maandags moois

vanaf vandaag breid ik mijn maandagding uit naar moois.

Dat kunnen muziekjes zijn, maar ook gewoon dingen die ik tegen ben gekomen en die ik graag even in het zonnetje zet.

En ik begin maar meteen met onze nieuwe pjoeterhoek die sinds gisteravond in gebruik is genomen...

een fotoreportage...

ruimen

gisteren overviel mij een opruimbui.

niet vaak last van, maar ineens bedacht ik mij dat al mijn troep, wat normaal her en der verspreid lag in de woonkamer, misschien eigenlijk ook wel gewoon samengebracht kon worden in de kast die nu dienst doet als allegaartje. Zo'n verzameling dingen waarvan je na twee jaar niet meer weet waarom je het eigenlijk bewaart. Dus daar ging de snoeischaar in en het meeste ligt nu in de oud papier bak of de afval-wat-geen-plastic-is-bak... En toen had ik ineens een lege kast over. Waar nu mijn spulletjes Netjes en Geordend in liggen.

Eens zien hoe lang dat dan gaat duren...

- geaarde schepen en vallende sterren -

enniwees (ja, weer te vaak gekeken naar een van de cartoons op Nickelodeon), zo fantastisch is dat niet gepland leven nou ook niet altijd... Dingen lopen wel eens flink in de soep, en dan zit ik met gebakken peren (wel lekker, trouwens)... Waar ook nix mis mee is, overal leert men van en sommige dingen worden tegenwoordig gepland vanuit een soort vooroordeel (als in: liever niet meer de consequenties willen ervaren van eerder verkeerd gelopen situaties. Zoiets heet geloof ik: Volwassen Worden...). Balans dus, net zoals in alles. Dingen laten lopen zoals ze lopen levert vaak interessante dingen op, maar kinderen zonder drinken en klagend van de honger is voor niemand leuk...

Van leukere zaken.

* vallende sterren *

Vanavond vallen er een heleboel sterren uit de hemel, speciaal voor ons...
Nou ja, ze vallen toch wel, en ik weet nog van vorig jaar wat een spectaculair prachtig beeld dat kan zijn, zo'n hele hoop twinkels die een voor een, of samen, naar beneden tuimelen. Als een streep, onderbroken soms door wolken. Lees er hier iets meer over als je wil, en ik hoop heel erg dat de wolken die nu over Nederland en België hangen weg zullen zijn tegen vanavond...

* geïnspireerde architectuur *

In de Happinez van afgelopen keer stond een heel erg gaaf artikel over (o.a.) een architekt die zijn huizen van afval maakt, en zo een poging waagt iets te doen aan de afvalberg waarin wij allen in het westen langzaam lijken te verzuipen. De huizen heten Earthships en zijn zelfvoorzienend (wat zoveel betekent als dat ze geen electriciteit en water van centrales krijgen maar van zon, wind, regen en de warmte die de in dingen als autobanden volgestopt met aarde worden vastgehouden en in de avond losgelaten in een super geïsoleerde ruimte). Op deze site zijn daar beter uitgelegde pagina's over volgeschreven. Niet alleen een prachtig idee, maar ook de huizen zelf zien er in mijn ogen uit als ideale woningen - hout, leem, glas, vorm, kleuren... Maar ja, Lief heeft twee linkerhanden, ik geloof niet dat ze staan te springen hier in de straat, of bij de woningstichting, als wij de tuin gingen uitgraven en er een earthship probeerden te realiseren, en geld voor een lap grond waar dat wel zou kunnen zit er ook even niet in... Dan maar naar de foto's kijken en af en toe een youtube-linkje meepikken...

- wij kijken uit... -

Nog 11 dagen, of nee, nog 10. Of is het al weer 9?

In huize hier wordt er driftig afgeteld, naar volgende week vrijdag. Want dan barst het WK los.
Felix heeft een afstreepkalender getekend. En daar gaat elke dag een kruisje ergens doorheen... En Ots is nog in de zevende hemel met zijn Engelandshirts-met-Rooney erop die hij voor zijn verjaardag kreeg. Alan is er achter dat er deze keer niet veel bruikbare wallcharts zijn, maar dat degenen die we hebben wel oké zijn. Polly is intussen nogal verontwaardigd dat het programma 'De ballen' op Nickelodeon plaats heeft gemaakt voor zowat alles. Ik probeer zoveel mogelijk de achterlijke oranje vlaggetjes die onze straat hebben overgenomen te negeren, maar kijk heel erg uit naar een aantal wedstrijden... Engeland-USA; Engeland-Japan...

Max is natuurlijk veel te cool voor voetbal, kijkt vooral uit naar Pukkelpop, in Augustus, zijn eerste popfestival-met-tenten-en-geen-slaap... En daar ben ik eigenlijk stiekum wel een beetje jaloers op...

- ochtend ritueel -

- avond alleen -

Dingen die ik me realiseer tijdens een avond 'alleen':

* de tv is echt een fijn medium al stilte-vuller, soms... Alsof er iemand anders in de kamer zit. voel me een stuk minder alleen...

* de kinderen een voor een zijn heeeel anders dan de kinderen in combinatie met elkaar... Wist dat wel, maar net, toen ik Max hielp met het uit elkaar slopen van een kast, hadden we het over allerlei heel maffe dingen (omdat hij met de schroevendraaier bezig was, over de keer dat ik bij kennissen in Nottingham, waar ik een lang weekend op visite was, midden in het restaurant van een warenhuis nogal hard meldde dat ik een schroefje nodig had - voor mijn zonnebril - en dat schroefje in het Engels niet alleen schroefje betekent... Ik begreep ineens waarom mijn kennissen zo rood aanliepen en ik zoveel vreemde blikken kreeg van de mensen om me heen...) , en ik kreeg heel erg het gevoel dat als de andere kinderen erbij zijn, er toch iets van spanning hangt in huis. Niet altijd verkeerd, maar het is wel frappant...

* eh... dat was het dan wel...

* oh ja, toch nog een: ik heb heel lang gedacht dat ik 'het leven' niet alleen aan kon, dat ik niet geschikt was om het alleen te doen, vooral toen de kinderen nog klein waren. Dan was ik bijna panisch als Alan laat huis was, of wegging met zijn vrienden 's avonds (wat bijna nooit voorkwam), want dan vreesde ik voor vreselijke dingen die zouden kunnen gebeuren die ik niet aan zou kunnen. Maar da's dus voorbij. en da's zooooooo'n fijn gevoel... Daar ga ik een chocolaatje op eten...

- slakkenslijm -

Als iemand mij het nut van slakken (al dan niet naakt) kan uitleggen, sta ik daar zeer open voor. Vooralsnog Haat ik ze met een passie die zijn weerga niet kent. Alan vroeg mij al of ik niet huiverig was voor mijn karma, maar ook dat kan me niets schelen.

Onze tuin schijnt een populaire slakken-hangplek te zijn. Ze broeden er als een tierelier, elke keer als ik er honderd heb gevonden, zijn er een week later weer honderd... Godgloeiendenonde... Al jaren groeit er geen lupine, geen pulsatilla, geen hosta, geen boon of slablaadje tot wasdom, omdat ze al zijn opgevreten door de slijmerige monstertjes. Alleen een aantal dingen die ze dus niet lekker vinden ontsnappen hun vraatzucht. Gelukkig dan weer wel planten die ik ook wel prettig vind, maar ik zou zo af en toe wel eens naar een mooie paarse lupine willen kijken, of zien hoe een pulsatilla voor een tweede jaar (nadat ik hem dus met bloemetjes erin heb geplant) opkomt, maar voordat hun blaadjes goed en wel boven de grond uitsteken, lijken de slakken zich er en masse op te storten.

En dan al die slijmerige sporen in de tuin... Menig struikje ziet er heel onfris uit met al die glimmende gloep erop. Alsof er iemand net zijn neus heeft staan legen boven mijn perkjes. Gatsie...

Er staat weer een emmer te wachten met slachtoffers (volgens Alan) die straks de sloot in word gekieperd, en er zal nog wel menig emmer volgen deze zomer. Maar voorlopig heb ik even rust.
Tenzij iemand mij zo vertelt dat de ettertjes eigenlijk zorgen dat mijn bessenstruik elk jaar 3 miljoen bessen heeft, of dat ze invloed hebben op de positieve energie rond ons huis...

- durpke -

Voelde gisteren voor het eerst dat ik het leven in een stad begin beu te worden.

Alan was frietjes aan het halen in het plaatselijke frietkot en ik bleef in de auto, wachten tot hij en Felix en Polly terugkwam met een vracht lekkers. We wonen heel even in het huis van mijn ouders, die morgen terugkomen van een lange, welverdiende vakantie. Ze wonen in het dorp waar ik ben geboren en tot mijn twintigste heb gewoond, toen ik er ineens helemaal genoeg van had en naar Engeland verhuisde. In de tijd dat ik daar was, en soms terugkwam voor bezoeken, leerde ik dat ik het niet bepaald miste hier. En als ik nu nog wel eens vertel tegen mensen dat ik uit dat dorp kom, krijg ik op medelijden gelijkende blikken - 'och erm kind...' Voel ook wel de voordelen van het leven in een ietsje grotere gemeente, waar niet iedereen je kent, of meer: mijn moeder kent en de reputatie die zij heeft opgebouwd zou moeten naleven - of hoe noem je zoiets... Waar ik gewoon ik ben, en waar ik meestal niet erg opval, en als ik dat wel doe, is dat prima: er wordt niemand scheef op aangekeken, behalve ikzelf...

Maar zittende in die auto, kijkend naar de dorpelingen die hun ding deden (boodschappen, de hond uitlaten, op bezoek bij een kennis) en de rust die het allemaal uitstraalde, besefte ik ineens dat dat ook best wel veel voordelen heeft. Het lijkt allemaal veel minder haast te hebben, veel minder gestresst te gaan. Op vrijdagavond... In het gehucht waar mijn vriendin Mo woont - drie straten en dat was het dan weer - is het nog stiller, hoewel de auto's, bussen en bestelwagens die ik voorbij het woonkamer raam zag snellen in aantallen niet onderdoen voor een gemiddelde hoofdweg van beetje stad... Maar men kent elkaar ook, of doet in ieder geval zijn mond open tegen je, het is overzichtelijker, je hoort ergens bij, en dat doen we niet erg in de stad. Ben er niet geboren, heb er geen familie (die ik spreek...) en behalve het feit dat de kinderen er naar schoolgaan, is er ook niet echt iets wat ons bindt.

Misschien is de tijd die ik nodig had om tot mijzelf te komen, in redelijke anonimiteit, daar waar ik voel dat deel zijn van een gemeenschap ook wel fijn zou kunnen zijn. Nou nog eentje vinden waar het helemaal goed voelt... Visualiseren, zou Mo zeggen, en je engeltjes om hulp vragen...

- was goed -

Er zijn van die dagen, dan lijkt het alsof de woonkamer helemaal vol ligt met wasgoed. De radiatoren zijn volgeladen met handdoeken en langzaam-drogende broeken, het wasrek beneden - omdat die in de zolder al volgehangen was - heeft gedroogde dingen die wachten om opgevouwen te worden en bij de stapel gevouwen goed te mogen, zodat de volgende lading was weer opgehangen kan worden. Het aantal sokken - vooral zwarte - is in dit huis ontelbaar (ik kan een heleboel stelletjes maken, maar er zijn ook vele eenlingen die eenzaam wachten tot ik hun partner vind), omdat de jongens in dit huishouden massaal voor de sportsokken aanbieding zijn gegaan. Alleen Polly heeft gekleurde, gebloemde, gestreepte sokken, en die hangen op dit moment gemoedelijk in passende tweetallen op het rek. T-shirts, ondergoed, spijkerbroeken, rokjes - alle varianten en maten liggen klaar om naar boven te worden gedragen, zodat de Verdeling kan beginnen: stapeltje Polly, stapeltje Felix, stapeltje Otto, stapeltje Max, stapeltje Alan, stapeltje mezelf, stapeltje badkamer, stapeltje weer mee terug naar beneden (handdoekjes voor de wc, e.d.), stapeltje toch maar strijken...

Dit weekend had ik verzuimd elke dag een was te draaien. Nu zit ik met de gebakken peren: het blijft maar komen, die was... Ik ga zo weer een berg tackelen...