puberen

een van onze kinderen is flink bezig de puber uit te hangen...
schrikken wel, want wij dachten dat we er al waren met m...
prettig kind, dachten wij, aardig, doet lekker zijn best...
maar met de eindstreep in zicht - examens in het vizier - vindt hij het wel goed geweest...
uitdagen die handel, lijkt zijn motto...
en school is daar niet blij mee - makke kindjes graag! - dus krijg ik nogal vaak een boze leerkracht, of mentor, of administratie aan de telefoon, met vragen, of mededelingen, en dan voelt een deel van mij zich aangevallen. Ik doe het dus niet goed, mijn kind maakt problemen, daagt uit, gedraagt zich niet netjes volgens de regeltjes...

En dan, als ik het even laat bezinken, voel ik me eigenlijk best wel trots... Hij durft het tenminste...

Oudste deed het op een andere manier, die deed het ook veel eerder in zijn puberloopbaan, en daar waren we er vrij vroeg mee klaar, maar deze is dus andersom aan het losbreken... Iedereen zijn eigen aanpak, kennelijk, alleen ik ben geloof ik niet zo heel goed in pubers... Ik ben zelf een heel brave geweest, en de heftigheid van hoe de jongens tot nu toe puberen valt me moeilijk... Ik wordt behoorlijk geconfronteerd met mijn eigen struikelblokken (niet durven betwisten van wat me wordt opgedragen, mak als een schaap doen wat me wordt gevraagd, omgaan met de consequenties van mijn akties, mijn aktieve krachten vinden ipv in mijn zelfmedelijden gaan hangen, leren dat het leven niet altijd alleen maar leuk/makkelijk kan zijn) en dat is best wel heavy, soms...

Nou ja, als we deze storm doorleefd hebben, zitten we nog maar op de helft...
Weet niet hoe ik er bij zal zitten, over 8 jaar...
 Veel vakantie nemen, denk ik...

vergelijkend

wellicht niet heel handig, maar als je een moeder als voorbeeld hebt die is zoals jij nooit kan zijn (volgens jouw eigen normen en waarden) dan voel je je (ik dan) vaak als een suffe mislukking... Soms vraag ik, als we op zondag aan de koffie en stroopwafel zitten, wel eens aan haar of ze de komende week nog dingen had gepland, en dan komt er een lijst met afspraken en van alles, waardoor ik me dan meteen - onterecht, dat weet ik wel - een lakse lummel vindt, die wel eens wat aktiever in het leven zou mogen staan... Terwijl dat helemaal niet bij me past, tenminste, niet als constante factor... Ik hou best wel van aktief, van dingen doen, maar er moet voor mij een heleboel rustpunt in zitten.... Ik staar graag voor me uit, zoek inzichten en lees graag, mijmer en droom, mijn moeder is een doener, en heel goeie ook...

Vergelijken is nooit goed, maar we doen het - onbewust - wel... Vergeleken met... lijk ik (doorhalen wat niet van toepassing is) lui/dom/nutteloos, vergeleken met ... gaat het met mij wel goed... Vergeleken met ... die ook vier kinderen heeft... Nou ja, u kent het verhaal... Is het handig? Soms wel... Dan kan je beter uit de vergelijking komen, dan doet het je ego even goed... Maar vaker voel je je een lummel, flink tekortschietend in hoe je bent... Maar jij bent jij, jij hebt jouw leven gehad, komt met jouw eigen verhaal op deze wereld, en hebt je eigen dingen te leren... Vergelijken met wie dan ook slaat helemaal nergens op...

Onze kinderen zullen ook andere mensen worden dan we waarschijnlijk hadden bedacht, en dat is prima... Vergeleken met ons hebben ze andere voordelen, maar ook behoorlijk wat nadelen, en het is aan hen om er iets van te maken... Ik kijk soms naar onze mannen en hoop dat we ze genoeg warmte en liefde en daadkracht en common sense hebben meegegeven om een leven lang mee te doen... Geen idee of dat gelukt is - wanneer weet je of je kinderen af zijn? Vergeleken met hoe ik was toen ik 18 was... Of bijna 16... Hoe is het nu om een jonge man te zijn? Hoe zal het straks voor Pops zijn om een jonge dame te zijn? Vergeleken met toen?
De tijd zal het - wederom - leren...

handtasjes

op de Vlaamse radio 1 hebben ze een heel fijne muziekkeuze...
om een of andere reden is het bijna altijd mijn smaak, liedjes die ik al heel lang niet heb gehoord, die iets doen met me, en deze kwam gisteren zomaar voorbij, en het raakte een snaar... Waarom weet ik niet precies, het doet me niet echt denken aan iets uit mijn verleden, maar wellicht is het iets van sentiment, toch, stiekum, een gevoel van veiligheid of zo, van vroeger...
Ik weet dat dit nummer pas door een andere band uit de motteballen is gehaald, maar deze van Rodders is voor mij de enige echte... (terwijl ik verder echt nix heb met 'm...)

cliché mensjes

Om nog even terug te komen op dat stukje 'kerk' waar Kati en ik niet helemaal uitkwamen: ik denk dat voor mij het grootste struikelblok is dat het geloof in mijn familie (en in vele, vele anderen hier in Brabant, maar ook in andere delen van Nederland, en Europa) zoveel schade heeft aangericht aan dingen als eigenwaarde en zelfrespect, en zelf-bepaling, doordat er van kleins af aan werd gespeeld, geklooid aan je behoefte om ergens bij te horen. Als je van heel jong af aan te horen krijgt dat God {en/of papa} boos wordt als dit, of dat de Heer {en/of mama} verdrietig wordt als dat (en dan meestal om dingen waar jij dan bijna geen controle over kon hebben, zoals basale lichamelijke of emotionele reacties op van alles), dan fuckt dat nogal behoorlijk met je innerlijke systemen...

Een tijdje geleden las ik een een of ander damesblad dat een van de redacteuren in haar stukje bijna smeekte om iets van de vroegere kerk-leiding terug te krijgen in de maatschappij, want dat miste ze zo - leiding van boven af... We moeten het tegenwoordig allemaal zelf maar uitzoeken, met allerlei zelf-hulp boeken en bijbehorende goeroes als nieuwe bijbels en pastoors... Want we weten het niet meer...
Nee, natuurlijk weten we het niet meer... Als je altijd verteld is hoe je moet leven, hoe je moet zijn, dan is het inderdaad spartelen op het droge, voordat je weer een soort van houvast hebt, maar is dat verkeerd? Kennelijk... Niet weten wat je moet doen, hoe je moet leven is doodeng, dus verkeerd... Ik worstel er zelf al weet ik hoe lang mee, en soms denk ik het gevonden te hebben, maar dan gebeurt er weer iets, en dan weet ik het ook niet meer... Hellup!! Iemand??!!! Boek!! Snel...
Maar toch...

Afgelopen week gingen meneer G en ik naar een film, Les Bien-Aimes. We hadden er zin in, het leek ons wel een fijne, maar al na een uur hadden we allebei het idee dat we een beetje verkeerd zaten... Was dit de 'onweerstaanbare' Catherine Deneuve die ons was beloofd?! Welk 'prachtig liefdesverhaal'? Kommer en kwel, en het hing van clichés en treurnis aan elkaar, en de liedjes... Jesus christ... Meneer G ging van ellende de zaal uit, en ik zwoegde mij naar het einde toe...  Nou ja, jammer dan, er zou wel weer een andere leuke film draaien en anders kunnen we altijd nog naar Breda... Maar de rest van de zaal (bomvol) leek het allemaal heerlijk te vinden... Gelachen dat er werd, en genoten... Meneer G begreep niet dat niemand net als hij zag wat een onzin het was... Ik dacht dat het kwam omdat men liever een film vol clichés zag (en wist waar men aan toe was) dan dat ze uitgedaagd zouden worden door iets wat ze niet begrepen (zoals deze film, waar maar 8 man in de zaal zat), en dat dat waarschijnlijk een best wel Westers ding is, niet alleen in Nederland...

Waar ik heen wilde met dit stukje? Eh... Voor jezelf leren denken, je eigen leven leven, de meneer pastoors {tegenwoordig vervangen door de media} en de mening van je familie links durven laten liggen/staan... Niet bang zijn voor de duivel, of verdoemenis in de hel, of voor de praatjes van de buren, of je gevoelens, je emoties...

Maar dat is dood en doodeng...  want wie vertelt je dat je het goed doet?!

visueel

- deze is een {soort van} reactie op de blog van Kati -

Wanneer is een mens zo oke dat men geen hulp nodig heeft van zijn omgeving, of allerlei instanties?

Deze vraag speelt al een tijdje door mijn hoofd. Vooral omdat ik ervan overtuigd ben dat ik het zonder die hulp niet zou redden in het leven. Natuurlijk weet ik dit niet, en denk ik dit vooral - ik heb het nog nooit echt geprobeerd, sinds een hopeloze poging ooit in Engeland, toen mijn pa mij moest komen redden, omdat Prinsesje Petronella hier zich in de nesten had gewerkt en blut was... Sindsdien ben ik al bijna 20 jaar samen met meneer G, heb ik 4 prachtige mensen op de wereld gezet, heb ik een Baan, die Betaalt, en woon ik in een heus huis... Alleen: meneer G en ik passen niet meer zo goed samen in dat huis met al die kinderen - naarmate mijn persoonlijkheid sterker wordt, slinkt dat van hem dus niet, botst het als een kermisattractie, en de kids zijn ook geen ineen krimpende viooltjes (lamme vertaling uit het engels: onderdanig, nietig) - dus hebben we besloten om of een heel groot huis te visualiseren (maar meneer G gelooft daar niet zo in), of twee aparte huizen naast elkaar, of in de buurt, maar dat zit er dus financieel niet zo in... Of accepteren dat het de komende paar jaar niet zal veranderen...
Maar, maar, maar...

Ik vind mezelf dus niet Goed Zoals Ik Ben...
Ik ben niet Sterk, of Zelfverzekerd, of Zelfredzaam, of Daadkrachtig...
Want dat hoor je te zijn in mijn ogen, als je Volledig mens bent...
Ja, soms wel, dan lukken al die dingen gewoon, maar het is niet mijn Dagelijkse Stand, zeg maar...
Of misschien zie ik mezelf wel niet helemaal goed, heb ik nog een heleboel oude rotzooi in mijn hoofd, oude overtuigingen die niet meer van toepassing zijn (als ze dat ooit al waren...).
Als ik goed genoeg ben voor mezelf, dan moet dat toch oke zijn?
Alleen: dat huis...
Hm... Visualiseren dan maar...

georganiseerde sneeuw

Nou, de dag begint al fantastisch...
maak ik mijn favoriete ontbijt klaar (bio-yoghurt met Krunchy {spelt} en stukjes gedroogde abrikoos) blijken de cranberries op te zijn!!! En die maken het juist zo lekker... Wat nu?!! Hm...

Iets anders:
Afgelopen vrijdag, toen het in Roosendaal ineens begon te sneeuwen, en ik de dwarrelende vlokjes al dansend neer zag dalen, wist ik dat terug naar huis fietsen interessant zo worden... Wist niet of er gestrooid zou zijn, alleen dat het verkeer tot chaos zou zijn geworden, want dat is het altijd, op de eerste dag van de sneeuw... Sneeuw is een betere terrorist dan welke fundamentalist ook... Hier in het Westen dan... Neem een paar miljard lieflijke vlokjes en een heel land ligt op zijn kont - treinen rijden niet, auto's gaan stapvoets en fietsers glibberen naar waar ze heen moeten... Er heerst nog net geen totale paniek...

Eigenlijk ook wel een mooi voorbeeld van wat wij met zijn allen - mits net als die sneeuwvlokken samenwerkend - voor elkaar zouden kunnen krijgen...

foto bovenaan: otto

foto hieronder: max

ruim tijd

Most men lead lives of quiet desperation 
and go to the grave with the song still in them.

{de meeste mensen leven een leven van stille wanhoop, 

en gaan naar hun graf met nog het liedje binnen zich}

Henry David Thoreau

Deze week kwamen mij een aantal dingen bij elkaar - 'toevallig' - waardoor een deel van het Grote Probleem waar ik al mijn hele leven mee lijk te zwoegen, wat ik al zo lang meezeul, een flinke trap lijkt te zijn toegediend...
Maar dat heb ik vaker gedacht, dus ik geloof niet dat dit m is... Misschien een eerste of volgende scheur in het ijs... Ik hoop het...

Wanhoop is een van de krachtigste en meest nutteloze van alle emoties, echter, velen van ons hebben het aangeleerd als een van de meest voor de hand liggende. Zoals ratten die leren dat het geen nut heeft om van de ene naar de andere kant te klimmen omdat ze een electrische schok krijgen zodra ze het proberen (in tegenstelling tot diegenen die leren dat er een beloning ligt aan de andere kant), gaan velen van ons gebukt onder de aangeleerde reactie die ooit kwam van diegenen die onze opvoeding op zich namen (vaak zelf zo getraind...) en onze omgeving om niet eens een poging meer te wagen om ons leven een andere draai te geven, om over het hekje te klimmen en onze beloning te zoeken, want waarom zouden we weer een schok riskeren?

Als zich een probleem aandient, of iets wat je niet wil dat het gebeurt is het een gezonde reactie dat je gaat zoeken naar een oplossing, iets waardoor je verder kan, of uit de situatie waarin je zit. Wat iets is waar je niet eens over na zou moeten denken... Een overlevingsmechanisme wat bij een aantal van ons gelukkig nog wel goed werkt... Gelukkig maar...

En bij mij wordt er nog steeds aan gesleuteld. Ik moet het eerst gaan herkennen, wanneer het gebeurt, wanneer ik in wanhoop-modus ga, en wanneer ik ruimte en energie toelaat om de oplossing tot me te laten komen.. Vanmorgen lukte het even, en het voelde als een opluchting, alsof ik iets wat me in een wurggreep had even los kon laten... 'Zie je wel,' werd er tegen me gezegd, 'de oplossing zit wel in je, als je er maar plaats voor maakt...'

Tijd om op te ruimen dus...