365 dagen gemaakt *7*

breathe in,
breathe out,
repeat...

it ought to be
so easy,
something you don't
consider much

breathe in,
breathe out,
repeat...

breathing heals,
breathing helps,
i hold it, shocked
i go too fast...

breathe in
breathe out,
repeat...

the deeper i breathe
the better,
i'm told
but what if i can't...

breathe in,
breathe out,
repeat...

go easy,
chill,
feel love inside,
slowly in,
and slowly out
and hey,
after a little while
i breathe a calm
and healing breath
and all the tension
flows away,
it goes,
wants to reappear,
but i won't let it
not this time...

breathe in,
breathe out,
repeat...

breathe in,
breathe out,
repeat...

eindelijk...

en nu is het g*dv%rd@mm# afgelopen...
klaar met dat slachtoffer gemuts...
hoe oud ben je nou?!
en hoe lang was je nog van plan
om in die treurige toestand
te blijven hangen?
nou?

klaar dus...
er ligt een prachtig leven
daar op je te wachten,
tot jij eindelijk
eindelijk
zover bent
om erin te springen...

je kan het...
en je mag het
- dat vooral...
je mag het,
springen
en zien wat er gebeurt...
ga maar
doe maar
wij vangen je wel op...

koffie

De geur van koffie verspreidt zich door mijn huis.
Alle kinderen zijn naar school,
manlief naar zijn werk
en ik ben alleen,
alleen
met een slapende hamster
en de regen tikt tegen het raam
en op de blaadjes,
van bomen, buiten,
en ik pak een chocoladekoekje
uit de zak in de kast onder de trap
en klik het licht aan in de woonkamer.

Ik loop terug naar de keuken,
haal het opschenkfilter van mijn kopje,
zet m op het aanrecht,
pak de bloemetjes beker uit Zeeland
waar de koffie in zit,
zodat die met mij mee kan
naar de grote houten tafel in de woonkamer,
alwaar mijn laptop staat.

Ik kijk uit het raam,
en merk dat het is gestopt met regenen
- er schijnt zelfs een zwakke zon...
De deur naar de tuin gaat op een kier
en geuren van beregende natuur sijpelt mijn kamer in.
De geur van de herfst...
De geur die mij vult met zowel gelukzaligheid
als melancholie.
En heimwee...
Dikke heimwee...

Lichten aan in huizen,
haardvuurlucht uit schoorstenen,
rottende blaadjes
en speculaas,
en koffie...

Oh, was ik nu maar daar...

south downs, in sussex

foto van hier

woord gebruik

Ik houdt van woorden...
Mooie woorden...
Gekke woorden...
Interessante woorden...
Vreemde woorden...
Lieve woorden...

Al zolang ik me herinner is er iets aan woorden wat veel meer met me doet dan ik kan uitleggen, of logisch is... Andere dingen ook hoor - ik ben geen kille kikker die alleen maar achter boeken zit en niets met de wereld en al zijn gedoe te maken wil hebben (al scheelt het niet echt veel; mijn therapeut vroeg me ooit een fotootje mee te nemen van iets waar ik me vertrouwd bij voelde, wat voor mij vertrouwen uitstraalde, en ik kwam uit op Woorden...) - maar mooie woorden hebben een werking op me, vaak, ik kan geroerd worden, geraakt, vervoerd, meegesleurd, gelukkig worden van, diep verdrietig... Nederlandse woorden, eerst, maar later ontdekte ik de schoonheid en kracht van Engelse worden, hoeveel meer het er ook waren, en hoeveel meer to the point velen ervan waren, net iets dichter bij de emotie of het gevoel of zo ze kwamen... En woorden 'van vroeger' zijn nog mooier dan die van nu, ze hebben iets statigs, iets eleganters dan waar we ons nu mee bezigen...

En waar zij worden mooier, gekker, toepasselijker gebruikt dan in poëzie... Al een tijdje probeer ik T.S. Elliot onder de knie te krijgen, al is die wel wat zwaar op de hand soms, maar het is zo de moeite waard om door een van zijn lange gedichten heel te ploeteren...
En voor een iets lichter, maar niet minder to the pointe noot lees ik graag een Annie... Of een Freek...

Preludes
The winter evening settles down
With smell of steaks in passageways.
Six o'clock.
The burnt-out ends of smoky days.
And now a gusty shower wraps
The grimy scraps
Of withered leaves about your feet
And newspapers from vacant lots;
The showers beat
On broken blinds and chimney-pots,
And at the corner of the street
A lonely cab-horse steams and stamps.
And then the lighting of the lamps.

T. S. Eliot

Belangrijk
Het is maar goed dat we ons zelf belangrijk vinden.
Als het eens niet zo was, waar moest het dan wel heen!
Och och, we hoeven en geen doekjes om te winden:
dan stortte werkelijk de maatschappij ineen.

Want stel u voor dat we onszelf ineens eens zagen
zoals de anderen ons zien. Hoe zou dat zijn?
Dat was afschuwelijk! Dat was niet om te dragen!
We wierpen ons waarschijnlijk voor de dieseltrein.

Ofwel, we zouden ons in ‘t kolenhok verschuilen.
Geen mens zou ooit nog meer geloven in zijn werk.
Meneer hiernaast zou in de gaan gaan zitten huilen:
‘Ik ben een vlerk… ik ben een nietsnut en een vlerk…’

En al de grote directuren van bedrijven
gingen beschaamd en heel verdrietig naar hun bed;
ook de politici… ze zouden binnen blijven,
de ambtenaren kropen achter het buffet.

Geen enk’le spreker zou nog één keer durven spreken,
geen enk’le chef zou ooit een chef meer durven zijn,
geen enk’le predikant zou ooit meer kunnen preken,
de boel lag stil, volledig stil op elk terrein.

Gelukkig zijn we niet op die manier ontluisterd.
Wat is het eigenlijk toch prachtig ingericht,
dat de natuur ons stuk voor stuk heeft
ingefluisterd:
vergeet het niet, je ben een mens van groot
gewicht.

Annie M.G.  Schmidt

draak gestoken

er heerst een grote draak in mij

verscholen voor de wereld

hij woont er al heel mijn leven

en soms laat ik hem vrij

er heerst een brullende leeuw

sterk en eng en krachtig

heel diep verstopt, maar ik weet

zijn brul is bijzonder prachtig

er leeft een nestje wespen,

ergens in mijn ziel

die af en toe mogen prikken

in een anders' achilleshiel

er huist een duiveltje in mij

gemeen soms, schijnheilig en onfatsoenlijk

en eerlijk en bot en recht voor zijn raap 

en regeltjes die lapt hij aan zijn laars

maar meestal ben ik best wel lief

en speel ik zoals het hoort

en kleur ik binnen de lijntjes

zodat het niemand stoort

totdat mijn draak gewekt wordt 

of mijn leeuw zijn ogen opent

of mijn wespen worden geprikkeld

en mijn duiveltje opveert...

gedachten-ging

twee kleine gedichtjes die zomaar ontstonden, in het restaurant van de v&d...

haar mond stond steeds op pruimenstand

haar haren zaten keurig

alles klopte, maar helaas

haar ogen stonden treurig

***

hij voelde zich 't meest enthousiast

was hij zichzelf, onaangepast

maar, zo had hij dan geleerd

dat was dus helemaal verkeerd

trok hij zich daar teveel van aan

dan was't met zijn gemoed gedaan

dus is zijn leven nu een strijd

tussen aanpassen en eigenheid...

grot

al sinds ik het nummer ken, heeft de tekst ervan een vreemde werking gehad op me.
werkelijk elke keer als ik het hoor, en er niemand naast me zit {belangrijk... ik ga me een beetje laten gaan in gezelschap...}, komen onvermijdelijk de tranen, de dikke keel, en kan ik geen klank behoorlijk meezingen, al wil ik het van de daken schreeuwen...

It's empty in the valley of your heart

The sun, it rises slowly as you walk

Away from all the fears

And all the faults you've left behind

The harvest left no food for you to eat

You cannibal, you meat-eater, you see

But I have seen the same

I know the shame in your defeat

But I will hold on hope

And I won't let you choke

On the noose around your neck

And I'll find strength in pain

And I will change my ways

I'll know my name as it's called again

en net, na weer een innerlijke openbaring, en nog meer tranen, heb ik de angel te pakken, heb ik de reden waarom het me zo raakt, waarom ik zo onzeker ben, waarom het steeds voelt alsof ik me moet bevrijden uit een donkere grot...

Cause I have other things to fill my time

You take what is yours and I'll take mine

Now let me at the truth 

Which will refresh my broken mind

So tie me to a post and block my ears

I can see widows and orphans through my tears

I know my call despite my faults

And despite my growing fears

But I will hold on hope

And I won't let you choke

On the noose around your neck

And I'll find strength in pain

And I will change my ways

I'll know my name as it's called again

nu is het aan mij, om te leven, om mijn stem te vinden, om te vinden wie ik moet zijn... op mijn manier, naar mijn maatstaven, en to hell wie dar een probleem mee heeft... Want ik vind de kracht in pijn en ik zal mijn manieren veranderen, ik zal mijn naam weten wanneer het geroepen wordt... Nu dus, niet strax... De tranen zijn die van weten wat mijn waarheid is... 

So make your siren's call

And sing all you want

I will not hear what you have to say 

Cause I need freedom now

And I need to know how

To live my life as it's meant to be

And I will hold on hope

And I won't let you choke

On the noose around your neck

And I'll find strength in pain

And I will change my ways

I'll know my name as it's called again

als...

vreemd waar gesprekken soms eindigen, bij ons thuis...

naar aanleiding van een gedicht - een wat mij al heel lang erg aanspreekt - uit lang vervlogen tijd. Hier in wordt de lezer aangemoedigd om zijn kracht te vinden, maar ook zijn zwakte te erkennen. De schrijver ervan {die ook Jungle Book op zijn naam heeft staan} is een Engelsman pur sang, zo een met stiff upper lip die hard en emotieloos door het leven ging, tenminste - zo werd hij dan weer aangemoedigd te doen door zijn opvoeders, ergens in India waar ze de lokale bevolking er onder probeerden te houden... Those were the days...

Maar...
Zou ik een gedicht van zo'n dubieuze schrijver mogen waarderen?
De lijn ligt moeilijk - als ik iets mooi vindt en de maker ervan blijkt verdachte ideeen te hebben, moet ik het dan verwerpen? Of is het belangrijk te onthouden dat ik ook een twijfelachtige kant heb, eentje die het daglicht misschien niet mag zien? De schaduw-kant die ik niet graag weerspiegeld zie in de wereld om me heen...
Muziek van iemand die zijn vrouw regelmatig in elkaar blijkt te hebben geslagen? Symfonieën van iemand die nazi-sympathieën had? Schilderwerken van iemand die het niet zo nauw nam met trouw, of vrouwen alleen goed vond voor een ding?

Is het verwerpen van werk wat je in eerste instantie mooi vind, of inspirerend, eigenlijk geen laffe daad van je kop in het zand steken en net doen alsof jij nooit zo slecht zou kunnen zijn...
Zijn diegenen die heel hard roepen dat bepaalde dingen of mensen vreselijk zijn eigenlijk niet gewoon doodsbenauwd dat iemand misschien wel zou kunnen denken dat zij ook zo zouden kunnen zijn?


If –

If you can keep your head when all about you

Are losing theirs and blaming it on you;

If you can trust yourself when all men doubt you,

But make allowance for their doubting too;

If you can wait and not be tired by waiting,

Or being lied about, don't deal in lies,

Or being hated, don't give way to hating,

And yet don't look too good, nor talk too wise;

If you can dream - and not make dreams your master;

If you can think - and not make thoughts your aim,

If you can meet with Triumph and Disaster

And treat those two impostors just the same;

If you can bear to hear the truth you've spoken

Twisted by knaves to make a trap for fools,

Or watch the things you gave your life to, broken,

And stoop and build 'em up with worn-out tools;

If you can make one heap of all your winnings

And risk it on one turn of pitch-and-toss,

And lose, and start again at your beginnings

And never breathe a word about your loss;

If you can force your heart and nerve and sinew

To serve your turn long after they are gone,

And so hold on when there is nothing in you

Except the Will which says to them: 'Hold on!'

If you can talk with crowds and keep your virtue,

Or walk with Kings - nor lose the common touch,

If neither foes nor loving friends can hurt you,

If all men count with you, but none too much;

If you can fill the unforgiving minute

With sixty seconds' worth of distance run,

Yours is the Earth and everything that's in it,

And - which is more - you'll be a Man, my son!