Tuesday, 12 June 2012

holland pop

Mijn online krant is een paar weken geleden begonnen met een blog waarin het aandacht besteed aan muziek uit zeven verschillende Europese landen. Frankrijk en Polen zijn al geweest, en deze week is Nederland aan de beurt... Tien bands/nummers... En nadat ik was bijgekomen van de eerste twee zinnen in het bijbehorende stukje ('Nederlanders zijn dan wel lang, maar hun popsterren lijken erg in de massa te willen verdwijnen. Weinig bands uit de lijstje lijken hun nationale identiteit op hun mouw te willen dragen... {eh, schrijver van dit stukje: dat IS de Nederlandse identiteit - in de massa verdwijnen...} Dit zou wel eens gedeeltelijk het resultaat kunnen zijn van hun bescheidenheid (waaahhahahhaaa!!!! Hollanders bescheiden?! weet niet wie de schrijver heeft ontmoet in zijn dagen hier, maar ik heb nog maar een paar bescheiden mensen ontmoet en geen van allen waren zij werkzaam in de pop-muziek...), de voornaamste reden is dat ze een griezelig vermogen hebben om internationale invloeden op te slorpen en perfecte imitaties terug te verkopen aan daar waar het vandaan kwam...'

Het lijstje met songs was niet geheel naar mijn smaak, maar het kon me ook niet heel veel schelen. Weet niet waarop de meneer van het artikel zijn keuzes op heeft gebaseerd, het was wel grappig en interessant om te zien hoe Nederlandse muziek/cultuur wordt bekeken met buitenlandse ogen.

Niet in het lijstje, maar wel genoemd in een paar van de reacties: bands die mijn lijstje zouden halen...

lekkere stevige {maar niet te stevig} rock met een hollandse tekst.
heb Rick de Leeuw ooit eens  in het wild gezien in Antwerpen, 
toen stak hij met hoofd en schouders uit boven de Antwerpenaren 
om hem heen en hij heeft een heel lief hoofd...
{dit geheel terzijde...}
*
de beste uitvinding ooit, Kyteman...
prachtige dingen verzint die jongen, en de uitvoering, 
zoals hier op Pinkpop 
is steeds met een adembenemende schoonheid en power...
Hoog op mijn lijstje Live Zien
*
eigenlijk heb ik een hekel aan Bløf, 
want ze krijgen me regelmatig aan het huilen.
zo ook met dit nummer...
rotband...
*
toen Doe Maar door elk meisje werd vereerd 
en ik daar nix van snapte, 
had ik iets met Erik Mesie, 
en vooral dit lied...
*
pas ontdekt
lekkere beatle-pop
*slurp*
*
vooral deze versie van dit lied, 
ik mag haar stem wel
*

Monday, 11 June 2012

groene inspiraties

Vooral omdat ik vindt dat ik er niet genoeg aan doe, op een serieuze manier, heb ik nog maar weinig geschreven over een van de dingen waar ik best wel veel interesse in heb: milieu vriendelijk leven... Het is een van de redenen dat mijn werk in de natuurwinkel zo fijn is: voor mijn gevoel help ik een beetje mee aan een mooiere, schonere, creatievere, plezierigere wereld, al zal het vast wel een druppel in de oceaan zijn... Maar ja: vele druppels krijgen ook veel voor elkaar, kijk maar naar een flinke plensbui...

Ik doe er zelf niet heel actief aan mee, zoals ik al zei, maar ik geniet met volle teugen van initiatieven die genomen worden, van mensen die de energie en drive er wel voor hebben, en als ik in Antwerpen ben, bijvoorbeeld, zoek ik altijd wel de plekken op waar je - milieu-vriendelijk gezien - heerlijk kan koffie drinken en/of lunchen (hier bijvoorbeeld), of ideeën kan opdoen voor je woning, of kleding, of vervoer, of gewoon mooi kan zitten kijken naar een omgeving die inspireert, al was het alleen al om de gerecyclede spulletjes, of de kleurrijke, kunstzinnige dingen die met gebouwen, parken, fietsen en wat nog meer zijn gedaan... Ik ben geen initiatiefnemer, maar wel een enthousiaste ondersteuner, en die heeft de wereld ook nodig, toch?

Mijn interesse in alles wat met milieuvriendelijkheid te maken had, was al vrij jong gewekt, al kwam het niet veel verder dan me bezighouden met wat er in de tuin leefde aan allerlei planten (met de beesten had ik - behalve lieveheersbeestjes en vlinders - niet veel, om eerlijk te zijn...) en me veel zorgen maken over de dingen die ik hoorde op radio en tv, en dan met name de milieurampen die in mijn ogen toch wel erg vaak voorkwamen, in de vroege jaren 80. Waar moest dat heen met de wereld?! In wat voor gat ik het allemaal zou gaan gieten wist ik niet, maar het werd langzaam aan een onderdeel van hoe ik in het leven stond. Ons huis was vrij anders, merkte ik al vroeg, en een paar kennissen van mijn moeder woonden in artistiekerige huizen die heel 'groen' waren (veel natuurlijke materialen, dicht bij de omgeving blijven) en die hebben het idee dat het ook anders kan dan wat ik van familie en vriendinnetjes was gewend, behoorlijk aangewakkerd. Allemaal factoren die meespeelden in mijn onderbewustzijn, neem ik aan.

Toen ik eenmaal in Engeland vele prachtige voorbeelden zag van hoe je - dicht bij de natuur blijvend - een prachtige omgeving kon creëren (of meer: integreren - de prachtige natuur was er altijd al en die werd op een fantasievolle manier 'gebruikt'), en ondersteboven was van de vele kleurrijke organic initiatieven die overal uit de grond leken te springen, gaf het me heel veel hoop, en inspiratie... Nu nog een manier vinden om het toch wat meer deel van mijn leven te zaten zijn...

hier nog wat meer ideeen...

Neal's Yard, Covent Garden, London
een plek waar je heerlijk kan eten, drinken en gewoon genieten van je omgeving
{mooi voorbeeld van creatief met je omgeving omgaan...}
- foto van hierzo -

Thursday, 7 June 2012

soulmate

Als ik de tv-gids koop ga ik altijd even op zoek naar films of series waarvan ik hoop dat ze eindelijk eens op tv komen. Er zijn er een paar die hoog op mijn lijstje staan, en 500 days of summer was er zo eentje. Een paar keer gemist omdat ie net op een verkeerde tijd kwam of ik er niet was, of er gewoon overheen gekeken had. (of, zoals deze keer, omdat ie op een commerciële zender stond gepland en ik van mezelf weet dat ik heel slecht tegen de reclameblokken kan die om de haverklap de spell breken waarin ik graag zit tijdens een plezierige film).

Er zijn films die me zo meevoeren in hun verhaal, waarbij ik zo voel dat ik precies begrijp wat er wordt verteld, alsof het alleen maar voor mij bedoeld is... Die films moet ik dan ook niet zien in gezelschap van bijvoorbeeld meneer G, omdat die dat totaal niet heeft, die laat zich nooit meevoeren, door wat dan ook, die is zo nuchter... Nee, dat soort films moet ik in mijn uppie zien, of samen met nog een meesleper, en zo zat ik eerst alleen en daarna met Ots naar het heerlijk romantische verhaal te kijken en ik voelde het verdriet en de hoop en de totale misère van de hoofdrolspeler, ook al wist ik dat het verhaal zo ver stond van mijn leven, van waar ik nu ben... Van waar ik nu wil zijn...

Hoewel...

Plotseling, terwijl hoofdrolspeler stond te melken over soulmates en elkaar begrijpen zonder woorden en everyhing's just right, had ik zo'n POING moment, zo'n kwartje wat ineens viel - al twintig jaar geloof ik iemand anders zijn opvatting hierover ('soulmates bestaan niet en everything can't be just right...'), en ik ben zover verdwaald geraakt van hoe ik hierin sta. Hoe ik me voel in dit soort dingen. Dat ik mezelf al twintig jaar vertel dat ik niet zo suf en romantisch moet zijn, eens volwassen moet worden...

En ik weet ook wel dat romantische films het Ware Leven niet reflecteren, dat enige mate van nuchterheid echt wel goed is, maar toch... Ik weet het niet...



Wednesday, 6 June 2012

groeps-gevoelens

na een korte radiostilte mbt Kati  kan ik het niet laten om me te bemoeien met haar laatste blog-post.
Die gaat over homo-discriminatie.
Iets waar ik ook niet veel van begrijp, maar ik snap wel meer maatschappelijk gezien normale dingen niet...


Waarom in godsnaam weet ik niet, maar dat mannen op mannen kunnen vallen en vrouwen op vrouwen, is iets wat me nooit echt heeft verbaasd. Het hoorde bij mij altijd tot de Vele Mogelijkheden in het Leven. Dat ik lang (en nog steeds) heb geweigerd om me als alleen-als-vrouw te identificeren, en meer heb met mannen die (ook) op mannen vallen zal allemaal wel daarmee te maken hebben. Voor mij allemaal normaal. Allemaal prima. En een aantal van de mensen die ik ken heeft daar ook geen probleem mee.

Onze jongens, allen opgevoed met het idee dat niets onmogelijk is en dat veroordelen niet erg handig is, gooien ook wel eens het woord 'homo' in de pot als scheldwoord. Dat schijnt normaal te zijn in de wereld waarin ze opgroeien. In de wereld waarin mannen het erg moeilijk hebben om zich te bewijzen als zijnde mannelijk genoeg... Ook al denken we dat al die strijden allemaal al in de jaren 70 gestreden zijn... In Nederland heerst namelijk het idee dat Nederland een heel tolerant land is, waarin, omdat het ooit ergens zo is besloten (en heel veel buitenlanden hebben dat idee overgenomen, tot grote hilariteit), men vindt dat we ruimdenkend zijn, en verdraagzaam, maar ik kom er heel weinig van tegen als ik naar gesprekken luister om me heen... Werkelijk iedereen heeft ergens een oordeel over, of het nou homo-huwelijken zijn, of open huwelijken, over Polen en Hongaren, over pensioenen, bijstandsmoeders, het weer, weet ik veel... 'Het is toch niet normaal?!' kan tot Nationale Uitspraak worden verheven...

Toch geloof ik niet dat onze jongens iemand zouden veroordelen als ze wisten dat hij homo was (we hebben er wel eens gesprekken over, als we het tegenkomen bij Eastenders of zo) en ik geloof ook niet dat veel mede-Hollanders een probleem hebben met homo's als ze ze in het echt tegenkomen... Er schijnt alleen een heel grote behoefte te zijn aan het vinden van gelijkgestemden, aan goedkeuring van de groep waarin we ons bevinden, dus gooien wij te pas en te onpas onze mening over van alles de groep in, teneinde die gelijkgestemden te vinden, en ons niet eenzaam en zielig en alleen buiten de groep zien vallen... Niet omdat we tegen homo's zouden zijn, of perse een pesthekel aan buitenlanders... Vandaar ook dat we en masse de stomme oranje vlaggetjes ophangen, om aan de wereld te laten zien hoe een homogene {?!} groep we als Hollanders zijn...

brighton, homo-hoofdstad
van het verenigd koninkrijk

Monday, 4 June 2012

projectie drang

Van mijn zoon moet ik een stukje schrijven over waarom ik er zo'n hekel aan heb om hier in Holland te wonen... Volgens mij komt het een beetje zijn keel uit, en dat verbaast me niets... Misschien een goede spiegel-oefening voor mij, en dan houdt ik er wellicht gewoon in de toekomst mijn klep over. Twee vliegen in een klap...

Als ik de vlaggetjes die fel oranje zijn gekleurd weer in de straten en aan huizen zie hangen, komt bij mij een lichte vorm van walging naar boven. Gaan we weer... Weer al die Holland verering, weer dat gemelk over hoe goed 'onze jongens' zijn (die plotsklaps 'onze jongens' niet meer zijn als ze niet door de eerste ronde komen, of de wedstrijden er na verliezen), weer die verbijstering als ik zeg voor een heel ander land te zijn (als het me al wat kan schelen), weer dat gevoel dat ik hier zo niet thuishoor... Terwijl meneer G het best wel grappig vindt, soms...

Maar hij heeft precies dat gevoel als hij op tv of in zijn online-krant iets tegenkomt over de Julilee-feesten in zij vaderland, zo'n gevoel van walging voor al die mensen die gewoon meedoen, die het niet in twijfel trekken, die zich 'gezellig' in het gedruis storten... Alsof hij iets heeft gemist, ooit, niet heeft geleerd hoe je gewoon meedoet met de rest, het niet in twijfel trekt... En ik zap vrolijk naar de beelden van de Britse koningin op een bootje, geniet bijna van het theatrale plaatje wat ik gewend ben uit het land wat ik meer zie als het mijne dan dat waar ik vandaan kom...

Maar waarom vallen wij dan in ons eigen land zo buiten de boot?! Hoe komt het dat we er 'thuis' nix van snappen maar elders dat gevoel van vervreemding bij lange na niet zo sterk voelen? Waarom zouden wij ons in een buitenland wel interesse hebben in de 'gewoontes' en er niet zo over struikelen, terwijl we er 'thuis' meteen puistjes van krijgen?

Als ik mijn theorie over projectie geloof, waarin gedrag van anderen wat ik niet in mezelf wil/durf te herkennen en het dan afspiegel als zijnde slecht/ongewild bij anderen, dan moet ik bij mezelf te rade gaan, en me afvragen wat het dan is in al die Hollanders waar ik me zo ongemakkelijk bij voel... Als ik me irriteer aan hun slaafse volgzaamheid aan trends en mode, moet ik mijn eigen slaafse volgzaamheid dan niet in twijfel trekken? Heb ik die dan (ja), schaam ik me ervoor? (ja) Wil ik mezelf zien als meer onafhankelijk dan dat? (ja, nogal). Als ik me erger aan hun neiging om zich overal mee te bemoeien en overal van alles van te vinden, moet ik dan niet mijn eigen bemoeizucht aan de kaak stellen? Ben ik bemoeizuchtig en een controlfreak? (eh, ja dus, als ik eerlijk ben, over bepaalde dingen...). Wanneer al die heldenverering me de strot uit komt, zou het dan geen goed idee zijn om mijn eigen helden verering een beetje aan de tand te voelen? Want ik vereer eigenlijk veel meer mensen dan goed voor me is {ik kan zo een rijtje opdreunen: meneer G, John Lennon, Oscar Wilde, Stephen Fry, Groot Brittannië, Tom Smith van Editors, Roger Federer, Sherlock (maar dan gespeeld door de heerlijk Benedict Cumberbatch en dan vooral samen met de heerlijke Martin Freeman als Dr. Watson... ), Morrissey, Sam de Bruyn...} en ik ben me er terdege van bewust dat dat waarschijnlijk niet zo'n heel goed idee is...

Dus... Mijn klep kan voorlopig even dicht... en staren maar...


Saturday, 2 June 2012

tien van deze week

tien prettige dingen van deze week

1.

2.
het allerleukste winkeltje in breda...

3.
het grootste geheim,
voor mij dan...
mooi!

4. 
roland garros is weer begonnen...
en volgende week is het al weer klaar...
ben tot nu toe alleen onder de indruk 
van de enige Belg die nog over is

5. 
ja, ik weet het, is al jaaaren oud, maar ik blijf m steeds leuk vinden
(text is ook heel toepasselijk)


6. 
foomp -
grappig wezentje wat errug fotogeniek is

7.
weet nog dat ik er twintig jaar terug zeer mee in de weer was, 
er een Japanse verse van heb 
(drie keer raden waar ik van de week was...) 
herontdekte.
Niet voor mensen met slechte ogen en/of weinig geduld

8.
the big bang theory
nu er geen schrubs is, mag ik hier graag langs zappen
(nou ja, ik zoek m nu dus op...
foute boel}

9. 
F*&^ de gewichtspolitie
chocolade cake zoals deze RULES!!!

10.
nog eentje dan...

Friday, 1 June 2012

speurtocht


Vaak, als ik aan het mediteren ben, of Het Universum een vraag stel, krijg ik een gesprek voor mijn kiezen tussen mijn Hogere Zelf (ja, dit wordt heel zweverig....) en mijn Ego.
Van die fijne gedachtewisselingen die gaan van 'doe waar je je fijn bij voelt' en 'daar ga je echt mee voor schut', en 'je mag nu voor jezelf kiezen' naar 'wat ben je toch weer lekker egoïstisch bezig' (wat eigenlijk wel een hoop humor is voor een ego...). Ik luister er naar en hoop dat ik de goede raad opvolg, de goede stem geloof...

Wanneer weet je het verschil tussen de stem van je Ego en die van je Hogere Zelf?

Ook een vraag die gisteren in een gesprek met vriendin M naar voren kwam, en we hadden besloten dat je Hogere Zelf klinkt als Liefde, als een warme deken, als iets goeds en moois en steunends...
Het Ego klinkt als een verwend kind, dreint en is irritant, wil zijn zin, tegen elke prijs... Het vleit en schmiert, het geeft je complimentjes, waar je makkelijk 'verslaafd' aan raakt... Maar vaak merken we niet dat dat Ego ons allerlei kanten opstuurt om het voor zichzelf prettig te maken, om te 'overleven'... Het Ego is gebouwd op angst, vooral voor de dood, maar ook voor verlies, voor pijn, voor verdriet, voor eenzaamheid, voor alles wat het kan kwetsen. {hier kan je er nog meer over lezen}

Leren herkennen weer dus...
Je bewust worden van de keren dat je je in de val hebt laten lokken en niet gewoon bij jezelf bent gebleven...
Lastig, en een beetje vermoeiend, soms, maar zo fijn als je er weer een bij de kladden hebt!