foto framed

blijf even in Olympia Modus, vooral omdat ik zoveel geinigs tegenkom...

In London zijn heel veel standbeelden, 

van allerlei helden en heldinnen die het land rijk was, 

en in the spirit of the Games heeft men besloten 

dat een deel van die standbeelden 

een nieuwe hoed mag hebben, als grapje... 

in deze foto galerij een greep

*

Tijdens het bekijken van het 

(heel dubieuze, en ik weet dat ik heel veel kennissen daar 

tegen de haren in strijk) 

van de paarden Cross Country 

- door het prachtige Greenwich Park, 

daar waar de tijdsmeridiaan is geplaatst - 

vielen ons de leuke hindernissen op... 

De fotograaf van de Guardian ook... 

Hier een fotoreeks van een aantal

*

en omdat ik nog steeds over een kleine kritieke faculteit beschik:

een fotoreeks - interactief!! - waarin te zien is

hoe het deel van London waar het nu feest is er vroeger uitzag, 

wat soms ten voordele is veranderd, 

en daar waar ze met hun vingers van af hadden mogen blijven... 

{de middelste lijn in de foto's kan worden verschoven, 

zodat het oude of het nieuwe deel te zien is}

een van de hoedjes, op Beau Brummels standbeeld's hoofd

van The Guardian Website

olympia gloria

zoiets dubieus en vreselijks als de Olympische Spelen 

in de stad die een jaar of twintig mijn hart stal... 

ik geniet  met volle teugen...

de openingsceremonie,

een staaltje Britse heerlijkheid 

waar ik mijn vingers bij aflikte 

{creatief, gestoord, kritisch, dramatisch, 

theatraal tot in de laatste schroefjes en plakband}

zal me nog lang bijblijven...

In mijn krant veel verslag, 

alsook een dagelijkse foto-blog... 

mooie kiekjes van sporters, 

van toeschouwers, 

van de stad in vernieuwde en eeuwenoude glorie...

ik geniet verder... 

foto van hier gejat

heimweeïg

zit geloof ik weer helemaal in een GB-flow...

wil er weer heen, vind er van alles over,
{natuurlijk dankzij de Olympische Spelen,
maar dat niet alleen...}

kom dingen en mensen tegen die me van slag brengen...

niet fijn, maar ik weet ook dat ik er iets aan moet {mag...} gaan doen...

het universum inschakelen, bijvoorbeeld...

wie weet werkt het wel...

excuses voor eventueel ongemak...

illustratie van hier

plain jane

Omdat door het boek heen ploegen toch teveel inspanning bleek te kosten (terwijl ik er intens van genoot) ging ik van de week dan kijken naar de serie die in 2006 is gemaakt door de BBC, die al even op de plank stond...

Prachtig was ie, met de guurheid wat een Brits landschap onder anderen kan zijn, de guurheid van de tijd waarin het speelde, de gotische donkerheid ervan, van de liefdeloosheid die er kan hangen, van de hoop... Het zit vol met strijd die wordt gevoerd door de hoofdpersoon tussen haar morele besef en haar passies die menigmaal in conflict komen,  het harde bestaan wat haar wordt opgelegd, en haar wil om en zelfstandige vrouw te zijn, iets wat in die tijd hoogst ongebruikelijk was. En haar liefde voor Mr. Rochester natuurlijk... Het perfecte romantische verhaal, in mijn ogen....

Maar ik ga m nog wel uitlezen...

yorkshire moors, in all their splendor
foto van deze site

yeay

dankzij een vreemde draaiing van het lot 

staat er eindelijk eens een Britse sporter op een erepodium, 

ergens, 

en niet als nummer twee, 

maar als winnaar...

Huize G was trots, 

voor de verandering, 

blij met de heroïsche verrichtingen 

van de meneer met de bakkebaarden... 

Yes!!

Ook mijn online krant 

- waar hij een blog heeft?! - 

is blij met de heer Wiggins, 

zoals onder anderen met deze fotogallerij 

wordt bewezen... 

Wij gaan nog even door met blij zijn hier... 

foto hierboven: van hier

{waar nog veel meer mooie foto's staan}

foto bovenaan: van hier

patroon

zat net de nieuwe Happinez te doorpluizen voor levensveranderende wijsheden, en stuitte op een chakra-interview met de zus van Antonie Kamerling, Liesbeth. Mooie vrouw {zoals haar broer een mooie man was}, maar meer dan dat ze de zus van is wist ik niet van d'r. Ze schijnt actrice te zijn. Door het lezen van het interview -echter - dacht ik dat ze het over mij had... Wat me vooral trof was het stukje waarin ze beschreef dat ze - heel duidelijk voor zichzelf, maar onbekwaam om er iets aan te doen, omdat het er zo ingesleten is als gewoonte - wanneer ze in en nieuwe situatie is even op stil gaat, onderzoekt wat er van haar wordt verwacht in gedrag om geaccepteerd te worden, om leuk gevonden te worden, hoe ze moet zijn om dat voor elkaar te krijgen, en dan gaat ze dat doen... Zichzelf zijn wordt een soort van 'welk laatje trek ik hier open?' Hooggevoelig voor de spanningen in een ruimte, jezelf meteen kwijt door wat er gaande is om je heen... Zo herkenbaar...

Te vaak gekwetst in haar gevoelens ook, te vaak verraden dor mensen die ook niet anders wisten, die ook maar hun eigen 'overlevingsdrama's' aan het uitspelen waren, maar waardoor ze een knak op liep als het aankwam op het durven vertrouwen van eigen gevoelens. Want die deden er niet toe, die waren lastig, en trouwens, je zag je eigen ouders een ding doen tegen jou, en iets anders tegen anderen... Wat moest je daar in vredesnaam van leren inzake zelf-vertrouwen?

Doorbreken van ketens, van eeuwenlange {soms} patronen die niet werken, die mensen verdrietig maken, depressief, onplezierig, ongelukkig... Geloof dat het daar om gaat... Herkennen van gewoontes, accepteren ervan, en ze dan loslaten, de oneindig grote ruimte in...

* * * * *

en omdat deze man vreemde dingen doet met mijn gemoed, een muziekje ter afsluiting...

beneveld

'Zoals ik van jou houdt, zo heb ik nog nooit van iemand gehouden...'

David zat op de bank met een glas wijn in zijn hand en dacht na over de woorden die als een betovering in zijn hoofd nagalmden. Hij begreep ze niet. Wat bedoelde ze ermee? Wat was er zo speciaal aan hem dat hij deze verkondiging deed toekomen? Wat moest hij ermee? Hij nam een slok uit het gas wat in zijn hand bungelde, wat gevaarlijk helde, zodat druppels rode wijn alarmerend dicht tegen de rand hingen. Hij zag het, vanuit een ooghoek, en tilde het glas een ietsje op, stuurde het naar zijn mond en nuttigde een beetje. De warmte van de alcohol brandde zachtjes tegen zijn lippen, op zijn tong en hij voelde het een baan door zijn slokdarm maken naar zijn maag. Met zijn ogen dicht volgde hij de prikkels, was hij blij dat hij even niet aan de woorden hoefde denken die zij had gesproken, liefdevol bedoeld, zo wist hij, maar onbegrepen door hem.

Wat was liefde in godsnaam? Wat had je aan liefde? Liefde deed pijn. Liefde kon je kwetsen... Iedereen die hem tot dan toe had verkondigd van hem te houden, dingen te doen omdat men van hem hield, had hem gekwetst... Ongenadig pijn gedaan, en geen verontschuldiging was ooit gevolgd, geen poging om ongedaan te maken wat hem was aangedaan. Dus hij was er zich voor gaan wapenen. Niemand zou hem meer pijn doen, niemand zou hem meer kunnen raken... Hij was onverschillig geworden voor de tekens van genegenheid die hem sporadisch werden toegeworpen. Hij merkte ze wel op, maar negeerde ze daarna verder. Wat goed zou het hem doen? Wat zou hij eraan hebben om zich in te laten met iemand die mooie woorden had voor hem, vrienden van hem, zoals ze zich noemden, de enkele lieve jongen van zijn middelbare school eerst, die hij leek te kunnen vertrouwen, en daarna op de universiteit, waar hij ook, soms, met vrouwelijke studenten een prettige klik had, maar ook daar bleef hij op zijn hoede. Aan dit soort risico's had hij geen behoefte.