mijn films van 2012

hoewel ik de film die voor my op 1 hoort nog niet heb gezien (The Hobbit) ga ik toch alvast een poging wagen om de films die ik mooi vond dit jaar op een rijtje te zetten...

* on the road
* monsieur lahzar
* the artist
* albert nobbs
* jackie
* a dangerous method

niet gezien, maar ze staan wel op mijn lijstje voor ooit:
* the hobbit (natuurlijk... zsm...)
* skyfall
* the woman in black
* moonrise kindom
* this must be the place

films die ik heb gezien maar die niet noodzakelijk dit jaar zijn uitgekomen:
* brief encounter
* vertigo
* a hard day's night

wildernis jaren

gisteravond was het weer tijd voor het {jaarlijkse} bekijken van de film Into The Wild.
Was alweer even geleden, vooral omdat de film al weet ik hoe lang bij oudste in zijn kamer lag, op een stapel andere films die ik graag zie {en the Godfather - iew}, en Ots had er ook wel zin in {zal iets te maken hebben met volwassen worden of zo, keuzes maken, ergens voor willen staan... Dat, of de prachtige landschappen...}

Het was eigenlijk niet de bedoeling, maar de twee jongsten wilden ook graag meekijken. Ze kenden de muziek (draaide ik veelvuldig) en wilden nu wel eens zien waar de film over ging. Ik zag er geen kwaad in, wist waar de heftige stukjes zaten en bereidde ze voor op het droevige einde, en hoopte dat ze net als ik en de jongens zouden gaan genieten van de kracht van het verhaal en de prachtige beelden.. En dat deden ze ook, tussen de vele vragen door (vooral van Fee), en ze waren erg onder de indruk, maar de reactie van onze derde had ik niet verwacht... Kennelijk zat er heel veel verdriet en onzekerheid over allerlei menselijke dingen, waar ik hem nog nooit over had gehoord, hij verbergt zijn gevoelige natuur normaal heel goed, onder vele lagen stoer-doen, en dat kwam in ene los, en zo zat ik nog een half uur met hem te praten, te luisteren, te troosten, en hoopte dat ik er wel goed aan had gedaan... Misschien was hij nog veel te jong om er iets mee te kunnen... Maar ik geloof wel dat het oke was. De tijd zal het leren...

altijd onderweg

Het is lang geleden dat ik een film bekeek waar een deel van het publiek het niet meer trok en verdween... Er zijn wel films geweest waarbij ik het zelf zwaar had en graag was weggelopen (Batman - the dark knight {wat een vreselijke film was dat, zelfs niet te redden door de aanwezigheid van Heath Ledger....}; Les bien aimees {stupide verhaal wat door een kind van 12 geschreven had kunnen zijn...}, springen me te binnen). De film On the road, waarvoor we afgelopen zondag een bezoek aan het filmhuis biscoop in Breda brachten, had dit ingrediënt, als bijverschijnsel... 


Wat maakt dat een film zulke andere verwachtinge schept? Van de Batman film wist ik weinig, behalve dan dat Ledger erin meespeelde, en de oude Batman films die ik ooit had gezien, die op zich wel iets meligs hadden, en tijdens een bezoek aan Antwerpen wilden de jongens er heen... Ik had graag een van de minder heftige films gekozen, en tijdens de openingscene al had ik het gevoel in een nachtmerrie te zitten... Tijdens het bekijken van de dvd van No country for old men, aangeraden door zovelen, overviel mij hetzelfde gevoel - hoeveel moorden (de een nog schokkender en koelbloediger en zinlozer dan de ander) - kan een mens hebben, in film-vorm dan? Natuurlijk accepteer ik het concept - het is niet echt - maar het feit dat de rest van het bioscooppubliek het allemaal prachtig leek te vinden, zette me wel aan het denken... Ook weer toen ik afgelopen zondag naar een film versie zat te kijken van een klassiek Amerikaans boek, waarin de schrijver een aantal reizen dwars door het land beschrijft, en dan vooral de vriendschap tusen hem en zijn vriend Dean, de zoektocht naar Waarheid en Intense Levens en Liefde en dat soort zaken, veelal via drugs en seks en merkwaardige gesprekken en bizarre omstandigheden, uit 1951, een tijd waarin veel van wat er besproken werd schokkend en nieuw was... En nu, in 2012, meer dan 60 jaar later, zijn er nog steeds mensen geschokt door wat men ziet... Er is niemand vermoord in de film, er vloeide geen druppel bloed, af en toe ging er iemand behoorlijk uit zijn dak en ja, er kwam best veel (vrije, ongeremde) seks in voor... Voor een Amerikaanse film...

Ben heel blij dat ik m heb gezien. Vooral omdat ik steeds maar niet kom aan het lezen van het boek (wat gewoon op de plank staat hier), terwijl iedereen de ik hoog heb staan er mee dweept (Dylan, Tom Waits, Jim Morrison) en ik graag wilde begrijpen wat het voor hen zo bijzonder maakte... En ik snap m denk ik wel al moet het ook worden gezien binnen de context van de tijd waarin het uitkwam (een Amerika vol angst en conformiteit, in een tijd dat de Koude Oorlog hevig woedde), de behoefte om zichzelf te definiëren, en de wereld om zich heen, het willen betwisten van wat men om zich heen ziet, niet zomaar aannemen wat je wordt verteld, vrijheid, om te doen en leren wat je wil, je eigen grenzen willen kennen, willen weten waar je thuishoort - allemaal dingen die nooit niet-relevant zijn geweest...

Kennelijk is dat voor velen - zestig naar na dato - nog steeds  veel te confronterend... 
Bizar...

ontgoochelen

Ergens tijdens mijn verblijf van bijna tien jaar in Engeland is het gebeurd...
Toen is Nederland ineens een land van feestbeesten geworden...
Van je gestoord verkleden als er een internationaal voetbaltoernooi aan de gang is en verre van nuchter en pragmatisch voorbeschouwen... Van het perspectief totaal kwijt zijn van tevoren en dan het team wat is aangemoedigd en blind vertrouwd zo van de Domtoren wille gooien... 

Ik heb het totaal gemist, want ik zat aan de Zuidkust in Groot Brittannië zandtaartjes te maken met mijn kindjes en kiezels op kleur en gaten te sorteren en fish & chips te eten en Oude Cultuur te snuiven, en al wat in Holland gebeurde kon me gestolen worden. Ik moedigde Engeland aan als er werd gevoetbald - gewoon in het t-shirt wat ik toch al aanhad, zoals de rest van mijn toen-landgenoten - en als die waren uitgeschakeld België of Duitsland {wat meestal neerkwam op de laatste, omdat België het meestal nog slechter deed dan Engeland...}, zonder geflipte taferelen in de stad waar ik toen woonde. Dat er zatlappen rondzwalkten na een (verloren of gewonnen) wedstrijd was niets bijzonders - die waren er altijd al wel... 

Onze eerste EK na verhuizing was die in 2000, en we waren verbijsterd door wat we zagen aan versiersels en verkleedpartijen telkens wanneer het Nederlands beurt was om een wedstrijd te spelen. Ik dacht dat het kwam omdat het 'bij ons' was, enthousiasme in overdrive, zeg maar, maar volgens mij broer ging het al een paar jaar zo... De jaren erna werd het alleen nog maar erger... Tot de verkleedpartijen kwamen Als Je Thuis Keek... WTF?!

Gisteravond fietste ik naar de stad, omdat ik een film wilde zien in het Filmhuis (afdeling Moeilijke Films in de plaatselijke Bios). Onderweg zag ik de mensen die De Wedstrijd op het grote scherm die in de Oude Markt stond gingen bekijken, met zijn allen ('gezellig!!'), allemaal uitgedost in carnavalsspullen, maar dan alleen de oranje dingen, en ik had het erg met ze te doen... Wat als Duitsland nou gewoon - niet ondenkbaar - wint, hoe beteuterd zullen ze dan zijn? Hoe ontgoocheld, en hoe snel wordt het Team der Teams dit keer verloochend, van de Domtoren gejaagd, wordt de bondscoach bestempeld als een loser die 'ons' heeft beroofd van een bijna vanzelfsprekende zegen...?

Nou ja, het resultaat is bekend, de oranje tompoezen kunnen de kliko in, de vlaggetjes en de t-shirts in de schuur, in de doos EK/WK, de desillusie heel even gevoeld, maar al snel zal het volgende toernooi opdoemen en begint het allemaal weer van voor af aan... 

Film, bekeken in een bijna lege bioscoopzaal, was trouwens prachtig,  het onderwerp {in begin twintigste eeuws Dublin leeft man leven, is eigenlijk een vrouw maar voelt zich niet zo en weet dat als hij/zij als vrouw zou leven armoede en vreselijks tegemoet zou gaan, en leert andere man/vrouw kennen die een veel opener en vrolijker leven leeft en stort zich in liefdescrisis} op een heel gevoelige manier behandeld, en - hoewel op sommige vlakken een beetje te safe en wel erg bleekjes, voelde het voor mij heel fijn om in een film te zitten waarvan het onderwerp mij snapte, eindelijk... Hat off for Glenn Close & Janet McTeer (die mij - als mannelijke schilder - net zo greep als de heerlijke Aaron Johnson... Ho-hum...). Weer plenty of food for thought... 

soulmate

Als ik de tv-gids koop ga ik altijd even op zoek naar films of series waarvan ik hoop dat ze eindelijk eens op tv komen. Er zijn er een paar die hoog op mijn lijstje staan, en 500 days of summer was er zo eentje. Een paar keer gemist omdat ie net op een verkeerde tijd kwam of ik er niet was, of er gewoon overheen gekeken had. (of, zoals deze keer, omdat ie op een commerciële zender stond gepland en ik van mezelf weet dat ik heel slecht tegen de reclameblokken kan die om de haverklap de spell breken waarin ik graag zit tijdens een plezierige film).

Er zijn films die me zo meevoeren in hun verhaal, waarbij ik zo voel dat ik precies begrijp wat er wordt verteld, alsof het alleen maar voor mij bedoeld is... Die films moet ik dan ook niet zien in gezelschap van bijvoorbeeld meneer G, omdat die dat totaal niet heeft, die laat zich nooit meevoeren, door wat dan ook, die is zo nuchter... Nee, dat soort films moet ik in mijn uppie zien, of samen met nog een meesleper, en zo zat ik eerst alleen en daarna met Ots naar het heerlijk romantische verhaal te kijken en ik voelde het verdriet en de hoop en de totale misère van de hoofdrolspeler, ook al wist ik dat het verhaal zo ver stond van mijn leven, van waar ik nu ben... Van waar ik nu wil zijn...

Hoewel...

Plotseling, terwijl hoofdrolspeler stond te melken over soulmates en elkaar begrijpen zonder woorden en everyhing's just right, had ik zo'n POING moment, zo'n kwartje wat ineens viel - al twintig jaar geloof ik iemand anders zijn opvatting hierover ('soulmates bestaan niet en everything can't be just right...'), en ik ben zover verdwaald geraakt van hoe ik hierin sta. Hoe ik me voel in dit soort dingen. Dat ik mezelf al twintig jaar vertel dat ik niet zo suf en romantisch moet zijn, eens volwassen moet worden...

En ik weet ook wel dat romantische films het Ware Leven niet reflecteren, dat enige mate van nuchterheid echt wel goed is, maar toch... Ik weet het niet...

korte ontmoeting

Al heel lang stond de film op mijn lijstje Ooit Nog Eens Willen Zien, en gisteren werd hij dan toch eens in de bios - op een echt doek - gedraaid.
Brief Encounter
Meneer G had m al een paar keer gezien (vaste prik met Kerst, in UK, toen hij jong was) en ik werd gegrepen door wat hij had uitgelegd er over, over de diepe, prachtige, Britse triestheid die tegelijkertijd zo ontzettend herkenbaar was als onontkoombaar, voor de tijd waarin het speelde... Het idee was simpel: man en vrouw leren elkaar kennen in de restauratie van een station, waar ze elke week de trein nemen naar een andere stad, en er ontstaat een soort van vriendschap, eerst, en deze mondt uit in een romance, en je ziet de vrouw verworden van een nette huisvrouw die de lol van het leven weer leert zien, aan de hand van haar 'vriend', totdat zij, wanneer hij zijn liefde voor haar bekent, vervalt is een bibberende pot gelei... Ineens is het geen lol meer hebben, maar wordt het menens. Want zij voelt hetzelfde voor hem, en ze is getrouwd met een man die ze gewoon liefheeft, en ze heeft kinderen, en oh god hoe moet dit nu verder...

Prachtig verfilmd, met sterke metaforen als commentaar op de maatschappij waarin het zich afspeelde, nog prachtiger gespeeld door de hoofdrolvertolkers, en niet allen zij:  de omliggende verhaallijn is grappig, en net zo interessant - iedereen heeft plezier, doet wat men wil doen, volgt zijn hart, dan wel lustgevoelens, en onze hoofdpersonen ploeteren met hun situatie, met hun niet verder kunnen, met eigenlijk wel willen maar zo worstelen met onderdrukte verlangens - het mag niet, we hebben nou eenmaal ooit een contract afgesloten met onze wederhelften, en de maatschappij...

En, in tegenstelling tot zo ongeveer elke andere film die hiermee stoeide in die tijd, werd niemand veroordeeld... We waren deelgenoot van Laura's innerlijke strijd, we voelden wat zij voelde, haar wanhoop, haar verdeeldheid... We begrepen haar zo goed...

En zelfs na bijna 70 jaar (ZEVENTIG!!!) is deze film voor mij een pareltje...

toekomstbeelden

grappig genoeg sloot de film die ik gisteren in de bios zag naadloos aan bij mijn stukje van gisteren...
ik zou met een vriendin gaan, maar die kon dus niet, en omdat ik wist dat meneer G er echt geen hol aan zou vinden, trok ik de (voor mij in deze) stoute schoenen aan en bezocht de bios in mijn uppie...

The Future bleek een film (independent gemaakt) die ik alleen met 'goofy' kon bestempelen bij thuiskomst. En hoe leg je in godsnaam goofy uit in het Hollands... Het ging over twee niet erg hip & happening dertigers die lekker door het leven sukkelen, maar dan besluiten om een kat te adopteren. Dat ze hiermee een heleboel meer verantwoordelijkheid krijgen en er jaaaaren aan vastzitten, bezorgt ze in eerste instantie een paniekaanval en de oplossingen/ideeën die ze krijgen om hiermee om te gaan zijn zowel suf als grappig, en heel herkenbaar... Iedereen die na jaren ineens van nul kinderen naar 1 gaat zal dit waarschijnlijk wel herkennen... Mij leek het een heerlijk probleem...

De hoofdpersonen pasten wat mij betrof perfect in het door mij gisteren beschreven Speelse Kinderlijke (maar met een Melancholiek inslag), en dus voelde ik me zowel ongemakkelijk als helemaal thuis... {hoewel het leek alsof de snelheid van praten met een paar meter per uur was verlangzaamd, wat even behoorlijk op mijn zenuwen werkte. Maar ook dat wende...} Het speels Kinderlijke werd afgezet tegen de Grote Verantwoordelijkheid en het botste als een tierelier...

Misschien moeten Speelse Kinderlijke types met een Melancholieke inslag wel helemaal niet zoveel verantwoordelijkheid nemen, omdat er dan teveel moet worden veranderd aan hun natuurlijke aard... Als ik het fout zie gaan bij mensen om me heen, is het meestal daarom... Er zal op deze aardbol toch wel een andere bedoeling voor Ons zijn, neem ik aan?

Mijn oefening in Zelfstandiger Zijn was in elk geval geslaagd - ik heb heerlijk gelachen, gezellig gebabbeld, en ik ben zelfs {bijna} versierd door een ook-in-zijn-eentje-zijnde-bezoeker.... Dit biedt perspectief voor de toekomst...

10 films

vandaag 10 films die hoog op mijn lijstje staan...
in willekeuringe volgorde (ik doe niet graag aan 'op nummer 3 staat...')

1. Control - vooral voor de muziek, maar zeer zeker ook om de prachtige vormgeving die - vooral - in de bios erg tot zijn recht komt... Vreemd genoeg leerde ik via deze film the Killers kennen...
2. Chocolat - eindelijk een film met Juliette Bonoche waarin ik haar niet van een rots af wil kijken... En Johnny Depp doet mee, en er komen bergen chocola voorbij, en de sfeer is gezellig, en...
3. Hitchhikers guide to the galaxy - gewoon een lekker melige sf-film met een melige depressieve android (met de stem van Alan Rickman!!!) en een leuke Martin Freedman in de hoofdrol... En als bonus: de stem van Stephen Fry als voice over.... Waaaahhh!!!
4. Amelie - nuf said..
5. Into the wild - hoewel ik er voorlopig even niet naar kan kijken.... zo prachtig en indrukwekkend...
6. Annie Hall - heerlijke film...
7. Finding Nemo - blijft leuk, en fleurt mij elke keer weer op... Take care, dude...
8. Billy Elliot - prachtig verteld verhaal over jochie die opgroeit in een macho omgeving ergens in noord Engeland, waar ze het echt zwaar hebben, en hij besluit in plaats van te gaan boksen (zoals dat normaal is) te gaan dansen... Foute boel als pa er achter komt... Alweer: fantastische muziek... T rex!!!!
9. Nowhere Boy - also: nuf said...

10. About a boy - zo Brits als ze komen, en Hugh Grant nou niet eens onuitstaanbaar kakkerig (Jort Kelder kan er nog wat van leren...) maar gewoon onuitstaanbaar etterig en egocentrisch... Ik vond de moeder wel grappig en herkenbaar..

. 

niet laten gaan...

Soms maken films best wel een indruk, meer dan je kon verwachten, meer dan evenredig is aan de 'exposure' die de film tot dan toe heeft gekregen (maar dat zegt meer over het gewicht wat we geven aan 'hype'...), of meer: meer dan je zou bedenken, naar aanleiding ervan....

Mijn vriendin M en ik gingen donderdagavond naar Never let me go, waar we een liefdesverhaal verwachtten zonder veel poespas, en we kwamen er allebei anders uit dan van te voren, op een andere manier totaal onder de indruk... Het verhaal (naar een boek van Kazuo Ishiguro) {hier in kort} was voor haar vooral een gemene zet, een verschrikkelijk idee, dat je je zou moeten schikken naar wat Het Leven voor jou in petto heeft.  Voor haar een gruwelijk idee... Terwijl ik voelde dat het een soort machtig accepteren was, accepteren van je lot; je kan het toch niet veranderen, je kan maar beter genieten van wat je voorgeschoteld krijgt...

Misschien is dat wel de grootste verschil tussen mensen als M, die strijdvaardig in het leven staan, die rebelleren tegen wat ze voor hun neus zien en er niet blij mee zijn, die hun stem laten horen, en mensen zoals ik, die met een soort van fatalisme, een laf soort rust hun leven proberen te leven. Niet roepend, niet strijdend, maar zich schikkend, omdat het anders teveel onrust geeft...

Maar is het wel laf? Is het wel ontsnappen, of je niet angstig laten horen? Ik dacht er de volgende dag veel aan, ook omdat ik nu wist dat het verhaal Japans is, een cultuur waarin accepteren en je schikken veel normaler is dan hier in het westen, waar je toch vooral wordt bewonderd om je geroep en je dwarsheid... Ineens begon ik waardering te krijgen voor mijn aard, voor mijn rustige, niet echt rebelse ik, die eigenlijk een rustig even wil, en niet dwars for the hell of it... Voor het niet erg vinden om dienstbaar te zijn, om niet-super-assertief in het leven te staan... Dat dat oke is... en niet laf...

Niet iedereen kan altijd een rebel zijn, en niet iedereen kan altijd plooibaar zijn...
Zolang je je eigen gevoelens en passies maar niet uit het oog verliest...

apart from all that was de film adembenemend prachtig en afgrijselijk ontroerend...

rebecca

gelukkig voor mij zijn veel van de boeken die op mijn 'leeslijstje' staan verfilmd.
Zo ook Rebecca, van Daphne DuMaurier.
Al lang bekend met de reputatie ervan in Engeland, en vooral sinds we in de buurt zijn geweest van waar Mw. DuMaurier lange tijd heeft gewoond, in Cornwall, nam ik mij steeds voor om dan eindelijk eens te gaan lezen... Maar het kwam er maar niet van...

'vannacht droomde ik weer dat ik naar Manderley ging...'

Tot we de film tegenkwamen, de Hitchcock-versie uit 1940, (met Laurence Olivier!!!) en gisteravond onze filmavond werd, de kids naar boven gestuurd en meneer G gestrekt op de bank en ik op mijn schommel-luie-stoel, en we eindelijk in volle glorie het verhaal tot ons konden laten komen... Behoorlijk gelijk aan de roman, en behoorlijk indrukwekkend, al was het in zwart-wit en werkte de truttige manier van spreken soms vreselijk op de lachspieren... Maar het werkte wel - de creepy Mrs. Danvers, het bijna spookachtige (alsook prachtige) huis Manderley, de geest van de vorige mevrouw des huizes, Rebecca, die maar blijft achtervolgen... Tot het einde toe spannend...

Mrs. Danvers en haar slinkse plannen...

bijwerken

twee posts in een...

1.

Gisteren de laatste Harry Potter gezien en ben nog helemaal ondersteboven. Mooi, triest, indrukwekkend, en de laatste keer... Geen 3x3 meter grote hoofden meer van Dan Radcliffe en Tom Felton (in mijn beleving heeft hij de persoon van Draco Malfoy iets van gevoel gegeven, heel langzaam aan. Ik ben me ervan bewust dat dat niet de bedoeling was - Draco was een misselijk stuk vreten waar we allemaal een hekel aan moesten hebben. Maar ik zag twijfel, en die twijfel maakte hem een mooier karakter met meer diepte dan kennelijk was bedoeld) en Alan Rickman (Snape), niet meer de de prachtige landschappen en gebouwen (geen moderne technologie te vinden daar...) en de vele verwijzingen naar bijna boeddhistische elementen, de spirituele ideeën die Rowling in haar boeken had gestopt: liefde, vertrouwen, geloven in jezelf en je gevoel, luisteren naar je hart, durven kijken naar je donkere kanten, en voor mij de mooiste zin die Dumbledore uitsprak gisteren: 'natuurlijk is dit (wat er zich op dat moment afspeelt) allemaal in je hoofd, Harry, maar dat betekent niet dat het niet waar kan zijn...'

De jongens en ik hebben ze nu dus allemaal samen gezien.

Een deel van hun jeugd is hiermee afgesloten.

Zo voelt het tenminste...

Mooi...

2.

lijstje

9 dingen die ik nog moest doen voor ik 42 ben....

of het einde van het jaar...

het is dus zover, nummer 42 is bereikt

en welke van die negen dingen kan ik doorstrepen?

- Harry Potter 7/deel 2 zien

zie stukje hierboven

- een reis boeken voor mezelf alleen

{wordt aan gewerkt}

- zien of er een fatsoenlijke digitale spiegelreflex camera te vinden is

voor minder dan 400 euro

{gevonden en in gebruik as we speak...}

- thuis - onder eigen discipline - weer eens een schilderij maken

- naar Antwerpen gaan

- Pride & Prejudice zoals die met Colin Firth ooit was ergens zien te vinden op dvd...

{eh, wel gevonden, maar nog niet aangeschaft...}

- citroen-cheesecake maken....

- een boek uitlezen...

{was niet het genoemde boek, maar wel deze

en daar was ik heel erg blij mee...}

- beginnen met mijn volgende 'boek'...

zelfgeschreven dus. Begin is gemaakt, de eerste witte bladzijde is aangebroken en de ideeën beginnen zachtjes aan te borrelen...

spannend..

***

voor meer lijstjes, zie bij dertig dingen onder mijn blog-hoofd

paas blues

zal nu wel as een ouwe zeikerd klinken, maar ik vond deze zomer midden in de lente

helemaal nix...

heb een langere aanloopperiode nodig, rustig van de winter overgaan naar de warmere tijden.

hoewel ik die warmte ook niet erg goed kan hebben...

graad of 22 is prima.

maar nee - we hebben nu een tropische lente

en de paaseitjes smelten waar je bijstaat

nou ja, met een redelijk gezellige paaslunch en Mary Poppins op de bbc kwam het dan toch wel goed vandaag...

let's go fly a kite...

fijne paasdagen allemaal!!!

- foto van hier -

flop

van de lijst met films die ik deze maand zou gaan zien, heb ik er maar een gehaald... En die vond ik niet eens leuk... En omdat ik hem zag op de vooravond van mijn blinde darm debacle blijft hij voorlopig behoorlijk geassocieerd met die best wel onaangename paar dagen...

Black Swan, was de film in kwestie. Nogal een tegenvaller, na alles wat ik erover had gelezen. Helemaal voor naar Breda gereisd, de carnavalsperikelen die in het Chasse theater die avond aan de gang waren nog moeten ondergaan in de achtergrond, en dan een film bekijken die ik behoorlijk onplezierig vond. Nou hoef ik natuurlijk niet alleen maar plezierige films te kijken - het leven is ook niet altijd een brok jolijt - maar ik geloof niet dat deze film met een hooggevoelig publiek in het achterhoofd was gemaakt... En ik ga naar films in de hoop er of ontroerd door te worden, of wijzer van of gewoon blij.

Lief kwam met de theorie dat ik niet met mijn eigen donkere kant (waar het verhaal vooral over ging) geconfronteerd wilde worden, maar ik geloof niet dat ik daar moeite mee had. Ik bedoel: ik weet best dat ik - op mijn manier - control freak neigingen heb, en dat ik jaloers kan zijn, en dat er een behoorlijke feeks schuilgaat onder mijn beheerste rustige uiterlijk.

Nou ja. Een flop dan maar. Hopelijk is de volgende film die ik ga zien wel de moeite waard...

fillums

Jazeker, het kan niet op: twee posts vandaag!!

Nu eindelijk al die oscar onzin voorbij is, ga ik - dankzij een wel heel interessant aanbod van ons filmhuis deze maand plus wat er gewoon zomaar al draait in breda - een heleboel films op mijn lijstje van maart zetten.

Deze week ga ik naar Mao's Last dancer, over een balletdanser uit China die naar America mag en daar blijft hangen (zoals u hier kan lezen). Zwaar drama, zo lijkt het in de trailer, maar ook veel ballet en een heel mooie jongen in de hoofdrol...

Daarna wil ik The kids are all right heel graag zien. Annette Bening is een van mijn fave actrices, het hele idee lijkt me grappig, en het is eens fijn een niet doorsnee gezin aan het werk te zien - wordt daar zo moe van, al die normale gezinnen...

Als er tijd is wil ik Black Swan ook wel eens zien. Meer ballet, en een jongedame (Natalie Portman) die langzaam wegzakt in een diepe, donkere kant van zichzelf en daarmee de woede van haar moeder op haar hals haalt. Lijkt me een erg mooi verhaal...

Om er eentje in te gooien die niet diep, moeilijk, dramatisch, controversieel en errug is: You will meet a tall dark stranger van Woody Allen.. Gewoon, omdat die leuk is...

En als ik dan nog geld over heb voor een bioscoopkaartje, zou ik deze heel graag zien - Norwegian Wood. Een Japanse film. Over liefde en verlies, over loslaten en overgave...

Dus. Genoeg te zien deze maand.

Iemand zin om mee naar Breda te gaan?

computer animatie

Ja hoor.

Een film over een website...

Die gaat leuk worden...

Was mijn eerste reactie op The Social Network. Een film over een on-sociale, wereldvreemde, door computer-technologie geobsedeerde nerd, daar ga je echt geld aan uitgeven.

Nou, ik ben blij dat ik het wel heb gedaan, want de film was fantastisch...

Geen documentaire over het ontstaan van Facebook, daarvoor is er teveel aan gesleuteld om alles wat sappiger en gladder te maken, maar gewoon het idee dat er een joch het voor elkaar heeft gekregen om zoiets als Facebook de wereld in te sturen, en dat je dan inderdaad wel eens wat vrienden verliest, omdat je door je geobsedeerdheid met je 'project' een beetje nogal focus verliest op de mensen om je heen, daar kan ik me heel veel bij voorstellen. Mark Zuckerberg zal in het echt niet de arrogante kwal zijn die ons is voorgehouden, maar je bent geloof ik al snel een egocentrische etter als je in je eigen kunnen gelooft en je jezelf daar in verliest.

En dat Justin Timberlake er in meedoet, nou ja... Elk voordeel heb z'n nadeel, toch?

Deze recensie in het Parool verwoordt het wel uitstekend...

net als in de film...

Twee films dit weekend die wel wat in me losmaakten.

Eentje (beetje illegaal) op dvd en eentje gisteren in Breda in de arthouse bios (die maf genoeg is gesitueerd boven een casino...).

De eerste - Motherhood - was er eentje die aangeraden werd door een collega van meneer G. Een jonge gast nog, wiens vriendin begint te neigen naar baby's en hij vroeg of het inderdaad zo was als in de film. Nee, het is niet zoals in de film (tenzij je in New York woont en omringd wordt door stresskippen die overal een menig over hebben), maar het komt wel dicht bij. Als je een vrouw van eind dertig bent die heel andere aspiraties had voordat de kinderen kwamen en je leven hebt zien verworden tot een brei van spuug, luiers, woede-uitbarstingen (van zowel kind als moeder) en moeheid en daar weinig waardering uit haalt. Als je iemand bent die haar tijd graag anders in zou willen delen, of gewend is haar hersens voor heel andere dingen te gebruiken...

Toen Pops naar de kleuterklas ging, werd het me heel langzaam duidelijk -omdat ik niet meer 27/7 in de kleintjes zat - dat je als moeder in een soort van bel zit. Een heel fijne bel, daar niet van, en als je er in zit is het ook wel heel prettig en duidelijk en o.k., maar eenmaal uit die bel zag ik dat ik een heel ander mens was geworden. Een Moeder...

En het rare is - ik voel me eigenlijk helemaal geen moeder... Ik ben het wel, en ik vind mijn kinderen heel erg prachtig en intrigerend en heerlijke mensen, maar ik kan mezelf niet identificeren als zijnde Moeder...

En daarom is het soms wel grappig als ik nieuwe mensen leer kennen en niet vertel dat ik kinderen heb (laat staan 4), hoe er dan een beeld van je wordt gemaakt, en hoe dat beeld zichtbaar wordt vervormd als de kinderen ter sprake komen. Hoe hun eigen 'dingetjes' duidelijk worden - mannen met een moeder-complex, mannen die moeders niet sexy vinden, vrouwen die er nog net niet agressief van worden, vrouwen die in blijdschap een mede-moeder ontcijferen... De wereld lijkt te zijn verdeeld in Moeders en Niet-moeders...

Maar Uma Thurman en Minni Driver waren behoorlijk oke, en dankzij de vrouwelijke director waren de mannelijke rollen nogal een-dimensionaal, en het zag er best heel tof uit allemaal...

en gisteravond bezochten we - spur of the moment - Les Petit Mouchoirs, een Franse film over een stel vrienden die hun vriendschappen op de proef ziet worden gesteld nadat een van hen een zwaar ongeluk heeft gekregen. Mooie film, mooie beelden, mooie franse heren en dames, en ik ben er nog niet helemaal uit wat ik er van vond. Dacht wel dat het thema 'jezelf mooier/anders/beter voordoen dan je bent', en de behoorlijke zelfingenomenheid van het ploegje (vriend ligt zwaargewond en eenzaam in een Parijs ziekenhuis terwijl ze aan de zuidkust vrolijk hun vakantie vieren) op een interessante manier werd bekeken. En van de beelden van de zee waar ze vakantie houden werd ik nostalgisch naar onze vakanties aan de kust van Cornwall, ooit, heel lang geleden... Glazen wijn tussen de schelpen, lange discussies op de veranda...

Er wordt alleen wel heel veel Frans gesproken (oui, je sais...).

Aanraders wel, allebei...

- woody -

Voordat ik mijn lief leerde kennen, was ik een eenzame fan van Woody Allen. Vond zijn films fantastisch in hun absurde humor, existentiële levensangstvragen en grappige visuele vondsten. De man blonk ook uit in (gedurfd in mijn familie) sexuele kwesties (hij had een hoop zeer herkenbare repressies!!), wat een film als Everything you always wanted to know about sex (but were afraid to ask) maakte tot een feest van herkenning en durf, voor een lief katholiek meisje als ik... (zouden er meer parallels zijn tussen intellectuele gasten als Allen en lieve katholieke meisjes? Eens gaan onderzoeken...),. Dit des te meer toen ik deze film op tv zag, een jaar of twintig terug, en er juist een vergadering aan de gang was bij ons thuis van de EHBO, waar mijn moeder toen van alles bij deed. Onze huisarts zat er ook bij, een jonge kerel nog, begin dertig, en die had na een half uur meer zin in de film dan de vergadering, en ik bleek ineens niet meer alleen in mijn liefde voor Woody Allen...

Voor velen is hij een irritante, zelfingenomen, navelstarende kletsmajoor die eens moet leren zijn mond dicht te houden en wat minder vaak naar zijn psycho-analist moet gaan, en soms komt zijn psycho-babbel ook mijn oren uit ('leef eens gewoon en praat er niet steeds zo over...'), maar op zijn manier weet hij altijd wel zijn vinger te leggen op waar het bij veel ouder/kind relaties (want daar komt hij toch altijd wel op uit) verkeerd is gegaan, of heeft hij een prachtige uiteenzetting over een huidige liefdesrelatie waarvan ik of van de bank rol van het lachen, of merk dat ik er door geraakt wordt vanwege de doeltreffendheid ervan... En misschien zijn die lui die hem een eikel vinden wel gewoon niet blij met wat hij terug reflecteert...

Die liefde voor Woody Allen films bleek een aspect te zijn in mijn intellectuele kant waar mijn omgeving heel erg weinig mee kon. Het riep bij mijn moeder bijvoorbeeld van alles aan weerzin op (nu begrijpelijk, toen moest er vooral tegen gerebelleerd worden) en dat ik uren in mijn kamer zat te lezen, in plaats van met mijn vriendinnen rondhangen, kon er bij haar niet in. Bij mijn 'vriendinnen' ook niet trouwens - die begrepen net zo weinig van mij. Ik genoot van de boeken die ik las, verdween in de films die ik zag, droomde van de werelden waarnaar ik kon vluchten als ik eenmaal oud genoeg was en vrijheid genoot. Weg uit het benauwende, vreselijke dorp waar ik opgroeide. Op naar een eigen leven met een eigen moraal en eigen regels.

Gisteravond keken we samen naar Annie Hall, een van mijn favorieten van hem, naast Sleeper, Manhattan en vast nog een paar die ik nu even niet kan bedenken... De films representeren een wereld die veel herkenbaarder is voor me dan de omgeving waarin ik opgroeide, me vriendelijker voorkwam, open leek te staan voor de vreemdsoortige manier van leven die mij voor ogen stond. Waar ik nu dus alweer verre van leef, maar dat is voorlopig oké. Het komt wel weer... Vanavond kijken we deel twee, als mijn lief dan ten minste zijn ogen wel kan openhouden...

- crisis identiteit -

Zag de nieuwe vara gids in de schappen staan en las het thema van deze week: gay gids...
Fijn, dacht ik. Zullen wel leuke films geprogrammeerd staan dan. Of in elk geval interessante artikels. En ik werd niet teleurgesteld, bij thuiskomst met een kop thee bladerend door de inhoud. Brokeback Mountain stond weer op de lijst, voor het weekend na het komende, en ook A Beautiful Thing, die ik al een tijdlang wil zien, maar steeds mis. En vele artikels die de gay issue aansnijden. Prettig altijd weer.

Maar waarom vindt ik dat dan prettig?! Waarom lees ik steeds daarover, zoek ik films die daarover gaan? Waarom zoek ik niet gewoon in de Libelle naar recepten of pluis ik de Flair uit voor trendy tips? Waarom zijn mijn (weinige) vrouwelijke helden bijna allemaal sterke, eigenzinnige vrouwen, pot of 'allebei' (Ellen Degeneres, Martina Navratilova, Melissa Etheridge, Virginia Woolf, een kennis van mijn moeder), en identificeer ik me met Morrissey, Sebastian uit Brideshead en andere jongens?! Waarom weet ik niet gewoon 'wat' ik ben, heb ik mijn identiteit in die richting al vanaf mijn vijftiende helder, zoals dat normaal schijnt te zijn?! Of toch tenminste hoort, zoals in de Libelle staat...

Vragen die bij mij al vijfentwintig jaar op het program staan. Vragen waar mijn tiener-kinderen niet mee lijken te zitten, of waar ik dan nog niet over te horen heb gekregen. Vragen die ik een hele tijd in de vriezer heb kunnen plaatsen (want andere dingen die belangrijk waren) maar die - na eerst ooit een puberteit vol twijfels en onduidelijkheid te hebben overleefd - weer vrolijk komen bovendrijven... In een land waar dit eigenlijk geen issue meer hoeft te zijn, waar het dat in mijn hoofd nog steeds wel is... 'Zo' zijn is nog steeds iets waar je je voor moet schamen, in mijn wereld, of waar je problemen mee krijgt, vooral als je allebei bent, niet duidelijk het een of het ander...

Nou ja. Go with the flow maar weer, de tijd zal wel duidelijkheid brengen... Morgen is mijn eerste dag als werkneemster (voor het eerst in jaaaaaren!) en daar kijk ik erg naar uit...

een stukkie inspirerende muziek:

* Make your own kind of music - mama's and papa's

- risico -

Werd wakker in een vreemd land...
Had gisteren nog hoop dat de opiniepeilers van Holland het steevast fout hadden, maar degene die het fout had was ik. Helaas.

Van fijnere dingen dan maar...

Gisteravond draaide in de filmclub van de stad de film Looking for Eric. Een film van Ken Loach die bekend staat om zijn sociale betrokkenheid, die films maakt die de onderkant van de Engelse samenleving blootlegt, toont hoe moeilijk het is daar, hoe makkelijk wij allemaal praten hebben met onze luxe en genoeg... Normaal heb ik niet zoveel zin in 'gritty realism' maar het scheen dat Eric Cantona mee zou doen, en daar kan ik best wel lang naar kijken, zowel op het voetbalveld als daarbuiten. Ots mocht ook mee, omdat hij wilde leren over een stukje Manchester United geschiedenis. En we waren bepaald niet teleurgesteld. Er zaten een stel Engelsen in de zaal die ook de grappen begrepen en snapten waarnaar gerefereerd werd (meestal lastig met Britse films) waardoor er regelmatig een lachsalvo klonk door de zaal (waar ook deze keer weinig mensen zaten). Er zat genoeg spanning in om het geloofwaardig te laten zijn, maar niet in de zin dat je depressief de bioscoop uitloopt. Hoop, was de boodschap. Zoals Eric zegt: er is altijd een mogelijkheid; als het de eerste keer niet lukt, moet je een andere proberen... En risico's nemen. Want zonder risico's heb je een leven zonder mogelijkheden...

Allez - Cantona heeft gesproken...

- heldendaad -

Ots zei iets over het feit dat 'ie de trainer van Man United, Sir Alex 'de föhn' Ferguson wel een cool type vond. Vanmorgen aan het ontbijt was dat, toen we het weer eens over voetbal hadden. Is hij je held, vroegen we. Ja, zei Ots, dat was hij wel. En dus kwam de volgende discussie op gang: wat maakt dat iemand je held word? Is het omdat ze iets heel speciaals kunnen? Omdat ze fantastisch zijn? Of omdat ze dat terug spiegelen naar je wat jij graag in jezelf zou willen kunnen maar niet kan? Want mensen waar je een hekel aan hebt spiegelen altijd datgene terug wat je bij jezelf (nog) niet wil zien, dus zouden helden datgene laten zien wat graag zou willen maar (nog) niet kan. Of misschien wel nooit kan bereiken bij jezelf en het dus kan blijven adoreren in een ander...

Ots zijn andere helden zijn Christiano Ronaldo (super zelfverzekerd) en Wayne Rooney (eh...). Lief zijn held is de zeer relaxte yoga-leraar van mijn zwangerschapsyoga, ooit. Max zijn held was Kurt Cobain, maar is nu Johnny Marr, de kleintjes hebben nog geen helden, behalve papa en mama, en mijn helden hebben allemaal zo ongeveer hetzelfde gemeen... John Lennon, Morrissey, Eddy Izzard, Ramses Shaffy, Rufus Wainwright, Michael Stipe van R.E.M., mijn lief - het zijn allemaal non-pleasers, eigenzinnige types die precies doen waarvoor ze voelen dat ze op de wereld waren gezet en het sch&*t hebben aan wat hun omgeving er nou van denkt... Films als Into the wild, Billy Elliot, Amelie, Maurice, One flew over the cuckoo's nest - allemaal gaan ze over mensen die eigen keuzes hebben moeten maken om hun ware ik naar buiten te laten komen, allemaal hebben ze het er nogal moeilijk mee gehad, allemaal bleken ze uiteindelijk gelukkiger, al zag de buitenwereld (meestal hun nabije familie) het met lede ogen aan en begrepen ze er geen hol van... Al ging het in het geval van die Cuckoo's nest niet helemaal goed, maar toch - Jack Nickolson's karakter in de film was precies weer zo'n eigenzinnige gast die hoog op mijn heldenlijstje staat...

Dus betekent het ook dat je helden veranderen in de loop der tijden. Tenminste - dat zou een gezonde gang van zaken moeten zijn, want als je dingen blijft leren in je leven, leer je ook misschien wel die dingen die je in je helden zo bewondert. Ik was ooit fan van Sting. Nu ben ik waarschijnlijk net zo cool en mellow als hij is (Waaaahahahaha!!!).

- eddie izzard -