denk wijzen

“If you can’t change your fate, change your attitude.” 

{als je je lot niet kan veranderen, 

verander dan je houding er tegenover}

– Ralph Waldo Emerson

Elk punt in de tijd ben je een gedachte verwijderd 

van het veranderen van je denken.

Welke gedachte kan je vandaag veranderen?

(door: Maryellen Smith)

Een schrijf challenge uit de oude doos, van dit project nog...

Toen iemand mij heel lang geleden er op wees dat ik door middel van mijn gedachten veel meer invloed had op mijn lijf en {geestelijke} gezondheid dan welke pillen, manier van eten of wat dan ook, verklaarde ik die persoon voor geschift... Met je gedachten?! Invloed hebben op je gezondheid?! Ja hoor... En al die dokters dan, waren die nergens voor nodig? En al die andere mensen die vertelden dat je vooral dit moest eten, of dat moest doen om gezond te blijven? Dat dit normaal was, en dat niet? Hadden die het allemaal verkeerd? En als het dan waar is, dat je door middel van je gedachten allerlei dingen kan veranderen aan je leven, wat betekende dat dan als je het niet deed? Had je dan schuld aan je eigen ziektes, aan je eigen ongelukkig zijn?

Ik verslond er boeken over, praatte met mensen die er positief tegenover stonden en ging het proberen, en merkte dat - inderdaad - dingen anders leken door er anders naar te kijken... Dat door dingen niet als Normaal te bestempelen of er anderzijds een oordeel over te hebben, bijvoorbeeld, veel al een heel stuk anders bleken, dat een hele situatie {waar ik me altijd door uit het veld liet slaan, of bloednerveus van werd, of die ik walgelijk vond} in zijn totaliteit veranderden, en vaak een heel andere afloop hadden dan verwacht... Ik leerde langzaam van slachtoffer naar zelfstandig denkend mens te ontwikkelen, al had dat nogal wat voeten in aarde - het duurde allemaal veel langer dan ik wilde... Ik had hier in 1987 over gehoord, en het is eigenlijk nu pas dat ik er niet teveel over hoef na te denken, dat ik het gewoon doe... Een doctrine eenmaal geleerd als kind is iets wat er erg moeilijk uit te krijgen is, vooral als het blijft worden onderschreven door je omgeving... Je moet nogal sterk in je schoenen staan wil je er je eigen manier van denken op na houden...

Het is ook een ding wat we de kinderen hebben willen meegeven - dat ze oneindig veel invloed hadden op hun leven, dat ze geen slachtoffers zijn van wat ze overkomt, dat ze verantwoordelijk zijn voor zichzelf (en wat ze denken en tegen dingen aankijken) en dat het niet van anderen afhangt... Niet altijd makkelijk - we leven helaas in een omgeving die graag ergens een label opplakt en de verantwoordelijkheid voor zoveel schuift in toevalligheden en een genen-poel die ineens - hoe dan?! - is veranderd...

de gedachte die ik wil veranderen?
dat ik iets {nuttigs} moet doen om bestaansrecht te krijgen... {want die zit er nog steeds ingeramd...}

meer lezen:

* Silva Methode (dmv ontspanningsoefeningen je hogere hersenfuncties verbeteren. Stuk is ook in het Nederlands maar ontzettend negatief...)
* EFP - emotionele vrijheids-techniek (iets met tikken tegen bepaalde plekken op je lijf)

* * * * *

en toen voelde het dat er een tweede deel aan moest worden vastgeniet...
komtie:

Dat het loslaten van oude gedachtengangen niet de makkelijkste uitdaging is die er bestaat, merkte ik van de week nog...

Met man en kind(eren) zat ik tv te kijken en er kwam iets wat mijn oog ving: de Britse minister president. In ons huis een persona non grata, vanwege alles waar 'wij' (= meneer G, en ik vaak) een hekel aan hebben - bevoorrecht, rijk, rechts, zich totaal onbewust van hoe het is om minder bedeeld te zijn, eikel... Er zijn er veel van in GB en het is van mijn wederhelft een bee in his bonnet (vrij vert: bij is zijn muts... wahaa!!), vanwege allerlei redenen... Dus mijn opmerking{'hm, hij is eigenlijk best wel een lekker ding....'} viel niet erg goed... Om niet te zeggen slecht: het koekje waar meneer G aan bezig was schoot in het verkeerde keelgat en hij keek me aan alsof ik net had verteld dat ik het had gedaan met de heer Wilders (spuug...). Terwijl het mijn  wederhelft was die toch altijd had ingepeperd dat ik vooral mijn eigen besluiten moest maken, zelf op een punt uitkomen, en het niet van een ander zou moeten laten afhangen, of zou moeten meegaan in wat een ander vindt... Dus zei ik dat, en hoewel ik zag dat alles in hem zei dat ik hier toch echt niet de partijlijn aan het volgen was (oeps...) wist ik ook dat hij wist dat ik hier gelijk in had... Hoe vreselijk het ook klonk in zijn oren... Als ik David Cameron een lekker ding vind, is dat mijn zaak... Net als toen ik naar de Royal Wedding wilde kijken, ook al zo fout in ons huis...

Hm... Het wordt nog wel wat met mij...

ver-anderen

de woensdag uitdaging, samen met Kati

in navolging van het Dertig Dagen Project

God, grant me the serenity 
to accept the people I cannot change, 

the courage to change the one I can, 

and the wisdom to know it's me. 

(god, geef me de rust om mensen te accepteren die ik niet kan veranderen, 

de moed om diegene de veranderen die ik kan, 

en de wijsheid om te weten dat ik dat ben)

 ~ auteur onbekend, een variatie op een stukje uit 

Het Sereniteits Gebed van Reinhold Neibuhr

Te weten wanneer er dingen zijn aan jezelf die je zou willen (en kunnen) veranderen, is een lastige. Het vergt een manier van met enige afstand naar jezelf te kijken, en die is niet makkelijk, en als ik met veel mensen spreek, is het vaak helemaal niet nodig. Voor anderen, omdat zij iets zien in jou wat je zelf niet ziet {omdat zij niet op dezelfde manier last hebben van dingen waar jij je aan ergert bij jezelf}, omdat zij zelf niet willen veranderen en niet in jou willen zien dat jij er mee bezig bent... Natuurlijk  is het goed als je jezelf leert accepteren zoals je bent, dat je van jezelf houdt omdat je gewoon een prima mens bent zoals je op aarde bent gedropt, maar helaas is er bij de meesten van ons een leven lang aan (negatieve) overtuigingen en socialisatie overheen gegaan, en daar zit m nou het lastige - we zijn prima zoals we zijn gemaakt ooit, maar we geloven een hele hoop onzin over onszelf, over de mensen om ons heen en al die dingen zitten een heleboel geluk en blijheid in de weg...

Vele gesprekken met meneer G gaan over het feit dat hij niet begrijpt dat niet iedereen een psychologisch profiel van zichzelf wil, met zichzelf aan de slag wil, omdat het {vindt hij} toch machtig interessant is?! terwijl ik hem probeer te overtuigen dat het overgrote merendeel {zo hee...} van ons alleen maar in redelijk comfort - zonder poespas en toestanden - de 'schade' van onze opvoeding willen uitzitten. Dat men meent dat anderen moeten veranderen om ons rust te geven, om ons niet uit te dagen, maar wijzelf moeten niet hoeven veranderen, willen niet uitgedaagd worden om allerlei troep los te laten... Laat ons met rust...

Lange tijd dacht ik dat er met mij iets mis was, omdat ik anders naar de dingen keek om me heen dan mijn leeftijdsgenoten, omdat ik geen duidelijke mening had over veel dingen waar je meningen over hoorde te hebben, en dus nam ik ze maar over van de mensen om me heen, diegenen die ik respecteerde, om er van af te zijn... Terwijl ik er soms heel anders over dacht. Ik wilde eigenlijk alle kanten van een verhaal zien, horen over de andere kant, over de misschien niet zo mooie kanten van mensen, van dingen... Pas toen ik meneer G leerde kennen en in hem een soortgenoot vond, iemand die ook draaide en dacht en keek en onderzocht, toen aanvaarde ik die kant van mezelf. 

God (of wat je ook bent), geef mij de rust om iedereen te accepteren zoals die is, de moed om die ene te veranderen en de wijsheid om bij mezelf te blijven...

hartelijk dank

- een challenge van Kati en mij -

***

The best and most beautiful things in the world cannot be seen 

or even touched - they must be felt with the heart

{de beste en meest prachtige dingen in de wereld kunnen niet worden gezien

of zelfs aangeraakt - zij moeten worden gevoeld met het hart}

Helen Keller

Dat ons hart een immens prachtig, ingewikkeld en krachtig ding is, zal niemand ontkennen... Het pompt zwembaden vol bloed door ons lijf, dag in dag uit, zodat wij in leven blijven, voorzien worden van enzymen, van zuurstof, van noodzakelijke zaken die ons lijf en onze geest gezond houden. Een staaltje technische vernuft waar je u tegen zegt... Maar dit is niet het enige waar ons hart toe in staat is...

Ooit stond ik in The National Gallery in London oog in oog met een van de schilderwerken van Claude Monet, een paar van zijn latere werken, met al die waterlelies, en ik vond ze mooi, heel mooi, ook al voor het idee dat ik ze nu eindelijk zag, die schilderijen uit zijn tuin, maar ik voelde me niet geraakt, om een of andere reden,  niet zo sterk als ik eigenlijk verwacht had... Iets waar ik bijna teleurgesteld over was... In de zaal ernaast hingen Van Goghs, en daar had ik niet zoveel zin in - had het een beetje gehad met onze Vincent - maar ik wilde de kinderen laten zien wat de man nou bijvoorbeeld had gemaakt. En toen gebeurde het: ik zag deze, en voelde me geraakt... En daarna zag ik deze, en weer - whap! - raakte het me... Ik voelde een warmte rond mijn hart, iets wat nog het meeste weg heeft van liefde, en ik begreep er nix van... Een schilderij?! De ander dingen die er hingen van hem deden hetzelfde, en terwijl de rest op zoek ging naar DaVinci's, bleef ik nog even rondhangen in de ruimte en het gevoel wat erbij leek te horen... Mijn hart zoemde...

De meest prachtige dingen kan je niet zien, of aanraken, maar alleen voelen met je hart. Dingen als de glimlach van je baby, je moeder die met haar kleinkind aan het tekenen is, de zee die tegen de branding davert, een hamster die in je hand ligt te slapen... Ze brengen emoties teweeg, en daar gaat je hart van in de weer... 

En soms is het andersom... Een paar jaar geleden voelde ik me in een diep zwart gat vallen, onzeker en angstig, en ik had geen idee hoe ik mezelf eruit moest bedenken. Ik was er zeker van dat ik weg zou zinken, diep en machteloos. Een avond, moe en uitgestreden, lag ik in bed en probeerde een meditatie die ik had besproken met mijn vriendin, eentje waarin je jezelf een bad van Liefde mag geven (ja, jakkes, klinkt vreselijk Californisch, maar houdt vol...) en daarin focus je even op je hart, als je het voor elkaar hebt gekregen om je zo ontspannen mogelijk te zijn. Je zegt tegen jezelf dat je liefde bent, liefde mag zijn, en toen dat lukte zonder me belachelijk te voelen, merkte ik dat ik helemaal gevuld werd met een soort warm, oranje gevoel.  En mijn hart stond bijna in brand... En ik voelde dat heel langzaam die donkere wolk weg begon te drijven...

Je hart kan schijnbaar ook dingen aanvoelen, voorspellen bijna, en je vertellen of je op het juiste pad bent, voor jou... geen stem, maar een warm gevoel, of een sprongetje, of een soort van fladderen... 

Prachtig ding, je hart... 

niet normaal

de challenge waar Kati en ik ons deze week op storten:

irritante gewoonten in relaties

Het lijkt erop dat mijn wederhelft niet helemaal normaal is.

Gelukkig maar, want ik houdt niet zo van normale mensen...

Vandaar waarschijnlijk dat ik m in het buitenland heb gevonden en niet hier in de buurt...

Niet dat er iets mis is met Hollandse mannen, maar ze doen het niet voor me. Ze zijn te gewoon, zeg maar... Te makkelijk conformistisch...

Die waar ik mee mag samenleven, al bijna 20 jaar, is een rare. Hij is namelijk heel sterk, qua persoonlijkheid. Al zou ik hem willen veranderen, het zou me niet lukken... Heb wel eens een poging gewaagd, omdat er toch dingen waren waaraan ik me stoorde en geleerd had dat door flink te manipuleren ik wel wat voor elkaar kon krijgen {zo deden de vrouwen in mijn omgeving het tenminste}, maar ik botste op die dikke muur van m, kreeg een norse blik {als ik geluk had} en leerde al snel dat als ik een probleem had, ik er zelf iets aan zou moeten doen... En gelijk had hij... Met een krachtige, onbuigzame, beetje excentrieke man samenleven vergt een aantal dingen van je, en de meest irritante - voor mij - was dat ik mijn eigen krachtige persoonlijkheid tot uiting heb moeten leren brengen...

Om redenen die mij nog niet helemaal duidelijk zijn, is het me nooit echt gelukt om mee te gaan in 'zijn mannen niet irritant omdat...' gedachten die je als vrouw zou moeten koesteren... Ik heb geen hekel aan mannen, en ook niet aan hun 'irritante gewoonten', ik heb dan weer wel een hekel aan de irritante gewoontes van {veel} vrouwen om zichzelf af te splitsen van Mannen en zichzelf op de borst te kloppen als zijnde Superieur... Ik vind mannen leuk, nou ja, de niet helemaal normale dan, de krachtige persoonlijkheden, de verstandelijke mafkezen eronder...

Hier kwam ik - alweer - achter toen ik met Kerst voor de tv was geschaard (hoe doe je dat, scharen?!) met Polleke naast me gepropt in de toch net iets te kleine hobbelsstoel van Ikea, en we naar Sherlock gingen kijken... Ik was in eerste instantie verbaasd dat een nogal geflipte, antisociale, excentrieke, kennelijk ongevoelige, afstandelijke, ondoorgrondelijke gast {zoals de moderne Holmes was gemaakt} mij zo intrigeerde, nee: mij zo opgewonden maakte, en vroeg me af wat me in godsnaam aantrok aan dit figuur... Mannen zoals hij zijn irritant, want ze voegen zich niet makkelijk naar de hand van... ja van wie eigenlijk... Hun partner? Zij laten zich niet manipuleren, zij verwachten dat diegene waarmee zij hun leven delen net zo onafhankelijk denken en zijn als zij... Waarschijnlijk is dat hetgeen ik graag zou zien in mezelf, maar niet makkelijk vindt {de helden-spiegel}. Waarschijnlijk is wat hij vindt in een partner (in zijn geval Dr Watson) wat hij niet in zichzelf kan vinden...

Maar meer nog dan al die spiegels, wist ik dat ik nooit op een man zou kunnen vallen die niet zo was als hij. Zoals meneer G is. Wat een flinke realisatie is, omdat ik al maanden in een soort van crisis zat, ten opzichte van onze relatie... Ik vond dat ik veel miste, dat hij niet genoeg was voor me, dat ik een lieve, zachtaardige, milde man nodig had... Maar Sherlock Holmes maakte het duidelijk...

Goed, soms is hij irritant en wordt ik gek van zijn onbuigzaamheid, maar boven alles weet ik dat zijn humor, zijn hersenkronkels, zijn manier van denken, zijn ietswat onaangepaste gedrag, het feit dat hij niet zo makkelijk te doorgronden is, datgene is wat ik eigenlijk mateloos bewonder, en i wouldn't have him any other way... 

op half

de challenge van Kati en moi

een beetje vroeger dan afgesproken, maar hij moest er nu uit...

- HEIMWEE -

Een kennis van me uit het Baltische begreep me eerst niet helemaal...
Ik had heimwee? Maar ik woonde toch gewoon al in Nederland? Hoe kon ik dan heimwee hebben?
Nee, ik heb heimwee naar Engeland...
Huh?
Ja, Engeland, Hastings, dat stomme verlepte stadje aan de zuidkust...
Okeee..... (ik zag m al van die bewegingen maken die aangeven dat je je gesprekspartner niet helemaal toerekeningsvatbaar vindt).
Maar dat heb ik dus wel - flinke heimwee naar Daar...
Soms erger dan anders, vaak valt het wel mee...

Maar als het niet meevalt, dan voel ik me hier gevangen, bekneld in een land waarvan ik de regels niet snap, waar ik niets heb met de Gewone Cultuur, waar ik me een heel vreemde eend in de bijt voel.
Maar, zoals mijn Baltische vriend al schreef: hoe kan dat dan? Wat had je daar wat je hier niet hebt?
Geen idee hoe ik dat moet uitleggen...
Ten eerst heb ik veel meer met de humor. Heel belangrijk...
Ten tweede voel ik me fijner bij het gebrek aan logica wat daar heerst. Dingen gebeuren omdat ze gebeuren, niet omdat het zo hoort, of op verklaarbare wijze... Alles hoeft niet in een vakje. Ik kan daar gewoon Zijn omdat ik zo wil/moet/alleen maar kan Zijn... Klaar...
Tenminste, zo voelt dat voor mij...
Ten derde: Ik Voel Me Er Op Mijn Gemak... Meestal...

En het  is niet zo dat ik me hier alleen maar diep ongelukkig zit te voelen - helemaal niet. Maar ik ben hier niet af... Het voelt alsof ik alles met mijn voet op de rem doe, niet helemaal echt leef... En ik weet niet hoe ik me hier zoals daar kan voelen, zoals mijn therapeute meende dat toch echt wel de bedoeling zou zijn... Ik voel het hier niet... Ja, in Zeeland, soms, of in Antwerpen, maar daar woon ik niet, daar ben ik maar soms, even, en dan moet ik weer weg, terug naar mijn 'woon'plaats, waar ik weer terug op half moet...

- halve maan, van hier -

authentiek zijn *2*

wederom een uitdaging van Kati (ja, weer van haar, maar ik heb al lang geleden van mezelf geaccepteerd dat ik een volger ben, en niet zozeer een leider. Daar was de opleiding voor aktiviteiten begeleider dan weer wel heel handig voor, toen...).

The opinion which other people have of you is their problem, not yours

de mening die anderen over jou hebben is hun probleem, niet het jouwe

- Elisabeth Kubler-Ross

[en mw Kubler-Ross ken ik dan ook weer uit mijn tijd als poging tot opleiding, omdat zij veel heeft geschreven over hoe om te gaan met mensen die sterven, en dan vooral het rouwproces. Maar dat terzijde...]


Even geleden stond er op de boeddhistische scheurkalender een spreuk die ons (meneer G en mij) raakte, omdat het wel goed weergaf waar wij steeds op spaak lopen. De spreuk luidde: je kan je leven niet baseren op de meningen van anderen... wat een lastig probleem is als je bent opgeroeid met opvoeders {zoals die er legio waren en nog steeds zijn} die het als beste methode zien om jou als lastig/eigenzinnig kind in het gareel te krijgen. 'Als je netjes blijft zitten krijg je een snoepje...' is er zo een.  'Als je dat blijft doen, dan vind ik je niet meer lief...', nog al een die zoden aan de dijk zet. Geloof maar dat je als kind wil dat je opvoeder je lief vindt, want als ze dat niet doen, ben je de lul, mag je alles alleen opknappen, en ik ken weinig kids van 4 die alleen wonen... Of je wordt al vroeg een gedesillusioneerd mens en gaat op jonge leeftijd de dwarse rebel uithangen...

En dat hersenspoelen blijft maar doorgaan, want het werkt... De mening van anderen over jou bepaalt of je een snoepje krijgt, of een paar schoenen wat je leuk vindt, of aangenomen wordt op de opleiding die je wil gaan doen, of de baan die je wil, of dat andere mensen je aardig vinden... Allemaal in mindere of meerdere mate bepaald door de mening van een ander... Als je lief/leuk/aardig/makkelijk bent krijg je snoepjes, als je eigenzinnig/vervelend/raar bent, krijg je nix, of straf...Tenzij je geluk hebt en in een omgeving opgroeit waarin je gewoon altijd gewaardeerd wordt voor wie je bent, voor wat je doet, of het nou prachtig is of nergens op slaat... Het is van jou, dus oke... Maar dat geluk hebben maar weinigen die ik ken gehad... Ook ik betrap mezelf nog steeds op het geven van een mening over wat een van de kinderen doet, en ik weet hoe averechts het effect is...

Meneer G staafde dit aan een tante  uit Engeland die een keer opbelde om haar mening over mijn schoonouders los te laten nadat ze op een familiefeestje schijnbaar nogal eigenzinnig en vreemd bezig waren geweest {what else is new?!}. Tante was verbolgen, en meneer G zei dat hij tegenwoordig niet meer probeert zijn leven te baseren op de mening van anderen, waarop tante verontwaardigd en totaal verbijsterd zei: hoezo niet?!

Dus zowel de Boeddhistische spreuk als die van Mw Kubler-Ross is absoluut waar, en het is goed dat we die aangeleerde overtuigingen over onszelf gaan loslaten, maar als iets er al zo lang ingedreund is, zal het even duren voordat het is vervangen door een positievere overtuiging... Ik blijf het desondanks proberen!!

- print van kay burns -

boeken bal

samen met Kati van Kati's Krabbels doe ik af en toe een schrijf-challenge (om in de Dertig Dagen Uitdaging te blijven drijven), en voor deze keer had zij de volgende gevonden:

Welk boek heeft jou het meest geïnspireerd en waarom? En waardoor dacht jij op een dag: Dat wil ik ook, schrijven. Dat wil ik ook kunnen bijvoorbeeld. Of heb je een boek waarvan je denkt: Ik wil ook zo graag mensen inspireren, die man of vrouw heeft mij zoveel leesplezier gebracht: Ik zou zo graag willen dat ik dat ook kon én ik wil dat ooit bereiken; Een boek of bundel uitgegeven. En wat hoe denk je dat je dat zou kunnen bereiken?

Er zijn verschillende boeken die mij op verschillende manieren hebben geïnspireerd, wakker geschud of op andere manieren aan het denken gezet.

In geen specifieke volgorde:

* Maurice - E.M. Forster

het boek is een poging van de schrijver om zijn eigen sexuele aard beschreven te krijgen en stond er op dat het een happy end zou krijgen - iets wat in de tijd dat hij het schreef jaren 20 van de vorige eeuw) als verachtelijk werd beschouwd. Het werd pas uitgebracht na zijn dood, in 1971, toen er minder controverse tegen was.

Wat het boek voor mij zo mooi maakt is wat ik herken in de gevoelens van sociale 'afwijking' die de hoofdpersoon, Maurice, ervaart. Hij voelt zich niet horen bij de maatschappij waarin hij opgroeit, mede door de houding die het heeft tegenover personen zoals hij. Hij is een ingetogen, wat introverte jongen die vindt dat hij moet doen wat hoort, om de goedkeuring van zijn moeder en de maatschappij waarin hij deel is te blijven houden. Hier komt verandering in als hij een jongen leert kennen op de universiteit waarvoor hij meer blijkt te gaan voelen dan de vriendschap in het begin. Dat hiermee keuzes blijken te horen, wordt hem langzaamaan duidelijk, en het duurt een tijd voordat hij de moed en kracht heeft om zijn anders-zijn te accepteren, en te kiezen voor een jongen die zowel minder is in stand (in die tijd ondenkbaar) als veel zelfverzekerder dan hij.

In eerste instantie voelde ik een gigantische verwantschap in de hoofdpersoon, zoals hij werd beschreven, zo voelde ik mij zijn. Inderdaad, als jongen... Maar ook zijn innerlijke strijd, zijn geploeter om zichzelf te accepteren, om als niet-extraverte, -zelfverzekerde, -strijdbare persoon je plekje op te eisen in de wereld om je heen...

Zoals met het schrijven over dingen die mij bezighouden...

* boeken van Isla Dewar

een Schotse schrijfster (ken je 'r, Kati?) die een lijstje met boeken op haar naam heeft staan, en die een schrijfstijl heeft waarin ik veel van mijn eigen manieren herken, of meer voelde: zo kan ik het ook...

Het was de eerste keer dat ik voelde: boeken hoeven niet op een Harry Mullish maniertje met spitsvondigheden en intellectuele kronkels en afstandelijke toestanden - misschien heb ik dan toch genoeg vrouwelijkheid in me om mijn verhalen te laten gaan over dingen die in mijn omgeving gebeuren, in mijn belevingswereld... Misschien hoeven boeken niet altijd de hoogste literaire qualiteiten te hebben (en wie beslist dat in vredesnaam?!) en is de vrouwelijke zachtheid zoals Dewar het kan laten voelen in haar boeken ook gewoon oke...

* mijn eigen geschrijf

hangend tussen zelfingenomenheid en een beetje trots zijn, dit... ik hoef het niet perse uitgegeven te zien, maar het lijkt me wel leuk als anderen het kunnen lezen... Ik wil alleen kunnen kiezen wie het leest, en da's niet zo heel handig... Ik wil niet dat literaire lulletjes het in stukken hakken, of dat mensen die mij niet begrijpen er van alles over vinden, maar dat heeft vooral te maken met het feit dat ik nog steeds heel erg onzeker ben over mijn qualiteiten als schrijver...