zijn

Zijn wie je bent...

doen wat je voelt dat moet (voor jou)...

is dat hetzelfde?

is dat geoorloofd?

van wie mag dat dan?

en waarom mag het niet?

wanneer zijn jouw keuzes het enige wat telt (voor jou)?

verhalen zijn vaak een mooie manier om problemen aan de kaak te stellen, om licht te laten schijnen op kwesties die niet zo een twee drie zijn op te lossen, omdat het fijn ver weg gebeurt van jouw eigen veilige plekje op de bank waar je je boek leest of de film of tv serie bekijkt... Maar vaak ook komen dingen lekker aan, bij mij dan, omdat het een snaar raakt die gevoeliger blijkt dan verwacht...

Vorig jaar liep er bijvoorbeeld een verhaallijn in Eastenders, mijn soap-naar-keuze sinds een jaar of 20, over een jonge Moslim die het feit dat hij smoor-straal-verliefd is op de meest oute homo van het plein niet kan rechtbreien met wat hij hoort te doen volgens zijn familie/religie...

Nou niet helemààl in overeenstemming met mijn leven, maar de strijd die hij heeft tussen doen wat van hem wordt verwacht (en zodoende de steun/'liefde' van de mensen die dicht bij hem staan blijven behouden) en doen wat in zijn hart het enige is wat hij echt wil, was soms zo ongelofelijk pijnlijk om te zien... Hij weet dat hij zijn hart moet volgen om gelukkig te zijn, maar hij kan het niet, omdat hij doodsbenauwd is om datgene te verliezen wat hij denkt dat nog belangrijker is dan zijn geluk - de steun van de mensen om hem heen... Die hem ook van een grote hoogte laten vallen wanneer hij dan toch voor de liefde kiest, omdat hun trots en aanzien binnen hun gemeenschap zwaarder wegen dan hun zoon gelukkig te zien...

Zoals ik al zei: niet dat ik me helemaal herken in een jonge moslim met outings-issues, maar ik herkende wel zijn dilemma: kies ik voor mezelf of kies ik voor mijn veilige haven? Kies ik voor wat ik wil, of blijf ik bij wat ik ken? Kies ik voor het Grote Onbekende, of is de angst en het risico te groot? En: hoeveel niet-moslims lijden onder ditzelfde probleem? Doen wat ze horen te doen omdat ze liever blijven hangen in wat ze kennen dan het risico nemen dat ze alles kwijtraken...

Moeilijk, moeilijk, moeilijk...

Zelf ben ik opgevoed met het idee dat je egoïstisch bent als je voor je eigen geluk gaat... Pech dan dat je diep ongelukkig van wordt van het martelaar-spelen, zoals ik van dichtbij kon zien, maar je kreeg dan weer wel heel veel respect van je omgeving... Kijk eens wat hij/zij allemaal opoffert voor een ander?! Wat knap!! En kijk eens wat een verdriet je zus en zo aandoet met wat jij wil... Wat slecht...

en slecht zijn was wel het laatste wat ik wilde: de afkeur krijgen van God èn mijn omgeving... Tjonge zeg, hoe erg kon je het maken?!

Hmm...

wat een verhaal allemaal niet los kan maken...

kolder kollage

geïnspireerd door Monty Python, zo'n 25 jaar geleden, is daar bij mij eindelijk de zin in het maken van rare collages... een voorbeeld:

MM :: bach

gisteravond mocht ik een tijdlang luisteren naar een uitvoering van de Johannes Passion van Bach, uitgevoerd door de plaatselijke Sacra Musica, omdat de klas van onze Felix een 'wedstrijd' had gewonnen die de gemeente had bedacht om lagere scholen bekend te laten raken met klassieke muziekm en samen zingen... Bleek al snel dat onze school er een stuk minder allergisch voor was (zoals hier te zien in een programma van de kro) en dus mochten ze in de kerk, ten overstaan van een flink publiek, onder begeleiding van een echt orkest hun lied (in het duits) ten gehore brengen... De trotse ouders zaten in de zijbanken te glunderen...

Na het stukje van de kinderen mocht het 'echte' koor en ik begreep meteen waarom er zoveel mensen helemaal blij zijn met Bach... Wat het koor en orkest samen voor elkaar kregen, klonk zo mooi, zo indrukwekkend, zo kippevelgevend....

hier deel 1 van een aantal door een heel ander orkest en koor

en deze van Bach kende ik al wat langer

zeurkous

Nou, hè hè... dip is weer voorbij, en ja ik realiseer me heel goed hoe prima ik het allemaal heb, en dat ik niet zo moet zeuren...

Maar af en toe is het zo lekker om van je af te zeuren...

Gisteravond dan weer wel een heel fijn gesprek gehad met M, op een terrasje in Breda, onder een terraskachel, en het genot van een bakje thee, waarbij we allebei tot de conclusie kwamen dat we gewoon teveel willen, als rechtgeaarde westerlingen, en dat ook ons ego nog teveel in de pap te brokkelen heeft en dat het gewoon heel hard werken is om dat ego z'n kop te leren houden... En dat duurt dus lang... En soms, net als gisteren, tettert dat ding zo hard en zo onvermijdbaar, dan is zeuren eigenlijk het enige wat overblijft. Nou ja, mediteren zou ook een optie zijn, maar dan kan je weer niet op een terrasje in Breda gaan zitten en zien wat er allemaal voor leuks voorbij loopt. Want het oog wil ook wat...

Heb nog steeds geen idee hoe ik mijn creëer-verlangens ga beteugelen, of in wat voor vat gieten of zo. Maar gegoten zal er worden...

loslaat angst

denk dat hetgeen me het meeste tegenstaat van het pad waar ik me nu op bevind het idee is dat ik alles zelf moet bedenken.

Terwijl ik voel dat ik een leraar, een goeroe, een hulpje nodig heb, als een soort van houvast.

Ik weet niet waar ik moet beginnen in mijn eentje.

Dit geldt zowel voor dingen die ik maak als het leven dat ik leef...

Ik weet niet hoe ik mezelf moet opstarten, tenzij er iemand naast me staat die zegt wat ik moet doen, welke kant ik op moet... Ik weet niet waar ik heen moet...

ik voel me stuurloos en ik wil graag een richting weten...

En ik voel ook dat de hulp die me deze jaren is geboden een andere kant op wil dan ik.

En ik durf geen andere kant op, zonder een vervang-hulp te hebben gevonden...

Loslaten, zei Dory ooit in Finding Nemo...

Maar hoe weet je dan of het goedkomt?

Dat weet je niet...

mid-life-time...

And you may ask yourself, well...

how did i get here?!

And you may ask yourself

What is that beautiful house?

And you may ask yourself

Where does that highway go to?

And you may ask yourself

Am I right? Am I wrong?

And you may say to yourself

MY GOD!... WHAT HAVE I DONE?

doelpunt

Toen ik naar volwassenheid neigde, in de jaren 80, ging ik er van uit dat je rond je 20e jaar wel een idee zou moeten hebben van wat je doel in het leven was. Wat je wilde gaan doen. Waar je voor op de aarde was... De carrière waarvoor jij was bedoeld. Je zou weten wat je ging doen voor de kost, hoe je jezelf zou gaan onderhouden, en dat zou een grote zucht van verlichting teweeg brengen. Je kon dan gewoon rustig jezelf focussen op dat doel, en de beklemming die werd veroorzaakt door het grote Niet Weten Wat je Moet In Je Leven vaagde dan weg in het niets. Heerlijk leek me dat...

Maar hoe ik ook wachtte, dat doel werd bij mij nooit echt duidelijk... Ja, reizen werd er een. In Engeland wonen en daar een leven opbouwen. En een relatie beginnen met De Man Van Mijn Dromen, kon ik op een moment ook afvinken op mijn lijstje... Maar beiden waren geen dingen die ik een carrière kon noemen. Mijn doel werd me niet duidelijk.

En nog steeds heb ik werkelijk geen idee welk doel ik heb... Oke, ik ben moeder, en ik werk in een leuke, zeer nuttige winkel en ik creëer af en toe wel wat leuks, maar voelen waar ik mijn energie in moet stoppen, weten wat het is dat mij vervult van bezieling en een onstuitbare scheppingsdrang - ik weet het niet...

Of misschien durf ik het niet te weten... Durf ik er niet aan toe te geven... Bang voor wat het voor gevolgen zou hebben... Angst is 's mens grootste vijand...

In het ziekenhuis kreeg ik van mijn vriendin M een boek. Eat, Pray, Love. (Eten, Bidden, Beminnen). Veel over gehoord, vaak aangeraden, en nu lag het dus op mijn kastje, tussen een paar van mijn andere spulletjes, en ik begon erin te lezen. Ik heb het nog niet helemaal uit, maar het fascineerde me wel mateloos. Haar verhaal vond ik (tot nu toe) zalig. Begrijpelijk. Herkenbaar. Behalve dan dat zij zichzelf drie doelen had gesteld. Drie net zo duidelijke als vage doelen. Ook had zij een punt gezet achter een relatie die niet meer werkte. Ook een soort van doel. Een doelgericht mens dus, de schrijfster... en lezend over de angsten die ze voelt als de de besluiten neemt, voel ik alleen maar een soort van ziekelijke jaloezie. Zij wel. Zij durft, zij doet, zij waagt...

Ik heb mezelf een doel gesteld. Dan toch... Ik ga mijn doel vinden... Geen idee waar en hoe, maar daar zal vast nog wel een richting aan komen...

Elizabeth Gilbert (schrijfster van bovengenoemd boek) gaf hier een heel leuke uiteenzetting over hoe wij met onze creativiteit zouden kunnen omgaan... (er zit een vertalingsoptie bij, trouwens...)