- twijfelpop -

Zo.
Kindjes weer op school (behalve oudste die zich middels gitaarspel - elektrisch - poogt voor te bereiden voor zijn eerste examen vanmiddag) en mams aan de koffie, even met mijn schrijfsels mijn hoofd op orde brengen...

Wat zit er allemaal in?
Nogal veel, en een aantal dingen blijven daar ook netjes zitten, maar een dingetje leek me wel aardig om over te schrijven, omdat het zowel een linkje is met de andere dingen in mijn hoofd, als een excuus om Youtube te plunderen voor klipjes... Joechei!!

Gisteravond laat toonde BBC 1 & 2 een heleboel moois. Eerst was er de serie over moderne kunst, waar deze keer Picasso werd besproken en ontleed (na eerst Matisse en Warhol al besproken te hebben). Heel erg leerzaam, hoewel ik dacht al best veel te weten over ze... Daarna zagen we het laatste stukje van een film over het leven van Boy George, wat verbazend intrigerend bleek, en daarna - want het schijnt Jaren 80-maand te zijn op de Beeb - een deel van een oudere serie over de veranderende houding binnen Britse popmuziek tegenover sexualiteit en de sexe-verschillen. Zowel hilarisch als afgrijselijk (Stock, Aitkin & Waterman?! Kylie met kroeshaar?! Duran Duran, Spandau Ballet...). Lief en ik rolden van de bank bij het zien van al die pompeuze jonge gasten die nu nog wel eens heel stoer op Glastonbury mogen staan maar toen hun oogschaduw en eyeliners en toupeerkammetjes altijd in de aanslag hadden om er zo flamboyant mogelijk uit te zien. New Romantics, die de depri-punk wilden doen vervagen, met Adam Ant als hun voorloper... Engeland was toen een verschrikking om in te leven, leerde ik van lief. Je moet wat, als je jong bent...

Engelsen hebben natuurlijk altijd een andere houding gehad tegenover lichamelijkheid dan wij hier in Holland zijn gewend; over sex werd alleen gniffelend en geheimzinnig gepraat. Er hing een zweem over wat het moeilijk maakte om er normaal over te doen. Maar de sfeer in het land was onder Mw Thatcher nou niet bepaald plezierig, en de toch al behoorlijk rebelse jeugdcultuur, en de hoge theatrale voorkeuren van menig Brit, maakten de jaren 80, toen er ineens een heleboel geld voorhanden was en de gewone burger ineens kon gaan genieten van luxe, een soort van explosie van kleur en frivoliteit, en heel vrije sexualiteit. In die wereld dan - elders stonden banen massaal op de tocht en trof armoede het ene na het andere huishouden. De film Billy Elliot geeft dat contrast mooi aan. Maar daar hadden de New Romantics lak aan. En omdat er daar niet zo moeilijk gedaan werd over je sexualiteit, werd het een homoscene avant la letre...

En Toen Kwamen The Smiths...
Boos op de onrechten en misstanden in het land, vonden in de muziek een middel om hun gal te spuien - Morrissey tenminste, de muziek zelf werd gemaakt door de virtuoze gitarist Johnny Marr en een paar anderen (waarvan niemand de namen kan onthouden...). Teksten vol twijfel, vol bitterheid, vol verdriet, vol eenzaamheid... Eindelijk iemand die niet alleen maar discohits wilde, of een snelle auto, maar iemand die nadacht, die vragen stelde, zijn isolement onder woorden kon brengen op prachtige melodieuze rockmuziek. Met een flinke dosis humor en sarcasme waar ik dan weer heel blij van werd... En hij bleek ook nog eens een mooie kop te hebben (vond ik dan, hij is niet iedereens kopje thee...). Eindelijk - eindelijk - iemand die mij begreep. Zijn sexuele geaardheid - of meer het ontbreken ervan (hij was overtuigd celibatair) - gaf hem dan weer wat iets heel mysterieus, en sexueels... Vreemd...

Hier een selectie prachtigs: (klik op de titels)
* How soon is now?
* please please please...
* Ask
* Heaven knows i'm miserable now
* Shoplifters of the world unite

- een mooie film -

Een paar dagen gelededen trakteerden Lief en ik onszelf op een film, omdat hij eindelijk draaide in de bioscoop hier in de stad. A single man stond al langer hoog op mijn lijstje - en niet alleen omdat Colin Firth de hoofdrol speelde... - dus mijn vreugde was groot toen ik de titel ontwaarde in de lijst. En ik was niet teleurgesteld. Vreesde ik nog voor een style-over-content-uitspatting (regisseur is kleding ontwerper...), waarbij hoe het eruit ziet nogal onderhevig was aan het verhaal, lang hoefde ik dat niet te zijn, want een en ander stond behoorlijk in verhouding tot elkaar. Ja het was heel erg gestyled, maar zoals alles klopte, klopte ook de stemming en de kleuren en het gebruik van verschillende wisselingen ervan, en het stoorde nooit. Firth was prachtig ingetogen en Brits, maar de gevoelens barsten uit zijn poriën, maar er bleef nog genoeg ruimte over voor subtiele humor. Geen laugh a minute, maar zo ontzettend de moeite waard...

Bijkomend effect is dat lief nu de muziek van Etta James heeft ontdekt en we in een soort van cool jazz-hol leven... Nice...

- redenen -

De opmerking van hier in huis - dat ik daar (UK) wel erg ophemel - kwam aan, dus eentje om de balans erin te gooien.

redenen waarom ik voorlopig liever hier woon dan daar:
1. Het wordt je daar wel heel makkelijk gemaakt om je leven als eeuwige student voort te zetten. Wat prima is als dat je ambitie is in het leven, maar niet echt fijn als je kinderen wil opvoeden. Tenminste, zo ervoer ik het dan...
2. Men lijkt hier zoveel meer volwassen dan daar, wat je vooral ziet in dingen als politiek en ambtenaren - er wordt een mate van zelfstandig denken en eigen verantwoording van je gevraagd hier die ik daar behoorlijk miste.
3. De laatste keer dat ik in Engeland was, merkte ik hoe fijn ik het vond dat het in Holland zo schoon is... Nooit gedacht dat ik dat zou denken, maar het blijkt echt heel veel verschil te maken in hoe je je omgeving ervaart...
4. Scholen. Liever hier dan daar, hoeveel minder het hier dan mag zijn geworden in de afgelopen jaren, het verhoudt zich op weinig manieren...
5. Hoewel het natuurlijk niet overal zo is, voel ik hier weinig angst voor agressie in het dagelijks leven. Er heerst geen roadrage (tenminste, niet als mijn lief niet klem gereden wordt door een of andere slecht oplettende muts), men houdt niet van ruzie (ook niet altijd handig, maar goed...) en wil graag een verstandige oplossing voor problemen (en ja, zoveel praten en polderen is soms zo irritant), en zelfs al wordt er 'opgetreden', dan nog lijkt het met een zekere mate van vriendelijkheid te zijn. Om gek van te worden soms...
6. Spiritualiteit wordt hier niet gewantrouwd en zelfs aangemoedigd. De laatste keer dat ik een spiritueel artikel in The Guardian las, moest ik mezelf tegenhouden om geen ingezonden brief vol spugende haatopmerkingen te sturen, zo negatief getint was het...
7. Hier wordt niet moeilijk gedaan over seksualiteit en je lichaam... Je hebt er een, je doet het, je wil het doen, of niet, en da's prima.
8. We wonen dicht bij België...

een paar redenen waarom ik zo morgen met de eerste ferry naar daar zou willen:
1. Als nogal sensitief persoon wordt je daar best wel in de watten gelegd.
2. je hoeft daar niet de hele tijd volwassen te zijn - je mag best onverantwoord het kleine verwende kind uithangen...
3. De ruimte voor creativiteit lijkt daar zoveel meer te zijn. Het is daar voor mijn gevoel niet ondergeschikt aan de praktische kant van het leven...
4. De koffietentjes en kleine restaurantjes zijn zoveel gezelliger en fijner om in te vertoeven dan de meesten hier. Een tentje in domburg daargelaten dan...
5. Er wordt daar minder open en makkelijk gedaan over sexualiteit en je lichaam. Je hebt er een, en sex is inderdaad een optie, maar moet er nou perse steeds over worden gesproken? Alsof het over de leidingen in de keuken wordt gepraat, zo onromantisch en zo weinig mystiek hangt er hier omheen... Maar ja, elk voordeel heb zijn nadeel, sprak de grootse Nederlandse Filosoof J. Cruijf al eens...
6. De natuur is daar zo mooi... En bloemen mogen gewoon groeien waar ze willen en de berm wordt niet om de haverklap gemaaid, en struiken en bomen hoeven niet perse uitgemeten en met zoveel centimeter ertussen geplant... De willekeur van de natuur lijkt daar meer geaccepteerd te worden. Het voelt hier vaak nogal uitgemeten en bedacht - de spontaniteit is hier te vaak te zoeken...
7. De link met Ierland is daar zeer tastbaar en fijn...

Ach. Overal is het wel wat natuurlijk en ik ben alles bij elkaar toch wel heel blij dat ik hier woon en niet daar. Al was het alleen al omdat ik dan zoveel mensen niet had leren kennen die ik nu tot mijn vrienden reken, of dat ik door het verschil te ervaren anders niet in had gezien dat het hier best wel meevalt, meestal...

- bergen op zoom -

- hastings -

- alles anders -

Heb de dingen die in Engeland aan het gebeuren zijn op politiek gebied zitten volgen, vanavond, en natuurlijk ook de verkiezingen daar vorige week. Daar is nog steeds mijn point of reference, al sinds ik doorhad dat de cultuur daar me zoveel meer aansprak dan al dat slappe gehannes en ondramatische gemuts hier in Holland (persoonlijke opvatting, geen waardeoordeel...), toen ik 15 was of zo. Nog steeds staat de BBC dagelijks aan, volgen wij de politiek, de cultuur en sport en dergelijke best wel op de voet.

En dus voelde het behoorlijk klote toen net David Cameron stond te verklaren dat hij de klus van Prime Minister van Gordon Brown had overgenomen en de komende tijd een poging gaat wagen om Groot Brittannië terug op de rails te krijgen. Good luck to him... Weet nog toen Tony Blair voor Number 10 stond en die speech deed in 1997, hoe hoorbaar de zucht van verlichting was na zoveel jaren conservatief bestuur waar maar niet doorheen leek te kunnen worden gebroken. Door dat idiote kiessysteem wat onuitlegbaar is aan een leek (probeerde het heel de donderdag avond vorige week, aan Otto, en die snapt het nog steeds niet...). En nu zijn we weer terug bij af.

Maar goed. Vanaf nu is alles anders...
Good vibes from now on...
Ben mijn eigen geklaag beu.
Hoe kan ik zeuren over het gezeur van anderen als ik het zelf maar blijf doen, toch?

Vanaf nu elke keer iets waar ik blij van wordt...
Vandaag:
Ontdekt dankzij een vriendin, en lief mee heen gesleept - een tegelwinkel in Antwerpen... Yep: een tegelwinkel. Maar dan wel een waar ik helemaal gelukkig doorheen wandel. Heb hem al eens aangeprijsd, maar ik doe het graag nog eens - emery et cie - waar de meeste tegels (en andere spulletjes die daar worden verkocht) ware kunstwerken zijn. Je zou ze zo allemaal aan de muur hangen met een lijstje er omheen. Bovenstaand een 'collage' met kleuren waar ik heel blij van wordt. En hopelijk jullie ook een beetje. Als je in Antwerpen komt, binnenkort, zoek het eens op (niet makkelijk daar, ik loop telkens kwijt in de stad, al ben ik er al 389 keer geweest...).

- verschilligheid -

Een van de dingen waar mijn lief zich aan doodergert hier in Nederland is de ongevraagde hulp die hem aan alle kanten wordt aangeboden. Kei in het oplossen van zijn eigen problemen en het zelfstandig zijn, voelt hij het als een diepe belediging als iemand aan komt stormen met 'goedbedoelde' adviezen of een helpende hand waar hij niet om heeft verzocht. Hoe lief en goedbedoeld ook. Op zijn werk krijgt hij het nog al eens op zijn bord en men is daar behoorlijk hardleers...

Ik ben er heel erg snel mee opgehouden hem te voorzien van tips en ideeën om Het Leven stukken makkelijker te maken, en ben ook redelijk snel gestopt met het verwachten van hulp, met hem als leermeester in het doppen van de eigen bonen. Intussen helemaal gewend aan het idee dat ik het zelf kan (zoals eigenzinnige peuters ook altijd plegen te krijsen - 'zelluf doen, mama!!') vind ik het intussen geen ramp als men mij overstelpt met ongevraagd advies (wil me er zelf ook nog wel eens aan schuldig maken) maar hoef het niet meer zo nodig te ontvangen. De kinderen bevinden zich tussen twee culturen wat dat betreft. Van thuis uit is het Eigen Verantwoording en Zelf Puzzelen Tot Je Er Echt Niet Meer Uitkomt, maar buitenshuis vindt men het verschrikkelijk om jou te zien ploeteren en stuntelen en wil men dat beeld zo snel mogelijk uitroeien, en bieden dus snel hulp aan zodat ze jou niet meer hoeven zien hannesen. En als je de hulp afslaat, dan moet je het zelf maar uitzoeken - eigenwijze mafkees dat je er bent. Da's in Engeland wel anders... Als je om hulp vraagt staat men meteen naast je, maar doe je dat niet, dan mag je gewoon doormutsen tot je eruit bent of het beu bent. Hier heet dat Onverschilligheid. Ik merkte dat het een Verademing was... (moet er dan wel even voor de goede orde bij vermelden dat ik hier in Nederland nog niet bang ben geweest om van de weg af ge-roadraged te worden, of dat er iemand zomaar ineens heel agressief werd, wat daar dan weer wel het geval kan zijn. Soms).

Maar is het wel verschilligheid waar men zich hier aan 'schuldig' maakt, of is het een heel verhulde vorm van je bemoeien met een ander? Als ik twee verschillende sokken aanheb, kan ik er gif op innemen dat iemand er wat van zegt. Of als mijn fiets niet op slot staat, of als een van de kinderen midden in de winter zijn jas niet aan wil, of als de bloemen ietsje verder dan het perkje groeien.... Of als je borstvoeding niet helemaal perfect verloopt, of je even in de put zit... Goed bedoeld advies, of jou nog eens vertellen hoe het eigenlijk hoort?

Ben er nog niet helemaal uit... Weet wel dat ik het niet kan laten iets te zeggen van dingen waar ik last van heb. Welk hokje past dat dan weer in???

- moederdag -

Soms, dan wilde ze wel van de daken schreeuwen dat ze er een paar had - kinderen. Dan dacht ze dat ze serieus zou worden genomen door de mensen om zich heen, dan had ze een illusie over voor compleet gezien worden. Want ja, dat had ze nodig, die waardering, of meer erkenning. Want waardering kwam er zelden bij, meer een soort van opluchting omdat het gemakkelijker was haar in een hokje te plaatsen, wat door haar kleurrijke kleding of onvolwassen haardracht wellicht niet helemaal makkelijk leek. Moeder was makkelijk. Moeder was universeel erkend als oke. Werkeloos en spiritueel in ontwikkeling niet zo. Huisvrouw al helemaal niet, dat was zo suf. Nee, haar kinderen gaven haar in elk geval een soort van status, waardoor zelfs het huisvrouw zijn (want dat moest toch door iemand worden verricht, al die taken) en spiritueel in ontwikkeling zijn werden gedoogd.

Maar zelfs daar had ze nu geen zin meer in. Ze was moeder, ze had kinderen, heel leuke die langzaam aan allen naar volwassenheid slopen (zij wel...) en zij was nog steeds werkeloos, in de conventionele zin van het woord. Eigenlijk deed ze idioot veel, als ze alles op een rijtje ging zetten. Wat ze soms wel eens deed, zomaar, om overzicht te krijgen. Maar op sommige dagen was zelfs die waslijst niet voldoende om zich goed te doen voelen over zichzelf. So what dat ze wel eens Engelse les gaf? Wat kon het schelen dat haar schilderijen werden gewaardeerd, door haar man, kinderen en een paar vrienden? Ze kon er niet van leven, en was dat niet de bedoeling van zelfstandig zijn? Hoe zou ze ooit een leven voor zichzelf kunnen veroorloven, ze kon helemaal niets. Ze was net zo afhankelijk van haar man nu als vroeger van haar ouders. Wilde ze wel een leven voor zichzelf?

Soms dacht ze erover. De hele zooi thuis achter zich te laten. Alleen gaan wonen. De kinderen hadden haar toch niet meer nodig, nu ze allemaal ouder waren en haar constante zorg niet meer behoefden, hun eigen boterhammen klaarmaakten voor school, en zelfs, in het geval van de oudste, hun eigen was bijhielden... Maar het idee was veel te beangstigend. Dat ze overal alleen voor zou komen staan, dat de nachten koud en eenzaam zouden zijn, dat ze door iedereen uitgelachen of nagewezen zou worden. De behoefte aan zelfstandigheid was de angst voor al die andere dingen (nog) niet overstegen. Misschien kwam het wel, ooit. Misschien was dit wel haar mid-life crisis... Jippie... Dat ze zichzelf eigenlijk diep van binnen geen echte moeder vond, daar waagde ze zich maar niet aan... (want wat was dat dan eigenlijk? Hoe definieer je een echte moeder? Een kind baren? Het zorgen fantastisch vinden? Ze leren zelfstandig te zijn -al heb je zelf geen idee hoe je zelf dat moet zijn?)

En vanmorgen stond er thee naast haar bed, toen ze wakker werd. In een gebloemde mok, die ze ooit had meegenomen uit Engeland. En ze hoorde gestommel op de trap, waarna de deur van de slaapkamer open zoefde en de kinderen hevig grijnzend naar binnen kwamen en haar een bord met toast overhandigden en met liefde ingepakte kadootjes op haar schoot legden. 'Het is Moederdag vandaag!' maakte de jongste nog eens duidelijk, voor het geval ze het was vergeten. Niemand had het er over gehad, moederdag, want in hun huis deden ze niet aan onnozele feestdagen, maar haar man moest ze toch iets hebben verteld. Dus voelde ze hevige vertedering bij het zien van de tekeningen, en gaf ze haar man een knipoog toen chocola na chocola werd ontdaan van het pakpapier. En ze platgeknuffeld werd door de jongste. En hoorde dat de oudste zijn reep zelf had gekocht, zonder prompt van pa.

Prachtige kinders had ze. en de jam zou vast wel uit het dekbedovertrek komen...

- he, jonathan -

1992 was een vreemd jaar. Zo een die nog heel lang bij zal blijven.
Zo ging mijn relatie met Lief op de fles, bleef ik in Engeland wonen, leerde in een heel leuke Japanner kennen die toen mijn lief werd, leefde ik alleen in een ander land, kwam ik weer terug naar Nederland, was daar behoorlijk ongelukkig, spaarde ik voor een reis naar Amerika, was ik daar een week maar klikte het niet bepaald met mijn verblijf-familie, kreeg ik weer een relatie met Lief en besloot dat jaar met de hoop terug te keren naar Engeland.

Naast al dit vreemds, waarin ik Lief zou ontmoeten in Amerika, maakte ik ook kennis met het geflipte talent van ene Jonathan Richman. Via Lief, die hem in de stad waar ik een week vertoefde in US zag spelen in een kroegje en onder de indruk raakte van zijn eigen-zinnige, excentrieke, unieke persoon. Hij kocht een tape voor in zijn walkman, luisterde daar vaak naar op weg terug naar New York en toen wij elkaar, in Hastings, weer ontmoeten, kreeg ik ook de smaak snel te pakken. Hij werd de soundtrack voor onze nieuwe relatie.

En eergisteren speelde mijn lief een cd af die hij had samengesteld, en meteen was ik weer om, lachte me suf om de manier waarop hij zijn teksten oplepelde. Intelligente inzichten, maffe kwinkslagen, excentrieke kronkels, lieve melancholie - begeleid door een gitaarriff die zo uit de surf-scene van de jaren 60 zou kunnen komen. Heerlijk...

Uit de selectie van hiernaast:
* new england
* that summer feeling
* you can't talk to the dude
* egyptian reggae + affection