En natuurlijk zou ik gewoon terug moeten vallen op de Boeddhistische manier van naar het leven kijken, of de Taoïstische: go with the flow, vertrouw op het leven en jezelf. Misschien ben ik af en toe dat vertrouwen even kwijt, denk ik dat ik iets heel dramatisch moet doen om gelukkig te worden, terwijl de grote veranderingen op onverwachte momenten aan komen waaien, als je iets heel anders aan het doen bent. Ontmoet je mensen die je leuke kansen aanbieden, of raak je aan de praat met iemand met een heel interessante, ander manier van naar de dingen kijken en krijg je daar weer inspiratie van.
Grappig eigenlijk dat je dat op een heldere dag ziet, maar op dag dat het mistig is in je hoofd straal verkeerd kijkt... Of vastgrijpt naar oude patronen waar je al je hele leven in blijft hangen en die nog steeds niet gebleken hebben te helpen.
Dus ga ik weer met de flow proberen mee te drijven. Niet tegen de stroom in, want daar verspil je teveel energie mee. Maar wel op je eigen manier meestromen, bij je eigen ik blijven. Als je tenminste weet wat dat is...
Even ter verduidelijking: ik ben niet van plan om mijn gezin te verlaten, ik ben niet ingestort, ook niet helemaal gek geworden (hoewel...). Er zaten alleen een paar dingen dwars die er even uit moesten. Misschien komt dat dan weer als ongeleid projectiel over (zoals een lieve kennis dat van de week omschreef over iets anders), maar wellicht is dat een soort van openbaarheid waarmee ik aan het oefenen ben, en wat met schrijven altijd een stuk minder eng is dan face to face met echte mensen... Vandaar...
Aan mijn Ware Aard wordt stevig gewerkt, waarschijnlijk iets minder opvallend en openlijk. Wie weet waar dat allemaal nog heengaat...
Eerlijk zijn.
Jezelf zijn.Worden wie je bent.
Je innerlijk leren kennen.Leven naar je ware aard.
Een paar termen die ik met enige regelmaat tegenkom in boeken die ik lees, pamfletten over Boeddhisme of de Steiner school, films die me erg aanspreken. Termen die een waarheid als een koe zijn, duidelijk en natuurlijk de enige manier als je echt gelukkig wil zijn. Maar wat is nou eerlijk zijn? Wanneer ben je nou eigenlijk jezelf?Het dikste zelfhulpboek naast mijn bed op het ogenblik is die van Christiane Beerlandt. Dat boek wat voor elke kwaal een psychologische verklaring heeft en waar het meeste lijkt neer te komen op een groot gebrek aan liefde voor onszelf of leven met een masker voor. Het merendeel van mijn kwalen is daarop in elk geval toe te schrijven. Ik moet leren eerlijk te zijn en mijn ware aard te accepteren, mijn echte ik naar buiten brengen en vooral heel veel van mezelf gaan houden. En na lezing nummer zoveel van de uitleg zat ik te janken boven het boek. Want ik weet intussen bijna niet meer wat nou mijn echte ik is, en hoe ik die in vredesnaam naar buiten moet brengen... Is mijn ware ik degene van voor de kinderen? Van voordat ik Lief leerde kennen? Is wat ik echt wil datgene waar ik over droom voordat ik naar bed ga? Ben ik daarom al jaren lang bezig met het leven van een leugen? Hoe integreer je je ware aard, je echte ik, je echte wensen in je dagelijkse leven waar weinig tijd is voor dromen en 'eigenlijk'? Want daar betaal je de rekeningen niet mee, toch?Als ik eerlijk ben - wil ik graag voorgoed terug naar Engeland; wil ik schrijfster zijn of kunstenaar van beroep; woon ik liever alleen, of was ik deeltijd moeder/lief; woon ik liever ergens buiten de stad, of niet in een woonwijk; was ik graag als 'onzijdig' (m/v/o) door het leven gegaan; baal ik van heel veel mensen in mijn leven, maar mag ik dat niet eens denken omdat ik dan een verschrikkelijke trut ben, volgens de heersende norm; ben ik ongelofelijk bang voor de consequenties die deze eerlijke uitspraken zouden veroorzaken in mijn leven...; ben ik een angsthaas...Dus. Maar gewoon doortrutten in de oneerlijke, onware aard waarin ik getraind ben te zijn... Misschien komt dat lef nog wel een keer...
Eerste dag terug, en er is gesprongen, gezongen, geblubd, gekwekt, gelachen, gefronst... Er waren de bekende gezichten, wat verse kopjes, en een aantal die voor een andere school hebben gekozen (waarvan een paar heel erg helaas. Anderen nogal niet helaas...). Ik voelde me net zo blij als Polly om weer het schoolplein op te wandelen, om mijn broodnodige sociale contacten nieuw leven in te blazen. De leerkrachten mochten hun verhaal doen over onderwerpen die dit jaar naar alle waarschijnlijkheid aan bod gaan komen, elk op zijn/haar eigen speciale manier.
Onze jongste is nou een onderbouwer, nummer drie een vierde klasser (die gaat topografieën en leren over Noorse goden), tweede is volle frisse moed begonnen aan jaar twee en oudste zal dit schooljaar zijn eerste examen doen.En moeder? Die gaat even aan de koffie en koek om de vakantie uit haar hoofd te halen...
Dankzij de zoveelste heruitgave van hun gehele oeuvre (deze keer werden er duistere dingen gedaan met de originele opnames van bijna vijftig jaar terug waardoor ze schijnbaar nog mooier klinken dan ze toch al deden) stond BBC2 gisteravond geheel in het teken van the Fab Four, ook wel bekend als The Beatles. Jippie, dachten manlief en ik, daar gaan wij dus naar kijken. Want zowel hij als ik zijn in onze jeugd platgegooid met muziek van ze. En wij gooien onze kinderen dus weer redelijk plat - Polly's favoriet is deze, terwijl Felix weg is van deze, en Otto blij wordt van dit, en Max is hier dan weer van onder de indruk... En zo wordt het stokje weer vrolijk doorgegeven.
Toen ik dertien was en mijn puberteit een vlucht nam, ontdekte ik de band voor mezelf. Een paar jaar ervoor was het bericht op de radio dat John Lennon voor zijn huis in New York was vermoord me bijgebleven (vooral omdat mijn moeder bijna wit wegtrok). Op een of andere manier zette ik de jeugd van mijn ouders voort in mijn muziekkeuze, en spitte in de geschiedenis van die jongens uit Liverpool, leerde hun (maffe, mooie, geflipte, heerlijke Britse) teksten uit mijn hoofd en genoot van de energie die hun muziek mij gaf. Paul McCartney werd mijn poster-idool en van hem wist ik op een gegeven moment meer dan eigenlijk gezond is. Hij werd de ideale man - lief, mooi, een georganiseerd type die het leven leek aan te kunnen en van niemand afhankelijk leek te zijn (laat ik er nou met zo een getrouwd zijn...)
Maar stiekem was ik een beetje erg gefascineerd door John Lennon aan het worden. Er was iets in zijn manier van zijn, zijn ogen, zijn uitspraken wat mij roerde. Omdat ik mezelf in hem herkende, en omdat ik zoals hij was, maar het niet echt durfde of zo. De goede man heeft bij ons thuis nogal slechte propaganda gekregen, namelijk. Mensen als hij waren slecht, die kun je niet vertrouwen, die zijn egocentrisch en dus fout. Maar de docu's van gisteravond en de vele dingen die ik las over zijn leven bevestigden voor mij alleen maar dat het mijn moeder's angsten waren die meespeelden, dat Lennon een creatief getalenteerde jongen was, met een gestoord gevoel voor humor, waarvan zijn brutaliteit steevast verkeerd begrepen werd, die zijn eigen richtlijnen voor het leven wilde maken maar zich daarin gehinderd voelde door de mensen om hem heen, een sterke partner zocht om bij te kunnen schuilen met zijn gevoelige natuur, tegen de druk die hij op zich gelegd voelde. Eerst vond hij die in Macca, en hun manager Epstein, later kwam Yoko Ono in zijn leven en op haar projecteerde de wereld zijn onvrede over het feit dat The Beatles er niet meer waren, dat Lennon de kracht ontwikkelde om zijn eigen dingen te gaan doen. Vreemde dingen, maar ook weer heel mooie. Zijn leven lijkt een reis geweest te zijn naar een vorm van uiten die bij hem paste. en daar kwam dus veel te vroegtijdig een einde aan.
De docu's waren heel mooi om te zien, de muziek nog steeds zalig, de jongens zagen er net zo prachtig en begeerlijk uit als ik ze herinnerde uit mijn jeugd. Er kwam niet veel naar voren wat we nog niet wisten, behalve dan dat gevoel dat de wereld zoveel minder interessant zou zijn geweest zonder The Fab Four...
Gisteren een heerlijk dagje doorgebracht in Breda, met vriendin Margreta. We waren allebei toe aan een dagje zonder kinderen, gewoon even kletsen en thee drinken en bij Leander kijken voor kadootjes. Ik voor wolletjes, en blokkrijtjes voor de kinderen (ze zijn er alweer een tijdje doorheen), zij voor presentjes voor haar tweede zoontje. Thee werd genuttigd in de V&D, waar ik ook een lekkere salade (met gebraden aubergine!!!!) at.Vriendin is allergisch voor bijna alles (leek het wel eens) en we hadden een paar interessante gesprekken over wat er allemaal wel mag. Haar eigengemaakte mayo gaan we ruilen voor mijn eigengemaakte houmous... Allebei blij...En vandaag begin ik aan een zevendaagse vast. Tijdlang gedaan, toen ik eind tiener was (ja, niet helemaal normaal...) en was daar altijd heel lyrisch over. In het begin lastig, maar na een paar dagen voelde ik me steeds veel beter. En nu ik al 5 weken 'goed' eet, zou ik niet teveel last moeten hebben van afkickverschijnselen. Vast wel een beetje, maar niet die koffie-hoofdpijn. Vandaag ben ik aan de aanloop bezig: beetje fruit, veel drinken, rustig aan doen. En de dagen erna, hopelijk 5, alleen maar drinken. Zonder van mijn houtje te gaan....
Ik ben benieuwd.
Gisteren was onze (voorlopig) laatste Beach Bum Day... Hoewel ik er helemaal voor ben om er een maandelijkse gebeurtenis van te maken...
Deze keer was Domburg aan de beurt. Ik was er vorige October met een vriendin heen geweest en toen hebben we flink ons Duits kunnen oefenen. Deze keer waren er vele Hollanders die nog het mooiste wilden maken van de prachtige dag die het leek te worden. Helaas. Want dit betekende dat er dus ook geen parkeerplekken te vinden waren in de wijde omtrek. Dan maar door naar Zoutelande, was onze gedachte, maar onderweg, net buiten het dorp zagen we een heleboel auto's geparkeerd en trappen die de duinen opgingen. Dat was veelbelovend genoeg voor ons. En we hoefde niet eens te betalen.....
Tijdens ons bezoek in October hadden mijn vriendin Mo en ik iets gelezen over het licht in Domburg, waar impressionistische schilders als Toorop en Mondriaan helemaal lyrisch over waren. Wij hadden toen weinig gezien van dat licht, omdat het vier dagen regende, maar gisteren kon ik met eigen ogen aanschouwen wat ze bedoelden. De foto's zijn zelfs mooier!!
Was achteraf blij dat we Domburg zelf konden mijden, want het strand wat we vonden was prachtig - wijds, schoon, rustig... Alleen de trap die de duin opging had me bijna doen besluiten om maar bij de auto te blijven... Gelukkig deed ik dat niet, want een strandbezoek heeft me lange tijd niet zo happy gemaakt... Met Polly heb ik over 400 golven gesprongen, de jongens hebben uren op de krokodil gelegen, omstebeurt, we hebben gevliegerd, naar de hippies gekeken die met hun busje in het zand waren geraakt, gedoezeld in de schaduw, frietjes gegeten in het dorp... Deze dag gaan we dus niet snel vergeten...
