denk wijzen

“If you can’t change your fate, change your attitude.” 

{als je je lot niet kan veranderen, 

verander dan je houding er tegenover}

– Ralph Waldo Emerson

Elk punt in de tijd ben je een gedachte verwijderd 

van het veranderen van je denken.

Welke gedachte kan je vandaag veranderen?

(door: Maryellen Smith)

Een schrijf challenge uit de oude doos, van dit project nog...

Toen iemand mij heel lang geleden er op wees dat ik door middel van mijn gedachten veel meer invloed had op mijn lijf en {geestelijke} gezondheid dan welke pillen, manier van eten of wat dan ook, verklaarde ik die persoon voor geschift... Met je gedachten?! Invloed hebben op je gezondheid?! Ja hoor... En al die dokters dan, waren die nergens voor nodig? En al die andere mensen die vertelden dat je vooral dit moest eten, of dat moest doen om gezond te blijven? Dat dit normaal was, en dat niet? Hadden die het allemaal verkeerd? En als het dan waar is, dat je door middel van je gedachten allerlei dingen kan veranderen aan je leven, wat betekende dat dan als je het niet deed? Had je dan schuld aan je eigen ziektes, aan je eigen ongelukkig zijn?

Ik verslond er boeken over, praatte met mensen die er positief tegenover stonden en ging het proberen, en merkte dat - inderdaad - dingen anders leken door er anders naar te kijken... Dat door dingen niet als Normaal te bestempelen of er anderzijds een oordeel over te hebben, bijvoorbeeld, veel al een heel stuk anders bleken, dat een hele situatie {waar ik me altijd door uit het veld liet slaan, of bloednerveus van werd, of die ik walgelijk vond} in zijn totaliteit veranderden, en vaak een heel andere afloop hadden dan verwacht... Ik leerde langzaam van slachtoffer naar zelfstandig denkend mens te ontwikkelen, al had dat nogal wat voeten in aarde - het duurde allemaal veel langer dan ik wilde... Ik had hier in 1987 over gehoord, en het is eigenlijk nu pas dat ik er niet teveel over hoef na te denken, dat ik het gewoon doe... Een doctrine eenmaal geleerd als kind is iets wat er erg moeilijk uit te krijgen is, vooral als het blijft worden onderschreven door je omgeving... Je moet nogal sterk in je schoenen staan wil je er je eigen manier van denken op na houden...

Het is ook een ding wat we de kinderen hebben willen meegeven - dat ze oneindig veel invloed hadden op hun leven, dat ze geen slachtoffers zijn van wat ze overkomt, dat ze verantwoordelijk zijn voor zichzelf (en wat ze denken en tegen dingen aankijken) en dat het niet van anderen afhangt... Niet altijd makkelijk - we leven helaas in een omgeving die graag ergens een label opplakt en de verantwoordelijkheid voor zoveel schuift in toevalligheden en een genen-poel die ineens - hoe dan?! - is veranderd...

de gedachte die ik wil veranderen?
dat ik iets {nuttigs} moet doen om bestaansrecht te krijgen... {want die zit er nog steeds ingeramd...}

meer lezen:

* Silva Methode (dmv ontspanningsoefeningen je hogere hersenfuncties verbeteren. Stuk is ook in het Nederlands maar ontzettend negatief...)
* EFP - emotionele vrijheids-techniek (iets met tikken tegen bepaalde plekken op je lijf)

* * * * *

en toen voelde het dat er een tweede deel aan moest worden vastgeniet...
komtie:

Dat het loslaten van oude gedachtengangen niet de makkelijkste uitdaging is die er bestaat, merkte ik van de week nog...

Met man en kind(eren) zat ik tv te kijken en er kwam iets wat mijn oog ving: de Britse minister president. In ons huis een persona non grata, vanwege alles waar 'wij' (= meneer G, en ik vaak) een hekel aan hebben - bevoorrecht, rijk, rechts, zich totaal onbewust van hoe het is om minder bedeeld te zijn, eikel... Er zijn er veel van in GB en het is van mijn wederhelft een bee in his bonnet (vrij vert: bij is zijn muts... wahaa!!), vanwege allerlei redenen... Dus mijn opmerking{'hm, hij is eigenlijk best wel een lekker ding....'} viel niet erg goed... Om niet te zeggen slecht: het koekje waar meneer G aan bezig was schoot in het verkeerde keelgat en hij keek me aan alsof ik net had verteld dat ik het had gedaan met de heer Wilders (spuug...). Terwijl het mijn  wederhelft was die toch altijd had ingepeperd dat ik vooral mijn eigen besluiten moest maken, zelf op een punt uitkomen, en het niet van een ander zou moeten laten afhangen, of zou moeten meegaan in wat een ander vindt... Dus zei ik dat, en hoewel ik zag dat alles in hem zei dat ik hier toch echt niet de partijlijn aan het volgen was (oeps...) wist ik ook dat hij wist dat ik hier gelijk in had... Hoe vreselijk het ook klonk in zijn oren... Als ik David Cameron een lekker ding vind, is dat mijn zaak... Net als toen ik naar de Royal Wedding wilde kijken, ook al zo fout in ons huis...

Hm... Het wordt nog wel wat met mij...

ver-anderen

de woensdag uitdaging, samen met Kati

in navolging van het Dertig Dagen Project

God, grant me the serenity 
to accept the people I cannot change, 

the courage to change the one I can, 

and the wisdom to know it's me. 

(god, geef me de rust om mensen te accepteren die ik niet kan veranderen, 

de moed om diegene de veranderen die ik kan, 

en de wijsheid om te weten dat ik dat ben)

 ~ auteur onbekend, een variatie op een stukje uit 

Het Sereniteits Gebed van Reinhold Neibuhr

Te weten wanneer er dingen zijn aan jezelf die je zou willen (en kunnen) veranderen, is een lastige. Het vergt een manier van met enige afstand naar jezelf te kijken, en die is niet makkelijk, en als ik met veel mensen spreek, is het vaak helemaal niet nodig. Voor anderen, omdat zij iets zien in jou wat je zelf niet ziet {omdat zij niet op dezelfde manier last hebben van dingen waar jij je aan ergert bij jezelf}, omdat zij zelf niet willen veranderen en niet in jou willen zien dat jij er mee bezig bent... Natuurlijk  is het goed als je jezelf leert accepteren zoals je bent, dat je van jezelf houdt omdat je gewoon een prima mens bent zoals je op aarde bent gedropt, maar helaas is er bij de meesten van ons een leven lang aan (negatieve) overtuigingen en socialisatie overheen gegaan, en daar zit m nou het lastige - we zijn prima zoals we zijn gemaakt ooit, maar we geloven een hele hoop onzin over onszelf, over de mensen om ons heen en al die dingen zitten een heleboel geluk en blijheid in de weg...

Vele gesprekken met meneer G gaan over het feit dat hij niet begrijpt dat niet iedereen een psychologisch profiel van zichzelf wil, met zichzelf aan de slag wil, omdat het {vindt hij} toch machtig interessant is?! terwijl ik hem probeer te overtuigen dat het overgrote merendeel {zo hee...} van ons alleen maar in redelijk comfort - zonder poespas en toestanden - de 'schade' van onze opvoeding willen uitzitten. Dat men meent dat anderen moeten veranderen om ons rust te geven, om ons niet uit te dagen, maar wijzelf moeten niet hoeven veranderen, willen niet uitgedaagd worden om allerlei troep los te laten... Laat ons met rust...

Lange tijd dacht ik dat er met mij iets mis was, omdat ik anders naar de dingen keek om me heen dan mijn leeftijdsgenoten, omdat ik geen duidelijke mening had over veel dingen waar je meningen over hoorde te hebben, en dus nam ik ze maar over van de mensen om me heen, diegenen die ik respecteerde, om er van af te zijn... Terwijl ik er soms heel anders over dacht. Ik wilde eigenlijk alle kanten van een verhaal zien, horen over de andere kant, over de misschien niet zo mooie kanten van mensen, van dingen... Pas toen ik meneer G leerde kennen en in hem een soortgenoot vond, iemand die ook draaide en dacht en keek en onderzocht, toen aanvaarde ik die kant van mezelf. 

God (of wat je ook bent), geef mij de rust om iedereen te accepteren zoals die is, de moed om die ene te veranderen en de wijsheid om bij mezelf te blijven...

hartelijk dank

- een challenge van Kati en mij -

***

The best and most beautiful things in the world cannot be seen 

or even touched - they must be felt with the heart

{de beste en meest prachtige dingen in de wereld kunnen niet worden gezien

of zelfs aangeraakt - zij moeten worden gevoeld met het hart}

Helen Keller

Dat ons hart een immens prachtig, ingewikkeld en krachtig ding is, zal niemand ontkennen... Het pompt zwembaden vol bloed door ons lijf, dag in dag uit, zodat wij in leven blijven, voorzien worden van enzymen, van zuurstof, van noodzakelijke zaken die ons lijf en onze geest gezond houden. Een staaltje technische vernuft waar je u tegen zegt... Maar dit is niet het enige waar ons hart toe in staat is...

Ooit stond ik in The National Gallery in London oog in oog met een van de schilderwerken van Claude Monet, een paar van zijn latere werken, met al die waterlelies, en ik vond ze mooi, heel mooi, ook al voor het idee dat ik ze nu eindelijk zag, die schilderijen uit zijn tuin, maar ik voelde me niet geraakt, om een of andere reden,  niet zo sterk als ik eigenlijk verwacht had... Iets waar ik bijna teleurgesteld over was... In de zaal ernaast hingen Van Goghs, en daar had ik niet zoveel zin in - had het een beetje gehad met onze Vincent - maar ik wilde de kinderen laten zien wat de man nou bijvoorbeeld had gemaakt. En toen gebeurde het: ik zag deze, en voelde me geraakt... En daarna zag ik deze, en weer - whap! - raakte het me... Ik voelde een warmte rond mijn hart, iets wat nog het meeste weg heeft van liefde, en ik begreep er nix van... Een schilderij?! De ander dingen die er hingen van hem deden hetzelfde, en terwijl de rest op zoek ging naar DaVinci's, bleef ik nog even rondhangen in de ruimte en het gevoel wat erbij leek te horen... Mijn hart zoemde...

De meest prachtige dingen kan je niet zien, of aanraken, maar alleen voelen met je hart. Dingen als de glimlach van je baby, je moeder die met haar kleinkind aan het tekenen is, de zee die tegen de branding davert, een hamster die in je hand ligt te slapen... Ze brengen emoties teweeg, en daar gaat je hart van in de weer... 

En soms is het andersom... Een paar jaar geleden voelde ik me in een diep zwart gat vallen, onzeker en angstig, en ik had geen idee hoe ik mezelf eruit moest bedenken. Ik was er zeker van dat ik weg zou zinken, diep en machteloos. Een avond, moe en uitgestreden, lag ik in bed en probeerde een meditatie die ik had besproken met mijn vriendin, eentje waarin je jezelf een bad van Liefde mag geven (ja, jakkes, klinkt vreselijk Californisch, maar houdt vol...) en daarin focus je even op je hart, als je het voor elkaar hebt gekregen om je zo ontspannen mogelijk te zijn. Je zegt tegen jezelf dat je liefde bent, liefde mag zijn, en toen dat lukte zonder me belachelijk te voelen, merkte ik dat ik helemaal gevuld werd met een soort warm, oranje gevoel.  En mijn hart stond bijna in brand... En ik voelde dat heel langzaam die donkere wolk weg begon te drijven...

Je hart kan schijnbaar ook dingen aanvoelen, voorspellen bijna, en je vertellen of je op het juiste pad bent, voor jou... geen stem, maar een warm gevoel, of een sprongetje, of een soort van fladderen... 

Prachtig ding, je hart...