weer wel heel leuk is... Soms. Gloeiende gloeiende... Maar een man voel ik me dus ook niet helemaal...

Het feit dat ik me geestelijk verwant voel met Rufus Wainwright en John Lennon en niet met Kylie Minogue of een van mijn vriendinnen van vroeger, wel iets heb met 'Maurice' of Eddie Izzard en geen interesse heb in Sex & the City, gelukkig wordt van zaken waar ik veel te oud voor ben (kwijlen over de zanger van Editors, soaps zien op Youtube, lijstjes maken, me bezig houden met nieuwe muziek) en totaal geen plezier beleef in vrouwendingen, mezelf (= mijn lijf) niet herken in de spiegel, zou toch te denken moeten zetten... Of hebben de meeste vrouwen dat maar wordt dat angstvallig verborgen gehouden voor de rest van de wereld? Dat dacht ik al niet...

Dus... werk aan de winkel... Geen idee hoe, maar ik vertrouw erop dat dingen duidelijk worden als ik ervoor open sta.
Bij deze dan...