- aan het einde van de zomer -

Zou nu eigenlijk moeten griezelen, of de zomer afmelden, maar ik zit stevig in de nagloei van het kijken met alle kids (!!!) van Little Miss Sunshine. Altijd een garantie voor vertier, en we vonden de tijd nu rijp voor de 'kleintjes' om hem te zien. De oudste twee hebben hem al vaker gezien en die hadden er ook wel zin in, dus met chips in de aanslag en cola binnen handbereik plaatsten wij ons op bank en hobbelstoel en lieten het verhaal wederom aan ons voorbij gaan.

En natuurlijk moest Felix precies weten waarom allerlei dingen gebeuren - waarom praat die broer niet, en waarom is de oom zo verdrietig, en waarom vloekt de opa zo veel, en waarom is Olive's broer zo boos, en.... Gewoon kijken, Felix, wordt vanzelf duidelijk...

Ik weet nog dat ik de film, samen met Lief in de bios hier in Roosendaal zag, een jaar of wat geleden, en dat ik letterlijk de halve film de slappe lach had, vooral van dat opstarten van de bus steeds en die toeter en... Nou ja, de hele film eigenlijk. En dat stukje dat de jongen zich realiseert dat zijn grootste droom in duigen ligt, vanwege een medisch mankement, daar moest ik dan weer ontzettend van huilen. Ook de vierde keer... Wat zijn oom even later te zeggen had, over dat hij zijn tienertijd niet moet onderschatten vanwege de rijkdom aan misère en ellende die het brengt om de rest van je leven op te kunnen teren, was dan weer aan onze twee tieners goed besteed (hoeveel de broer lijkt op onze oudste - ongelofelijk...). En het einde, als langzaam duidelijk wordt dat lieve kleine Olive een 'schandalig' stuk was ingestudeerd door opa, die op zijn manier kennelijk een statement wilde maken over wat hij van dit soort verschrikkelijke veehandel voor kleine meisjes dacht (voordeel van de twijfel hier...), was ook deze keer weer een lachstuip waard.

Omdat we allemaal de muziek wel gaaf vonden, ben ik maar eens op zoektocht gegaan op Het Net en gevonden wie dat prachtigs allemaal voor ons heeft gecomponeerd en gespeeld. Ik kwam uit bij Devotchka. He? Inderdaad. Nooit van gehoord. Maar sinds vanavond dus wel. Hier een paar voorbeelden:
* Till the end of time (theme Little Miss Sunshine)
* How it ends (uit trailer Everything is illuminated) (film aangeraden door een vriendin maar nog steeds niet gezien - sorry!!)
* The clockwise witness
* Transliterator

Ik ben om...

- vergeetachtigheid -

Er is altijd iets heel irritants aan films waar de twee hoofdpersonages (want romantische comedy) herkenbaar zijn - dan ga ik dus de hele tijd vergelijken of denken hoe wij dat als koppel zouden klaarspelen of oplossen of overleven of...

Eternal sunshine of the spotless mind is zo'n film, en gisteren op de Belg. Jim Carrey (niet lollig, maar behoorlijk serieus) en Kate Winslett (niet voorbeeldig, maar een impulsieve scatterbrain, zoals ondergetekende) spelen twee geliefden die prima met elkaar overweg lijken, en zoals een stel wat al langer samen is hebben ze 'issues', maar plots van de ene op de andere dag heeft Kate (naam van haar personage vergeten) haar geheugen laten wissen. Jim (eh...) komt hierachter en - pissed off - laat hetzelfde doen met dat van hem. Echter er gaat iets mis (anders zou het wel een heel saaie film zijn) en we volgen zijn reis naar het grote vergeten, die hij wil stopzetten maar niet lijkt te kunnen.

Het idee is een heel intrigerende, vond ik. Het idee dat je iemand zomaar kan laten wegvagen, en of dat wel slim is, of je daarmee niet een heel stuk ontwikkeling wat je met die persoon hebt doorgemaakt kwijt zou raken, en zou je dan een totaal ander mens zijn of gewoon weer diezelfde en ga je dan weer op zoek naar iemand zoals diegene die je wilde vergeten omdat je datgene wat je hebt geleerd gewoon moet leren... Volgens mij wel, maar wie ben ik... En in het heetst van de 'strijd', als je dan een schurfthekel blijkt te hebben aan al die kleine dingetjes van je partner, kan je die dan afdoen als niet belangrijk als het goed gaat tussen jullie twee? Als dingen die de ander zo 'speciaal' maken...

Het personage wat Winslett speelde -knap irritant- was voor mij heel intrigerend, omdat ik mij erin herkende - vooral het 'snel verveeld, heeft steeds de goedkeuring van anderen nodig, is heel onzeker' was niet altijd fijn om te zien. En dat hij een saaie droogkloot was die zo hing aan zijn gewoontes en geen risico's wilde nemen was dan weer een spiegel voor Lief, maar die was te druk bezig op de computer om notie te nemen van de film... Dingen die ons allebei maken wie we zijn en dat we bij elkaar zijn gekomen. Nu prima, soms zwaar ergerniswekkend...

Het medicijn wat ons verdriet doet helen, is vergeetachtigheid, is een bekende uitspraak. En zo waar... en voor mij dus heel fijn...

Zal die wekelijkse filmlijsten eens in de gaten houden op België...

- opgeruimd staat... opgeruimd -

Met het Boeddhistische principe in gedachten - een opgeruimd huis bevordert een opgeruimde geest - ging ik vanmorgen aan de slag in de woonkamer. De speelgoedkast moest nodig uitgemest, de boeken/dvd/vissenkom/uitstalkast kon ook wel een poetsdoek gebruiken en voor de rest waren er nog genoeg oppervlakken die al in geen tijden een poetsbeurt hebben gehad.

Het resultaat was adembenemend (of meer: adembevorderend...). Felix mocht tegen mij vertellen welke auto's hij niet meer wilde en die gaan binnenkort naar de kringloper, er wordt Duplo gedumpt (bij een kennis...), de boeken/dvd's/vissen en foto's staan niet meer in een laag stof en mijn tevredenheid kent geen grenzen, voorlopig...

Kijk zelf maar:

- u2b -

Klikkend op de link naar Youtube uit mijn lijstje met favorieten, op zoek naar muziek, ontwaarde ik gisteravond aan de bovenkant van de webpagina een link naar het 'live-concert' wat U2 die avond/nacht in ik-weet-niet-meer-waar ging geven (hersens = vergiet), om half negen locale tijd (daar, wat erop neerkwam dat het hier half 5 's ochtend zou zijn). Had er iets van gehoord, dat ze zouden live-streamen via Youtube, en dat iedereen zomaar zou kunnen kijken, zonder eerst een kwak geld te moeten overmaken naar U2 Limited... Want zo zijn die gasten dus blijkbaar - regelmatig mogen Normale Mensen (wij dus) delen in hun plezier en gewoon iets krijgen van ze. Toffe gasten...

Mijn gedachten gingen terug naar een concert wat ze gaven voor hun fans met oudjaar in 1998 gaven, in Dublin (waar Bono na een paar uur steeds meer begon te klinken alsof hij iets meer dan een paar glazen Guinness burgemeester had gemaakt), waar Lief en ik naar luisterden omdat het gewoon op de radio werd uitgezonden. De tape ervan hebben we nog jaren afgespeeld.

U2 concerten zijn sinds ik ze op Live Aid in 1985 zag dingen waar ik naar uitkijk. Bono mag van mij de hele dag wel achter (voor?) zijn mike staan blèren en roepen en andere liedjes weven in de bestaande nummers die ik nog steeds bijna allemaal ken. De band leerde ik kennen in 1984, toen The Unforgetable Fire uitkwam en hun politieke en sociaal bewogen rock, die niet als EO-rock klonk, mij van mijn sokken blies. Ze hadden namelijk ook humor... En charisma. En een ironische twist in hun teksten... Op Live Aid kon wat mij betrof iedereen wel naar huis, want wat Bono daar deed was voor mij van een ongekende authentieke gaafheid, daar kon geen Queen of Paul McCartney of Spandau Ballet aan tippen... Ja hij dweept, ja hij lijkt een grote egotrip te doen, maar zijn hart zit volgens mij al heel lang op de goede plek...

Net in verwachting van Max, nu dus 16 jaar terug, zagen Lief en ik ze in Rotterdam, in de Kuip. Nou ja, we zagen wat dingen op een groot scherm, en de over-the-top podium-bekleding van heel veraf, maar om nou te zeggen dat ik Bono of Edge of Adam of Larry op mijn netvlies heb gehad - nee. Maar toch, de sfeer die de heren met zijn vieren voor elkaar kregen was fantastisch. Het ging dwars door me heen, en wellicht heeft Max zijn liefde voor muziek (maar dan weer niet voor U2...) hieraan overgehouden... Zou zomaar kunnen...

Concert van gisteravond/vanmorgen was in The Rose Bowl Stadium, ergens in Californië en is hier nog eens te zien. Als je twee en een half uur over hebt: vooral doen!!!

- storm op zee -

De tarotkaart die ik trok op de terugweg meldde 'opstanding', wat zoveel kan betekenen als afrekenen met het verleden, afronden van een levensfase of zich herboren voelen. Nou kunnen tarot kaarten zo ongeveer alles betekenen als je wilt (er is altijd wel een bruikbare 'betekenis') maar ik wist dat op dat moment het precies dat reflecteerde hoe ik me voelde.

De vakantie naar Engeland die 5 dagen had moeten duren, duurde er maar twee, due to unforseen circumstances (vriendin P. werd ziek) en ik voelde me precies 4 seconden teleurgesteld, waarna meteen een soort van berusting intrad, een 'oh well...', een 'het moest blijkbaar zo zijn'-gevoel... Als je dat van te voren had gezegd, had ik je voor gek verklaard, maar dat doe ik dus niet. Vond het meer heel sneu voor P., die zo had uitgekeken naar haar eerste vakantie zonder kroost...

De anderhalve dag dat we in UK waren hebben we genoten van het landschap en van het gezelschap van mijn vriendin Sarah, hebben we de zilte zee geproefd en fish & chips gegeten, hebben we ons verbaasd over de bereidwilligheid van Britten om je te helpen en het gebrek aan stress als ik een fout maakte met de auto (iets waar je hier altijd genadeloos op je lazer voor krijgt van mede-weggebruikers) en vonden we allebei Hastings en Brighton toffe steden, maar - heb geen idee van hoe P. het voelde - ik voelde me niet meer op mijn plek daar. Hoewel ontstellend herkenbaar en vertrouwd, voerde het gevoel dat ik er niet meer thuishoor, dat het mijn plek niet meer is, zo sterk de boventoon dat ik er verdrietig van werd. Het voelde alsof ik East Sussex ben ontgroeid, alsof ik er niet meer hoor, zoals ik dat twintig jaar geleden wel deed, toen het voelde alsof ik thuiskwam, mijn plek had gevonden... En het feit dat P. ziek werd, en naar huis wilde, leek een teken van boven dat het tijd was.

In Amerikaanse films en series als Friends, hebben ze het steeds over 'closure', als term voor het afsluiten van een periode van je leven, of van een relatie, en met deze blog wil ik hetzelfde doen - closure m.b.t. mijn hangen in het verleden, van mijn behoefte aan het verheerlijken van een plek waar ik niet meer woon, van een tijd die al lang voorbij is. De tijd is daar dat kan accepteren dat mijn leven nu hier is, en dat dat prima is. Na tien jaar...

Maar de foto's blijven wel mooi. Daar helpt geen closure tegenop...

(en P. wens ik vanaf hier nog eens zeer veel beterschap!!!)

- Hastings Old Town en de zee -

- mooie dagen -

Er zijn dagen dat de zon schijnt, en dat een wandeling in het bos zo ongeveer het mooiste is wat je kan doen, omdat de kleuren zo onbeschrijfelijk prachtig zijn, en dat de inzichten, die een gesprek met je beste vriendin je geven, precies zijn wat je nodig hebt, en dat je het gevoel hebt dat jouw spirituele kant ineens een vlucht neemt... En je voelt ook alsof het zo nog dagen zou kunnen doorgaan.

Fijn zijn die dagen. Gisteren had ik er zo een. En ik probeer er minstens een week op te teren... Of zo door te gaan. Morgen zit ik op deze tijd op de boot richting Dover, en komen ineens die krijtrotsen in beeld en wie weet hoe ik me dan voel...

Tot volgende week!

- de wereld draait eindelijk door -

Een van de bijverschijnselen van de krantenwijk van Max, is de aanwezigheid van de twee kranten die dagelijks meekomen. Twee BN de Stemmen die hun weg van de fietstassen naar de keukentafel vinden en daar liggen te wachten tot een van ons, of twee, er doorheen gaan bladeren. Het nieuws tot ons nemen. Max leest met verbazing over van alles, Otto leest de sportberichten, Felix heeft de strips ontdekt en Polly zal het voorlopig allemaal een zorg zijn.

Een tijd terug kwam ik erachter dat De Wereld en het nieuws wat daaruit mijn hoofd inkwam, mij niet erg blij maakte. Het nieuws op tv bekeek ik al niet meer, docu's zette ik ook al niet meer aan en de krant las ik alleen als de plaatselijke op de mat viel, en dan zocht ik enkel de berichtgeving over aankomende tentoonstellingen op, of de voetbalresultaten van de club van Otto. Maar verder mocht De Wereld van mij ver weg blijven. En nu ligt het dus toch nog elke dag op die tafel. En blader ik op mijn gemak door het regionale, plaatselijk en wereldnieuws, lees ik beschouwingen over politieke onderwerpen, en verbaas ik mij in de afdeling overlijdensberichten over allerlei erg vroeg gestorven mensen die ik niet ken. Gisteren bijvoorbeeld, een stelletje van rond de twintig. Zo sneu...

Maar waarom ben ik nu niet depressief dan? Waarom lees ik dit nu met een soort van afstandelijke interesse en glijdt het weer netjes langs me af? Zou het te maken hebben met een soort niet willen dat datgene wat van buiten komt mij omver kegelt, dat ik krachtig genoeg van mezelf ben (geworden) dat krantenberichten en tv-reportages niet meer zo diep naar binnen gaan, buiten mijn pantsertje blijven waar ze horen?

Als dat zo is, ben ik zeer blij. Want dan heeft al dat gewroet en gedenk en soul-searching en accepteren van bepaalde dingen en loslaten ervan, blijkbaar toch zijn vruchten afgeworpen, ben ik iets minder gevoelig geworden...
Laat maar komen die wereld...