omweg pret

 net als vorig jaar mocht ik een deel van de klas van onze Felix begeleiden - met een  nogal grote, maar vooral prachtige omweg van dertig kilometer... - naar de plek waar ze de komende dagen op kamp zullen zijn. Een mooie plek in het bos, met een meer in de buurt en (zolang de trein niet voorbij komt razen) stilte...

Of die stilte er zal heersen als de klas in volle gang is, betwijfel ik... Maar het was fijn om te doen, en ik heb weer met andere, minder negatieve ogen gekeken naar de natuur in de omgeving waar ik woon. En net als vorig jaar beloofde ik mezelf dat ik toch eens wat vaker erop uit zal gaan...

Wie weet, lukt het dit jaar wel...
Ik hoop in elk geval dat onze kleine man het naar zijn zin zal hebben!

10 plekken

zit even zonder onderwerp, dus gooi ik nog maar eens 10 dingen de lucht in...
deze keer tien plekken waar ik graag nog eens heen wil {wederom of voor het eerst}

1. de hele Engelse zuidkust. van Folkstone tot aan noord Cornwall, er zijn zovele prachtige, adembenemende plekken te vinden dat het onmogelijk is ze allemaal op te noemen...
2. Denemarken - weet niet precies waarom, maar heb zin om eens heen te reizen...
3. Ierland - Dublin natuurlijk, maar ook de zuidkust daar... Had er bijna gewerkt, maar ja, bijna is het niet echt...
4. Schotland in de herfst - een kennis van ons in UK vertelde ons dat het zo mooi is dan dat ze er bijna aan dacht om er permanent te gaan wonen... Om het niet meer te hoeven missen...
5. Ameland - of een ander rustig waddeneiland...
6. Domburg en Middelburg - kan er net zo goed gaan wonen...
7. Duitsland - en dan het middenwestelijke gedeelte, waar we vroeger vaak op vakantie gingen. In mijn herinnering een prachtig gebied met vele kleine plaatsjes en heel veel heuvels en groen...
8. Stockholm - spreekt nogal tot mijn verbeelding...
9. London met meneer G.
10. Antwerpen - en daar ga ik morgen heen. Als het goed is......

:: kleurrijke huisjes in Denemarken ::

foto van hier

:: langs de Ierse kust ::

foto van deze site

:: stockholm in sneeuw ::

foto van deze site

:: fowey, cornwall ::

foto van deze site

zalige zee zichten, en ander leuks

en vandaag ben ik dan weer helemaal terug van mijn mini-break.

zeer genoten van mijn gezelschap (vriendin P) en de omgeving (Zeeland, dus) en de lekkere hapjes die wij hadden meegenomen. We hebben de boerderij van Loverendale waar 'mijn' winkel de boerenkaas vandaan heeft met een bezoek verblijd {ze bleken vlak naast de camping te zitten...} en een stukje kruidenkaas geproefd, alwaar ik nu dus straal verliefd op ben; in Middelburg lekker gegeten in De Drvkkery, gewandeld door de heerlijke binnenstad (waarbij ik verbijsterd was door het feit dat we langs een kant de Abdij inkwamen, namelijk na een wandeling door een drukke winkelstraat, en we ineens helemaal aan de andere kant bleken te staan, en het me toen pas duidelijk werd hoe rond de straten daar lopen...); gegeten in het hotel waar ik wel eens langs wandel in Vrouwenpolder, en sloten we de avond af met een melige film met Hugh Grant er in (kan erger... ook beter, maar ik klaag niet...).

Dat de volgende ochtend de camping bijna blank stond door de aanhoudende regen en er geen blauwe lucht te bekennen was, vulde mij even met teleurstelling - 'jaaaa, hiervoor heb ik geen weekend vrij gepeuterd...' - maar na het ontbijt van speltcroissants en ander lekkers, gingen we dan toch maar naar Domburg: van binnen zitten zouden we ook niet vrolijk worden en misschien werd het dan toch nog wel lekker weer... er zijn vreemdere dingen gebeurd...

Vriendin P wist van een fijn stuk bos wat bij de Stayokay van het dorp/kasteel Westhove

behoorde, en daar liet zij me de Engelse tuin en de verscholen paadjes en het duin zien, en dronken we koffie in het heeel gastvrije restaurant gedeelte van de jeugdherberg {*kuch*}...

Toen was de zon gaan schijnen en leek het alsof het nooit geregend had. Op de vele plassen water na dan... En het drassige gras... En de vele druipende paraplu's en regenjassen... en de natte

haren...

- prachtige boom in het bos wat bij het kasteel hoort -

- de engelse tuin -

- duin met uitzicht op ZEE en vriendin P -

In Domburg tracteerden we onszelf op een tentoonstelling in het Marie Tak Museum, waar net een boel prachtige schilderijen hingen van impressionisten en ander schilder-volk wat aan het begin van de vorige eeuw in het dorp woonde/vertoefde en in het (nu gerestaureerde) galerietje hun werk wel eens mocht laten zien. {Mw Tak blijkt nog een grote connectie te hebben met het eerder bezochte Loverendale, de villa was in haar opdracht is gebouwd, aangezien zij zeer geïnspireerd was geraakt door de antroposofische leer van Rudolf Steiner en aan biologisch-dynamische landbouw ging {laten?} doen... wat ik dan weer heel grappig vond...}.

Een late lunch in mijn favoriete tentje -galerie pop- en toen was het weer tijd om langzaamaan te denken aan terugreizen...

- galerie pop -

- tuin bij museum -

en nu ben ik uitgerust, bijgetankt, losgelaten en uitgepraat (met excuses aan mijn reisgenote voor mijn eindeloos bebabbel...)

dertig dagen schrijven - 5 - travel

als we waarlijk leven, zullen we waarlijk zien... - RWE

uitdaging van vandaag
niet iedereen heeft de behoefte om de wereld rond te reizen, maar iedereen kan wel een plek bedenken die ze een keer willen bezoeken voor ze sterven. wat is die plek voor jou en wat doe je om dat te bewerkstelligen?
::
en dan komen we terecht bij het feit dat ik helemaal niet zo'n goede reiziger ben, meer...
Vroeger vond ik elke plek waar ik terecht kwam heerlijk, het kon me niet schelen hoe bizar en imperfect het was waar ik was, het feit dat het nieuw was, en er mensen waren die mij andere perspectieven lieten zien was genoeg. Nieuw eten, nieuwe gesprekken, nieuwe interieurs - fantastisch...
Maar nu, na bijna 20 jaar honkvast te zijn geweest, na bijna 18 jaar moederschap, lijkt al mijn reislust te zijn veranderd, verdwenen bijna. Het is er wel - in mijn hoofd. Daar reis ik naar Ierland en Nieuw Zeeland, naar Japan en NoordWest Amerika/Canada, naar Berlijn en Sarajevo, naar Florence en Stockholm... Terug naar Brighton en Cornwall...
Maar ik weet ook dat Domburg al prima is, en een dagje Antwerpen vergt genoeg van mijn vermogen om impressies te verwerken... Hoe prachtig en indrukwekkend ze ook zijn...

Misschien is het een teken dat ik het wel oke vind waar ik nu ben (hoewel dat zich in mijn hoofd dan vertaalt als Ongelofelijk Saai en Burgerlijke Truttigheid), dat die reislust eigenlijk een gemaskeerd ongenoegen is met het leven waar je van probeert te ontsnappen... Misschien ben ik wel gewoon een schijterd geworden...

Waar ik heen wil voor ik sterf? Alle van bovengenoemde plekken, als mijn zwerflust - wanderlust, in prachtig engels ... - weer terug aanwezig is op het plekje waar het zo'n twintig jaar terug van verdween...

::

lees ook mee met kati en op facebook

- MM * from belgium *

Deze MM zit vol met Belgische bands. Omdat ik meestal naar de Belgische radio luister, hoor ik ze natuurlijk vaker, en deze bands zijn blijven hangen. Een Selectie...

this MM is chock ful lwith Belgian bands. Listening to Belgian radio most of the time has exposed me to some groovy, beautiful, funky music. A selection...

absynth minded :: moodswing baby

novastar :: never back down

broken glass heroes :: baby don't worry

customs :: justine

das pop :: you

- fab & groovy -

voor een fotoverslagje van de pinksterviering op onze school, zie hier...

-------------------------------------------------------------------------

Een van de leukste herinneringen aan Hastings?
Het bestaan - ooit - van de winkel FAB & GROOVY, gerund door een heel groovy uitziende mevrouw met knal(henna)oranje haar. Haar winkeltje was inderdaad nogal fab en heel erg groovy. Ik moest ineens weer denken aan al die leuke, hippe, maffe spulletjes die erin stonden, toen ik boven mijn kralendoosje hing, gisteren middag... Kijk zelf maar...

- he, jonathan -

1992 was een vreemd jaar. Zo een die nog heel lang bij zal blijven.
Zo ging mijn relatie met Lief op de fles, bleef ik in Engeland wonen, leerde in een heel leuke Japanner kennen die toen mijn lief werd, leefde ik alleen in een ander land, kwam ik weer terug naar Nederland, was daar behoorlijk ongelukkig, spaarde ik voor een reis naar Amerika, was ik daar een week maar klikte het niet bepaald met mijn verblijf-familie, kreeg ik weer een relatie met Lief en besloot dat jaar met de hoop terug te keren naar Engeland.

Naast al dit vreemds, waarin ik Lief zou ontmoeten in Amerika, maakte ik ook kennis met het geflipte talent van ene Jonathan Richman. Via Lief, die hem in de stad waar ik een week vertoefde in US zag spelen in een kroegje en onder de indruk raakte van zijn eigen-zinnige, excentrieke, unieke persoon. Hij kocht een tape voor in zijn walkman, luisterde daar vaak naar op weg terug naar New York en toen wij elkaar, in Hastings, weer ontmoeten, kreeg ik ook de smaak snel te pakken. Hij werd de soundtrack voor onze nieuwe relatie.

En eergisteren speelde mijn lief een cd af die hij had samengesteld, en meteen was ik weer om, lachte me suf om de manier waarop hij zijn teksten oplepelde. Intelligente inzichten, maffe kwinkslagen, excentrieke kronkels, lieve melancholie - begeleid door een gitaarriff die zo uit de surf-scene van de jaren 60 zou kunnen komen. Heerlijk...

Uit de selectie van hiernaast:
* new england
* that summer feeling
* you can't talk to the dude
* egyptian reggae + affection

- op stap -

Er zijn dagen die je zo over zou willen doen. Een en al plezierige dingen. Gesprekken die leuk verlopen, mensen waar je blij van wordt, voer wat heerlijk is, een omgeving waar ik dan tenminste heel erg van geïnspireerd raak... Gister was zo'n dag.

Met vier vriendinnen mocht ik mee naar Antwerpen - zij hadden dit met elkaar bedacht en ik stortte mij vol enthousiasme in het groepje. Ze begonnen met zijn zessen, waarna er een aantal afvielen (tien kleine negertjes, merkte D. al op) en nu, met mij erbij bleven er dan vijf over. Ook gezellig.

Ik kan elke week wel naar Antwerpen. Geloof niet dat het zou vervelen. Of misschien toch wel, want de minder-leuke-dingen-van-een-grote-stad-als-die vallen tijdens een bliksembezoek niet op. Dan zie ik alleen de leuke winkeltjes (zoals deze - waarvoor bedankt, Marleen!!) en gezellige koffietentjes en leuke Belgische meneren en prachtige gevels en grappige pleintjes en... Dan is mijn overgevoelige geest niet overvoerd met muziek en mensen en indrukken en teveel auto's en stress en al die dingen waar ik niet vrolijk van wordt. Antwerpen, Brighton en London krijgen bij mij voor elkaar dat ik me er prettig voel, me thuisvoel, geen vreemde eend in de bijt. Er staan nog een paar andere steden op mijn lijstje waar ik dat graag wil uitproberen of die dat ook hebben (Berlijn bijvoorbeeld). Dan waan ik mij sterk en zelfstandig genoeg om dat daadwerkelijk te kunnen. Dan ben ik stinkend jaloers op zij die zonder te flippen gewoon leven tussen al die dingen die mij zo inspireren en vrolijk maken. Maar ik weet dat dat niet snel gaat gebeuren. Misschien kan Max straks rekenen op veel bezoek van zijn moeder als hij zich settelt in een Grote Stad.

- missen -

Wat je nooit hebt gekend, kan je ook niet missen.
Ooit ergens gelezen, en hij kwam weer terug tijdens een periode dat ik het helemaal niet meer zag zitten. Twee weken geleden ongeveer. Zeer prangend deze vraag, vooral met het oog op de opvoeding van onze koters. Je kan je kinderen namelijk teveel verwennen met rotzooi die ze helemaal niet nodig hebben (probeert zij in haar achterhoofd te houden tijdens het Sniklaas-shoppen). En je kan ze 'mooi' en redelijk onschuldig houden door ze niet teveel te geven, zodat er nog dingen zijn waarvan hun mond openvalt. Ik heb in mijn leven wel eens anders meegemaakt, redelijk dichtbij ook, dat dat wel anders was, en beloofde mijn kroost met weinig blij te leren zijn (of juist niet aan te leren dat ze veel hoeven...), wat met een miniem budget trouwens heel makkelijk gaat...

Maar hoe werkt dat in een leven als je voorbij de Sinterklaas/verwennerijfase zit? Hoe kan je jezelf 'onschuldig' houden? Deze is namelijk niet makkelijk, als je onvermijdelijk dingen meemaakt in je leven. Niet-leuke, maar vooral de leuke, mooie, fijne, adembenemend prachtige dingen en mensen die op je pad komen, en die je in tijden van schaarste weer vrolijk boven komen drijven. Natuurlijk zijn er mensen (zoals Lief) die heel volwassen weten dat dat nou eenmaal geweest is, dat het heel misschien nog wel eens voor zal komen, en dat de herinneringen eraan ook heel fijn zijn. Maar ik ben zo volwassen niet - ik verlang soms met hartstocht terug naar bepaalde tijden en mensen uit mijn verleden, een hartstocht die hemeltergend frustrerend is, deprimerend en wonderbaarlijk tegelijk... Omdat ik weet hoe mooi het kan zijn, de herinneringen eraan zweven nog steeds ergens in mijn gedachten. Mist er dan zoveel in mijn leven? Ben ik dan zo begeerte-gericht, zoals al die Boeddhistische boeken steeds beweren? Alle boeken die in mijn kast staan vertellen dat het niet handig is om er aan te blijven denken, en natuurlijk weet ik ook wel dat een leven niet allen maar feest is, dat er gewerkt moet worden, dat er brood op de plank en kinderen tot toffe lui moeten worden opgevoed en dat mijn plaatselijke ongerief de kast in moet, wachtend tot er eindelijk tijd/ruimte/whatever voor is. Dat dat volwassen zijn heet. En het nu is ook mooi - genieten doe ik nu zeer zeker... Maar het nu kan ook zo godgeklaagd saai en geestdodend zijn...

Dus bewaar ik mijn gedachten aan andere tijden maar voor heimelijke, toepasselijke momenten, wanneer ik mezelf in hartstochtelijke avonturen stort, terugga of heenreis, landschappen terugziend, ontmoetingen hebbend met die mooie lui van toen, even zwervend en genietend van gevoelens die al heel erg lang in de koelkast zijn gezet...

Misschien ooit weer...

- dag muur -

Omdat de aflevering van Louis Theroux over zijn poging om Michael Jackson te ontmoeten (vanzelfsprekend was dit een oude opname) mij iets meer in zijn greep hield dan eigenlijk wilde, en ik zo wakker was om niet nog even te checken op welke zender ik eigenlijk moest kijken, mistten we de eerste helft van 'Goodbye Lenin'... Gelukkig is 'ie vrijdag a.s. nog een keer te zien, maar ik baalde even. Had hem graag gewoon helemaal gezien, omdat ik hem tot nu toe steeds gemist heb.

Natuurlijk staat deze week in het teken van de val van de Berlijnse Muur, twintig jaar terug, en ben ik daar stiekem wel heel blij mee, want mijn verstolen liefde voor alles Duits, wordt hiermee heerlijk gevoed... Morgen is op Duitsland 2 een soort van Domino Day maar dan met een aantal kilometer door allerlei kunstenaars van over de heel wereld beschilderde stukjes nep-muur om die twintig jaar zonder Muur te vieren. Wat dan doorheen Berlijn zal gaan. Gedachten aan wat er 20 jaar terug allemaal gebeurde, de excitement van toen, zullen vast weer naar boven komen.

Max was vorig jaar met zijn mede-jaar 3-ers vier dagen in de stad. Hij zag er nogal tegenop, omdat hij niet veel opheeft met zijn mede-scholieren (wat klinkt dat bekend...), maar Berlijn zelf maakte alles ongeveer goed. Hij genoot van de combinatie van oude gebouwen en de moderne architectuur, de vriendelijke, behulpzame, bescheiden mensen die in Berlijn wonen, het gevoel dat het eigenlijk nog steeds een beetje een gespleten stad is, de geschiedenis is nog steeds niet helemaal uitgegumd, of vergeten. en wellicht is dat maar goed ook. Hij kwam met een heel goed gevoel terug, en heel veel mooie foto's (dezen in de blog zijn van hem).

Het voedde meteen mijn wens om naar Berlijn te gaan. Of gewoon irgendwo in Duitsland... Maakt niet uit waar. Hoewel een achterbuurt van Hamburg nou niet perse hoeft, maar echt heel kieskeurig ben ik dus niet...

Had ik dan toch wat meer werk moeten maken van dat prachtige vriendje van toen... Dan woonde ik nu ergens daarzo, en hoefde ik geen fortuin neer te tellen voor Playmobil of Ostheimer spul, en sprak ik nu vloeiend steenkolen Duits in plaats van wordperfect English, en groef mijn zoon kuilen aan het strand van Zoutelan.... Oh, dat doet ie al... Zie je wel - we zijn er al bijna...

- storm op zee -

De tarotkaart die ik trok op de terugweg meldde 'opstanding', wat zoveel kan betekenen als afrekenen met het verleden, afronden van een levensfase of zich herboren voelen. Nou kunnen tarot kaarten zo ongeveer alles betekenen als je wilt (er is altijd wel een bruikbare 'betekenis') maar ik wist dat op dat moment het precies dat reflecteerde hoe ik me voelde.

De vakantie naar Engeland die 5 dagen had moeten duren, duurde er maar twee, due to unforseen circumstances (vriendin P. werd ziek) en ik voelde me precies 4 seconden teleurgesteld, waarna meteen een soort van berusting intrad, een 'oh well...', een 'het moest blijkbaar zo zijn'-gevoel... Als je dat van te voren had gezegd, had ik je voor gek verklaard, maar dat doe ik dus niet. Vond het meer heel sneu voor P., die zo had uitgekeken naar haar eerste vakantie zonder kroost...

De anderhalve dag dat we in UK waren hebben we genoten van het landschap en van het gezelschap van mijn vriendin Sarah, hebben we de zilte zee geproefd en fish & chips gegeten, hebben we ons verbaasd over de bereidwilligheid van Britten om je te helpen en het gebrek aan stress als ik een fout maakte met de auto (iets waar je hier altijd genadeloos op je lazer voor krijgt van mede-weggebruikers) en vonden we allebei Hastings en Brighton toffe steden, maar - heb geen idee van hoe P. het voelde - ik voelde me niet meer op mijn plek daar. Hoewel ontstellend herkenbaar en vertrouwd, voerde het gevoel dat ik er niet meer thuishoor, dat het mijn plek niet meer is, zo sterk de boventoon dat ik er verdrietig van werd. Het voelde alsof ik East Sussex ben ontgroeid, alsof ik er niet meer hoor, zoals ik dat twintig jaar geleden wel deed, toen het voelde alsof ik thuiskwam, mijn plek had gevonden... En het feit dat P. ziek werd, en naar huis wilde, leek een teken van boven dat het tijd was.

In Amerikaanse films en series als Friends, hebben ze het steeds over 'closure', als term voor het afsluiten van een periode van je leven, of van een relatie, en met deze blog wil ik hetzelfde doen - closure m.b.t. mijn hangen in het verleden, van mijn behoefte aan het verheerlijken van een plek waar ik niet meer woon, van een tijd die al lang voorbij is. De tijd is daar dat kan accepteren dat mijn leven nu hier is, en dat dat prima is. Na tien jaar...

Maar de foto's blijven wel mooi. Daar helpt geen closure tegenop...

(en P. wens ik vanaf hier nog eens zeer veel beterschap!!!)

- Hastings Old Town en de zee -

- doorkijkje -

- St. Ives -

Maandagochtend - rust. Stilte. Alleen de verwarming die net aanslaat... Heerlijk...

Ik kreeg net een mailtje van een vriendin uit Engeland, en zij houdt nogal van lijstjes en dingen die je mag invullen. Zo weet ik intussen al een heleboel van haar, en zij van mij. We zijn niet bepaald close (zij is een erfstuk uit de vriendenkring van mijn man, en ze vindt mij vooral Very Interesting omdat ik uit Nederland kom en zij denkt dat daar alles vooruitstrevend is wat de klok slaat... Vergeleken met daar is dat in veel gevallen wel zo, maar ik ben niet zo goed als boegbeeld geloof ik...). Een van de vragen in het lijstje van vandaag was: waar zou je nu liever zijn, en natuurlijk vulde ik meteen weer 'Cornwall' in.

Daar zou ik altijd wel willen zijn. Zelfs als het stormt en je de Atlantic in dreigt te waaien... Dan nog... Ooit mijn hart aan verloren, toen ik met een vriendin de kustlijn langsreed en me vergaapte aan al het schoons wat we tegenkwamen. De huizen, de kustlijn, de straatjes, de ambachten, de kunst.... De historie die overal vanaf straalt, de rust die van de vissersdorpjes en inwoners afstraalt: weer een blik toeristen - been there, seen it all... Later nog een paar keer teruggekeerd, met man en twee kindjes, en gezommen in de Oceaan, gewandeld langs de klippen, genoten van cream teas, nog meer moois ontdekt, en heel graag ga ik er weer eens heen...

Dus, voor diegenen die er nog niet bekend mee zijn:

- die kustlijn dus -

- het oude postkantoor in Tintagel -