zwoegen en zwijmelen in zeeland

zo.

die zit er weer op...

Onze jaarlijkse week van Zon, Zee, Zoute wind (veel en hard) en Zand-in-je-sokken in Zeeland...

We hebben genoten van wandelingen, van een nieuw ritueel, van Middelburg en Domburg, van taart en ijsjes, van stilte en heel veel lol...

een paar foto's

ter ere van Otto's 15e verjaardag hadden we besloten dat het misschien een leuk idee was om een geluksballon op te laten. Gewoon, omdat het een leuk ritueel is. Dus togen we tegen zonsondergang naar het strand (een wandeling van een kwartier), hoopten dat de zwakke wind zwak genoeg was, zetten de fik in het brandertje, lieten het na een paar minuten los, en zagen het weer terug op het strand waaien... De zwakke wind - voor Zeeuwse begrippen - was veel te sterk... Acht pogingen later gaf zelfs Otto de moed op en lieten we het ding uitbranden op het zand... Oh well... Het is maar een symbool - diep in zijn hart zullen al zijn wensen wel een eigen ballonnetje vinden...

In het pikkedonker gingen wij weer terug naar de caravan... Blij en voldaan...

Zelfs de laag overvliegende vleermuis kon de pret niet drukken....

over beltaine en green men...

heb het nog steeds nooit gehad over het leukste jaarlijks terugkerende weekend in Hastings, de stad aan zee in GB waar ik lange tijd heb gewoond...

Elke eerste maandag in Mei, namelijk, houden ze daar het jaarlijkse voorjaarsritueel - The Jack in the Green - waarin een met takken en ander groen spul bekleedde man door de Old Town wordt gevolgd door een hoop hippies en morris dansers en allerlei in vreemde gewaden gekleedde personen die dan bij de ruïnes van het kasteel zingen en dansen en wachten tot het moment daar is waarop de Green Man uitgekleed wordt ('vermoord') en de takken - gezegend en wel - aan aanwezige dames worden uitgedeeld. Die schijnen dan nog vruchtbaarder te worden... (ah! vandaar...)

Een heel gezellige bedoening allemaal, heel heidens en heerlijk gestoord. Zoals vaker krijgen in Engeland dit soort tradities een heel plezierige en iet al te serieuze, tongue in cheek benadering (vind hier veel folk tradities zo ernstig...). Er vloeit dan weer wel veel bier, dan wel...

Las net bij haar al een uitleg over het Beltaine wat deze dag ingaat, en op deze site kan je met een beetje Engels nog meer lezen over hoe het in Hastings dit weekend zal gaan, en leuke foto's bekijken in de Gallery...

Ik mis het nu al...

foto van deze site

bovenste foto van deze site

En omdat dit er in de verte iets mee te maken heeft, deze clip van Fleetwood Mac

leuk moeten

kwam even geleden tot de conclusie dat ik het beste werk in opdracht...

voor mezelf hoeft het niet zo nodig, zeg maar...

kan morgen ook nog...

dus heb ik mezelf - in een gelijksoortige trant als hier - de opdracht gegeven om elke dag wat te tekenen. Of te plakken. Of schilderen... Of krijten...... Of wat dan ook.

Als het maar Kreatief is. En uit mijn hart komt.

En dat werkt dus wel. Redelijk goed, want niet elke dag heb ik de kans of de tijd om iets te maken...

Een paar resultaten...

royale perikelen

meneer G is er niet blij mee...

de laatste weken krijg ik vaak een heel chagrijnige mededeling dat er nu alweer een stukje in the Guardian staat over die verdomde bruiloftsstoestand in Engeland... Gloeiende nonde... Zijn krant was toch een toevluchtsoord voor niet-royals, voor lui met een rationele benadering ten opzichte van dat verwerpelijke zootje idioten wat in Buckingham Palace woont? Een stem die de establishment af en toe een flinke schop onder de kont geeft?! Waar blijft hun republikeinse houding ten opzichte van Kate en Wills?!!

En ik vind het (heel in het geheim, dus dit blijft wel tussen ons...) stiekem best wel leuk... Vind het bijna jammer dat ik vrijdag niet thuis ben, hoewel het met een verbolgen meneer G niet prettig tv kijken zou zijn... William is best wel een lekker ding - voor een engelse prins dan, en ik hou wel van een beetje spektakel (understatement of the year...).

Ik begrijp zijn verontwaardiging wel, daar in Engeland is het allemaal net iets minder gezellig, die koninklijke familie en hun tradities dan het hier lijkt. Het let daar gewoon een stuk nauwer dan hier... Er spelen ook wel veel dingen die het voor mij ook heel verklaarbaar maken. Dat koningin Elizabeth werkelijk geen idee heeft wat er onder de gewone bevolking - haar onderdanen - leeft, dat ze is getrouwd met een Griekse Mafkees die het land al meerdere malen internationaal voor schut heeft gezet met zijn koloniale opvattingen en opmerkingen die in 1874 misschien niet veel wenkbrauwen deden ophalen bij de hogere klassen, maar die nu echt niet meer kunnen... Dat er ongelofelijk veel belastinggeld hun kant opgaat. Dat het allemaal ook eigenlijk niet leeft, die hele koninklijke familie daar, maar dat 'verandering' nog minder handen op elkaar krijgt. En dan wordt er ineens in dat bolwerk van anti-monarchie elke dag wel een stukje geschreven over Het Huwelijk... Is het dan nergens meer veilig?!

Misschien dat ik vrijdag een stukje samenvatting meepik, als meneer G op het toilet zit, anders vrees ik weer zo'n boze uitbarsting...

- foto van deze site -

mm :: elpee tracks

op radio 2 (nederland) zijn ze nu met een album top weet-ik-hoeveel bezig (albums is een andere naam voor cd, voor onze jongere lezers...) en daar kwamen een paar leuke album-tracks voorbij die mij best wel blij maakten. Eentje niet, die maakte mij aan het huilen...

Normaal wordt ik een beetje nurks van lui die een nummer van the Beatles jatten en er dan iets anders van breien. Maar Johnny Cash gaf er op zijn American Recordings dan weer een heel erg breekbare en ontroerende draai aan. Zoals hij met meer songs deed, die mij allemaal heel erg raakten. Zelfs dat nummer van Nine Inch Nails...

(video heeft nix te maken met de goede man, baai de wee..)

en dan was er dat nummer van Led Zep...

lang geleden dat de tape van Led Zeppelin (zonder nummer) uit mijn taperecorder kwam, in de auto of mijn walkman... Maar even was ik weer terug in 1992 toen ik had ontdekt dat ze nog veel meer liedjes hadden dan Stairway to Heaven... Zoals dit... Heerlijk...

en nog een Beatles-track van mijn favouriete elpee van ze - Revolver...

dit lied deed me lang gruwen, snapte er nix van, maar ik kan er nu zo gelukkig van worden...

paas blues

zal nu wel as een ouwe zeikerd klinken, maar ik vond deze zomer midden in de lente

helemaal nix...

heb een langere aanloopperiode nodig, rustig van de winter overgaan naar de warmere tijden.

hoewel ik die warmte ook niet erg goed kan hebben...

graad of 22 is prima.

maar nee - we hebben nu een tropische lente

en de paaseitjes smelten waar je bijstaat

nou ja, met een redelijk gezellige paaslunch en Mary Poppins op de bbc kwam het dan toch wel goed vandaag...

let's go fly a kite...

fijne paasdagen allemaal!!!

- foto van hier -

trouw dag

Heb vanmorgen allemaal Barbra Streisand-gedachten...

Gisteravond zei wederhelft voor de grap: het lijkt soms net of we in A Star is born zitten... En dan is hij de ouwe rot die zijn jongere lief naar grotere hoogtes leidt, terwijl hij zichzelf de afgrond in zuipt... Maar dan zonder dat laatste... Hij bedenkt de James Mason/Judy Garland versie uit 1954, terwijl in mijn hoofd Babs en Kris Kristofferson rondwaren... A star is born... As if...

Begrijp wel waar hij heen wil - dankzij zijn steun en wijsheid heb ik een soort van zelfredzaamheid bereikt die oneindig weg leek toen ik hem leerde kennen. Heb ik kanten van mezelf leren kennen waarvan ik nooit wist dat die bestonden... (maar andersom dus ook). Omdat ik dat zo heel graag wilde. En nu voelt het alsof ik verder wil, naar plekken die ik zonder hem zal moeten halen...

Liefde is soms heel raar... Je leert ontzettend veel van elkaar, je laat elkaar hoogtes en dieptes zien, geeft elkaar de ruimte voor fouten en glorieuze tijden... Liefde is vasthouden en verwarmen, maar liefde is vaker nog loslaten, de diepte inspringen en een andere route kiezen...

Wat mij brengt op die andere film met La Streisand waar ik het niet droog bij houdt: The way we were... Een prachtig verhaal van twee zielen die zoveel van elkaar houden, maar teveel van elkaar verschillen om samen te kunnen leven... Zo voelt het nu tenminste bij mij... Alleen geloof ik niet dat het een einde hoeft te betekenen. Misschien een einde van de oude manier, maar allebei geloven we niet dat er maar een manier van samenzijn is... Dat de uitgekauwde, conventionele wijze van een relatie hebben te beperkt, of te beperkend is... Dat we allebei teveel van onze eigen vrijheden en manieren houden, zodat we onze eigen achterhaalde ideeën van het huwelijk graag de vuilnisbak in mikken... Daar kwamen we gelukkig allebei een paar jaar geleden tegelijk achter, wat een hoop ellende heeft bespaard... Trouw zijn kan op meerder manieren...

Merkwaardige gedachten, op onze 16e 'trouw'dag...

Even mijn zakdoekje pakken...

(Robert Redford!!!!!!!!)