- een paar overdenkingen -

* Van geven wordt je blij...
Voordat Eastenders (mijn vaste soapprik) op Maandag begint is er op de BBC een wetenschappelijk programma (kaliber: prettig gestoord, toegankelijk voor bijna nerds en gewoon heel leerzaam) wat heet Bang goes the theory ('daar gaat de theorie'), waar ze allerlei proefjes doen om theorieën uit te testen, op een nivo dat zelfs ik het begrijp... En leuk vindt. Afgelopen maandag was de vraag: wat maakt echt gelukkig? Op straat werden mensen gevraagd naar wat hen blij maakt en verder dan 'schoenen kopen' en 'chocola' en 'met vrienden in de kroeg zitten' kwam het niet echt. Totdat het team de proef op de soms ging nemen met een theorie die meent dat geven of delen van dingen waar jij teveel van hebt of gewoon krijt kunt je gelukkiger maakt dan hoeveel jackpots winnen dan ook. Dit had ik al eens gelezen in de Happinez en dat inspireerde mij dan weer heel erg. Loslopende voorbijgangers werd gevraagd om mee te doen aan de proef, kregen een enquete in te vullen over hoe ze zich voelden, een eveloppe met 20 pond erin en de opdracht of dit aan zichzelf te spenderen (chocola!!!) of het aan een ander te geven, en dan werd gekeken wie er zich gelukkiger voelde. De delers voelden zich veel beter, werd heel snel duidelijk, en ze waren er zelf nogal verbijsterd over... Duidelijk nog nooit echt bij stilgestaan.

In allerlei dingen die ik lees over Law of Attraction (de wet van de aantrekking) wordt daar ook heel vaak op gewezen - je krijgt terug wat je geeft. Als je angst en tekort uitstraalt, krijg je dat ook terug. Als je liefde en blijdschap en 'rijkdom' deelt en geeft, zal je dat ook terug ontvangen. Eigenlijk heel logisch, als je er langer bij stilstaat. Alleen moet je dan ingeprente angsten over tekortkomen en verliezen en armoede loslaten. Wat net zo beangstigend kan zijn als je laatste euro geven aan een dakloze...

* Van citroenmelisse drinken voor het slapengaan krijg je rare dromen...
Een paar dagen gedaan en het leek wel of ik een nacht lang lag te hallucineren. Mooie dromen waren het wel, maar ook heel erg vreemd.

* Eindexamenstunts van middelbare scholieren kunnen best wel grappig zijn...
Ik reed voorbij de school van Max, die hij waarschijnlijk over een paar weken zal verlaten, en de bomen rondom het hoofdgebouw waren versierd. Met toiletpapier... Gaf een heel melig resultaat...

* Het geven van een mandala-cursus is heel erg plezant...
Nou waren mijn eerste ever cursisten natuurlijk fantastisch en lief, wat het al een heel stuk minder eng maakte, maar toch...

- kruidentuintje -

Het gebruik van planten als medicijn heeft mij al sinds ik heel jong was bezig gehouden. Ik kocht een boek waarin zo ongeveer elke plant op het Noord Europese grondgebied werd omschreven en hun geneeskrachtige werking uitgelegd. Ook legde de schrijfster (bij nader lezing over haar nogal een dubieus tiepje...) uit over de vier temperamenten die later via de Antroposofie weer mijn leven terug binnenkwamen. Ook schreef ze dat je ongeveer na kan gaan welke plant voor jou of een van je gezinsleden belangrijk kan zijn, omdat die dan spontaan in je tuin op zou komen. In overvloed. En dan moest je vooral oppassen voor de goudsbloem (calendula), omdat dat zou kunnen betekenen dat er kwaadaardige tumoren voorkwamen. Balen, want goudsbloemen zijn ook heel erg mooi...

Hoewel dat boek soms nogal dwingend en belerend kon zijn, leerde ik er veel over planten en kruiden, maar ook over alternatieve denkwijzen en dichtbij de natuur blijven. En bleef ik op de uitkijk naar planten die nogal weelderig gingen tieren in mijn directe omgeving. Geen goudsbloemen opgemerkt, wel vlierbloesems (door onze nogal getikte onderbuurman omgehakt omdat het licht werd belemmerd in zijn inderdaad nogal donkere hol onder onze etage) en laurier en gras, heel veel gras...

In onze tuin nu woekert de citroenmelisse (innerlijke rust? ontspanning?) en de paardebloem, in kartel- en golfblaadjes-versie (zit verschil in werking, weet niet meer precies hoe) en krijgt de munt geen voet aan de grond, maar groeit de boterbloem dan weer als een tierelier. En nergens stond er in dat boek, wat nu bij mijn moeder thuis ligt, iets over boterbloemen. Op het web vond ik na heel lang spitten dan eindelijk iets over de ranunculus hutseflutsus. En dan vooral de waarschuwing: afblijven, giftig... Zelfs koeien laten ze staan tenzij er een hongersnood heerst... Ah... en waarom groeien ze dan bij ons zin de tuin zo goed? Geen idee. Plukken dan maar, en de kliko in mikken.

En tegen de avond weer een mok citroenmelisse zetten...

- afbeelding van deze site -

- fietsenderwijs -

Polly en ik gingen vandaag een eindje fietsen hier in de buurt en we stopten voor een picknick

- biografische vormgeving -

Het lijkt de week van de Bio-pic bij ons.
Zondag zagen we eindelijk Walk the Line, over een deel van het leven van Johnny Cash, en eergisteren zagen we Nowhere Boy, over John Lennon's tienertijd. Allebei op hun eigen manier heel indrukwekkend. Maar de laatste zal langer blijven hangen bij me.

Over beide heren heb ik veel gelezen, dus de feiten waren me wel bekend. Voor mijn pa moest ik eens een boekwerkje vertalen vanuit het Engels, over de jongere jaren van Johnny Cash, dus dat hij een broertje had die jong is gestorven wist ik wel, en dat hij getrouwd was met Viv ook en dat dat niet van een leien dakje ging... Dat hij een dromer was die niet blij kon zijn met de loopbaan die het verstandigste was voor zijn leven zoals het voor de hand zou liggen. Dat hij heel andere dingen wilde dan zijn vrouw kon behappen. Maar zo in film-vorm kwam dat allemaal heel anders binnen.
De muziek van Cash heb ik lange tijd een gruwel gevonden, omdat het zo depressief klonk, zo verdrietig. Pas toen de American Recordings uitkwamen begreep ik hoeveel bezieling die man stopte in zijn liedjes. Tegenwoordig krijg ik rillingen als ik de begintonen hoor van Walk the line...



Lennon komt in de film - als je het zo wil zien, en ik weet wel een paar mensen die hem sowieso zo zien - niet over als een leuke kerel. Eigenlijk was hij gewoon een eikel toen, een ongelukkige etter die plezier had in het shockeren van de mensen om hem heen, egocentrisch en hoogst irritant. Op een andere manier bekeken is het makkelijk te vergeten dat hij een heel gevoelig mens was, met een niet erg te benijden start in het leven. Zoon van een moeder die niet voor hem kon zorgen (een staaltje hooggevoelig voordat het woord was ontdekt), met een vader die hij niet kende, woonde bij zijn tante en oom, die nogal jong sterft, kan met zijn verdriet niets aan ('nou moet je je niet aan gaan stellen, John'), ontdekt dan zijn echte moeder en raakt onder de indruk van haar levenslust (maar ziet niet dat zij tijden heeft dat ze zwaar depressief op de bank hangt). Wordt jaren lang heen en weer geslingerd tussen beide werelden (de duidelijke, beheerste, nette kant van zijn tante Mimi en de losbandige chaotische vrolijkheid van zijn moeder Julia), weet niet waar hij thuishoort. Besluit dan dat hij nergens thuishoort, en je begrijpt meteen zijn sarcasme, zijn afstandelijkheid.
Zoals Cash hoort bij mijn vader, zo hoort Lennon bij mij. Allebei dragen ze iets met zich wat ons schijnt te raken, iets wat je niet kan uitleggen, maar wat diep van binnen iets losmaakt.
Aaron Johnson speelt Lennon prachtig overtuigend, heel natuurlijk. Alsof hij nooit echt weggeweest is...
en het Mother van de echte Lennon aan het eind sneed dwars door mijn toch al behoorlijk geroerde ziel...

- ja, ik wil -

Toen we 15 jaar geleden elkaar het jawoord gaven, hadden we geen idee van alle mooie, leerzame, pijnlijke, vreemde, grappige en adembenemend prachtige dingen die op ons pad zouden komen. Maar goed wellicht, misschien hadden we dan het lef niet gehad om de stap te zetten en het avontuur aan te gaan. Maar we wisten het niet, en we hielden wel van avontuur, dus op 21 April 1995 zeiden we ja, in voor en tegenspoed, in ziekte en in gezondheid, tegen elkaar, in het bijzijn van al onze lieve vrienden en een paar familieleden die de overtocht hadden gemaakt. Met onze kleine Max in zijn paarse penguinpak, die vrolijk met iedereen speelde en genoot van alle aandacht.

Nu zijn we dus 15 jaar verder - ouder en wijzer. Drie kinderen verder, verhuisd van over de Noordzee en eindelijk gesetteld, voor zover dat kan. En de liefde is geloof ik alleen maar sterker geworden. Nooit gedacht dat dat kon.

We vierden het gisteren met zijn tweeën, in Antwerpen, met lunch in Le Pain Quotidien, we wandelden door steegjes en langs pleintjes, we zagen Nowhere Boy, bijna met zijn tweeën alleen in de gigantische bioscoopzaal, we aten pizza in Da Giovanni's (onze vaste stek zo'n beetje) kleinere dependance aan de overkant van het grote pand, vlak tegen de kathedraal aan de Groenplaats. Daar werden we getracteerd op een potje Zuid Europese taferelen toen een paar Spanjaarden de Champions League voetbal match kwamen kijken, die op de achtergrond op de tv kwam. Fijn einde aan een fijne dag.

Wat de volgende 15 jaar gaan brengen? Wil het niet eens weten...

- ochtend ritueel -

- inzichtelijk -

Boeddhisme is - voor zover ik het begrijp - erg gericht op inzicht krijgen in hoe je in elkaar zit. Die inzichten kan je dan gebruiken om te leren, te veranderen, te groeien. Maar regelmatig zijn die inzichten lastig. Ze zijn pijnlijk en geven je een gevoel van ongemak. Dus stop je ze weg of doe je net of ze je niet storen. Omdat je vanaf je geboorte bepaalde 'overlevings-truukjes' hebt geleerd, om te passen in de cultuur van het gezin waarin je opgroeit, en de cultuur om je heen in de wijdere wereld. Dat is natuurlijk en ook belangrijk - in een liefdevol, rustig gezin leer je andere dingen dan in een gezin waar er veel ruzie is en spanning heerst. En als je veel vrijheid (vertrouwen?) krijgt, leer je andere dingen dan als er een grote mate van beheersing (angst?) is. En in het Westen zijn dat andere issues dan in Zuid-Afrika of China.

Sinds ik wat meer over Boeddhisme en spiritualiteit ben gaan leren, merk ik dat ik niet meer 'normaal' naar de mensen om me heen kan kijken. Toch al nooit mijn sterkste punt geweest, en het wordt er niet beter op. Vooral omdat de inzichten die ik krijg, de dingen die ik leer, de vele dingen die ik leer accepteren over mezelf, een soort van weerslag hebben over hoe ik dan in het leven sta. Ook omdat in de vele diepe gesprekken met Lief er vaak een vergelijking komt, ongewild, met mensen uit onze omgeving. en dan merken we allebei hoe beschermend de meesten zijn over hun zelfbeeld. Wordt namelijk nogal zwaarbewaakt, hebben we allebei het idee.
Waarom is dat toch?

Deze week hebben Lief en ik veel dingen over onszelf geleerd. Veel dingen die we allebei hebben weggestopt, omdat ze te pijnlijk en verdrietig waren om te zien. Omdat de angst leefde dat toegeven dat we die dingen voelden of wilden, wel eens alles wat we hadden zou kunnen vernietigen. Lange tijd hebben we allebei gezwegen over zoveel, maar iets maakte dat we daar voorbij kwamen, en de onrust en verdriet die dat veroorzaakte voelde vreselijk, heel erg onzeker, alsof we in een diepe, onoplosbare crisis zaten. Maar de uitkomst blijkt de crisis meer dan waard geweest te zijn. Alle inzichten die we liever hadden genegeerd, bleken bouwstenen voor een nieuwe manier van naar elkaar kijken. Voor een nieuwe manier van met elkaar zijn. Voor een kracht die we allebei in onszelf hebben gevonden. En dat was nooit gebeurd als we de risico's van het naar boven komen van bepaalde wensen of begeertes nooit hadden toegelaten.

Maar erg voortkabbelig is het natuurlijk niet...