schuld eisers

Redelijk vaak krijg ik een boze blik naar me gericht als ik de link probeer te leggen tussen ziektes en de geestelijke instelling/emotionele gesteldheid van de zieke...
Begrijpelijk wel, aan een kant, omdat de link liever niet wordt gelegd, vanwege verantwoordelijkheid die dan op eigen schouders komt te liggen, het gebrek aan medelijden wat normaal gekregen wordt (en toegegeven: best wel lekker is soms) en de niet altijd even makkelijk uit te leggen connectie tussen de ziekte en de zieke... Maar die is er wel, en als men wil gaan graven, wil gaan luisteren naar de innerlijke stem die op verschillende manieren probeert de aandacht te trekken, komen er vaak opmerkelijke zaken naar boven. Zaken die normaal liever het daglicht niet zien.

Blijven er twee dingen die moeilijk liggen:
* 'dan is het dus mijn schuld...'
en
* 'en kinderen dan? die hebben toch al niet een leven lang aan gemiste/genegeerde signalen?'

Die zijn allebei lastig... De eerste ietsje minder - schuld is iets wat je zou kunnen voelen voor iets wat je met opzet hebt gedaan, en hoe wij in elkaar steken is veel, maar opzettelijk gedaan bijna nooit... Schuld is een aangepraat ding, wat nergens toe dient, behalve een ander misschien beter te laten voelen, of jezelf op de borst kunnen kloppen door het voelen van zoeveel wroeging {en de goedkeuring die je dan kan krijgen}, maar verder slaat het nergens op... Lozen dus...

Dan de kinderen... Tja... Had ooit een discussie ergens op een forum, over exceem en autisme en astma, en om mijn aangedragen psychosomatische inslag onderuit te halen, werd gevraagd: en hoe zit dat dan bij kinderen? Die hebben toch geen schuld aan hoe ze zijn? Nee, probeerde ik dan voorzichtig, wetende hoe gevoelig dit soort dingen liggen, maar ze pikken wel onnoemelijk veel dingen op van hun omgeving {lees: ouders}... 'Dus is het de schuld van de ouders...?' Nee, het is niemands schuld, het is een patroon wat waarschijnlijk al generaties lang wordt overgedragen van ouder op kind, daar heeft niemand schuld aan... Maar het kan wel een keer doorbroken worden, als men er sterk genoeg voor is... Er klaar voor is, verder wil...

Maar dan moeten we wel van dat idee af dat men ergens schuld aan heeft...
Het is niet mijn schuld dat ik op sommige momenten in het opvoeden van mijn kinderen de draad kwijt was/ben, oververmoeid, totaal onkundig... Maar ik neem ook de verantwoordelijkheid op me - samen met hun vader - voor hun welzijn, en schuif het niet af op een ander, liever niet, al weet ik ook dat ik niet alles aankan... Maar kinderen zijn sterk, en hebben fases waar ze doorheen moeten, en willen vooral en boven alles liefde voelen van ons... Voelen dat ze er mogen zijn... Gewoon, omdat ze onze kids zijn, niet omdat ze een kunstje doen om onze goedkeuring te krijgen...

Maar het blijft een heel erg lastige om te doorbreken, als ik langs alle kanten te horen krijg dat ik niet sterk hoef te zijn, dat ik de zorg af kan schuiven op een ander, dat ik ergens een stempel kan halen voor mijn wat minder makkelijke kind, en wordt met lede ogen bekeken als ik daar nee tegen zeg, als ik meen het zelf te kunnen...

En nog steeds weet ik niet of ik het goed doe, of onze kinderen straks hun plekje kunnen vinden in de maatschappij, gelukkig zullen worden, de last van hun eigen verantwoording aan gaan kunnen...
Intussen moet ik vertrouwen op mijn innerijke gids...

volvo

Lange tijd voelde het alsof mijn leven zich afspeelde in een onbestuurbaar botsautootje van de kermis...
ik had geen, of heel weinig, controle over mijn wagentje, had de knallen en botsingen maar te nemen zoals ze kwamen en dat voelde soms wel fijn - go with the flow - maar vaak ook verschrikkelijk... Het moeten omgaan met al dat gebots en getrek en gedoe vergde veel van mijn energie. Veel te veel...

Tegenwoordig, na jaren van naar binnen kijken en leren zien waar de knelpunten zaten en hoe ik mijn grenzen moest leren herkennen, voelt het alsof ik in een Volvo rijdt, een heel mooie, met betrouwbare technische snufjes, en een krachtige, stevige buitenkant, en IK heb de controle over de versnelling, en mijn voet zit net zo dicht bij de rem als het gaspedaal... Want IK heb de leiding over dit ding, en hoewel ik nog steeds de zaken van buitenaf niet onder controle heb, voelt het alsof ik tenminste op de rem kan gaan staan, of gas kan geven wanneer het mij uitkomt, en dat voelt zoveel rustiger, zoveel fijner...

Soms ben ik nog een ongeleid projectiel, laat ik heftige verlangens en passies de overhand nemen, doe ik dingen die niet altijd handig zijn, moet ik weer even op de rem, maar ik weet nu dat ik het kan, dat ik het mag, dat ik niet door iets van buitenaf geleefd wordt, maar door mijzelf, door mijn eigen, veilige, betrouwbare ik...
Ik ben mijn eigen Volvo...

leef!

de enige die mij tegenhoudt om te leven 

is mijzelf...

eet hartgrondig

drink met vrolijkheid

zing zonder schaamte

dans vol overgave

lach vrijelijk

heb vrijmoedig lief

leef, zonder spijt...

routine klus

merk dat het lang duurt voordat ik weer schrijf-zin krijg...
het is er even niet...
en dat vind ik heel jammer...
zou echt niet weten waar ik het over zou moeten hebben...
er gaat veel rond in mijn hoofd, er speelt veel, maar wellicht dat de vakantie parten speelt...
ik zou graag de saaie, voorspelbare routine van een schoolweek weer terughebben...

zag gisteren een stukje nieuws voorbij flitsen op de BBC, dat kinderen die veel routine hebben beter leren...
Dat die beter in hun vel zitten, of zo.. ik kan het even niet terugvinden op hun site, om de details even tot me te nemen, maar ik snapte het wel, op zich. En er schoot ook meteen door me heen: geef ik mijn kinderen wel genoeg struktuur mee? Ik heb er eigenlijk helemaal geen aanleg voor, ben zo blij met scholen en hun 'natuurlijke' struktuur, en dan vooral die van de vrije school... Maar uit mezelf: struikelblok, en een flinke... Doe  ik mijn kids niet afschuwelijk tekort met mijn chaotische natuurlijke aard? Moet ik niet nog veeeel beter mijn best doen om mezelf iets van struktuur aan te leren, mezelf weer in een bocht wurmen die eigenlijk niet bij me past?
En om dan met de woorden van mijn vriendin Mo te spreken: en dan?

Is het nou niet eens tijd dat ik dat soort onderzoeken naast me neer leg, mijn aangeleerde onzekerheid over mijn eigen goede kanten loslaat en me oke voel - zijn kinderen die 'niet goed kunnen leren' echt zoveel slechter af?! Zijn kinderen die vwo halen en haar een hbo kunnen echt gelukkiger dan mijn 'domme' kids die niet volgens de klok leven, die hun gevoel volgen?

iemand zei ooit: regels zijn er voor diegenen die niet op zichzelf durven vertrouwen...

Nou ja...
Nog een stukje bij elkaar bedacht...

brighton, een chaotische engelse kuststad

vol creatieve geesten en plaats voor nieuwe, melige, kleurrijke zaken

toekomstbeelden

grappig genoeg sloot de film die ik gisteren in de bios zag naadloos aan bij mijn stukje van gisteren...
ik zou met een vriendin gaan, maar die kon dus niet, en omdat ik wist dat meneer G er echt geen hol aan zou vinden, trok ik de (voor mij in deze) stoute schoenen aan en bezocht de bios in mijn uppie...

The Future bleek een film (independent gemaakt) die ik alleen met 'goofy' kon bestempelen bij thuiskomst. En hoe leg je in godsnaam goofy uit in het Hollands... Het ging over twee niet erg hip & happening dertigers die lekker door het leven sukkelen, maar dan besluiten om een kat te adopteren. Dat ze hiermee een heleboel meer verantwoordelijkheid krijgen en er jaaaaren aan vastzitten, bezorgt ze in eerste instantie een paniekaanval en de oplossingen/ideeën die ze krijgen om hiermee om te gaan zijn zowel suf als grappig, en heel herkenbaar... Iedereen die na jaren ineens van nul kinderen naar 1 gaat zal dit waarschijnlijk wel herkennen... Mij leek het een heerlijk probleem...

De hoofdpersonen pasten wat mij betrof perfect in het door mij gisteren beschreven Speelse Kinderlijke (maar met een Melancholiek inslag), en dus voelde ik me zowel ongemakkelijk als helemaal thuis... {hoewel het leek alsof de snelheid van praten met een paar meter per uur was verlangzaamd, wat even behoorlijk op mijn zenuwen werkte. Maar ook dat wende...} Het speels Kinderlijke werd afgezet tegen de Grote Verantwoordelijkheid en het botste als een tierelier...

Misschien moeten Speelse Kinderlijke types met een Melancholieke inslag wel helemaal niet zoveel verantwoordelijkheid nemen, omdat er dan teveel moet worden veranderd aan hun natuurlijke aard... Als ik het fout zie gaan bij mensen om me heen, is het meestal daarom... Er zal op deze aardbol toch wel een andere bedoeling voor Ons zijn, neem ik aan?

Mijn oefening in Zelfstandiger Zijn was in elk geval geslaagd - ik heb heerlijk gelachen, gezellig gebabbeld, en ik ben zelfs {bijna} versierd door een ook-in-zijn-eentje-zijnde-bezoeker.... Dit biedt perspectief voor de toekomst...

verstilling

gisteren hoorde ik het staartje van de r.i.p. top 50, op studio brussel.
had de hele aankondiging ervan gemist en wist dus niet dat ze, op deze vrije dag in Belgie, een lijst hadden samengesteld van 50 dooie popmusici die de luisteraars in de weken ervoor mochten doorgeven.
Ik viel binnen op nummer 10, en daar kwam Amy Winehouse voorbij, gevolgd door Michael Jackson, waarna John Lennon zijn dingetje mocht doen, Ian Curtis stond in de top 5...
Natuurlijk stond Kurt Cobain op nummer 1 (staat ie altijd, bij welke lijst van StuBru dan ook), en dat vond ik wel prima.
Voor mij had deze wat hoger gemogen...

Nick Drake - (19 juni 1948 - 25 november 1974) Nick Drake was een Engelse singer-songwriter, die grossierde in sombere, verstilde, herfstige liedjes, gedragen door gitaar, maar vaak mooi ingekleurd met piano, klarinet en saxofoon. Impressionistische, pointillistische muziek. Nick Drake genoot veel bijval bij een kleine schare insiders, maar werd pas na zijn dood werkelijk naar waarde geschat. Talloze singer-songwriters, maar ook rocksterren refereren graag naar Nick Drake als één van hun muzikale helden. Nick Drake zelf bleek even breekbaar als zijn liedjes, en het gebrek aan succes wakkerde zijn depressieve aard verder aan. Nick Drake stierf in 1974 aan een overdosis antidepressiva en werd 26 jaar.

niet laten gaan...

Soms maken films best wel een indruk, meer dan je kon verwachten, meer dan evenredig is aan de 'exposure' die de film tot dan toe heeft gekregen (maar dat zegt meer over het gewicht wat we geven aan 'hype'...), of meer: meer dan je zou bedenken, naar aanleiding ervan....

Mijn vriendin M en ik gingen donderdagavond naar Never let me go, waar we een liefdesverhaal verwachtten zonder veel poespas, en we kwamen er allebei anders uit dan van te voren, op een andere manier totaal onder de indruk... Het verhaal (naar een boek van Kazuo Ishiguro) {hier in kort} was voor haar vooral een gemene zet, een verschrikkelijk idee, dat je je zou moeten schikken naar wat Het Leven voor jou in petto heeft.  Voor haar een gruwelijk idee... Terwijl ik voelde dat het een soort machtig accepteren was, accepteren van je lot; je kan het toch niet veranderen, je kan maar beter genieten van wat je voorgeschoteld krijgt...

Misschien is dat wel de grootste verschil tussen mensen als M, die strijdvaardig in het leven staan, die rebelleren tegen wat ze voor hun neus zien en er niet blij mee zijn, die hun stem laten horen, en mensen zoals ik, die met een soort van fatalisme, een laf soort rust hun leven proberen te leven. Niet roepend, niet strijdend, maar zich schikkend, omdat het anders teveel onrust geeft...

Maar is het wel laf? Is het wel ontsnappen, of je niet angstig laten horen? Ik dacht er de volgende dag veel aan, ook omdat ik nu wist dat het verhaal Japans is, een cultuur waarin accepteren en je schikken veel normaler is dan hier in het westen, waar je toch vooral wordt bewonderd om je geroep en je dwarsheid... Ineens begon ik waardering te krijgen voor mijn aard, voor mijn rustige, niet echt rebelse ik, die eigenlijk een rustig even wil, en niet dwars for the hell of it... Voor het niet erg vinden om dienstbaar te zijn, om niet-super-assertief in het leven te staan... Dat dat oke is... en niet laf...

Niet iedereen kan altijd een rebel zijn, en niet iedereen kan altijd plooibaar zijn...
Zolang je je eigen gevoelens en passies maar niet uit het oog verliest...

apart from all that was de film adembenemend prachtig en afgrijselijk ontroerend...

lage druk

van alle dingen die ik met het loslaat proces en boeddhisme, en leven met mijn wederhelft, tegenkom, is het omgaan met mijn introverte, melancholische, neigend naar depressieve aard, wel de lastigste. Als ik alles kan loslaten {sedona}, als ik alles van binnen kan vinden {boeddhisme} en als het allemaal een keuze is (zoals wederhelft mij doodleuk meldde toen ik het ooit aansneed, twintig jaar terug), dan zou ik toch ook al lang een manier moeten hebben gevonden om me niet zo zwaarmoedig en triest te voelen, als ik niet  in het gezelschap ben van 'irritant' optimistische, of gewoon gezellige, liefdevolle, vrolijke mensen...Want dan gaat het wel, eigenlijk... Ik ben een klassiek voorbeeld van je heil in dingen buiten jezelf zoeken, terwijl ik weet, heel goed weet, dat het allemaal wel binnen in je zit en het zo graag, ZO GRAAG, uit mezelf wil halen als ik alleen ben, en niet uit gezelschap of een potje pillen van de Tuinen (natuurlijk, dat dan weer wel...).

Omdat ik uit een nest kom waar er al jaren mee wordt geploeterd, om het ten eerste te aanvaarden als zijnde wie je bent, diep van binnen en dat dat oke is, en niet zwaar ontkend, was het een verademing in eerste instantie om in East Sussex in een omgeving te zijn waar ik me licht voelde, vrolijk op een bijna dagelijkse basis, en waar ik mensen ontmoette die mij gewoon leuk en grappig vonden, en ik me niet zo heel vaak heel melancholisch voelde, of waar het tenminste niet als zorgwekkend werd beschouwd (Engeland is een land vol weemoedigen, maar daar kunnen ze er heel hard om lachen...). Behalve dan door mijn lief, die vond dat ik ook kon kiezen om niet depressief door het leven te gaan. Vooral omdat er in zijn gezin niet aan 'ziekte' werd gedaan, en al helemaal niet aan 'geestesziekte'. Daar was geen tijd voor, er moest gewerkt worden en niemand wist trouwens hoe je medeleven en genegenheid  moest doen, dus ontkennen was de beste optie...

mooi melancholische filmposter van Manhattan,
film van Woody Allen

En je staat echt versteld hoe goed je jezelf iets kunt aanpraten als het effect lijkt te hebben, vooral het effect waar je al jaren naar op zoek bent: een relatie... een prettige, leuke relatie waarin er werd gelachen en het leven van een lichte, melige kant werd bekeken... Behalve dan als er een zware wolk boven mijn hoofd hing en ik met alle energie die ik had, alle kracht die ik kon vinden, mijn best deed om die naargeestige gevoelens weg te proppen, achter een schermpje waar niemand ze kon zien en ik ze niet kon voelen... {chocola helpt dan ook wel eens, veel chocola...} Het zou me zomaar mijn relatie kunnen kosten...

Maar misschien is het nu dan wel tijd om ze in alle liefde en warmte te ontvangen, al die rottige gevoelens, als die zwaarmoedige emoties, al die zwarte wolkjes die zich om mij heen vormen, om dat ik ze al 42 jaar niet heb willen zien, niet heb willen voelen, niet kon accepteren dat de deel zijn van mij...

Spannend...

boeken bal

samen met Kati van Kati's Krabbels doe ik af en toe een schrijf-challenge (om in de Dertig Dagen Uitdaging te blijven drijven), en voor deze keer had zij de volgende gevonden:

Welk boek heeft jou het meest geïnspireerd en waarom? En waardoor dacht jij op een dag: Dat wil ik ook, schrijven. Dat wil ik ook kunnen bijvoorbeeld. Of heb je een boek waarvan je denkt: Ik wil ook zo graag mensen inspireren, die man of vrouw heeft mij zoveel leesplezier gebracht: Ik zou zo graag willen dat ik dat ook kon én ik wil dat ooit bereiken; Een boek of bundel uitgegeven. En wat hoe denk je dat je dat zou kunnen bereiken?

Er zijn verschillende boeken die mij op verschillende manieren hebben geïnspireerd, wakker geschud of op andere manieren aan het denken gezet.

In geen specifieke volgorde:

* Maurice - E.M. Forster

het boek is een poging van de schrijver om zijn eigen sexuele aard beschreven te krijgen en stond er op dat het een happy end zou krijgen - iets wat in de tijd dat hij het schreef jaren 20 van de vorige eeuw) als verachtelijk werd beschouwd. Het werd pas uitgebracht na zijn dood, in 1971, toen er minder controverse tegen was.

Wat het boek voor mij zo mooi maakt is wat ik herken in de gevoelens van sociale 'afwijking' die de hoofdpersoon, Maurice, ervaart. Hij voelt zich niet horen bij de maatschappij waarin hij opgroeit, mede door de houding die het heeft tegenover personen zoals hij. Hij is een ingetogen, wat introverte jongen die vindt dat hij moet doen wat hoort, om de goedkeuring van zijn moeder en de maatschappij waarin hij deel is te blijven houden. Hier komt verandering in als hij een jongen leert kennen op de universiteit waarvoor hij meer blijkt te gaan voelen dan de vriendschap in het begin. Dat hiermee keuzes blijken te horen, wordt hem langzaamaan duidelijk, en het duurt een tijd voordat hij de moed en kracht heeft om zijn anders-zijn te accepteren, en te kiezen voor een jongen die zowel minder is in stand (in die tijd ondenkbaar) als veel zelfverzekerder dan hij.

In eerste instantie voelde ik een gigantische verwantschap in de hoofdpersoon, zoals hij werd beschreven, zo voelde ik mij zijn. Inderdaad, als jongen... Maar ook zijn innerlijke strijd, zijn geploeter om zichzelf te accepteren, om als niet-extraverte, -zelfverzekerde, -strijdbare persoon je plekje op te eisen in de wereld om je heen...

Zoals met het schrijven over dingen die mij bezighouden...

* boeken van Isla Dewar

een Schotse schrijfster (ken je 'r, Kati?) die een lijstje met boeken op haar naam heeft staan, en die een schrijfstijl heeft waarin ik veel van mijn eigen manieren herken, of meer voelde: zo kan ik het ook...

Het was de eerste keer dat ik voelde: boeken hoeven niet op een Harry Mullish maniertje met spitsvondigheden en intellectuele kronkels en afstandelijke toestanden - misschien heb ik dan toch genoeg vrouwelijkheid in me om mijn verhalen te laten gaan over dingen die in mijn omgeving gebeuren, in mijn belevingswereld... Misschien hoeven boeken niet altijd de hoogste literaire qualiteiten te hebben (en wie beslist dat in vredesnaam?!) en is de vrouwelijke zachtheid zoals Dewar het kan laten voelen in haar boeken ook gewoon oke...

* mijn eigen geschrijf

hangend tussen zelfingenomenheid en een beetje trots zijn, dit... ik hoef het niet perse uitgegeven te zien, maar het lijkt me wel leuk als anderen het kunnen lezen... Ik wil alleen kunnen kiezen wie het leest, en da's niet zo heel handig... Ik wil niet dat literaire lulletjes het in stukken hakken, of dat mensen die mij niet begrijpen er van alles over vinden, maar dat heeft vooral te maken met het feit dat ik nog steeds heel erg onzeker ben over mijn qualiteiten als schrijver...

radio stilte

vroeger, toen ik jong was, bracht ik menig nacht door met mijn radio aan, als de rest van de wereld gedoopt was in de stilte en rust die de nacht brengt. Mijn hoofd was dan echter een grote brei, een bijenkorf aan gedachten en vooral dingen waar ik mij zorgen over maakte. Hoe ik de volgende dag op mijn opleiding mijn opdrachten door moest komen zonder kleerscheuren; dat ik de bus op tijd zou halen; dat de Bom toch maar niet zou vallen; er zou toch iemand op deze aardbol rondlopen die mij wel aantrekkelijk vindt? Dat soort vrolijks. Ik had er niet dagelijks (nachtelijk dan) last van, meestal op zondagnacht, meestal in de winter, maar echt een pijl was er niet op te trekken.

Met het verhuizen naar Engeland en het vinden van een leven wat plezierig bleek, verdwenen ook de nachtelijke angsten, alsof ik er geen tijd meer voor had...

Maar sinds een jaar of 5 zijn ze er weer. Heel af en toe.

Zo ook afgelopen nacht.

Wat ik (veel te veel) las op de site van mijn Engelse krant over de gek die in Noorwegen (waarom daar?! ik wil er zo graag heen!??) zij gestoorde daden heeft gedaan, bleef maar spoken door mijn hoofd, bleef maar terugkomen - wat als wij softies, goedwillende, alternatieve burgers het doelwit gaan worden van gekken zoals hij? Wat als er andere idioten zijn die zich geïnspireerd voelen door zijn acties? Wat als mijn kinderen straks ergens meelopen in een betoging (jongeren doen dat vol overtuiging en passie) en iemand het in zijn hoofd haalt dat ze van de aardbodem moeten verdwijnen?! Wat dan?

Gedachten die nergens op slaan, die nergens toe leiden, die nutteloos zijn, maar die maar terugkwamen, zoals het speeltje van een hond die steeds wordt teruggebracht naar je...

en ik wist: de enige oplossing hier is Radio 4, of de Vlaamse Radio 1, met rustige muziek, Geen Zorgen De Wereld Is Oke Muziek...

mm :: music meastro

het is weer tijd voor wat meer moois en minder gelul...

even geleden leerde ik het prachtige werk kennen van deze meneer

en die bleek een zoon te hebben die ook nog een hoop prachtigs heeft gemaakt...

breekbare muziek van de vader, pijnlijk soms, maar zo mooi...

en de iets minder kwetsbaar klinkende muziek van zijn zoon, maar die net zo mooi en intens, intenser zelfs nog...

een greep uit werk van beiden:

(waarvan de derde mij op slechte dagen zo aan het janken krijgt...)

MM :: r.e.m.

Muziekskes op zondag...

even de bezem door al dat serieuze.

Muziekskes nu, van een band waar ik een diepe genegenheid voor voel,

een soort van (vrij eenzijdige) verbinding die al 25 jaar duurt...

Intelligent, grappig, gevoelig, serieus, melig...

hoorde vorige week een song van hun nieuwe cd, en werd er lekker vrolijk van...

een oudje van ze

en de song waar ik het wel eens te kwaad bij krijg...

- voelen -

Wanneer houdt behoefte op en wordt het begeerte? Welke behoeftes heb ik eigenlijk allemaal? Zijn die te vervullen door een ander of moet ik het in mezelf vinden? Wanneer is een behoefte een luxe-probleem? Wanneer wordt nadenken piekeren? Hoe wordt ik minder serieus?

Zomaar een paar overpeinzingen terwijl ik de was ophing net. Mijn Therapeute kwam met de opdracht nou eens op te schrijven waar ik zo in een week allemaal behoefte aan heb, al dan niet terzijde geschoven als zijnde onbelangrijk. Ik heb moeite mijn het Zijn van Mezelf, en een van dingen die daar kennelijk bij komt kijken is die behoeftes in beeld brengen. Er gewoon eens bij stil te staan dat ik ze heb. Want meestal besef ik niet eens dat ik een behoefte aan het maskeren ben door middel van chocola, of woede, of moedeloosheid. Of waar ik nou echt behoefte aan heb als ik bepaalde dingen of personen wil. En dan lees ik in Boeddhistische boeken iets over begeren, als zijnde de reden van ons lijden, en dan gooi ik meteen mijn behoeftes ook maar op die hoop. Ik moet eens niet zoveel willen. Ik moet eens leren gewoon te zijn.

Er staat alleen nooit bij wat ik nou aanmoet met mijn behoefte aan liefde, en warmte, en zachtheid, en waardering, en zorgeloosheid, en aanmoediging, en allerlei andere zaken waar ik niet om mag vragen. Kinderen die vragen... Misschien is weten dat ik het voel al voldoende, voorlopig...

(...wordt aan gesleuteld...)

- uitgesomberd -

ennihoe - genoeg gesomberd voor deze week... De zon schijnt, en er zijn best wel heel leuke dingen gebeurd. Dingen om heel blij van te worden, dingen om dankbaar voor te zijn, dingen die je te makkelijk zou vergeten. Zoals?

- Een Duitse mevrouw die elke week wel een paar keer in de winkel komt vroeg of we een bepaalde kaas zouden kunnen bestellen, omdat ze hem in de Smaakmakend had gezien en er wel heel benieuwd naar was. Wij ook, en gisterochtend zat de kaas - Terra Cotta van De Oorsprong - in een van de kratten die we aangeleverd hadden gekregen. Nadat een aantal klanten erg vrolijk werden van het proeven, besloten we een stolpje met blokjes weg te zetten, en binnen de kortste keren waren we bijna door de kaas heen... Het gaf ook aanleiding tot vele leuke gesprekjes, al dan niet over kaas...

- De zon schijnt!!!

- We gaan zo de kerstboom opzetten. De kinderen begonnen erover en behalve 'het is er te vroeg voor' kon ik geen steekhoudende argumenten vinden om het nog een week uit te stellen. Hell - het ziet er altijd meteen een stuk gezelliger uit, het kleurt leuk, en waarom ook gewoon niet?! In Engeland had ie nou al een week gestaan... Minstens...

- Toy Story 1 was ook de 48e keer leuk.

- we hebben al 3 kerstkaarten gehad, uit UK...

- de kerststerren die ik heb gevouwen voor de winkel zijn heel mooi geworden... Al zeg ik het zelf...

Fijne week alvast, iedereen!!

- lazy days :: lui wammesen -

Having a Very Lazy Day today. One just like i used to long for, when the kids weren't at school yet. A day where i really don't do anything useful. Like reading, or writing, or meditating. And that's fine. Nobody asks me anything, and i don't ask much from myself, apart from feeling relaxed. But that is hard!!

One of the things i used to hear, one of the worst, is that i'm a lazy bones... There were others, but that was a bad one. Being lazy appears to be a cardinal sin. When i know that i need lazy times to recharge my battery, to let things sink in, to come back down to earth, to get inspired. Cars can't drive on an empty battery, and mine needs a bit longer to charge up, longer than some people around me can stand... And the worst thing is, that i tell the kids that sometimes, that they are lazy, can't they go and do something useful... Terrible..

Jealousy, i think... Those who call me lazy are jealous of me taking the time that i need and they can't, or won't. I think. Because when they do, they seem to be a lot more pleasant to be around... So i'll carry on being lazy for a bit more. I'll go and read something in a bit, or make a card, or whatever... Or not...

Heb vandaag een Heel Luie Dag. Zo eentje waar ik vroeger, toen de kinderen nog niet naar school gingen, echt snakkend naar uitkeek. Een dag zonder dat ik iets moet en dus gewoon ook nix doe... Beetje lezen, beetje schrijven, beetje mediteren, en da's verder helemaal prima. Niemand wil iets van me, en ik wil ook nix van mezelf, behalve me ontspannen voelen, lief zijn voor mezelf. Maar dat is moeilijk!!

Een van de ergste dingen die ik vroeger naar mijn hoofd kon krijgen geslingerd aan opmerkingen was dat ik een luie lapzwans was. Er waren nog anderen, ook behoorlijk erg, maar die was heel erg. Luiheid is een hoofdzonde. Terwijl ik weet dat ik 'luie tijden' keihard nodig heb, om op te laden, om bij te komen, om dingen te verwerken, tot inzichten of inspiratie te komen. Zoals een accu dat krijgt omdat de auto anders niet rijdt, en mijn accu heeft nou eenmaal iets meer oplaadtijd nodig dan diegenen in mijn buurt. Maar dan voel ik me schuldig omdat ik niet iets nuttigs aan het doen was. En het ergste is dat ik het ook naar mijn kinderen gooi af en toe. Dat ze luie wammesen zijn, die eens iets nuttigs moeten gaan doen. Erg toch?

Jaloezie, blijkt het dus. Diegenen die mij lui noemen zijn jaloers op de tijd die ik wel neem en zij niet. Denk ik. Want als zij zichzelf wel luie tijd gunnen zijn het een stuk plezieriger lui. Dus ik doe nog even nix, verder. Ik ga zo wat lezen, en een kaart maken, en iets fröbelen. Of niet...

- weerhaan :: weather vane -

Did an extra morning in the shop (colleague went to the woods to find the Apple Lady with her little one, and the other infants from school), where the weather reflected on the people who came in, and i felt myself spiralling down with it. My own descending is easily explained (time of month, that area), and i suppose most people are more susceptible to low pressure areas than we would like to believe, convinced as we are that we can avoid natures laws and influence, clever things that we all are... So i heard quite a few grumpy remarks about how 'unfair' or 'annoying' this gloomy day is.

Back in the old days - when i was young - bad weather was a guarantee for a very grumpy mother. Still is, but back then is was struck by how miserable she could be when it was overcast, or when there was a day of rain. My thoughts - can't change it, might as well live with it - weren't appreciated much, so i kept them to myself mostly, avoiding her company as much as possible. Now i have the same in-built weather vane, knowing when low pressure areas hit Holland, feeling as if there is loads of cotton wool my head. I wish i could avoid it, get rid of it, but it appears i'll have to take my own advise and learn to live with it. And don't bother the kids with it... Especially in this time of St. Micheal and it's dragons...

Een extra ochtend gewerkt vandaag (collega ging met haar kleuter naar het Appelvrouwtje in het bos in de buurt) en de klanten weerspiegelden erg het weer buiten. Ik ging de neerwaartse spiraal van mijn eigen stemming af (makkelijk uit te leggen -tijd van de maand...), en ik geloof dat de meeste mensen vatbaarder zijn voor de invloed van lage druk gebieden dan zij aan willen nemen, overtuigd als wij zijn over het idee dat wij daar veel te slim en ontwikkeld voor zijn. De opmerkingen over 'vreselijk' en 'oneerlijk' (want gisteren was het lekker) bleven niet uit...

In de goede ouwe tijd (toen ik jong was) was slecht weer een garantie voor een chagrijnige moeder. Nog steeds wel, maar toen stond ik echt perplex door de mate van misère die ze kon voelen als het zwaar bewolkt was of het de hele dag regende. Mijn gedachten - je kan er nix aan doen, dus waarom dan klagen - werden niet op prijs gesteld, dus die hield ik al snel voor me. Nu heb ik ook zo'n ingebouwde weerhaan, die weet wanneer er een lage druk gebied deze kan op komt, vanwege de watten die dan in mijn hoofd zitten. Mijn eigen advies van vroeger dan maar ter harte nemen, zeker... en de kinderen er niet mee lastig vallen... Vooral niet in deze tijd van St. Michael en die draken...

- foto van/picture from this site -

- grenswacht :: border patrol -

Als ik een land was, zou ik nu meerdere malen zijn binnengevallen en geannexeerd...
Mijn grensbewaking is hopeloos... Altijd geweest ook.
Het is steeds een strijd tussen lief zijn en doen wat ik wil, tussen me een egoïstisch kreng voelen en trouw blijven aan mezelf. Tussen me goed of schuldig voelen... Dagelijks, meerdere malen. En fijn is anders...
Deze gedachten kwamen naar boven toen ik een uitleg wilde geven aan mezelf waarom ik het toch altijd zo moeilijk vind om die zak drop te laten staan, of om niet de hele dag troep naar binnen te werken. Ik voel me aan de en kant slecht over mijn eetpatroon en aan de andere kant heel rebels - het is mijn lijf, ik maak zelf wel uit wat er in gaat. Ik mag toch zeker wel eens wat lekkers soms? Ik doe de hele dag mijn best en niet eens met iets waar ik goed in ben (of voor in de wieg gelegd), dus niemand gaat mij vertellen dat ik me niet even lekker mag voelen als ik een reep chocola (of twee) verorber. Dat ik me daarna drie keer zo k&t voel is niet belangrijk, dan, dat is de nasleep waar ik niet over na wil denken... Korte termijn denken/voelen.

Mijn grens is nog nooit echt heel goed bewaakt geweest. Ik laat me dagelijks overhalen dingen te doen die ik niet wil, waar ik dan naderhand boos om wordt en me schuldig voel of wat dan ook, (en dan gaat er weer een grote koek in of veel te veel chips...). Diegene waar ik het dichtstbij bij ben, is daar het sterkste in. Ik omring me door sterke persoonlijkheden, omdat die beslissingen durven maken waar ik me dan naar voeg (want ik durf zelf niet te beslissen) en dan voel ik me daarna weer boos omdat ik dingen doe die ik niet wil, maar het lef bezit ik niet om nee te zeggen, om tegen ze in te gaan. Want dan komt de angst naar boven voor afwijzing, om verlaten te worden - nou, doe het dan zelf maar...
Wie weet lukt het ooit om mijn eigen grenswacht te zijn en indringers buiten te houden, om mijn grootste bezit - mijn Zelf - de bescherming te geven die het verdient... Tot dan is de verleiding van die appelflap nog wel even te groot...
if i were a country, i'd have been invaded and annexed many times...
My border control is useless... Always has been.
It's been a struggle between being sweet and doing what i want, between feeling i'm an self centred bitch and staying true to me. Between good and guilty. Daily, more than once. Not very nice...

These thoughts came up when i was trying to find an answer to why i always find it do difficult to resist that bag of licorice, or just have the one biscuit. On the one hand i feel bad about what i eat, and on the other i feel rebellious - it's my body, i decide what i put inside it! I'm allowed to enjoy myself?! All day i do my best doing work i'm not even good at, been born to do (being a mother...) so nobody is going to tell me to stop feeling good for a moment when i eat that bar of chocolate (or two). The fact i'll feel rubbish afterwards is something i'll ignore. Short term thinking/feeling...

my borders have never been very well guarded. On a daily basis i let myself be swayed to do things i don't want to, and get angry afterwards, or guilty (and have another chocolate chips cookie or too many crisps). I'm surrounded by strong personalities who find it easy to make decisions, and i follow them, and then i feel angry for not having the guts to follow my own feelings, to resist them... Because then i get swamped by fear - fear of rejection or being left to fend for myself...

Maybe i'll get to a point soon where i can be my own border guard and keep intruders out so as to protect my most important possession - my Self. Until then that apple turnover will be rather irresistible...

- agendaloos -

Merk dat het weer de laatste-week-voor-de-vakantie is... Er hangt zo'n er-gaat-een-hoop-veranderen-en-daar-moet-ik weer-aan-wennen-sfeer in de lucht. Die geloof ik alleen ik zelf opmerk, of last van heb: de kinders zijn driftig aan het aftellen tot ze weer zes weken Vrijheid mogen proeven. Helemaal leuk, want het is ze gegund, na een heel jaar ploeteren in die klassen van ze, na een jaar van schrijven en schilderen en lezen en vertellen en luisteren en spelen... Goh wat zullen ze moeten hebben afgezien...

Nee hoor, geintje - het is ze echt gegund. Hoop op heerlijk weer en een gezellige mams voor ze deze zomer. Die zin heeft in uitstapjes (want dat is wel eens heel anders geweest... Kan me zomervakanties herinneren waarin zij zich bijkans zou hebben willen opsluiten in een funny farm) en ze alle hutten laat bouwen die ze willen. Zes weken geen agenda.

En nu blijk ik als hsp'er nogal niet te kunnen tegen geen agenda, tegen overhoop gehaalde routine. Daar moet ik nogal aan wennen en dat duurt de ene keer langer dan de andere... En ik ben ook helemaal niet goed in het installeren van een Eigen Agenda... Joepie... Ik gedei prima op die van een ander, maar er zelf eentje verzinnen is heel andere koek... Nou ja, al mijn creativiteit dan maar aanroepen en er van uit gaan dat het Allemaal Goed zal komen. Zes weken...

- dankwoord -

Alle ramen staan open, gordijnen proberen de zon buiten te houden, een soort van bries waait door de kamers en zolang ik me niet hoef te bewegen, gaat het prima.
Warmte en ik gaan niet samen. Hoewel, toen we nog aan de kust woonden had ik er veel minder last van. Maar dat was toen, en nu is nu, en nu hangt er een verzengende hitte over mijn woonplek.

Gisteren had ik een mooi gesprek met mijn vriendin/spirituele ontwikkelingshulp over hoe je je dankbaarheid kan tonen, en hoe je daarmee een positievere houding leert aannemen, dat er meer moois in je leven komt. Dat je om de kleinste dingen al je dankbaarheid kan uitspreken (vogels die zingen, bloemen die bloeien, je dochter die een liedje zingt) maar dat ook grote dingen je dank mogen krijgen. Dat de auto het nog doet, of dat je een huis hebt om in te wonen. Dat je een partner hebt waar je gelukkig mee bent, of dat je een koelkast hebt met een vriesvakje waar je ijsklontjes uit kan halen...
Deze week ben ik dankbaar voor de BBC, dat ze Wimbledon bijna in zijn geheel laten zien, en voor de wasmachine die netjes mijn lading geleverde kleren voor me wast, natuurlijk ook voor mijn spiritueel onderlegde vriendin die me op het goede moment belde... En voor mijn schotse vriendin Sarah, die een zooi foto's van de winter heeft opgestuurd, zoals deze, waar ik het helemaal koud van kreeg, op een prettige manier... hij heet 'Narnia'...

- foto: Sarah Lindsay -

Maar waar ik ook dankbaar voor ben, zijn heel vreemde dingen. Of vreemd - op een spirituele manier is het niet meer dan normaal. Dankbaar voor mijn buurvrouw, die een controlfreak is, die echt helemaal flipt als een van onze struiken het waagt een blaadje of tak door de omheining heen te groeien. Ze is ook niet zo blij met onze kinderen, vooral Felix, die haar martelt met zijn vrije manier van zijn. Vorige week kreeg ik van haar te horen dat ik een onverschillige trut ben, die haar kinderen niet op kan voeden, omdat er voor de zoveelste keer 'iets' over de schutting was gegooid en ik tegen haar zei dat ik niet met haar wilde praten als ze zo tegen me tekeer ging. Waar ik normaal inbindt en mijn best doe om plooibaar te zijn, had ik er ineens helemaal genoeg van, en negeerde haar verder. Wat haar deed springen van woede. Natuurlijk geen perfecte, ideale wijze van spiritualiteit bedrijven, maar ik merkte dat deze manier van macht hebben over een ander, iets is wat nieuw is voor me.

En dat dat eigenlijk best wel heel prettig voelt... Ik hoef geen deurmat meer te zijn, niet verlegen en voorzichtig en me te schikken in wat een ander voor mij bedenkt. Grappig (voor mij dan) genoeg speelt precies dit scenario zich uit in andere delen van mijn leven, en merk ik eenzelfde mate van kracht, van controle die ik nooit echt heb gevoeld... Nooit echt helemaal diep van binnen, en dat het oké is...

Dankjewel dus, buurvrouw, dat je me de kans hebt gegeven om me eindelijk eens krachtig en sterk te kunnen voelen... Het heeft me namelijk in andere vormen ook geholpen tot het komen van andere dankbaarheden. Maar die hou ik even voor mezelf...

- probleemgevoel -

Vanmorgen had ik een mooi, fijn gesprek met een kennis die er net achter is gekomen dat ze hooggevoelig is. Toen ze het zei, een tijdje geleden, dacht ik meteen: ja, dat had ik je tien jaar geleden ook wel kunnen vertellen, maar voor haar was het nogal een binnenknaller. Ze was er helemaal niet blij mee, vertelde ze... Maar er viel wel heel veel op zijn plek...

Ik dacht teug aan een tijd geleden, toen ik er achter kwam dat hoe ik was (sloom, snel geprikkeld, snel angstig, snel in tranen, intens) een naam had, dat het mondjesmaat werd geaccepteerd als een soort van 'type' mens (vreselijke benaming...), zoals je allerlei types hebt die als normaal worden beschouwd. Niet dat het al erg normaal is, hooggevoelig zijn, want je wordt nog steeds gezien als een beetje triest, je kan niet helemaal mee en je bent vast ook een beetje lui, eigenlijk... Oh, en je ontloopt van alles wat een normaal mens gewoon de confrontatie mee aangaat. Eigenlijk ben je dus laf (ja, die kreeg ik even geleden op mijn brood - ik ben een lafaard...).

De vreemde periode die ik op het moment doormaak is daar een duidelijk (voor mij dan) teken van, die door mijn familie-omgeving niet helemaal met liefde en begrip wordt ontvangen. Niet vreemd natuurlijk - als je niet veel begrijpt van hooggevoeligheid, en je hebt geleerd dat zij die hooggevoelig zijn eigenlijk aanstellers zijn, die - zoals ik - al hun hele leven tegendraads en eigen ideeën hebben gehad over van alles, dan is het contrast wel heel erg groot en de kloof moeilijk te overbruggen. Vooral als je niet zo goed bent in confrontaties aangaan, die soms gewoon even nodig zijn. En als diegenen waar je dat probleem mee hebt ook hooggevoelig zijn maar dat niet willen of kunnen zien... Makkelijk is anders...

Mijn kennis is aan het worstelen met de nieuwe manier van naar haar leven kijken, hoopt dat ze ooit een manier kan vinden om het te accepteren, zichzelf te accepteren, zoals het is en een fijn leven kan leiden, al heeft ze er vooralsnog een hard hoofd in.

Voor wie interesse heeft, deze website in het Nederlands kan wat meer uitleg en links geven