- girlie-birthday :: meisjes-verjaardag -

And so it's official - my youngest baby is 8, which she's thrilled to bits about, and makes me feel a little ancient...
But it's her day, so i'll stop whining...

8 Years ago she entered the world, putting a stop to the ever growing number of boys in this house. My mum was present, Mr. G was downstairs with my dad, drinking coffee and watching telly ('been there, done that...') and only came up when told to, witnessing the first minutes of the loveliest, prettiest, purplest little person that has ever been part of this family... I was gob-smacked when told she was really a girl, remember myself raving deliriously like a loony, and fell in love straight away. Something that has never changed...

So today we celebrate her birthday, with lots of cake and goodies and prezzies (her biggest - having her ears pierced -will wait till tomorrow, though), and tonight mr. G and i will drink a glass of wine to the farewell of our baby-bunker-years...

happy birthday, Polly!!

Het is officieel - mijn jongste baby is vandaag 8. waar zij helemaal happy mee is, en wat mij een beetje bejaard doet voelen... Maar het is haar dag, dus ik zal stoppen met zeuren...

8 Jaar geleden kwam ze de wereld in, daarmee een halt toeroepend aan het wel erg groot wordende aantal jongens in ins huis. Mijn moeder was erbij aanwezig, meneer G zat beneden met mijn vader koffie te drinken en tv te kijken ('heb ik allemaal al gedaan...') en kwam pas naar boven toen hij werd geroepen, zodat hij de eerste minuten kon aanschouwen van het mooiste, liefste, meest paarse mensje wat tot dan toe deel van ons gezin was. Ik was nogal ondersteboven van het idee dat het echt een meisje was, herinner me mijn uitzinnige lofzang - alsof ik kierewiet was - en werd meteen smoorverliefd op 'r. Wat eigenlijk nooit over gegaan is.

Dus vandaag vieren we haar dag met cakes en lekkers en kadoojes (haar grootste - gaatjes in haar oren - zal tot morgen wachten), en vanavond zullen meneer G en ik een glas heffen op het feit dat onze baby-bunker-jaren officieel over zijn...

happy birthday, Polly!!

- klasse -

een van de dingen die mijn lief en ik gemeen hebben, is dat we uit een samengesteld gezin komen. In de zin van samengestelde klassen, als in: een ouder uit een redelijk armetierig arbeidersgezin en de andere uit een welgesteldere familie die het wat hoger in de bol hadden. Een lastig te rijmen combinatie, wat vooral als gevolg had dat we allebei met een soort klasse-hiaat zitten. Niet dat we daar nou onder lijden of zo, maar niet heel handig is het soms wel.

Ik kijk naar de mensen om me heen (bijvoorbeeld in de straat hier) en ik zie dat de meesten een soort van duidelijk hebben over hun herkomst. Ze komen meestal uit een gewoon gezin, zijn naar gewonen scholen gegaan en hebben een gewone baan (als ze al werk hebben). Rijden in een gewone auto en willen dat hun kinderen ook gewoon doen. Prima lijkt me dat, prettig om dat om je heen te hebben, duidelijk, klaar. Op school lopen er dan veel lui rond die gestudeerd hebben, en zich omringd zien met familie en kennissen die ook zo'n leven leiden. Men studeert, men heeft een goede, professionele baan met klim-mogelijkheden, en men verheft zich een beetje boven de gewone lui die in mijn straat wonen. Dat is voor hen gewoon en men twijfelt ook niet aan of het wel klopt en of het anders zou moeten.

Dan wij...
Een ouder heeft verder geleerd, of had de mogelijk hiertoe, en kwam uit een gezin waar dat van ze verwacht werd, of waar toch in elk geval wat comfortabeler geleefd werd en waar men verwachtte dat jij dat ook ging nastreven. De andere ouder was al blij met een niet lekkend dak boven het hoofd, kleren die er netjes uitzagen, brood op de plank, en verder werd er niet gekeken. Niet uit luiheid, maar omdat men uit een nest kwam waar het allemaal niet zo belangrijk werd geacht om als een professioneel suxes beschouwd te worden. Kwam dan ook nog bij dat die ouders de professionele mensch van een heel andere kant heeft gezien, en van een kouwe kermis thuiskwam, dus al die kapsones, die hoefden niet meer zo. Doe maar gewoon, zeg maar. Gevolg was dat er in ons huis een soort van klassenstrijd werd gevoerd. Niet opzichtig, vaak heel onderhuids, maar het was er wel. Zodra ik geluiden maakte dat ik wilde studeren, of iets links-intellectueels gaan doen, dan werd er een ouder heel blij en steunde mij daar in, terwijl de andere jeuk kreeg en heel hard ging proberen om mij op andere gedachten te brengen. Drie keer raden welke ouder meer invloed had, toen...

Dat ik een hooggevoelige snob ben geworden zal daar ook wel mee te maken hebben. Een milieu was hard, vrij liefdeloos, de andere wereld was er een waar men het heel wat makkelijker had. In de ene voelde ik me begrepen, bij de ander totaal niet. De een leek me zoveel intrigerender en spannender, terwijl ik bij de ander alleen maar problemen en gedoe leek te vinden. Ik ben wel eens jaloers op die lui die van jong af aan pianolessen kregen, omdat zo hoorde. Of die iets in Latijn kunnen opdreunen... Soms baal ik als een stekker dat ik de welgesteldere wereld van een van mijn ouders heb leren kennen. Ik weet dat die bestaat, ik weet wat de voordelen ervan zijn, van het hebben hun kennis, hun duidelijkheid. Maar ik kom er niet. Want mijn wieg stond op een bruggetje tussen twee werelden... En ik zal er altijd wel tussen hangen...

- mm * happy monday *

Mooie dag vandaag. Geen maandagochtend humeur, zoals vroeger vaak voorkwam.
Maaddag muziekjes dus...
Nice day today. No Monday morning blues, like i used to have.

happy mondays :: kinky afro

deze band vond mijn lief heel gaaf, maar ik kon zijn enthousiame niet echt delen. Alleen deze vond ik nog wel leuk om terug te horen...

Other half always liked this band, but i never really joined him in his enthusiasm... Only this song stood the test of time for me...

carpenters :: rainy days and mondays

ongelofelijk sentimenteel, maar wel heel toepasselijk en mooi... Even door de zoete appel heenbijten...

incredibly sentimental, but very apt and pretty...

fats domino :: blue monday

Deze meneer doet me altijd aan zondagen thuis denken... Mijn pa had wel wat met zijn muziek. Deze kwam ook wel eens voorbij.

One my dad used to have time for, Mr. Domino. This one used to get played every now and then.

new order :: blue monday

kan niet ontbreken natuurlijk. Lekker deuntje, zo op maandag morgen... Kan niet meer stilzitten, in elk geval... Fijne maandag!!

This one can't be absent from a list like this... Having trouble sitting still!
Have a groovy monday!!

- mevrouwen helderder :: land of tidy -

Ik ben een beetje boos...
Nee wacht - ik ben nogal boos...
nee, niet goed...
ik ben heel erg boos...
nee, nog niet genoeg...
Ik ben woedend...
Ziedend...

Ik kom gisteren thuis, na een dag werken, en manlief vult mij in over de dag zoals die thuis (en elders) ging. Leuke dingen, opa en oma bezocht, Ots heeft gewonnen bij de voetbal, de pizza's waren gekocht, etc. Maar dan komt het. Er waren een paar mensen langsgekomen van de woningstichting (waarvan wij ons huis huren), en die vroegen of wij op de hoogte waren van al de commotie die in de wijk aan de gang is. Hij beaamt dit, en men vertelt hem ook over de gesprekken die zijn gevoerd met buurtbewoners over dingen waaraan zij zich storen of en manier die zijn geopperd om de buurt weer veiliger en prettiger te krijgen. En een van die dingen blijkt dat het vele groen die uit tuinen groeit storend werkt. Het ziet er zo slordig uit... En dan komt de mededeling dat ook wij op hun lijstje staan met huizen die een storend uiterlijk hebben... Onze bomen zijn te groot. Of wij ze willen snoeien tot de hoogte van de schutting. Want dat ziet er zoveel minder slordig uit...

Maar goed dat ik op die tijd in de winkel stond, anders hadden ze vast een heel ander verhaal te horen gekregen dan waar manlief ze mee afscheepte. Die is namelijk een stuk meewerkender dan ik. Ik had ze denk ik van mijn stoep gescholden, ze verteld waar ze hun stuk papier konden stoppen... Ik voelde me langzaam maar zeker zo woedend worden, laaiend, en ik dacht meteen aan onze buurvrouw die zich al jaren stoort aan onze tuin, dat zij nu dus haar zin zou krijgen, en ook dacht ik aan mevrouw Helderder, uit het Pluk van de Petteflet-boek. Dat ik in een land woon vol met mevrouwen Helderder, die zich storen aan alles wat anders is, bang zijn voor alles wat vreemd is, wat 'niet normaal' is, individueel en free-form, wat zich niet aan regeltjes houdt...

Net die ochtend las manlief het stukje voor van de spirituele kalender, wat mij al raakte, en wat zo toepasselijk bleek, nu. 'Voorschriften zijn er voor diegenen die niet geloven in universele liefde', stond er.

Universele liefde dus... De pot op met de mevrouwen Helderder van dit land!!!

english translation tomorrow...


- tekeningen van/pictures by Fiep Westendorp -

- lazy days :: lui wammesen -

Having a Very Lazy Day today. One just like i used to long for, when the kids weren't at school yet. A day where i really don't do anything useful. Like reading, or writing, or meditating. And that's fine. Nobody asks me anything, and i don't ask much from myself, apart from feeling relaxed. But that is hard!!

One of the things i used to hear, one of the worst, is that i'm a lazy bones... There were others, but that was a bad one. Being lazy appears to be a cardinal sin. When i know that i need lazy times to recharge my battery, to let things sink in, to come back down to earth, to get inspired. Cars can't drive on an empty battery, and mine needs a bit longer to charge up, longer than some people around me can stand... And the worst thing is, that i tell the kids that sometimes, that they are lazy, can't they go and do something useful... Terrible..

Jealousy, i think... Those who call me lazy are jealous of me taking the time that i need and they can't, or won't. I think. Because when they do, they seem to be a lot more pleasant to be around... So i'll carry on being lazy for a bit more. I'll go and read something in a bit, or make a card, or whatever... Or not...

Heb vandaag een Heel Luie Dag. Zo eentje waar ik vroeger, toen de kinderen nog niet naar school gingen, echt snakkend naar uitkeek. Een dag zonder dat ik iets moet en dus gewoon ook nix doe... Beetje lezen, beetje schrijven, beetje mediteren, en da's verder helemaal prima. Niemand wil iets van me, en ik wil ook nix van mezelf, behalve me ontspannen voelen, lief zijn voor mezelf. Maar dat is moeilijk!!

Een van de ergste dingen die ik vroeger naar mijn hoofd kon krijgen geslingerd aan opmerkingen was dat ik een luie lapzwans was. Er waren nog anderen, ook behoorlijk erg, maar die was heel erg. Luiheid is een hoofdzonde. Terwijl ik weet dat ik 'luie tijden' keihard nodig heb, om op te laden, om bij te komen, om dingen te verwerken, tot inzichten of inspiratie te komen. Zoals een accu dat krijgt omdat de auto anders niet rijdt, en mijn accu heeft nou eenmaal iets meer oplaadtijd nodig dan diegenen in mijn buurt. Maar dan voel ik me schuldig omdat ik niet iets nuttigs aan het doen was. En het ergste is dat ik het ook naar mijn kinderen gooi af en toe. Dat ze luie wammesen zijn, die eens iets nuttigs moeten gaan doen. Erg toch?

Jaloezie, blijkt het dus. Diegenen die mij lui noemen zijn jaloers op de tijd die ik wel neem en zij niet. Denk ik. Want als zij zichzelf wel luie tijd gunnen zijn het een stuk plezieriger lui. Dus ik doe nog even nix, verder. Ik ga zo wat lezen, en een kaart maken, en iets fröbelen. Of niet...

- MM * gedierte :: animated -

we kunnen er niet omheen - vandaag is dierendag... Op school was het een beestenboel (al dan niet levend, of in dier-vorm) en hier ga ik op zoek naar beestachtige muziekskes... Komen ze.

There's no hiding from the fact that it's World Animal Day... At school were various beasties (be it alive, or in animal-form...) and i'll do my best to find some beastly good music. Here goes...

animals :: please don't let me be misunderstood

turtles :: elenor

t rex :: get it on

kermit the frog :: it's not easy being green

arctic monkeys :: fluorescent adolescent

stray cats :: runnaway boys

echo & the bunnymen :: seven seas

- car crazy :: autogek -

I am one the the few women that i know who has an interest in cars. Mostly form an aesthetic viewpoint (i couldn't tell you much of what is under the bonnet and have little to no interest in what makes one better than the other) and i can become very excited when a lovely old Mini drives past or when an old Saab is parked up somewhere and can't stop myself from have a peek inside to admire the interior. The other day, when going for the Crazy Breakfast in Ikea (one euro!?!), i was thrilled to see a Trabant parked close to our car, and loved the way the owners had put crocheted cloths over the seats to make it look even more cute than it already did... I mean - it's a car!?

Our current car is quite sad looking, but i like it. Previous cars we owned i didn't much, although they were in better shape. They were functional, good for what we needed them for, some were even modern, with buttons for all sorts, but for some reason, i was never sad when they were on their way out again. With this one i will be. One other car we owned had the same sad feeling come up when we had to sell it, a sorry-looking, tiny, easy to break into (so it was on various occasions) Austin Metro. Dark blue, maximum speed of about 100 km/h, bit tatty inside, as simple as a car can be, but i really liked it.

I can remember one of the cars that my dad had to trade in, when i was about 7, and we went to a salvage place (it was summer), with hundreds of cars all piled up, smells of oil and leather and old dogs fighting for pride of place, bits of chairs and wheels and god knows what lying around, and it made me feel almost sad. Sad to see these cars wrecked for parts, useless and empty, when they were once strong and fast, and i took one last look at the beige Mini that was sold for next to nothing, knowing it's fate would be similar to the cars that were lining the fence, and i suppose that's when my love for old cars was born, lovely old motors that weren't super modern, that had about three buttons, and a winding wheel for the windows... Cars that you could put together yourself, at a push... If you were a bloke who knew where all the bits went...

Ik ben een van de weinige vrouwen die ik ken die van auto's houdt. Vooral vanuit een esthetisch oogpunt (want ik kan je niet vertellen wat er onder de motorkap gebeurt, en het interesseert me niet wat de ene beter zou maken dan de andere) en ik kan heel opgewonden worden als ik een oude Mini voorbij zie rijden, of als er een oude Saab ergens staat geparkeerd en ik met veel moeite voorbij zou moeten lopen. Een tijdje geleden werd ik helemaal blij toen we bij de Ikea waren (1 euro voor een ontbijtje?!) en vlakbij die van ons een Trabant stond en ik een gehaakt kleedje ontwaarde op de stoelen, zodat het er nog schattiger uitzag dan het al deed... Ik bedoel - het is een auto?!

Onze huidige auto ziet er een beetje triest uit, maar ik vind hem leuk. Vorige auto's die we hadden deden me niet veel - ze waren praktisch en prima voor waar we ze nodig hadden, modern, met veel knopjes en zo, maar het deed me weinig als ze weer verkocht werden. eentje herinner ik me nog wel, die was heel klein en oud en makkelijk om in te breken (wat regelmatig werd gedaan) Austin Metro. Donker blauw, maximum snelheid van ongeveer 100 km/h, beetje vergaan, en heel simpel van binnen, maar ik vond hem heerlijk.

Ik kan me nog herinneren dat mijn vader een auto moest inruilen - ik was toen 7 - en we gingen naar een sloperij, waar honderden auto's op elkaar lagen, en de geur van olie, leer en ouwe honden vochten om de boventoon. Er lagen stukken stoelen banden en god weet wat nog meer, en het maakte me een beetje verdrietig. Verdrietig dat al die auto's gesloopt werden voor onderdelen, nutteloos en leeg, terwijl ze ooit sterk en snel waren, en ik keek nog een keer van de beige Mini die voor bijna niets was verkocht, wetend dat ook die zou eindigen bovenop een van de torens zoals die langs de hekken stonden. Ik geloof dat toen mijn liefde voor oude auto's is geboren. Auto's die niet modern zijn, en overal knopjes voor hadden, maar een stuk of drie, en een draaiarmpje voor de ramen. Auto's die je zelf nog in elkaar zou kunnen zetten, als het moest. Als je tenminste een kerel was die wist waar al de onderdelen horen...