kinderlijk eenvoudig

Na een nogal vreemd en emotioneel beladen weekend, een Maandag waarop de Zon schrijnt!!! zo hee...
Maar het wil met de inspiratie nog steeds niet erg lukken...
Dan maar een ideetje jatten van Kati

Growing old is inevitable, 

growing up is optional...

(ouder worden is onontkoombaar,

volwassen worden is optioneel)

Ha, die is leuk... Want met volwassen worden in traditionele zin heb ik nogal wat problemen, tenminste, als ik kijk naar mijn leeftijdsgenoten/medemoeders, want die lijken het allemaal veel beter geleerd te hebben... Volwassen zijn. Zelfstandig zijn. De juiste keuzes maken. Tenminste, zoals je ze hoort te maken, want ik maak keuzes die voor mij juist zijn, maar die funest zijn voor mijn - ik noem een zijstraat - pensoenopbouw... Die goed zijn voor mijn gevoel van innerlijke kracht - uit het raam staren, dagdromen over verhalen die nog geschreven moeten worden - maar die niet veel doen voor het avondeten wat staat te verpieteren... 

Waarschijnlijk is het gewoon weer dat balans ding: doen wat je moet doen wanneer het gevraagd wordt van je... Want het is niet dat ik hier niet al honderd keer over na heb gedacht... Verantwoordelijkheid nemen voor wat je doet, keuzes die je maakt, zorgen dat je er een beetje bij blijft en dat je leven niet in het honderd loopt. Maar het allerbelangrijkst: raak je innerlijke kind niet kwijt - de nieuwsgierigheid, de openheid, het geen kant en klare oordeel hebben over wat er op je pad komt, maar het willen leren kennen, zonder angst, vol overgave... En dat is een lastige als je samenleeft met iemand die daar heel bang voor is, die zijn innerijke kind als lang geleden is kwijtgeraakt. Die jong volwassen moest zijn, en die het lastig vind als mensen langer dan 'gezond' is (in zijn ogen) met een soort van kinderlijke eenvoud naar de wereld kijken...

{het was mooit geweest (denk ik heel soms) als ik iemand had getroffen die alles voor me zou willen doen en zijn, die alle moeilijke taken van volwassenheid van me overnam, zodat ik lekker de hele dag kon schrijven en tekenen en lezen en zo, zoals een Picasso lekker de hele dag kon schilderen terwijl zijn vrouw/minnares voor het huishouden en de kinderen zorgde... Soms dus, als Volwassentje Spelen me de keel uitkomt... Maar terwijl er een kant van is die dat prima had gevonden, was er ook een kant die iets heel anders wilde leren, en daar kwam meneer G in beeld...}

Omdat hij dat ziet als een donkere kant van zichzelf, waarschijnlijk, waar hij bang voor is... Maar hij  kan het - om onduidelijke redenen - van mij wel accepteren, tot op zekere hoogte. Zolang ik maar genoeg volwassenheid (zelfstandigheid) laat zien... Dan ziet hij het als iets interessants, als iets waar hij dan weer wat van kan leren... Zijn enorme trots loslaten, bijvoorbeeld, of vertrouwen op de Liefde... En ik geloof dat we nu wel een balans in hebben gevonden - eindelijk... 

miles ahead

had er al een paar op mijn Facebook gezet,
maar ik ga ze nu ook met jullie delen, hier

mijn nieuwe liefde 

{voor zolang het duurt}

miles kane

en samen met mijn andere liefde alex turner

{had ik al vermeld dat ik erg vaak verliefd wordt 

en niet geloof in mono-liefde,

op muziekgebied, en andere kunstzinnige uitingsvormen?

bij deze dan...}

zat hij in een andere band, waar ik ook heel blij van werd:

verandering

Vaak heb ik het idee dat een van de dingen die je beter niet kan doen in relaties - en dat kan van gewone vriendschap zijn tot ouder-kind tot intense liefdesrelaties - is: veranderen... Groeien... Niet meer diegene zijn die je was toen je elkaar leerde kennen... Terwijl dat juist hetgeen is wat gezond is...

Zelf heb ik het aan den lijve ondervonden in een van mijn relaties - niet die met Meneer G, trouwens, tenminste: niet in een bedreigende zin - toen ik me anders ging profileren dan ik tot dan toe had gedaan {eindelijk mijn echte ik naar buiten bracht}, en ik merkte dat het op onbegrip stuitte. Waarom deed ik zo? Zo deed ik toch anders niet? En als ik om me heen kijk, zie ik het vaak gebeuren - mensen veranderen, door wat ze doen in hun leven, door dramatische gebeurtenissen, of gewoon door dingen die plaatsvinden, Het Leven in actie, zeg maar, en daar zijn weer anderen niet erg van gediend... We willen dat de ander normaal blijft, wie hij/zij was, omdat verandering onzekerheid teweegbrengt - wat als die ander niet meer voor me is wat ik nodig heb?! Wat dan?!! 

Steeds meer lezend over psychische en spirituele processen leerde ik dat veranderen - groeien - de normaalste zaak van de wereld is. Dat stagnatie - de dingen blijven zoals ze waren - nogal ongezond is (stilstaande wateren gaan na een lange warme zomer behoorlijk stinken, toch?), maar we hebben geleerd dat het wel de bedoeling is dat de wereld om ons heen hetzelfde blijft. Naast rust en reinheid is regelmaat {voor de kindjes alles zoveel mogelijk hetzelfde houden} een fundamentele spil in de opvoeding geworden {terwijl kinderen er echt niet beter door leren verandering op te vangen, maar dat terzijde...}. En vooral onze partner blijft altijd degene die ons bijstaat, waar we van op aan kunnen... Maar wat als die wegvalt, of iets anders wil? 

Verandering hoort er bij... 

Zo'n boeddhistsche wijsheid waar je niet omheen kan, maar daarom is ie nog niet makkelijk te accepteren... Maar wanneer je het wel kan, wanneer je leert dat verandering niet beangstigend hoeft te zijn, niet bedreigend, maar een nieuwe kans, een volgende stap in je lange leerproces, dan haalt het al een hoop angels weg... Alleen: zijn wij er klaar voor om ons geluk en onze gemoedsrust niet meer afhankelijk te laten zijn van de relatie de wij hebben met de mensen om ons heen? Zijn wij klaar voor het vinden en blijven herkennen van ons Eigen Zelf, onze Kern {daar waar genoeg liefde en erkenning en waardering voor onszelf zit om een leven lang gelukkig te kunnen zijn}? Kunnen wij ons neerleggen bij het laten zijn van de ander zoals hij/zij moet zijn {veranderingen en al}?

Waarvoor zijn wij eigenlijk bang als de ander anders is dan hij/zij eerst was?

hartelijk dank

- een challenge van Kati en mij -

***

The best and most beautiful things in the world cannot be seen 

or even touched - they must be felt with the heart

{de beste en meest prachtige dingen in de wereld kunnen niet worden gezien

of zelfs aangeraakt - zij moeten worden gevoeld met het hart}

Helen Keller

Dat ons hart een immens prachtig, ingewikkeld en krachtig ding is, zal niemand ontkennen... Het pompt zwembaden vol bloed door ons lijf, dag in dag uit, zodat wij in leven blijven, voorzien worden van enzymen, van zuurstof, van noodzakelijke zaken die ons lijf en onze geest gezond houden. Een staaltje technische vernuft waar je u tegen zegt... Maar dit is niet het enige waar ons hart toe in staat is...

Ooit stond ik in The National Gallery in London oog in oog met een van de schilderwerken van Claude Monet, een paar van zijn latere werken, met al die waterlelies, en ik vond ze mooi, heel mooi, ook al voor het idee dat ik ze nu eindelijk zag, die schilderijen uit zijn tuin, maar ik voelde me niet geraakt, om een of andere reden,  niet zo sterk als ik eigenlijk verwacht had... Iets waar ik bijna teleurgesteld over was... In de zaal ernaast hingen Van Goghs, en daar had ik niet zoveel zin in - had het een beetje gehad met onze Vincent - maar ik wilde de kinderen laten zien wat de man nou bijvoorbeeld had gemaakt. En toen gebeurde het: ik zag deze, en voelde me geraakt... En daarna zag ik deze, en weer - whap! - raakte het me... Ik voelde een warmte rond mijn hart, iets wat nog het meeste weg heeft van liefde, en ik begreep er nix van... Een schilderij?! De ander dingen die er hingen van hem deden hetzelfde, en terwijl de rest op zoek ging naar DaVinci's, bleef ik nog even rondhangen in de ruimte en het gevoel wat erbij leek te horen... Mijn hart zoemde...

De meest prachtige dingen kan je niet zien, of aanraken, maar alleen voelen met je hart. Dingen als de glimlach van je baby, je moeder die met haar kleinkind aan het tekenen is, de zee die tegen de branding davert, een hamster die in je hand ligt te slapen... Ze brengen emoties teweeg, en daar gaat je hart van in de weer... 

En soms is het andersom... Een paar jaar geleden voelde ik me in een diep zwart gat vallen, onzeker en angstig, en ik had geen idee hoe ik mezelf eruit moest bedenken. Ik was er zeker van dat ik weg zou zinken, diep en machteloos. Een avond, moe en uitgestreden, lag ik in bed en probeerde een meditatie die ik had besproken met mijn vriendin, eentje waarin je jezelf een bad van Liefde mag geven (ja, jakkes, klinkt vreselijk Californisch, maar houdt vol...) en daarin focus je even op je hart, als je het voor elkaar hebt gekregen om je zo ontspannen mogelijk te zijn. Je zegt tegen jezelf dat je liefde bent, liefde mag zijn, en toen dat lukte zonder me belachelijk te voelen, merkte ik dat ik helemaal gevuld werd met een soort warm, oranje gevoel.  En mijn hart stond bijna in brand... En ik voelde dat heel langzaam die donkere wolk weg begon te drijven...

Je hart kan schijnbaar ook dingen aanvoelen, voorspellen bijna, en je vertellen of je op het juiste pad bent, voor jou... geen stem, maar een warm gevoel, of een sprongetje, of een soort van fladderen... 

Prachtig ding, je hart... 

excentriekig

Dreigt er gevaar als je inspiratie haalt uit ideeën en zaken en werelden die niet zijn waar jij bent, of die het aansporen om je te vervreemden (nog meer) van datgenen waarmee je bent opgegroeid?

Sinds die mafkees in Norwegen het in zijn hoofd haalde de wereld te moeten redden van linkse types die Samenwerking en Sameleving wilden bevorderen, door ze masaal te vermoorden, en het duidelijk werd dat de man een eenling was die niet binnen de maatschappij wilde leven omdat die hem niet aanstaat, begrijp ik een klein beetje waarom een maatschappij moeite heeft met eenlingen die hun eigen leven willen leven. Omdat er nou eenmaal een kans is dat er een rare tussen zit, die ons wil verlossen, die er enge gedachtegangen op na houdt... Maar zijn 'dus' automatisch alle eenlingen gevaarlijk, moeten zij allemaal in de gaten gehouden worden, uit angst voor een bloedbad? Want ikzelf ben ook een eenling, ikzelf hou ook van mijn eigen wereld boven die van de maatschaappij waarin ik mij bevindt. Ikzelf moedig mijn kinderen aan hun eigen gedachten te hebben, niet lukraak overal in mee te gaan, omdat dat van ze word verwacht door hun omgeving... Ikzelf beschouw mezelf als nogal wereldvreemd...

Wereldvreemd zijn, niet zomaar mee willen gaan met de samenleving waarin je woont, omdat je jezelf er niet in herkent, is iets - heb ik gemerkt - wat gezien wordt als een kwaad wat met wortel en al moet worden uitgeroeid. Niemand mag zijn eigen wereld hebben, we moeten allemaal meedoen, makkelijk te duiden zijn, anders dreigt er gevaar... Gevaar voor enge terroristen zoals die gek in Noorwegen... Om er maar een te noemen...

Mijn ideeën en inspiratie komen vaak uit een wereld die mijn omgeving, buiten meneer G en de kinderen, niet kent. Niet begrijpt. Niet wil begrijpen... En wat door onbegrip vaak wordt beschouwd als raar, dus beangstigend... en zo voel ik me soms verantwoordelijk voor de angst van een ander... Die nergens anders op is gebaseerd dan hun eigen onbegrip, en dat slaat eigenlijk nergens op... En ik heb er ook helemaal geen zin in, m een ander te behoeden voor de confromtatie met zijn eigen 'andere kant'... Dan maar de ongemakken erbij...

en enniwee,
om met mijn geliefde (een ervan)
excentriekeling te spreken:

terug

Nu, ben weer echt terug...
Intussen al zoveel wassen gedraaid, opgehangen opgevouwen, gestreken als normaal in twee weken, begin er een hekel aan te krijgen...

Wel al meer dan twee weken in een heel vreemde stemming. Vanaf London in een uber-blije, zo een die je normaal bij net bekeerde gristenen ziet - helemaal gesettled in mezelf, rustig, alsof ik de wereld en al zijn uitdagingen aankon, zonder me moe te maken... En weer terug bleef ik in die blije toestand, nog steeds rustig, veelal onbewogen door de beslommeringen die het dagelijkse leven weer voor de voeten wierp - niets bracht mij van mijn stuk: ik was net een week in Engeland geweest, wie kon mij wat...

Een weekje Zeeland bracht weer een soort van normaliteit, hoewel het niet erg normaal is dat wij in een caravan aan zee wonen, maar we kenden de routine van de jaren ervoor, wat te verwchten, hoe het waarschijnlijk zou gaan zijn, en dat was prima. Meneer G en ik gaven elkaar plenty of space, zoals daar behoefte aan was, bij tijd en wijlen, en de kinderen speelden en plaagden, de zee ruisde, de wind blies, de zon scheen en de regen kletterde met bakken uit de hemel.

En ik voelde me gewoon oke...

Er gaat nou toch nix dramatisch en vreselijks gebeuren he?
Als compensatie...
For effect...

Een muziekske...

reis verslag -3-

er komt geen einde aan dit jaar...

nog wat foto's, 

deze keer uit Zeeland

 deze en hierboven aan het strand in Vrouwenpolder

toen de zon nog scheen...

drie keer middelburg

mooi stadje...

 gallerie Pop in Domburg, 

waar ze lekkere koffie, tosties en brownies hebben

en een geinig interieur

broer en zus...