kies kring

alles wat je overkomt, daar kies je voor...

dus kan je het ook laten niet-gebeuren...

een na-denker waar mijn vriendin M en ik ons vandaag 

tussen het koffie drinken  door

over bogen.

alles wat je overkomt, daar kies je 

(vaak ongelofelijk onbewust) voor.

Dus kan je er ook voor kiezen om het niet te laten gebeuren.

Om het anders te doen...

maar dan moet je je er eerst wel bewust van zijn 

dat je het doet zoals je het doet...

en als je daar dan niet bij mee bent, 

als je vreselijk baalt van hoe je leven er op dit moment uitziet, 

dan heb je daar ooit toe besloten dat je dat toe ging laten...

Maar omdat wij ooit heel lang geleden 

op die bepaalde manier hebben leren denken, 

staan wij niet stil bij het idee dat het wellicht ook anders kan.

Dat je ook op een andere manier kan denken. 

Dat je op een andere manier kan leven...

Want eigenlijk is dat nogal eng...

Eigenlijk betekent dat dan dat wij verantwoordelijk zijn 

voor hoe ons leven er nu uit ziet...

En verantwoording hebben betekent in onze cultuur hetzelfde als 

de schuld kunnen krijgen...

en dat krijgen we liever niet...

dus blijven we factoren buiten onszelf de schuld geven...

De regering...

of ouders...

of de buren...

of een virus...

of onze genen...

of Stom Toeval...

Maar dat hoeft dus niet...

graven

soms pik ik een aflevering mee van een programma op de BBC (Who do you think you are), waar men op zoek gaat naar de stamboom van een bekende Brit/Ier, en soms ook zit er een heel mooie, indrukwekkende aflevering bij. Ooit zag ik het staartje van die waar Jeremy Paxman (goedopgeleide, intelligente, beetje snibbige presentator van een van politieke avondprogramma's op de Beeb) die er achter kwam dat zijn voorvaders in een werkhuis zaten, ergens in het noorden, en hun kinderen bij familie achter moesten laten om elders in het land op zoek te gaan naar werk... Met betraande ogen en een dikke keel stond hij oog in oog met het werkhuis...

Op Youtube staan een aantal afleveringen en ik pikte die er van Martin Freeman {Sherlock, Hitchhikers Guide, binnenkort The Hobbit} uit, en kreeg zo ook weer een stukje geschiedenis voorgeschoteld. Inclusief de dingen die men toen liever verzweeg - er was genoeg om je over te schamen... Grappig om dat te zien door de ogen van iemand die zijn familie voorbij zag komen. Om vreemde redenen maakt het nog meer indruk als het jouw opa was, of een overgrootmoeder die dat stukje geschiedenis meemaakte, stierf aan enge ziektes, vocht in oorlogen die we uit boeken kennen... Alsof die geschiedenis zoveel echter is dan, ineens...

Die van Stephen Fry, mijn held bijna, die leuke programma's maakt en grappige boeken schrijft, bleek om vele redenen heel erg indrukwekkend. Het nam hem naar een deel van Europa waarvan ik weinig weet (Hongarije) en zo leerde ik over het Oostenrijks-Hongaarse Rijk waar ik ooit wel eens heel vaag over had gehoord, en helaas ook dat zijn halve familie omkwam in Auschwitz, maar dat zijn opa het geluk had om naar Engeland te mogen verhuizen voor de baan die hij had bij de suikerfabriek in het dorp waar hij woonde. Hoe toeval hem redde uit de klauwen van een bijna vastbesloten lot...

Toeval... Schaamte... Kwinkslagen... Drama's...
Hoe zou men naar de geschieden is van onze familie kijken over zoveel jaren? Misschien moet ik toch eens gaan wroeten in de van mij...

omweg pret

 net als vorig jaar mocht ik een deel van de klas van onze Felix begeleiden - met een  nogal grote, maar vooral prachtige omweg van dertig kilometer... - naar de plek waar ze de komende dagen op kamp zullen zijn. Een mooie plek in het bos, met een meer in de buurt en (zolang de trein niet voorbij komt razen) stilte...

Of die stilte er zal heersen als de klas in volle gang is, betwijfel ik... Maar het was fijn om te doen, en ik heb weer met andere, minder negatieve ogen gekeken naar de natuur in de omgeving waar ik woon. En net als vorig jaar beloofde ik mezelf dat ik toch eens wat vaker erop uit zal gaan...

Wie weet, lukt het dit jaar wel...
Ik hoop in elk geval dat onze kleine man het naar zijn zin zal hebben!

eh...

Vroeg net al aan meneer G: wat is, behalve Pinkpop, het nut van Pinksteren?!

Doe niet meer aan de religieuze invulling ervan, dus behalve een popfestival en een extra vrije dag, waarom vieren we het nog?

Nou ja, het is - voor de verandering - lekker weer, ik ga zo lummelen in de tuin/ergens waar de zon niet schijnt met een boek/schrijfblok en genieten dan maar...


Fijne tweede pinksterdag!

tegenstrijd

Lang geleden, toen we nog in Engeland woonden, luisterde meneer G graag naar een radio kwis {panel show} op de BBC. Ze houden daar wel van een kwis-zonder-winnaars, wat eigenlijk gewoon melige programma's zijn waarin de deelnemers hun grappigheid, dan wel kundigheid over een aantal onderwerpen tentoonspreiden. Heel fijn om naar te luisteren als je de afwas doet of zo. Een van die panelshows - geloof dat het deze was - had een tijdje onze voorkeur, omdat het intelligent en heel amusant tegelijk was, en in een van de afleveringen werd een gouden uitspraak gedaan waar wij ons lange tijd over hebben gebogen, en waar ik me nog steeds op beroep, omdat het zo simpel, doch onnoemelijk waar is...

~ we are all a mass of contradictions

~ we zijn allemaal een vat vol tegenstrijdigheden 

Wat zowel jammer is (zijn we nou het één, of het ander? Waarom is het nou niet gewoon simpel?!! Damn...) als een zegen... Ik verbaas mij nog steeds dat ik zowel naar het Songfestival kan kijken (met enige mate van kritiek) als Taoïsme onder de knie probeer te krijgen... Dat er een kant van mij aan de plofkip zit terwijl ik de hele bio-industrie vervloek... Dat ik het EK gedoe {ergens voor of tegen moeten zijn} belachelijk triest en ergerlijk vind, terwijl ik weet dat ik straks zowel Engeland als Duitsland ga zitten aanmoedigen (wat zeer interessant zal worden als ze tegen elkaar zouden moeten...)... En dan die Olympische spelen - kost een vermogen, geld wat UK net zo min ergens heeft liggen als welk ander Europees land (behalve dan Duitsland, wellicht...), maar wat ik ook toch wel heel fascinerend vindt om van zo dichtbij, in een land waar ik zoveel affiniteit mee heb, mee te maken...

Dat de uitspraak {speels en luchtig bedoeld door de deelneemster) zoveel losmaakte bij me, was grappig - het was iets waar ik al heel lang mee speel... Want ik geloof er heel erg in, dat tweeslachtige van ons allemaal, maar ik weet dat we meestal maar een kant naar voren duwen, omdat we iets willen lasten zien waarvan we weten dat het goedgekeurd (of juist afgekeurd) zal worden, terwijl er ook een kant van ons iets totaal anders wil... Maar die verstoppen we, door er keihard tegen te zijn, of het bestaan ervan keihard te ontkennen...

En nu vraagt de politieke partij waarvan ik lid ben, of ik wil stemmen, op de mevrouw die staat voor resultaten en ervaring heeft, of voor de meneer die debat wil, na wil laten denken, de partij weer de tegenstem wil laten zijn die het ooit was, en niet wil meelopen met de rest... En ik snap ze allebei...

Dit wordt nog een lastige zomer...

groen

Omdat Pops bij een vriendinnetje was blijven slapen en Felix zelf naar school fietste, lag de ochtend op een net iets andere manier dan normaal open voor me, dus besloot ik te gaan wandelen. Niet ongewoon, maar het was alweer een tijdje geleden, dus gingen de wandelschoenen en makkelijk zittende kleding aan en vertrok ik. Het was nog vrij fris (gelukkig!!) en het Buitengebied trok.

Nou is het hier avondvierdaagse en het zal niemand verbijsteren dat ik daar weinig interesse in heb. Vanavond is geloof ik de laatste keer. Hele stukken berm waren afgezet met rabobank-lint zodat auto's er niet konden parkeren, wat het eerste was dat opviel, en een eindje verder, naar de start toe, op het gras langs het stukje voetpad wat erheen leidde, lag het vol met troep - chipszakjes, drinkpakjes, snoeppapier in allerlei maten en soorten... Leve Sociale Evenementen... (en dan is men verbaasd daar Roosendaal het slecht... oh nee... niet weer...). En ik weet dat ik nu klink als een ouwe zeurtrien, en dat heeft zo weinig zin en ik bereik er helemaal nix mee (behalve dat ik het meest voor de hand liggende opnoem - iedereen vind het vreselijk...) , maar het was zo jammer om te zien...

Er eenmaal voorbij werd mijn oog getrokken naar de velden en bermen die waren volgegroeid met boterbloemen, fluitenkruid, korens, vergeet-me-nietjes en ander vrolijks en al snel had ik van die spirituele geluksmomenten waarin ik mijzelf gelukkig prijsde dat ik tijd had om langs dit soort prachtigs te wandelen, terwijl de zon zijn best deed om door het wolkendek te branden, en vogeltjes zich een ongeluk zongen, en jong groen bijna glom aan de bomen... Rust, bijna-stilte (er kwam soms een auto voorbij), prachtige natuur - what more do i want? Een schone berm, ja, maar zolang ik er zelf niet met een zak en prikker langs ga lopen, mag ik er ook niet over zeuren, is mijn motto... Genieten, en de gemeente bedanken dat ze mensen betalen om met die zak en prikker langs de kant van de weg te wandelen. Misschien genieten die mannen ook wel met volle teugen van de bloemen en de vogeltjes...

denk wijzen

“If you can’t change your fate, change your attitude.” 

{als je je lot niet kan veranderen, 

verander dan je houding er tegenover}

– Ralph Waldo Emerson

Elk punt in de tijd ben je een gedachte verwijderd 

van het veranderen van je denken.

Welke gedachte kan je vandaag veranderen?

(door: Maryellen Smith)

Een schrijf challenge uit de oude doos, van dit project nog...

Toen iemand mij heel lang geleden er op wees dat ik door middel van mijn gedachten veel meer invloed had op mijn lijf en {geestelijke} gezondheid dan welke pillen, manier van eten of wat dan ook, verklaarde ik die persoon voor geschift... Met je gedachten?! Invloed hebben op je gezondheid?! Ja hoor... En al die dokters dan, waren die nergens voor nodig? En al die andere mensen die vertelden dat je vooral dit moest eten, of dat moest doen om gezond te blijven? Dat dit normaal was, en dat niet? Hadden die het allemaal verkeerd? En als het dan waar is, dat je door middel van je gedachten allerlei dingen kan veranderen aan je leven, wat betekende dat dan als je het niet deed? Had je dan schuld aan je eigen ziektes, aan je eigen ongelukkig zijn?

Ik verslond er boeken over, praatte met mensen die er positief tegenover stonden en ging het proberen, en merkte dat - inderdaad - dingen anders leken door er anders naar te kijken... Dat door dingen niet als Normaal te bestempelen of er anderzijds een oordeel over te hebben, bijvoorbeeld, veel al een heel stuk anders bleken, dat een hele situatie {waar ik me altijd door uit het veld liet slaan, of bloednerveus van werd, of die ik walgelijk vond} in zijn totaliteit veranderden, en vaak een heel andere afloop hadden dan verwacht... Ik leerde langzaam van slachtoffer naar zelfstandig denkend mens te ontwikkelen, al had dat nogal wat voeten in aarde - het duurde allemaal veel langer dan ik wilde... Ik had hier in 1987 over gehoord, en het is eigenlijk nu pas dat ik er niet teveel over hoef na te denken, dat ik het gewoon doe... Een doctrine eenmaal geleerd als kind is iets wat er erg moeilijk uit te krijgen is, vooral als het blijft worden onderschreven door je omgeving... Je moet nogal sterk in je schoenen staan wil je er je eigen manier van denken op na houden...

Het is ook een ding wat we de kinderen hebben willen meegeven - dat ze oneindig veel invloed hadden op hun leven, dat ze geen slachtoffers zijn van wat ze overkomt, dat ze verantwoordelijk zijn voor zichzelf (en wat ze denken en tegen dingen aankijken) en dat het niet van anderen afhangt... Niet altijd makkelijk - we leven helaas in een omgeving die graag ergens een label opplakt en de verantwoordelijkheid voor zoveel schuift in toevalligheden en een genen-poel die ineens - hoe dan?! - is veranderd...

de gedachte die ik wil veranderen?
dat ik iets {nuttigs} moet doen om bestaansrecht te krijgen... {want die zit er nog steeds ingeramd...}

meer lezen:

* Silva Methode (dmv ontspanningsoefeningen je hogere hersenfuncties verbeteren. Stuk is ook in het Nederlands maar ontzettend negatief...)
* EFP - emotionele vrijheids-techniek (iets met tikken tegen bepaalde plekken op je lijf)

* * * * *

en toen voelde het dat er een tweede deel aan moest worden vastgeniet...
komtie:

Dat het loslaten van oude gedachtengangen niet de makkelijkste uitdaging is die er bestaat, merkte ik van de week nog...

Met man en kind(eren) zat ik tv te kijken en er kwam iets wat mijn oog ving: de Britse minister president. In ons huis een persona non grata, vanwege alles waar 'wij' (= meneer G, en ik vaak) een hekel aan hebben - bevoorrecht, rijk, rechts, zich totaal onbewust van hoe het is om minder bedeeld te zijn, eikel... Er zijn er veel van in GB en het is van mijn wederhelft een bee in his bonnet (vrij vert: bij is zijn muts... wahaa!!), vanwege allerlei redenen... Dus mijn opmerking{'hm, hij is eigenlijk best wel een lekker ding....'} viel niet erg goed... Om niet te zeggen slecht: het koekje waar meneer G aan bezig was schoot in het verkeerde keelgat en hij keek me aan alsof ik net had verteld dat ik het had gedaan met de heer Wilders (spuug...). Terwijl het mijn  wederhelft was die toch altijd had ingepeperd dat ik vooral mijn eigen besluiten moest maken, zelf op een punt uitkomen, en het niet van een ander zou moeten laten afhangen, of zou moeten meegaan in wat een ander vindt... Dus zei ik dat, en hoewel ik zag dat alles in hem zei dat ik hier toch echt niet de partijlijn aan het volgen was (oeps...) wist ik ook dat hij wist dat ik hier gelijk in had... Hoe vreselijk het ook klonk in zijn oren... Als ik David Cameron een lekker ding vind, is dat mijn zaak... Net als toen ik naar de Royal Wedding wilde kijken, ook al zo fout in ons huis...

Hm... Het wordt nog wel wat met mij...