- 16 -

En toen was het ineens alweer 16 jaar geleden dat Oudste op de wereld kwam...
Een klein, verschrompeld mensje, die met verbazing de ruimte in keek, en daar is hij niet meer mee opgehouden.

Zestien jaar geleden werd dus ook mijn 'moeder zijn' geboren. De schok die dat teweeg bracht heeft lang nodig gehad om tot rust te komen. Het duurde heel lang voordat ik genoot van mijn mensje, voordat ik geen moeite had met zijn behoefte aan mij. Gelukkig kwam het wel en lukte het om plezier te hebben in moeder zijn.

Oudste lijkt er niets aan overgehouden te hebben. Hij is een fijn mens, een leuke gozer met mooie en maffe inzichten. Zestien... Wow...

- donkere denksels dagen -

Dus.
Gekonllenhold, gewandeld, gezongen, gelachen, genoten... St. Maarten zit er weer een jaar op.

Zou vandaag aan een heleboel dingen moeten werken, en hoewel ik mijn eerste teen in de wereld van Internetbankieren heb gestoken (en zelfs een lang uitgestelde betaalopdracht heb geïnitieerd), zonk net even de moed in mij schoenen... De jaarlijkse Herfst dip? Gewoon een baaldag? Geen idee...

Sinds de ontdekking van Facebook - Amerikaanse tegenhanger van Hyves - heb ik een aantal mensen uit mijn verleden teruggevonden. Ook een hoop bekenden van nu (schoonfamilie, kennissen van het Antroposofie en Kind forum, twee neefjes) maar die tellen eigenlijk niet zo. Wel leuk, en grappig dat we zo in contact kunnen blijven zonder ingewikkelde toestanden. Maar die maken nu niet dat mijn hoofd een beetje draait.

Nee, daar zorgen heel andere personen voor. Die twee voormalig Joegoslaven uit de vorige blog? Daar heb ik lang en vaak aan teruggedacht, maar ik wist hun achternamen niet meer - heel ingewikkeld en Balkanees - dus bleven ze schimmen uit mijn tijd toen, net voordat ik voor een toekomst met Lief koos, medespelers in mijn Year of living Impulsively. Tot ineens de achternaam van een van hen naar binnen kwam. Zomaar, tijdens mediteren over iets heel anders. Ploep - alsof gedropt door een engeltje met ondeugende intenties. Zijn naam eens in de zoekmachine van Facebook gevoerd en ja hoor: daar was hij. In vol ornaat, prachtig als toen, alleen twintig jaar ouder... Een berichtje gestuurd - je weet maar nooit. Maar daar werd niet op gereageerd.

Tot gisteren... Mijn hart bonkte als een bezetene, mijn hoofd draaide - kon dit wel? Was dit niet ontzettend dom en kinderachtig, om een oude vlam (van mijn kant dan...) te mailen en van alles los te maken wat al twintig jaar vergeten was... Maar dat was het dus niet - van zijn kant niet en ik volgde mijn intuïtie in deze. Er zijn mensen die zo'n indruk op je achterlaten dat zelfs het noemen van hun naam je hart sneller doet slaan... Ik heb geen idee of dit een goed idee was, maar als dingen gebeuren om een reden, kan dit dan geen reden hebben? De tijd zal het leren. En Belgrado is wel heel ver weg...

- droombeelden -

Wanneer zijn idealen een last?

Deze gedachten dreven door mijn hoofd tijdens een wandeling vanmorgen. De reactie van Lisette op mijn vorige blog, waarin zij aangaf het zonde te vinden dat haar idealen van vroeger niet meer zo heftig zijn als toen in de tijd dat de Muur omging, deed ook mij weer terugdenken aan lang vervlogen dagen waarin ik uit mijn voegen barstte van idealen - ik was tegen de bom, voor vrijheid, tegen discriminatie en verbolgen over zoveel dat ik er bijna een dagtaak aan had. Amnesty en Greenpeace kregen mijn morele en financiële steun, anti-apartheid organisaties ook en Loesje was mijn held. Als ik nu kijk naar oudste zoon heeft die het een stuk rustiger. Zijn leeftijdsgenoten hebben idealen die een stuk minder moreel gedreven lijken te zijn - hoe kan ik een nieuwe telefoon betalen/hoe lang kan ik bij mijn ouders blijven wonen zonder een totale loser te lijken...

Waar zijn de idealisten zoals twintig/vijfentwintig jaar geleden gebleven?! Toen werd er gedemonstreerd, geroepen, geschreven en nagedacht over alles wat verkeerd was op de wereld. Het leek wel of iedereen boven de 16 een menig had over maatschappelijke problemen, en iedereen die dat niet had was een kakker met rijke ouders dus niet bewust en dus verdacht... (zou het daaraan liggen - jeugd is tegenwoordig zo comfortabel af dat er niet gestreden hoeft te worden?). Maar al die idealen, zijn die nou altijd wel zo goed? Zolang ze mooi zijn en positief wel, maar wanneer wordt die lijn overschreden?! Hitler had ook een ideaal... En nog niet zo heel lang geleden was er niet zo heel erg ver hier vandaan een strijd gaande waarbij een bevolking zijn idealen ineens met bloedige gevolgen ging verdedigen. In Hastings kende ik in die tijd twee jongens die samenleefden in een huis en studeerden in Engeland, vooral om aan de oorlog in Joegoslavië te ontkomen. Leuke, mooie kerels, met een goed werkend verstand, maar op micro nivo voerden zij hun strijd verder - meestal gingen ze fijn met elkaar om, maar soms werd er ergens een vlammetje aangewakkerd en zag ik een heel eng vuur in ogen verschijnen, haat voor de ander, omdat hij aan de verkeerde kant van de grens woonde of 'foute' voorouders had... Zo dichtbij, zo idealistisch, zo ongelofelijk akelig...

Misschien is het wel gewoon goed dat we een punt bereiken - wat volwassenheid heet - waarin we die idealen niet meer zo sterk hebben. Wanneer perspectief intreedt en we dingen van allerlei kanten gaan bekijken. Dan blijken tegenstellingen niet zo duidelijk, en is het vuur niet meer zo sterk. Heel saai, dat zeker...
Tenzij dat vuur door liefde wordt aangewakkerd, natuurlijk...
Maar dat brengt dan weer zijn eigen problemen...

- en de winnaars zijn... -

helemaal vergeten: de weggeef-winnaars van vorige week waren:
Lisette & Barbara & Greetje

Alledrie: gefeliciteerd en hopelijk krijg ik ze voor de kerst op de post!!! ;-)

- dag muur -

Omdat de aflevering van Louis Theroux over zijn poging om Michael Jackson te ontmoeten (vanzelfsprekend was dit een oude opname) mij iets meer in zijn greep hield dan eigenlijk wilde, en ik zo wakker was om niet nog even te checken op welke zender ik eigenlijk moest kijken, mistten we de eerste helft van 'Goodbye Lenin'... Gelukkig is 'ie vrijdag a.s. nog een keer te zien, maar ik baalde even. Had hem graag gewoon helemaal gezien, omdat ik hem tot nu toe steeds gemist heb.

Natuurlijk staat deze week in het teken van de val van de Berlijnse Muur, twintig jaar terug, en ben ik daar stiekem wel heel blij mee, want mijn verstolen liefde voor alles Duits, wordt hiermee heerlijk gevoed... Morgen is op Duitsland 2 een soort van Domino Day maar dan met een aantal kilometer door allerlei kunstenaars van over de heel wereld beschilderde stukjes nep-muur om die twintig jaar zonder Muur te vieren. Wat dan doorheen Berlijn zal gaan. Gedachten aan wat er 20 jaar terug allemaal gebeurde, de excitement van toen, zullen vast weer naar boven komen.

Max was vorig jaar met zijn mede-jaar 3-ers vier dagen in de stad. Hij zag er nogal tegenop, omdat hij niet veel opheeft met zijn mede-scholieren (wat klinkt dat bekend...), maar Berlijn zelf maakte alles ongeveer goed. Hij genoot van de combinatie van oude gebouwen en de moderne architectuur, de vriendelijke, behulpzame, bescheiden mensen die in Berlijn wonen, het gevoel dat het eigenlijk nog steeds een beetje een gespleten stad is, de geschiedenis is nog steeds niet helemaal uitgegumd, of vergeten. en wellicht is dat maar goed ook. Hij kwam met een heel goed gevoel terug, en heel veel mooie foto's (dezen in de blog zijn van hem).

Het voedde meteen mijn wens om naar Berlijn te gaan. Of gewoon irgendwo in Duitsland... Maakt niet uit waar. Hoewel een achterbuurt van Hamburg nou niet perse hoeft, maar echt heel kieskeurig ben ik dus niet...

Had ik dan toch wat meer werk moeten maken van dat prachtige vriendje van toen... Dan woonde ik nu ergens daarzo, en hoefde ik geen fortuin neer te tellen voor Playmobil of Ostheimer spul, en sprak ik nu vloeiend steenkolen Duits in plaats van wordperfect English, en groef mijn zoon kuilen aan het strand van Zoutelan.... Oh, dat doet ie al... Zie je wel - we zijn er al bijna...

- egotrippen -

En terwijl de reactie-gedeelte van mijn mandala weggeverij langzaam volloopt (hahaha!!!), wilde ik het precaire onderwerp 'ego' eens openbreken...

In het Boeddhistisme Voor Beginners boek - opgepikt in de boekendump in Roosendaal voor een prikkie - waarin ik aan het lezen ben, is een hoofdstuk gewijd aan het ego. Ook Echhart Tolle in De Kracht van het Nu en Wayne Dyer in ongeveer al zijn schrijfsels proberen ons ervan te overtuigen dat zodra wij een greep op onze ego hebben kunnen krijgen, of nog liever: ons ervan ontdaan hebben, kunnen uitzien naar een leven vol echte vreugde, liefde en voldaanheid. Tot die tijd moeten wij doorploeteren in de grote egobrij van onze Westerse 'samenleving' en maar hopen dat wij tussen depressies en snelle 'highs' door een fijn leven kunnen lijden. Niet dat dat gaat lukken, want ons ego houdt ons stevig in een greep die weinig ruimte laat voor echte liefde en gevoelens van geluk, tenzij die door dingen van buitenaf of andere mensen teweeggebracht zijn. Balen dus.

Hoe kwamen wij ooit aan dat ego? Ik heb geleerd op school dat het woord zoveel betekent als identiteit - jij bent je ego. Zonder ego geen individu. De hele westerse wereld hangt van ego's aan elkaar. En daar schuilt nou het probleem, schrijven de spiritueel ontwaakten, want dat hele ego-denken houdt dualisme in stand (blijven denken in goed/slecht, zwart/wit, winners/losers, wij/zij, etc.), terwijl loslaten van dat soort denken juist een soort van bevrijding kan opleveren.

Maar hoe doe je dat in vredesnaam in een samenleving die door en voor ego's is gemaakt?! Waar je dat de hele dag bevestigd krijgt dat we toch vooral moeten vergaren en beheersen en verdelen en ons niet teveel moeten bezighouden wat we van binnen nou echt willen, want daar komen alleen maar problemen van. Pijn mag niet meer, bezitten juist weer wel, jezelf verheven voelen ook, en nederig zijn is dom. Ergens bij horen is ook heel belangrijk, dus wordt anders denken over dit soort zaken al meteen moeilijk. Want het liefst wordt je meteen weer teruggesleept naar waar je vandaan kwam, waar je geacht wordt normaal mee te doen met al het ego-leven. Je bewustworden van het feit dat het er is, en dat het ook anders kan, is een stap in de goede richting.

een aantal manieren om aan de ego-terreur te ontkomen:
- niets als verworven beschouwen (alles gaat voorbij of verandert. Zelfs al lijkt het alsof dingen hetzelfde blijven, zoals vroeger, maar dat doet het zelden)
- stoppen met verwachtingen hebben voor de toekomst - nu leven dus
- ophouden met alles te willen controleren. Dingen gaan zoals ze gaan, en hoe harder je het vasthoudt, hoe meer het weg wil. Denk aan zand op het strand - in een open hand blijft het langer liggen dan als je het vast wil knijpen... tenzij het heel hard waait, natuurlijk...
- je vereenzelvigen met wat je doet (beroep/werk, huishouden, studies, moeder zijn)
- bescheiden blijven en jezelf niet te serieus nemen...
- ophouden met je te hechten aan dingen of mensen
- vaak denken aan de dood, er niet bang voor zijn

en dan is dit stukje wel grappig om te lezen....

- weggeefdag -

Zo aan het begin van een nieuwe maand, terwijl het weer stevig de herfst ingedoken is, kwam ik - tijdens het stofzuigen net - op een idee. Geïnspireerd door een artikel in de Happinez en sowieso door mijn vriendin Mo, vond ik het eens tijd worden dat een paar van jullie ook eens iets mochten ontvangen van mij... Ik vraag wel steeds jullie tijd en aandacht, nu is het andersom:
*voor 3 van jullie wil ik graag een mandala maken*
15 x 15 cm, ingelijst, of als kaart.
Dus laat een reactie achter en volgende week maandag pik ik er 5 uit...