- rennen, vliegen, zweven -

Kan al een ding van mijn lijstje afstrepen - mediteren lukt vrijwel dagelijks...
Heerlijk!
Nou de rest nog....

- na zo'n twaalf uur slaap -

(... of tenminste, zo voelt het dan...), denk ik terug aan mijn laatste Lentemarkt...

enkele observaties:
- deadlines zijn irritant
Zelfs de meeste relaxte types lijken te worden veranderd in overspannen kippen zonder kop, die overtuigd zijn dat alles precies zo moet gaan als van te voren bedacht. Vanaf de dichterbij komende zijlijn bezien, merk ik dat ik ooit ook zo rondliep, en een nachtmerrie moet zijn geweest voor mijn omgeving... Bij deze excuses...

- kraamhouders die niet veel hebben met de Vrije School krijgen er niet veel meer mee als ze op een niet-massaal bezochte markt zijn geweest...
De mevrouw van de (reguliere) boekenwinkel uit de stad, liep erbij als een zure pruim die net in een citroen had gebeten toen ik haar vroeg of ze het naar haar zin had. Nee, zei ze, er een glimlach uit persend. Markten zijn ook haar ding niet, vervolgde ze. Ze haatte ze zelfs. Duidelijk dus...

- in het restaurant is het altijd onrepresentatief druk
en met drie mensen achter de balie is niet handig. Ik was er van overtuigd dat we een drukke markt hadden, door de constante stroom mensen die koffie, thee, cake,taart en pizza's wilden, maar dat bleek niet te kloppen. Gezellig was het wel, wat ik begreep van de feedback.

- buitenstaanders weten alles beter...
boeken moeten niet naar boven - de markt moet veel korter, en vooral niet boven - kartonnen bekertjes zijn altijd veel beter geweest dan kopjes - er moeten geen ramen open - de koffie moet meteen in een thermoskan - we moeten veel eerder beginnen met promoten

- mijn collega's zijn schatten, allemaal...
keiharde werkers, positieve lieverds, super-veeleisend, harten onder riemen stekend, en ik ga ze allemaal ongelofelijk missen...
De laatste paar jaar merkte ik dat vooral de voorbereidingen mijn neus uitkwamen, en de markten zelf keek ik niet bepaald meer naar uit, maar als ik terugdenk aan gisteren, weet ik dat ik zoveel meer geleerd heb van 9 jaar markt dan dat ik ooit op wat voor school zou kunnen meekrijgen...

Dus: Rosalie, Elly, Jeannette, Anja, Monique, Patricia, Matty, Monica, Heidi, Anja, Margreta, Daan, Yolande en Ursela - dank dat ik met jullie heb mogen samenwerken. Dankzij jullie heb ik menig Vrijdagmiddag en Zaterdag doorgebracht met sjouwen en lopen en lachen en balen en rennen en bedenken en uitgeput neervallen op de bank...
En ik heb het voor geen goud willen missen!!

- tekens uit de kosmos -

Een tijdje geleden had ik in de blog op de site van Antroposofie en Kind een quote geplaatst - "Elk mens, alle gebeurtenissen in je leven, zijn er omdat jij ze erin getrokken hebt. Wat je ermee verkiest te doen, is aan jou." - en die heeft mij toentertijd flink aan het denken gezet. Ik had hem in een andere gedaante al eens uit de mond van vriendin M. gehoord, waarna ik in elke scheet een belangrijk teken zag waar ik vooral niet overheen moest kijken, maar dat leerde ik na een tijd weer af, vooral omdat het nogal vermoeiend en teleurstellend bleek te zijn. Wat moest ik leren van het feit dat mijn band lek was net voordat ik naar de C1000 wilde fietsen? Dat ik niet moest gaan? Dat ik niet steeds moest uitstellen? Dat ik een lekke band had? Alan keek me steeds meewarig aan, liet me begaan en wachtte af tot ook deze 'fad' weer overvloog...

Door iemand die ik moest interviewen voor de schoolkrant werd me een boek aangeraden, later genoemd door M. (een teken!!), en dat boek meldde me dat zo ongeveer alle ziektes en lichamelijke aandoeningen psychisch gerelateerd zijn. Wij onderdrukken allerlei gevoelens en ware aarden, die dan weer als keelpijn, maagzweer of zelfs tumoren naar buiten komen. Allerlei onverwerkt verdriet, boosheden, teleurstellingen en frustraties die wij heel stoer wegproppen, om ouders te plezieren, om vriendinnen te ontzien, om ons beter voor te doen dan we zijn, komen dus ooit een keer terug om ons een les te leren.

Bij mij zaten er verschillende 'lessen' klaar, maar waar ik op dat moment het meeste last van had, was een soort blessure die door weer te gaan hardlopen was op komen zetten. Mijn rechterheup deed heel veel pijn, ik kon hem de dag na een keer rennen bijna niet meer bewegen zonder te vergaan van de pijn. Bladeren dus in het dikke boek (ook de omvang van de schrijfster, bleek na een kijkje op Google) en onder 'Heup' kreeg ik uitgelegd dat het kwam door gefrustreerde creativiteit, door te weinig zelf-waardering en dat ik vooral moest gaan leren om mijn ware aard naar buiten te laten komen, het niet meer met heel veel moeite verborgen willen houden.

Deed ik dat dan??? Was ik juist niet altijd overtuigd geweest dat ik mezelf nooit kon herkennen in mijn vrouwelijke medemens en daar verder prima mee kon leven? Had ik me er niet al jàààren bij neergelegd dat ik over- nee hoog-gevoelig ben en dus nooit helemaal mee kan met de rest? Of deed ik maar alsof, was ik eigenlijk ook gewoon bezig met een soort toneelspel, waarin ik vooral mezelf voorhield dat ik o zo oke ben met mijn 'ware aard'?


Mediterend en pratend met M. en Alan, en lezend in weer een ander boek (wat je leert dat je oude overtuigingen over jezelf en het leven - vooral degenen die je tegenhouden - kan ombuigen tot overtuigingen die je vooruit helpen, maar dan alleen maar als je je huidige onder ogen leert zien en accepteert - iets wat de meeste van dat soort boeken over het hoofd schijnen te zien...) bleken er vrachtladingen aan negatieve meningen over mezelf te zitten. Ongelofelijk hoe fijn het voelde om ze eindelijk eens allemaal op papier te zetten, ze door te lezen, te zeggen dat het inderdaad is zoals ik het zie, en er dan geestelijk de fik in te zetten... Los te laten. Angsten te laten varen... Liefde mocht er voor in de plaats, en een vertrouwen in mijn eigen kunnen, en de helpende hand van de kosmos, of hoe het ook mag heten...


Heup doet niet meer pijn, ik loop weer hard, creativiteit stroomt als een wildwaterbaan... Misschien werkt het deze keer wel echt...


Boeken ter inspiratie:

- Sleutel tot zelfbevrijding - Christiane Beerlandt

- Creëren vanuit je bron - John Kalse

- Zo ongeveer al het werk van Wayne Dyer

- crea-bea -

Ik zie mezelf nooit zo als een crea-bea, meteen van mijn a propos door al het moois wat ik op allerlei blogs voorbij zie komen, maar door een compliment van mijn vriendin - die vandaag 40 wordt, het schaap - (gefeliciteerd, Mo!!!!!!) en haar twijfels over hoe goed ze al dan niet zou zijn (ik ben altijd helemaal onder de indruk van haar kijk op kleuren, vooral in haar huis, en de dingen die ze maakt - zomaar in elkaar geflanst, volgens haar zelf)... Dus ging ik toch maar een met ander ogen naar mijn schepseltjes kijken. Hier een paar voorbeelden...

- een piepklein sleutelhanger-tasje -

- een brillentasje -
(gebruikt door Alan)

- telefoonzakje -
(in gebruik door mezelf)

- een mandala -
(een van velen...)

- een dagje aan zee -

Vandaag gingen wij naar zee.
Daar hadden wij veel zin in, al beloofde het hard te gaan waaien en waren de weersverwachtingen niet ideaal.
Maar wij hebben jaren aan zee gewoond, en wij waren vast nog wel gewend aan die wind, en de manier waarop het je tot pulp kon waaien...
Dachten wij...

Ten eerste viel het ons, aangekomen in Zoutelande, op dat er wel erg veel parkeerplaatsen vrij waren... Zou Duitsland massaal Zeeland geweerd hebben? Wisten ze hier iets wat wij niet wisten? We parkeerde vol hoop onze auto, liepen met kratten vol spullen de duin op en werden geconfronteerd met dranghekken. Een heel rij, wel tot aan Westkapelle. En bulldozers. En een strand wat er als volgt bij lag:


Normaal is dit een uitgerekt strand, kan je kijken tot de horizon, maar die was nu versperd door een berg stenen. Een bord met uitleg gaf aan dat werkzaamheden bezig waren die hopelijk Zeeland behoeden voor een supervloedgolf (of zo...), en daar gingen ze nog wel een hele tijd mee bezig zijn. Balen dus. Het dranghek was een beetje geopend, voor toeristen die langs de bergen grond, stenen en bulldozers durfden, en we waagden een poging. Het waaide nogal, maar wij zijn niet voor een kleintje vervaard, dus planten we de klapstoelen in het zand, Otto deed zijn zwembroek aan (echt!) en Felix begon met graven.


Alan deed als vanouds net of 'ie op het strand van Honolulu zat:


volgende keer meer...

- een draadloos lijstje -

Een lijstje, zonder rode draad... Gewoon, zomaar...

Muziek maar weer:
- The Raconteurs - Steady as she goes * op het moment hoog in mijn voorkeuren. Kwam hier per toeval achter, dankzij een cd met songs die tijdens een radioprogramma op BBC radio2 werden opgenomen en later afgespeeld in een platenzaak in Roosendaal, alwaar ik hem ontdekte. De band blijkt te worden gefront door die jongen van The White Stripes, en omdat hij hier met meer lui is, klinkt het allemaal wat voller, wat meer Amerikaanse College-rock. Dit nummer stal mijn hart...

- Nick Drake - i was made to love magic * tot mijn verbazing is daar een filmpje van... Drake was een zonderling mannetje, uit een zeer gegoed Engels milieu en leerde klassieke gitaar spelen, maar ontdekte dat hij zijn eigen composities kon creëren, schreef prachtige liedjes, zowel qua tekst als muzikaal. Dit nummer stond geloof ik niet op de maar drie elpees die hij maakte (voordat hij vroegtijdig een eind aan zijn leven maakte, hij was 27...), maar ik vond hem tussen wat Alan ooit een keer had gekocht, en werd op slag verliefd. De rest van zijn werk is ook van eenzelfde breekbare schoonheid...

- Poozies * deze band ooit een keer zien optreden in Hastings, omdat het hoofd van de school waar ik (illegaal) Engels kreeg uitging met de dame die accordeon speelde. Zij heet Karen Tweed, was een lieve schat die altijd een mooi woord klaar had voor iedereen die ze tegekwam en had bakkenvol talent. Ze verliet hem om met Kathryn Tickell's band (die ooit nog wat gedaan heeft op die ene cd van Sting, Soul Cages) op tournee te gaan en haar eigen band een kans te geven en op een of andere manier ging dat niet samen met een relatie. Jeremy was devestated, ging aan de drank en aan de vrouwen, maar draaide gelukkig weer bij. Hij heeft mij ooit onderdak gegeven toen ik 'thuisloos' was (lang verhaal...) dus ik ben hem ook nog eeuwig dankbaar. Vooral voor het feit dat hij me overal mee heensleepte, zoals die gig van Karen en haar band...

Tot zover...

- en toen was het Mei -

En toen was het Mei
en waren wij blij
want het zonnetje scheen
en regendruppels: geen een
de lente gaat hier als een tierelier

hier zittend in de tuin,
worden mijn armen zelfs bruin
luisteren wij naar de mussen en mezen
die allemaal broeds lopen wezen
en slakken verzuipen in het bier...

De plantjes die groeien
hoef me er niet mee te bemoeien
klimmen langs een stok omhoog
en dankzij mijn gieter blijven ze niet droog
en dat doet mij heel veel plezier

de eerste dag van Mei
blaadjes zijn er velerlei
ik wacht tot alle knoppen
voorzichtig openploppen
het liefst allemaal in een kwartier...