- burokratief -

Heb vandaag een buikvol van Hollandse bureaucratie...
Probeerde netjes te blijven en positieve gedachten de kosmos in te sturen, maar daar lijken Hollandse dames die mij te woord staan in de bank en bij de informatiedesk van het openbaar vervoer nogal immuun voor te zijn...

Voor de vervolgopleiding van Max moesten een paar dingen geregeld worden, en daar werd hoe langer hoe duidelijker dat als je niet over bakken geld beschikt men je niet erg ter harte wil zijn... Hoe vriendelijk ik ook was, en hoezeer ik ook mijn engelen om hulp vroeg, mevrouw de bankbediende ging het niet makkelijker maken om een x-bedrag beschikbaar te maken, waar ik wel recht op had maar geen toegang toe had vanwege een kleine technische blip... Stoom kwam uit mijn oren tegen de tijd dat ze had uitgelegd dat mijn zoon een bankkaart nodig had om aan het geld te komen (die hij niet wilde, en wat totaal onpraktisch was, en nog veel te lang zou duren ook) en het had niet veel gescheeld of ik had haar aan haar Miss Etam bloesje over de desk gesleurd...

Een tijdje geleden al had ik bakzeil gehaald toen ik de firma, waar hij zijn Apple MAcBook (?!) tegen gereduceerde prijs kon kopen, vroeg of het mogelijk was om in termijnen te betalen (vond het uiteindelijk bedrag nog schokkend), maar daar had de mevrouw van de afdeling betalingen geen oren naar. Mijn probleem, vond ze. Zoek het maar uit...

Zo'n andere wereld dan degene die ik gewoonlijk bewoon. Op de school van de kids is men normaal behoorlijk behulpzaam, proberen we tot een soort van schikking te komen. Op de site van Antroposofie en kind is men over het algemeen beleefd en welwillend en aardig. In de winkel waar ik nu werk doen wij ons best om iedereen te helpen en tot een zo goed mogelijke uitkomst te komen. Het is altijd een schok als ik na mijn werk naar de Appie ga en de realiteit van de Normale Wereld onderga, wordt genegeerd of zonder interesse geholpen...

Ik snap nu waarom er mensen zijn die dat hutje op de hei bewonen...

- MM *joni* -

wat ouder spul dit keer... Gewoon omdat ik het mooi vind.

joni mitchell

- a case of you -

ze zingt over haar thuisland - Canada - alsof het haar geliefde is. Haar stem is mooi en haar lach ook. Het heeft lang geduurd voordat ik de songs van Mitchell ben gaan waarderen, maar sinds ik om ben ben ik helemaal om... Blue, de elpee waarmee ze haar naam gevestigd heeft, is een van mijn favorieten

- chelsea morning -

iets vrolijker deze. krijg er meteen zin van om naar New York van veertig jaar geleden te gaan, en de groovy lui op te zoeken waar ze ongetwijfeld mee mixte.

- urge for going -

kende deze eerst in de versie van Luka Bloom, die ook een prachtige manier van zingen heeft, helemaal het lied induikt en de twijfel naar buiten brengt van de tweestrijd die zijn lief te berde brengt. Het weer verandert, het wordt winter en hij zal haar moeten loslaten. Op haar manier klinkt het nog indringender, omdat haar stem zo puur en breekbaar klinkt...

- big yellow taxi -

en natuurlijk geen best of Joni zonder deze. Leuk nummer, goeie text, lekker hippie, en ik haal mijn bloemetjesjurk weer uit de motteballen...

Andere muziekskes:
- pukkels
- nieuws

- weer met een hoofdletter -

er zijn vele dagen dat ik leven aan de kust heel erg mis. De wind, de lucht, het niet te vermijden Weer. Met een vette hoofdletter... Ook dagen als deze, als het uitzicht naar onze tuin is als op de foto, dan verlang ik om met een regenjas en waterdichte schoenen een heel eind te gaan wandelen, al waait het nog zo hard... Dat soort dagen mis ik de zee verschrikkelijk. Dan wens ik dat ik de klok tien jaar terug kon draaien...

- mijn uitzicht op dit moment, in roosendaal -

- mijn uitzicht bijna dagelijks, vroeger, in hastings, u.k. -

- zilte zeelucht -

Dinsdag een heerlijk dagje Antwerpen (zonder fotografisch bewijs) met Mo, gisteren het strand, hoewel we enkele keren bijna wegwoeien...
Daarvan dan weer wel foto's.
Om te beginnen een groepje buitenaards ogende zandhopen...

- maandag muziekskesdag *pukkels* -

Meer muziekskes!!!

Zoonlief heeft net een halve week Pukkelpop overleefd, en ik heb zijn programmaboekje gebietst en zag vele namen waarvan ik erg warm werd.
een selectie van wat hij waarschijnlijk ook heeft gemist (want een andere smaak...)

* the cave :: mumford & sons *

zanger heeft een heerlijke stem, band speelt folk in de traditie van Levellers en Waterboys (Engelse gasten met Ierse roots).
Zou ze graag eens live zien spelen, vooral als ik klipjes als deze zie/hoor...

* islands :: the xx *
deze heeft hij wel gezien, was hij zeer van onder de indruk. Volgens mij lacht de zangeres nooit, en de muziek is zeer minimalistisch en prettig... Mellow...

* bloodbuzz ohio :: the national *

en nu moet ik uitkijken dat ik geen 'fan' wordt van het leven van mijn zoon (zoals een aantal mensen wat ik ken doet/deed met hun kroost...) omdat hij het leven leeft wat ik graag had gehad.... Zo triest... ;-)
Maar hij heeft wel een heel goeie smaak in muziek, en deze is ook een zeer leuke...

- dipje -

Hang al even in een dipje waar ik niet lijk uit te komen. Kom er wel een keer uit. Het komt altijd goed, misschien niet zoals je het verwachtte, maar het komt altijd goed.... (zoals ik gisteren nog heel stoer tegen een klant in de winkel zei). Dit soort dingen klinkt als advies aan een ander doorgaans zeer plausibel en prachtig, in mijn eigen leven toepassend lijken er plots onneembare bergen in de weg te liggen. De enige onneembare berg is mijn overtuiging, natuurlijk, zover ben ik ook al wel, maar veel verder kom ik daar niet mee. Voorlopig.

Een vrolijkmaker dan maar. Heb geen zin in een depressie... (ja, ontkenning is nog steeds de beste oplossing...).

Of toch maar niet dan... Geen idee waar ik het vandaan moet halen vandaag... Misschien kan een wandeling een wonder verrichten, of een stukje muziek... Misschien moet ik toch maar doen wat ik diep van binnen wil. Maar weer: geen idee hoe...

De angst voor depressieve dagen als deze hangt als een soort van grijze sluier over mijn leven. Vroeger had ik ze vaker, een soort van alles overheersende angst voor wat er komen ging, vrees voor de dingen waar ik geen invloed op kon hebben, waar ik me maar bij neer moest leggen, vrede mee nemen, terwijl alles in mijn lijf schreeuwde dat ik het anders wilde. Een maand of wat geleden zag ik een film in de bioscoop - Partir - over een vrouw die uit een huwelijk wilde stappen maar door haar man in de weg werd gelegd en uiteindelijk zich neerlegt bij de situatie. Ik verliet de bios met een dezelfde beklemming die al mijn hele leven bij mij lijkt te horen - haar onbekwaamheid om haar leven te veranderen op de manier die haar gelukkig maakt, voelde zo benauwend. Zo bekend.

Helaas mag ik me niet zo voelen. Ik moet me maar vermannen, net doen of het er niet is, of naar de dokter voor pilletjes, of iets anders verzinnen om mijn donkere gevoelens niet naar buiten te laten komen. 'Men' voelt zich er ongemakkelijk bij.

Nog iets om mijn depressie aan te vuren...
Of zou depressie gewoon het voortvloeisel zijn van een passie die te lang is ingehouden?

* awake my soul - mumford & sons *

- deze week zag ik -

het schattigste poesje wat onze keuken binnenwandelde en niet meer weg wilde...
Wij waren op slag verliefd, manlief niet...
Dus is poesje lief weer heengegaan. Maar niet voordat oudste zoon een fotoreportage had gemaakt...

in de serie: this week i saw, van Daan en Roos