fillums

Jazeker, het kan niet op: twee posts vandaag!!

Nu eindelijk al die oscar onzin voorbij is, ga ik - dankzij een wel heel interessant aanbod van ons filmhuis deze maand plus wat er gewoon zomaar al draait in breda - een heleboel films op mijn lijstje van maart zetten.

Deze week ga ik naar Mao's Last dancer, over een balletdanser uit China die naar America mag en daar blijft hangen (zoals u hier kan lezen). Zwaar drama, zo lijkt het in de trailer, maar ook veel ballet en een heel mooie jongen in de hoofdrol...

Daarna wil ik The kids are all right heel graag zien. Annette Bening is een van mijn fave actrices, het hele idee lijkt me grappig, en het is eens fijn een niet doorsnee gezin aan het werk te zien - wordt daar zo moe van, al die normale gezinnen...

Als er tijd is wil ik Black Swan ook wel eens zien. Meer ballet, en een jongedame (Natalie Portman) die langzaam wegzakt in een diepe, donkere kant van zichzelf en daarmee de woede van haar moeder op haar hals haalt. Lijkt me een erg mooi verhaal...

Om er eentje in te gooien die niet diep, moeilijk, dramatisch, controversieel en errug is: You will meet a tall dark stranger van Woody Allen.. Gewoon, omdat die leuk is...

En als ik dan nog geld over heb voor een bioscoopkaartje, zou ik deze heel graag zien - Norwegian Wood. Een Japanse film. Over liefde en verlies, over loslaten en overgave...

Dus. Genoeg te zien deze maand.

Iemand zin om mee naar Breda te gaan?

MM :: voor de goede verstaander

zwaar werk hoor, je ware identiteit vinden...

Maar als je dan wat gevonden hebt, vallen er zoveel dingen op hun plek...

begrijpen waarom je juist deze muziek zo speciaal vind, bijvoorbeeld...

(en let bij onderste klip vooral op de prachtige pyjama's...)

meezeul moeders

Weet nog dat ik in Engeland een tijdje lid was van de groep die zich had gevormd nadat ze het boek The Continuum Concept van Jean Liedloff hadden gelezen en poogden het ouderschap wat ze hadden geleerd in hun cultuur los te laten en het helemaal anders te doen.

Het boek was bij mij binnengekomen als een bom. Het hele idee dat kinderen verwend worden als je ze veel knuffelt en niet laat huilen, wat diep van binnen al niet klopte, werd in het boek tegengesproken en ondermijnd. Een ander boek wat ik tijdens mijn eerste zwangerschap las - Three in a bed van Deborah Jackson - had mij al overtuigd, maar deze deed er nog een behoorlijke schep bovenop. Onze kinderen sliepen allen lekker dicht bij me, ik gaf ze tot in lengte van dagen borstvoeding en hoewel het bij de oudste niet van een leien dakje ging, lag dat vooral aan mijzelf. Ik geloof dat ze allen emotioneel wel stabiel zijn en er slaapt niemand meer (permanent) bij ons. Op af en toe een nachtmerrie of zieke zieligerd (een keer per jaar). En via de vrije school blijft er een stukje van de benadering die zo'n fijne bleek doorlopen.

De groep die was gevormd in England bleek een heel fijne steunploeg te zijn, telefonisch en met nieuwsbrieven die gewoon met de post kwamen (want internet was in Engeland nog lang niet doorgedrongen tot de Gewone Mensch), op dagen dat ik het echt niet meer zag zitten. Niet omdat het mee-zeul-ouderschap zo'n last legde op me, maar meer omdat ik geen houvast had om op terug te vallen. Ik had immers de brui gegeven aan bekende culturele standaard antwoorden maar daar was nog niet veel voor in de plek gekomen, behalve luisteren naar wat van binnen goed voelde, en toen was ik al helemaal een brok onzekerheid (de slagzin: 'wat geeft mij het recht te luisteren naar en vertrouwen op mijn innerlijke stem' was toen een default setting bij mij...)...

Ennihoe - via Facebook kwam ik weer eens op hun site terecht, en voelde dat dat allemaal zo lang geleden leek. Al dat meedragen, en borstvoeding en natuurlijk moeder-zijn - er gaat er bijna een op kamers, en de jongste is een madammeke met een eigen wil en krachtige innerlijk. Dankzij al dat gezeul? Wie weet. Ik weet wel dat het toen prachtig was om te doen, maar dat ik nu niet moet denken om het allemaal nog eens moeten... Straks, als er kleinkinderen komen misschien...

binnen kijken

Nu we - blogsgewijs - regelmatig kunnen binnenkijken bij elkaar, valt het me op dat de meesten hier (tenminste, daar waar ik dan 'binnengaap') zulke netjese en er goed over nagedachte interieuren hebben... Deze (mocht zelfs in een Officieel Blad met Mooie Interieuren), bijvoorbeeld, en deze, en zij is er natuurlijk mee begonnen... Prachtig om te zien, en een teken - voor onzekere mutsjes als ik - dat ik het helemaal verkeerd doe. Mijn interieur bevat geen mooi gestyleerde hoekjes, en als die er al waren, dan werden ze vrijwel meteen volgegooid met allerlei troep wanneer we bijvoorbeeld de tafel moeten dekken, of spullen die mijn slecht afgerichte kinderen 'even' terzijde legden. Zoals het eigenlijk met mijn hele interieur gaat: niet nadenken, gewoon wegleggen... Voor ordelijk en vooruit denken ben ik niet in de wieg gelegd...

En daar bovenop hoorde ik gisteren op het schoolplein nog de knaller van de week, wat mij al vrij vaak aan het wankelen heeft gebracht, omdat ik De Antroposofie zo Serieus nam, namelijk: een opgeruimd huis staat voor een opgeruimde geest... En dat zal vast wel kloppen, maar waarom moeten we toch allemaal een opgeruimde geest, al dan niet kunstmatig zo in stand gehouden (want iemand mocht toch eens denken dat we een chaotisch hoofd hadden?!)?

En toen was er een stukje in de nieuwe flow, wat mij in elk geval een ietsje tot bedaren bracht: Rommel is oke. Rommelig staat ook voor een flexibele geest, voor een creatieve brein die niet bezig is met ordenen (wat kennelijk behoorlijk helemaal niet verhelderend werkt, want je bent steeds zo bezig met ordenen dat je Plezier in je leven op een laag pitje zet...). En daar was weer de uitspraak van Einstein: 'Als een rommelig buro staat voor een rommelige geest, waar staat dan een leeg buro voor?!'

Mijn minder dan flitsende interieur:

MM :: ontwaakt

wat ouwe dingetjes uit de tijd dat ik me bewust werd van het idee dat er ook andere soorten popmuziek (en leven) bestonden dan de doorsnee dingen die ik tot dan toe kende... Ontwakingsmuziek dus...

verleiding

vreemde realisatie vandaag:

iemand zo mooi vinden dat ik mezelf een klotsende, lompe walrus vond...

zo onder de indruk zijn van haar, dat het voelde alsof ik zweefde...

een andere vrouw zo verleidelijk achten, dat ik er onzeker van werd...

eigenaardig

merkwaardig

maar niet geheel onwaarschijnlijk...

en het ging niet om Francoise Hardy...
(foto gejat van deze site)

fantoom pijn

als een boosaardige geest

zat jouw angst steeds in een hoekje

te wachten tot de tijd rijp was

om mij te bespringen

te grijpen met zijn scherpe klauwen

als een donkere schim

was jouw vrees steeds dicht bij mij

om mij te behoeden, zei je

maar ik werd alleen maar banger

als een angstaanjagend spook

was jouw eigen angst mijn hoeder

liet ik steeds mijn hartstocht toetsen

aan jouw wijze, bange raad

maar een schim is niet meer dan dat

een beeld, een gedaante, een fantoom

niet van mij, maar van jou zelf

waarheen hij terug mag gaan

de lucht wordt langzaam helder,

het licht zal blijven schijnen

de liefde die ik voel

heeft de ruimte van binnen gevuld...