- mooi -

Een vraag op een forum: Wat is je grootste angst?

Da's een goeie... Naast natuurlijk dat de kinderen iets zou overkomen, is het dat Lief iets zou overkomen. Want naast heel veel andere dingen, heeft hij mij geleerd dat ik niet mijn depressies ben, dat ik er niet aan toe hoef te geven. Het nest waar ik uit kom is - behalve heel beschermend en liefdevol - er een geweest waar angst een grote rol speelde. En onmacht. Dingen uit verledens van mijn ouders, dingen waar ze graag iets aan wilden doen maar niet altijd konden. Dingen die ik ze ook niet nadraag, niet boos om ben, maar wel (voorlopig) ver van me wil houden.

Die depressies, waarbij het voelde alsof er een donkere koepel over me heen werd gezet waar ik niet uit kon, daar denk ik nog wel eens met grote vrezen aan terug. Ze begonnen in mijn tienertijd, al was ik nooit een supervrolijk en zorgeloos kind. Zwaar op de hand. Ik zag de mooie dingen van het leven wel, maar het leek alsof ze steeds van me wegdreven, buiten mijn bereik bleven. Niet voor mij bestemd... Heel frustrerend.

Heel lang dacht ik dat het onmogelijk was om er vanaf te komen. De gedachtegang dat je nou eenmaal ergens aanleg voor hebt ("het zit in je genen...") en dat je er dan dus maar mee moet leren leven was bij mij thuis een vastgeroeste, eentje waar ik dus ook in meeging, me aan vasthield. Tja, depressief he? Jammer. Fijn om je achter te kunnen verschuilen, soms, als de grote boze wereld te dicht bij je kwam.

Maar daar had Lief dus helemaal nix mee. Die gaf geen aandacht aan mijn depressies, die vond dat ik mijn kin omhoog moest doen en het leven bij de lurven pakken... He? Watte? Wellicht wat drastisch, maar het werkte wel. Tot op zekere hoogte dan. Want ik ben die donkere buien blijven houden, maar nu waaien ze veel sneller over. Nu zie ik ze als graadmeters, wanneer ik teveel van mezelf verg - voor mijn doen dus - dan is het een teken dat ik er even tussenuit moet. Maar de gedachte dat ik niet machteloos ben, dat ik kracht heb en heel veel kan, die is intussen ook eigen gemaakt, en die is zo heerlijk! En dat de mooie dingen van het leven nu ook binnen mijn bereik blijken, dat ik niet bang hoef te zijn dat het uit mijn vingers wegglipt. Het leven houdt niet op mooi te zijn als dat gebeurt, en vaak komt er iets anders moois, of nog mooiers voor terug. Dat vertrouwen hebben leren krijgen is iets waar ik mijn Lief voor altijd dankbaar voor ben. En mijn angst is dan vooral dat ik weer als vroeger ga terugvallen in de oude, aangeleerde onmachtsgevoelens... Dan maar stevig gaan vertrouwen dat dat niet gaat gebeuren...

Ook mooi:

- probleemgevallen -

Probleem 1: Juffie van Felix komt naar me toe met de mededeling dat hij toch echt veel wakkerder in het leven moet gaan staan en dat wij hem daarbij moeten helpen. Het werkstuk wat hij deze week af moest hebben was blijkbaar niet dik genoeg en daar was zij niet blij mee. Ook was hij vergeten een versje te maken bij zijn surprise vorige week en die was hij dan gisteren weer vergeten mee naar school te brengen.... En ze had graag dat hij dat zefl was komen zeggen...

probleem 2: De moeder van Felix is zelf ook niet helemaal 'wakker' en heeft geen idee hoe zij hem moet helpen wakkerder in de wereld te staan.

probleem 3: genoemde juffie is nogal eh... intimiderend...

Begon ik me net een beetje prettig te voelen over mezelf, mijn eigenaardigheden te accepteren, krijg ik te horen dat dat eigenlijk helemaal fout is... En in mijn kind dus ook... Gloeiende, nonde... Hoe ga ik dit oplossen?

Volgens Lief: negeren van intimiderende, dominante juf en mezelf accepteren zoals ik ben... Werken met wat is, noemen ze dat in Boeddhistische kringen. En ondertussen Felix een beetje sturen.

Vreemd eigenlijk dat een schooltype wat in mijn ogen niet bekend stond - qua lesmethodes - als dreigend, nu - op onze school dan - over een aantal leerkrachten beschikt die precies die manier van met mensen omgaan hanteert... Terwijl ik juist mijn kinderen leer om niet vanuit dreiging iets te doen, maar vanuit jezelf, je eigen motivatie, en daar komen ineens een aantal 'uitdagingen' op ons pad...

Interessant...

- omschakel-weekend -

Foto's van Polly's tekenmap - twee blogjes terug - aanwezig. Ze vind hem heel mooi (fjoew... zucht van verlichting...).

Sniklaas weer voorbij. Blije gezichten en niet teveel gehyper - leuke gedichten voor de groten, kleintjes die speelden met hun speeltjes en elkaar lieten zien wat ze hebben gekregen. Oma (waar we de Sint lieten rijden) was gelukkig in haar rol als gastvrouw en opa genoot van alle lol die werd getrapt.

De rust kan weerkeren in de aanloop naar Kerst. Het wordt een rustige dit jaar, weer vanwege budget, maar vooral omdat het gewoon nodig lijkt dit jaar... Zal eens aan de kerstcake beginnen, en waar lag dat boek nou van 'The night before Christmas'?! En de dvd van The Snowman? En wat gaat de BBC allemaal aan leuks en moois zien?

Maar eerst moeten al die chocolade letters op en de pepernoten verwerkt...
Fijn weekend iedereen!

- missen -

Wat je nooit hebt gekend, kan je ook niet missen.
Ooit ergens gelezen, en hij kwam weer terug tijdens een periode dat ik het helemaal niet meer zag zitten. Twee weken geleden ongeveer. Zeer prangend deze vraag, vooral met het oog op de opvoeding van onze koters. Je kan je kinderen namelijk teveel verwennen met rotzooi die ze helemaal niet nodig hebben (probeert zij in haar achterhoofd te houden tijdens het Sniklaas-shoppen). En je kan ze 'mooi' en redelijk onschuldig houden door ze niet teveel te geven, zodat er nog dingen zijn waarvan hun mond openvalt. Ik heb in mijn leven wel eens anders meegemaakt, redelijk dichtbij ook, dat dat wel anders was, en beloofde mijn kroost met weinig blij te leren zijn (of juist niet aan te leren dat ze veel hoeven...), wat met een miniem budget trouwens heel makkelijk gaat...

Maar hoe werkt dat in een leven als je voorbij de Sinterklaas/verwennerijfase zit? Hoe kan je jezelf 'onschuldig' houden? Deze is namelijk niet makkelijk, als je onvermijdelijk dingen meemaakt in je leven. Niet-leuke, maar vooral de leuke, mooie, fijne, adembenemend prachtige dingen en mensen die op je pad komen, en die je in tijden van schaarste weer vrolijk boven komen drijven. Natuurlijk zijn er mensen (zoals Lief) die heel volwassen weten dat dat nou eenmaal geweest is, dat het heel misschien nog wel eens voor zal komen, en dat de herinneringen eraan ook heel fijn zijn. Maar ik ben zo volwassen niet - ik verlang soms met hartstocht terug naar bepaalde tijden en mensen uit mijn verleden, een hartstocht die hemeltergend frustrerend is, deprimerend en wonderbaarlijk tegelijk... Omdat ik weet hoe mooi het kan zijn, de herinneringen eraan zweven nog steeds ergens in mijn gedachten. Mist er dan zoveel in mijn leven? Ben ik dan zo begeerte-gericht, zoals al die Boeddhistische boeken steeds beweren? Alle boeken die in mijn kast staan vertellen dat het niet handig is om er aan te blijven denken, en natuurlijk weet ik ook wel dat een leven niet allen maar feest is, dat er gewerkt moet worden, dat er brood op de plank en kinderen tot toffe lui moeten worden opgevoed en dat mijn plaatselijke ongerief de kast in moet, wachtend tot er eindelijk tijd/ruimte/whatever voor is. Dat dat volwassen zijn heet. En het nu is ook mooi - genieten doe ik nu zeer zeker... Maar het nu kan ook zo godgeklaagd saai en geestdodend zijn...

Dus bewaar ik mijn gedachten aan andere tijden maar voor heimelijke, toepasselijke momenten, wanneer ik mezelf in hartstochtelijke avonturen stort, terugga of heenreis, landschappen terugziend, ontmoetingen hebbend met die mooie lui van toen, even zwervend en genietend van gevoelens die al heel erg lang in de koelkast zijn gezet...

Misschien ooit weer...

- map -

En natuurlijk wachtte ik weer tot de laatst mogelijke dag om Het Kado van school voor Polly in elkaar te knutselen... De eerste klassers krijgen een teken- en schildermap, en voor de vierde keer was het aan mij om er iets moois van te maken. Normaal hou ik het op iets kleurigs wat redelijk neutraal is want het moet 6 jaar mee, maar Polly is geen neutraal mens dus moest er iets specialers worden gemaakt dan voor de jongens. Resultaat: roze/paarse kleurschakeringen met een paar groene kronkels - het groeiproces... Ik hoop dat ze er blij mee is.

Het schilderen van de twee houten platen (die ook nog aan elkaar moeten worden geplakt met band) was dan weer heerlijk. Moet dit toch vaker gaan doen, gewoon kwasten pakken, een doek van zolder halen en maar verven. Begrijp niet goed waarom ik dat niet standaard doe elke week - alsof ik vergeet hoeveel plezier ik eraan heb... Goed voornemen voor na Sniklaas...

- ode aan een mooi mens -

Sommige liedjes maken een indruk die je pas begrijpt als je zelf van het leven hebt mogen proeven. Deze is er zo een. Op jonge leeftijd begreep ik niets van zijn uitstraling, van hoe mooi hij was en wat dat betekende, dat zijn liedjes me lieten huilen vanwege de passie waarmee ze werden gezongen.

Jammer dat de wereld het zonder hem zal moeten stellen...

- boekig -

Normaal blijft de Flow gewoon in de schappen van de supermarkt/tijdschriftenhandel liggen, hoewel de prachtig vormgeving me telkens overal aanlokkelijk toeknipoogt en echt heel erg zijn best doet om me van gedachten te doen veranderen. Het leek me, na een paar keer bladeren, toch teveel een mooi plaatjesboek voor meisjes van 27+ met een carrière, en de artikelen hadden de spirituele diepgang van de Viva of de Flair, en de prijs... Maar omdat zij erin staat deze keer, zette ik al mijn reserveringen opzij. Zaterdag dacht ik: Laat mij eens gek doen, en mikte het blad tussen de pizza's en de croissants en de kruidnoten in de kar.

Oordeel blijft hetzelfde - mooie plaatjes, suffe artikels, prijs onbegrijpelijk hoog - met als bijgekomen vraag: hoeveel aandelen zouden de maaksters hebben in L'Oreal?! Maar goed - ieder zijn/haar meug.

Wel leuk was de boekenrubriek en het stukje over Hanneke Groenteman (omdat het gewoon een stoere, leuke vrouw is). En daarom (!) mijn eigen boekenlijstje... Want ik lees ook wel eens. Niet vaak,maar genoeg om een top zoveel te kunnen maken... Komtie:

* Maurice - E.M. Forster
Boek gaat over een jongeman aan het begin van de vorige eeuw, uit de gegoede klassen van de Engelse samenleving die er achter komt dat hij op mannen valt. In die tijd niet erg handig want er waren nog wetten die hem daarvoor op het schavot kregen. Zijn strijd met zichzelf en zijn weg naar acceptatie is prachtig omschreven, zoals Forster dat - vanwege eigen ervaringen hierin - zo voortreffelijk kon: kwetsbaar en krachtig tegelijk, discreet en tegelijk ziedend over zoveel huichelarij, onmacht om datgene waar niets aan veranderd kan worden.
Niet alleen omdat ik het onderwerp een intrigerende vind, ik lees het boek graag met regelmaat om andere redenen - zowel het taalgebruik wat heerlijk is, maar ook de twijfel, en de zoektocht naar ware identiteit, en ware eigenheid, zijn voor mij dingen die raken. En het feit dat liefde overwint.

* Equus - Peter Shaffer
Een toneelstuk, maar ik heb hem gelezen als 'boek' en dat dan in ongeveer een uur of 2. Schokkend onderwerp (jongen verblind 6 paarden en psychiater probeert erachter te komen wat hem ertoe heeft gedreven) wat op subtiele wijze wordt ontrafeld - wat drijft ieder van ons tot de daden die we verrichten? Doen we dingen omdat we zo geboren zijn, of omdat er een ingewikkelde samenstelling van invloeden is die we in ons leven hebben meegekregen, waar we weinig invloed op hadden maar makend at we een leven lang mogen pluizen tot we een antwoord weten? En: leeft de jongen die de paarden verblindt niet een echter leven dan wij die ons door onze sociale beteugelingen maar steeds in bedwang houden? Is het fout om de jongen te benijden om zijn eigenheid?!
Een jaar of wat terug stond Dan Radcliffe op het toneel in London in dit stuk - een poging om zijn lievige Harry Potter imago wat op te peperen - en naast het feit dat hij schijnbaar de sterren van de hemel speelde, werd er eigenlijk alleen gesproken over de scene waarin hij uit de kleren moest (ja, er zijn betere redenen om naar London te reizen...), in het stuk - en het boek - een schokkend en belangrijk gedeelte. Ik was er graag getuige van geweest, maar helaas...

* Lady's Maid - Margaret Forster
(geen familie) Een verhaal over een bediende van een bekende Engelse dichteres, die - ook weer begin vorige eeuw - niet veel in de pap te brokkelen had. Treurig verhaal, maar Forster kan mooi het gevoel geven alsof je precies ziet waar je bent. Speelt zich gedeeltelijk af in Florence, Italië.

* Cat in the Hat - Dr. Seuss
Onzinrijm van de bovenste plank. Grappig, absurd, de plaatjes zijn prettig gestoord - ik lees hem graag voor.

* Pluk van de Petteflat/Jip en Janneke/Otje - Annie M.G. Schmidt
Heerlijk mens zoals ik graag zou willen zijn - helemaal zichzelf en zonder vrees over wat anderen van ze denken... Zal wel een hel geweest zijn om met haar te moeten werken, maar haar boeken zijn dat in elk geval niet...