twijfelkonten van de wereld: verenigt u!

Doordat mijn lief de website van The Guardian nog meer doorspit dan ik doe, komt hij wel eens juweeltjes tegen. Of wordt hij gewezen op dingen die hij was vergeten, maar die nog ergens in zijn (veel beter werkende) geheugen hangen en dan maakt hij mij daar wel op eens attent. Zo is mijn culturele bagage in de vele jaren dat wij samen zijn behoorlijk bijgespijkerd. Heel fijn, want ik had (en heb) een honger naar culturele kennis, en hij weet heel erg veel van de dingen waar ik nieuwsgierig naar ben. Ik heb hem dan weer op mijn beurt leren voelen en laten zien dat je niet alleen in je hoofd leeft, dus dat is dan weer heel fijn voor de Balans... Maar dat terzijde.

Een paar dagen geleden stuurde hij mij een link naar een Youtube filmpje wat een klein stukje was uit een serie van de BBC (uit de tijd dat ze nog fatsoenlijke programma's maakten, was daarbij zijn commentaar), wat - globaal - ging over de ontwikkeling van De Mens. Best heel indrukwekkend. Er kwam natuurlijk de 2e wereld oorlog in voor - een 'hoogtepunt' uit de moderne geschiedenis... De serie stamt uit de tijd dat WW2 zich pas een jaar of 30 ervoor had afgespeeld, dus het leefde nog wat meer dan het nu doet. Maar de man die het presenteerde - een lieve, stoffige geleerde die je zo in een collegezaal in Oxford kon zetten - vertelde ons, staande in een drassig Auschwitz, over hoe wetenschap niet de mens tot nummers veranderde, maar dat het kwam door dogma's en onwetendheid en een arrogante honger naar macht... Dat het niet het gas (of wapens) was wat mensen vermoordde, maar een overtuiging dat men het beter wist of beter was dan de ander. Zijn hoop was, dat we de dogma's kunnen loslaten, en de honger naar macht niet meer nodig hebben, en kennis en wetenschap niet gebruiken om - zoals toen - anderen te onderdrukken... 'Het doel heiligt de middelen' en 'het ontkennen of onderdrukken van de menselijke geest door de instandhouding van dogma's'... Twee dingen die funest zijn voor ons mensen. En toch laten we ons graag vertellen hoe het hoort, wat we moeten doen. Nog steeds... Kijk naar het Midden Oosten. Kijk naar de Tweede Kamer... Kijk maar naar de mensen om ons heen... Kijk naar onszelf... Alles liever dan zelf te moeten bedenken wat goed of fout is...

Hij quote Oliver Cromwell: ik smeek u vanuit het binnenste van christus - bedenk je dat het mogelijk is dat je het fout zou kunnen hebben...
Twijfelen dus, en flink...

bommetje energie

Omdat er een sterfgeval is in de familie van zijn juffie, is zoon nummer drie vandaag thuis.

En het blijkt wel hoeveel hij eigenlijk doet met zijn zusje (die hij ook graag plaagt) en zijn andere broers... In zijn eentje is het een heel ander verhaal.

Hij heeft al gedoeltrapt (in de woonkamer), naar Discovery gekeken naar een documentaire over auto's die op het water kunnen rijden, zijn kamer opgeruimd (inclusief stofzuigen en kleren in de kast leggen?!) en nu is hij liedjes aan het componeren op mijn oude 'orgeltje'... En het is nu bijna elf uur...

Ik geloof dat we maar erop uit trekken, zo direct, voordat hij uit zijn voegen barst van de energie...

MM :: drijven

Als het lukt is het zo een fantastisch gevoel...

Je overgeven aan het Grote Niets...

Je laten gaan, meedrijven op de wolken van het Universum...

Vertrouwen dat alles gaat zoals het gaat en dat dat oke is.

Nee, dat dat helemaal prima is... Geen weerstand, geen angst, geen moeten.

Drijven, en zien waar je uitkomt.

Gisteren lukte het, even. Ik was aan het wandelen net buiten de stad, en ik was aan het denken. Want een dag of wat ervoor, terwijl ik de Happinez doorbladerde, knalde de gedachte binnen die met enige regelmaat binnenkomt en die mij steeds erg aan het twijfelen zet: wat/wie geeft mij het recht om mijn leven te leven zoals ik het wil? Waarom denk ik dat ik naar mijn hart mag luisteren, mijn pad mag volgen, terwijl de rest van Nederland/Europa/de wereld blijft geloven dat 'normaal doen' oke is, netjes doet wat van ze verwacht wordt... Waarom ik niet? Waarom ik anders???

En terwijl de harde wind de bomen deed kraken, en ik de beekjes heftig zag kabbelen, en de schapen in een kluitje in de velden stonden, wist ik het: Ik! Ik bepaal hoe ik mijn leven leidt, en ik geef mezelf het recht om te doen wat mijn hart me ingeeft. Het is de angst van diegenen die menen dat er toestemming gevraagd moet worden of een oordeel over geveld, hun eigen angst die bepaalt dat ze 'normaal' moeten doen. En het was mijn eigen angst die er in mee bleef gaan, bang als ik was voor het Grote Niets. Het Niets van geen steun en geen liefde, van alleen zijn en verpieteren. Maar die liefde zit in mij, die steun is er altijd, en vooral op plekken waar je het niet verwacht. Als je er maar voor openstaat.

Dus toen we 's avonds - na een bezoekje aan opa en oma - met een lekke band langs de snelweg stonden, zonder licht en met geen idee waar de krik en sleutel zich bevonden (gewoon nooit aan gedacht om op te zoeken...) en we de luxe hadden om te kiezen uit hulp, koos ik voor de hulp van opa. Onze reddende engel...

Turn off your mind, relax, and float downstream....

kruimels

Vlakbij de school van de kleintjes (hoewel, klein...) staat een supermarkt die bij een Zeeuwse keten hoort. Wij schijnen nog net bij Zeeland te mogen (jeu!). Ze verkopen er de gebruikelijke merken, een beetje bio (wel drie soorten groente!!), veel te veel vlees en sinds de verbouwing van een paar maanden geleden worden er verse broodjes gebakken. Waaronder croissants........

Heel Erg Gevaarlijk dus.

Vanmorgen moest ik weer brood inslaan (wij verbruiken 1,3 broden per dag) en de croissantjes lagen er heel aanlokkelijk bij. Dus eet ik nu een croissantje bij de koffie. En ligt het toetsenbord onder de kruimels... De Jongens (heb er twee in de aanbieding hier) mogen er strax ook een (als ze hun bed uitkomen, natuurlijk... Ik ga ze niet brengen...). Nog meer kruimels dus...

spiegel muziek

Als de dingen die je bij een ander niet graag terug gespiegeld ziet veel over je zegt, werkt dat dan ook zo bij de muziek waar je een hekel aan hebt?

Die vraag kwam ineens bij me op toen lief de eerste bladzijde voorlas van een brief van een kennis van ons uit UK, die een rijtje bands/zangers opsomde welke hij niet kon uitstaan (waaronder Jim Morrison van The Doors en Velvet Underground). Waarop ik meteen riep: ja, nogal logisch, die lui zijn ook veel te zelfverzekerd dan wel cynisch intellectueel voor hem... Kennis ziet zichzelf namelijk best als een naïeve, goeie gast met een helder intellect. Ook zijn de heren Morrison en Velvet Underground behept geweest met een flinke mate van zelfvoldoening, en vindt kennis dat hij de bescheidenheid zelve is.

Hoe zit dat in huize G?

Bij mijn lief gaan de tanden on edge voor Janis Joplin en Mumford & Sons (die ik dan allebei op een heel ander vlak weer bewonder... Zou het hun rauwheid, hun authenticiteit kunnen zijn waar lief bang voor is bij zichzelf? Geen idee...), terwijl ik de kriebels krijg van Madonna en Carla Bruni... Allebei staan ze voor vrouwen die ik kennelijk niet kan of wil zijn. Hard, sterk, onafhankelijk en berekenend, of juist popperig vrouwelijk en verleidelijk. Allebei dingen die ik (nog) lastig vind om te zien in beide dames (ben natuurlijk ook gewoon ziekelijk jaloers op Bruni d'r uiterlijk, maar dat zeg ik er niet bij...).

Interessant... Jullie nog muziek-aversies?

computer animatie

Ja hoor.

Een film over een website...

Die gaat leuk worden...

Was mijn eerste reactie op The Social Network. Een film over een on-sociale, wereldvreemde, door computer-technologie geobsedeerde nerd, daar ga je echt geld aan uitgeven.

Nou, ik ben blij dat ik het wel heb gedaan, want de film was fantastisch...

Geen documentaire over het ontstaan van Facebook, daarvoor is er teveel aan gesleuteld om alles wat sappiger en gladder te maken, maar gewoon het idee dat er een joch het voor elkaar heeft gekregen om zoiets als Facebook de wereld in te sturen, en dat je dan inderdaad wel eens wat vrienden verliest, omdat je door je geobsedeerdheid met je 'project' een beetje nogal focus verliest op de mensen om je heen, daar kan ik me heel veel bij voorstellen. Mark Zuckerberg zal in het echt niet de arrogante kwal zijn die ons is voorgehouden, maar je bent geloof ik al snel een egocentrische etter als je in je eigen kunnen gelooft en je jezelf daar in verliest.

En dat Justin Timberlake er in meedoet, nou ja... Elk voordeel heb z'n nadeel, toch?

Deze recensie in het Parool verwoordt het wel uitstekend...

vara-dinsdag

mijn kidnap-vriendin beschikt over een geheugen waar een beetje computernerd jaloers op zou zijn...

Regelmatig komt zij met dingen uit onze jeugd die ik totaal ben vergeten. Mensen, gebeurtenissen, ze weet nog net niet precies de tijd waarop het plaatsvond. Ik pieker me suf en soms komt er wel vaag nog wat terug, maar niet vaak, en ik denk wel dat ik weet waarom.

Mijn verleden is een plek waar ik niet graag meer kom. Zo van, pakweg, derde klas lagere school, die hele tijd mag van mij in de versnipperaar. Is dus ook al gebeurd, want mijn geheugen heeft er geloof ik de hens in gezet en - behalve heel af toe wat leuks - komt er niets meer teruggezweefd in mijn hoofd. Ik wil er niet aan herinnerd worden... Klaar... Geen ijdel gejeugdsentiment hier...

Alleen de radio bracht verlichting. Toen bestond StuBru nog niet, maar luisterde ik zo vaak ik kon naar de Vara-dinsdag (vanwege te harden muziek en plezierige dj's), en dan vooral 's avonds, naar Dubbelisjes... Een praatprogramma voor tieners, en dan meestal van die rare types zoals ik. Beetje wereldvreemd, beetje de buitenbeentjes, en daar voelde ik me dan eindelijk eens thuis... Op dinsdag... Gepresenteerd door Peter Holland (doet nu geloof ik iets op Radio 10 (?!) en zijn sidekick Wim Noordegraaf (en die had een andere naam, maar die is ook al kwijt...). (tien minuten later: oom Ben...)

Vandaag is het dinsdag... Voel me nog steeds een buitenbeentje, maar nu kan ik er prima mee leven. Nu weet ik dat buitenbeentjes de wereld iets unieks te bieden hebben, al wil die wereld daar nog steeds niet echt aan... Nu is er niet alleen op dinsdag goede muziek en ken ik hele stukken planeet die mij niet afwijzen... Het heeft even geduurd...

foto: van hier