Ploeg mij op dit moment door het boek De kracht van het nu van Eckhart Tolle. Veel over de man gelezen en gehoord - en ook op Youtube een stukje gezien waarin hij Het Pijnlichaam uit de doeken deed (door de vreemde combinatie van zijn stemgeluid, zijn manier van praten en het idee van het Pijnlichaam ("The painbody"), kan ik nu zijn uiteenzettingen in het boek hierover niet lezen zonder een gniffel, maar dat terzijde...) - en heb nu eindelijk in de bieb een van zijn boeken te pakken gekregen. Hij beschrijft op heel begrijpelijke wijze het fenomeen ego (hoe het verstand en tijd van ons in het verleden en toekomst levende zielepietjes heeft gemaakt) en hoe je door je ervan bewust te zijn deze kan bestrijden en zelfs gelukkig kan zijn. Wij worden geregeerd door zorgen en pijn uit het verleden, en zorgen voor en hoop op de toekomst, wanneer wij verlost worden van allerlei ergs. Maar we leven vooral niet Nu, en dat is eigenlijk een beetje stom. Om het zacht uit te drukken... Het gelezene tot nu toe in de praktijk gebracht en moet zeggen dat ik er positief over ben... Blijf nogal vaak hangen in het negatieve van het verleden, en dat verdwijnt door me er bewust van te zijn langzaam aan, en de hoop dat de toekomst mij geluk en zaligheid zal brengen worden ook het Grote Niets in gekeken door mijn Gewaarwording In Werking... En nou maar hopen dat dit een blijver is. En niet net als zoveel wat ik heb ontdekt als zijnde Het tot nu toe leuk voor een par weken en dan verdwijnt in een of ander vacuüm om nooit meer terug gevonden te worden...
en omdat ik daar ineens zin in had,
hier een link naar blog nummer drie - mijn 'webwinkeltje'...
Nou ja, een poging dan... Eens zien hoe de wind waait...
Omdat een van de cd's die Lief ooit voor zijn ouders had gemaakt, het in de cd-speler van de auto haalde, werd ik weer herinnerd aan hoe mooi sommige muziek uit mijn beginperiode was... De cd heette Chelsea Morning, naar een nummer van Joni Mitchell. En daarop stonden nog meer liedjes die perfect in de melancholieke sfeer van deze maand blijken te passen. Make it van Bread, Fire and rain van James Tayler (die zoveel moois heeft geschreven en gezongen dat ik de tel ben kwijtgeraakt...), Donovan, Lindisfarne, Jethro Tull, Jefferson Airplane... Deze muziek staat in mijn hoofd gegrift, mede dankzij de zwager van vriendin M. die mij - tussen baby-sit afspraken in - wegwijs maakte in deze periode. Mijn vader speelde alleen maar Johnny Cash (die ik pas sinds een jaar of 10 waardeer...) en mijn moeder luisterde vaker naar Cliff Richard dan mij lief was... Lief had dan weer vrienden die in begin jaren 70 hun studententijd hadden doorgemaakt en er nog in zwaar hingen - en die allemaal diep onder de indruk waren van mijn kennis van bovenstaande muziek... Tja, ouwe ziel...
autumn comesthe summer has gonewinter will come too soonstars will shine clearerskies seem nearerunder the harvest moonautumn comesbut let us be gladsinging an autumn tunehearts will be lighternights be brighterunder the harvest moonVanmorgen gingen we op herfstschattenjacht. En we vonden een hoop. Blaadjes in vele kleuren, beukennootjes en hun jasjes, kastanjes, besjes en nog meer... Vanmiddag gaan we de blaadjes persen en de rest op de jaartafel uitstallen. Nu gaan we lekker knus binnen zitten en spelen...
Via Hyves heeft een kennis mij op de hoogte gebracht van de site Dagelijkse gedachte. Ze reageerde op mijn kreet: "Inspiratie - waar zit je", daar geschreven omdat ik me even leeg voelde (om te zijner tijd weer gevuld te worden, zou ik nu toch onderhand moeten weten...)De site stuurt je elke dag een gedachte op naar je mail, als je dat wil, en dan krijg je dingen te lezen als: "Wie nooit de boog der zorg ontspant, die krenkt gezondheid en verstand." of: "Smal denken creëert smalle paden. Open denken creëert open wegen." Heel mooi, en heel inspirerend. En heel fijn om af en toe onder ogen te krijgen, al was het maar om weer te lezen wat je eigenlijk al wist... Vond deze ook wel grappig: "Het is nooit te laat om te worden wat je had kunnen zijn." Van George Elliot, de schrijfster van Middlemarch.
en ik verlaat jullie met deze: "Veranderingen en verbeteringen beginnen altijd van binnenuit. Daarna veranderen de uiterlijke omstandigheden vanzelf mee."
Michaelskrachten, noemen ze die. Zoals de herfst nu tot uiting komt: stormachtig, dreigend, krachtig, wild. Naar binnen willen keren, in voorbereiding naar de Kerst, waarna de natuur ook langzaam weer het tij keert en de dagen gaan lengen, hoort ook bij deze tijd. We zitten nu dus midden in de inkeer-tijd, en volgens een kennis zijn de gedachten die ik heb gehad de laatste tijd een teken daarvan. Naar je binnenste gaan kijken, zien waar je van gemaakt bent (hoewel ik dat dus al maanden doe, maar dat terzijde...). Wat je wil met je leven, met jezelf. De zomer met zijn vrolijkheid is voorbij, nu gaan we ons voorbereiden op de tijd die komen gaat. Het huis gezellig maken, kaarsjes gaan aan en geven nu een mooi effect - waar ze eerst in het licht van de zomer in het niet vielen, fleuren ze nu hoekjes op.
Het enige wat ik nu mis, is de herfst in Engeland. Hoe het daar ruikt, hoe het er uitziet, heeft sinds ik daar heb gewoond iets magisch gekregen voor me. Moeilijk uit te leggen - een soort combinatie van een zwavelig luchtje, rottende bladeren, bomen en brandende haarden. En ik ben blij dat ik over iets minder dan drie weken weer even mag snuiven en staren, en dan maar hopen dat ik er dan lang mee ga doen... Een van de nadelen van reizen, denk ik, dat je je plekken en dingen herinnert en mooie gedachten aan hebt, naar terug verlangt, maar vaak niet naar terug kan gaan... Zo blij dat ik mijn ontwaak-tijd niet in Nieuw Zeeland heb gehad...
Alsof ze hierboven op de kalender hebben gekeken, is vandaag onstuimig en regenachtig, koud en guur... Maar ook mooi en kleurrijk. Geniet van twee liedjes die dat gevoel voor mij duidelijk maken:*oktober - Blof*october - U2October, and the trees are stripped barefrom all they wearwhat do i care?October
and kingdoms riseand kingdoms fallbut you go on...and on...
