- geknipt -

Om Juli af te sluiten wat clipjes...

Dankzij Glastonbury zitten ze bij mij weer helemaal gebeiteld (en heus niet omdat Albran zo'n lekker ding is...) - Blur
- Tender
- The Universal
- song 2

en een paar stoere kerels als tegenhanger.... Oasis
- Don't look back in anger
- Some might say

nog wat onsamenhangend geblèr:
- Pulp - Disco 2000
- U2 - October (live uit 1980)
- U2 - Beautiful day
- Radiohead - Street spirit

- zoutloos -

Gisterenavond voor de tweede keer in vier dagen een film met Hugh Grant er in gezien. Niet dat ik nou zo wild ben van Hugh, het gebeurde nou eenmaal zo.

Afgelopen zondag was Maurice de keuzefilm van de heren Victor en Rolf, die Zomergasten waren in het gelijknamige programma van de VPRO. Programma zelf niet gezien, maar hun keuzefilm werd vorige week bij het doorlopen van de Gids met 17 kleuren omcirkeld, omdat het een van mijn favorieten is, zo niet mijn favoriete film. Het boek ervan staat in elk geval bovenaan mijn lijstje. Het is een redelijk biografische roman van E.M. Forster (die van Room with a view en Passage to India, ook verfilmd in de jaren 80), maar kon niet worden uitgegeven omdat het gaat over de reis naar acceptatie van zijn geaardheid die de hoofdpersoon maakt. Herenliefde was toen streng verboden (en met vreselijke straffen beloond), in een tijd dat klasseverschil nog hevig aanwezig was en de eerste wereldoorlog voor de deur stond. Maurice wordt eerst smoor op Clive (in de film gespeeld door een heel jonge Hugh Grant), maar die ziet niets in een lichamelijke relatie, wil het platonisch houden en kiest uiteindelijk voor de veiligheid van een huwelijk. Maurice probeert wat hij kan maar valt uiteindelijk voor Alec, de jonge onder-jachtopziener (door de toen prachtige Rupert Graves) die hem leert hoe hij gelukkig kan worden door te kiezen voor wie hij echt is.

Indertijd maakte deze film (en boek) heel erg veel indruk op me. Herkende mezelf wel in de Maurice-personage, voelde hoe zij bekneld was in een soort van keurslijf, in verwachtingen en afkeuring en de keuze die hij maakt om van zijn veilige achtergrond weg te gaan en de onzekerheid van de toekomst die hij met iemand als Alec tegemoet gaat. Heel erg mooi gedaan ook.

Als totaal contrast stond dan de film van gisteravond (uit mijn box-set met vijf rom-coms). Bridget Jones' Diary - wat als boek het begin van de chiclit (blegh) inluidde. Het verhaal is heel erg losjes gebaseerd op Pride & Prejudice van Jane Austen, vooral om haar Mr. Darcy ten tonele te kunnen voeren... En bij het kijken daarnaar merkte ik iets heel vreemds. Normaal gesproken zou ik in zwijm vallen voor Mark Darcy, gespeeld door Colin Firth, en zou de Daniel Cleaver (de stoute jongen, gespeeld door Hugh Grant, hier 15 jaar ouder en wijzer)-persoon mij koud hebben gelaten, allergisch als ik altijd ben voor spannende mannen die niet veilig en lief zijn. Mijn ontdekkingen van de laatste maanden lijken ook zijn weerslag te hebben op wie ik in films (en in het echt) spannender vindt... Waar gaat dit allemaal heen, zeg?!

Hugh Grant dus, de personificatie van middle-class jongen die te netjes is voor his own good, die in Four Weddings and a funeral en Notting Hill zo ongeveer een thuiswedstrijd speelde en met zijn rol in Bridget Jones en About a boy probeerde af te rekenen met dat imago (wat hij daarna in Amerikaanse films is gaan doen).

Maar, net zoals ik eigenlijk niet weet waar ik het over wil hebben met hem, geen idee waar hij hoort in de Great Scheme of Things... Beetje zoutloos is hij altijd wel gebleven... Jammer wel...

- kiekjes kijken -

Dankzij mijn verjaardag heb ik nu een camera waar ik mooie foto's mee kan maken.
Even een paar geupload:

- lapjeskat-
kadootje gemaakt voor mijn nichtje

- een zakje voor mijn camera -

- ik aan het lezen -

- picknick bij de broodmolen in Wildert, Belgie -

- zomaar een semi-artistiekerig kiekje van glas en fles -

- weg blokkade -

Soms kom je achter dingen die je eigenlijk allang weet, maar die je nooit onder ogen hebt durven zien. Angst voor de stortvloed van gevoelens en emoties die al jarenlang verborgen liggen, netjes ver weg, niet meer aankomen. Het verleden is een ander land, luidt een Engelse uitdrukking. Ze doen dingen anders daar... En wat anders is, daar beginnen wij liever niet aan, je weet maar nooit waar je dan weer terecht komt... Gisteren had ik een gesprek met Lief - niets bijzonders, want wij praten eigenlijk altijd, behalve als er een van ons slaapt of de smoor in heeft - over waarom ik toch zoveel moeite heb met het feit dat ik me anders voel, waarom ik daar nou eens niet gewoon vrede mee heb, en verder ga. Zoals mijn moeder wel eens zegt: je kan ook teveel in het verleden hangen. Maar omdat er dus een blokkade zit, waar ik maar mee bleef zitten, bleef Lief ook spitten, want dat doet hij graag. Blokkades zijn er om opgeruimd te worden en als het een steeds terugkerend iets is waar je last van hebt, ga je graven.

En toen stuitten wij op een gegeven waar ik eerst even een beetje vol van schoot, maar allengs uitmondde op een tranendal. Alsof er een plug ergens uitgehaald was, een gat geslagen in een sluis die al die tijd mijn gevoelens netjes binnen heeft gehouden. Het gegeven 'van thuis' dat ik altijd mee moest doen met mijn leeftijdsgenoten, terwijl ik daar geen behoefte aan had. Het gegeven dat ik wat meer moeite moest doen om aansluiting te vinden, eigenlijk een beetje lui ben en het mijn eigen schuld is als ik een buitenbeentje ben. Gooi daarbij het gigantische taboe dat in onze familie heerst over een aantal familieleden die te kampen hebben gehad (of nog steeds hebben) met psychische problemen (al dan niet ingepraat door de kerk of de omgeving) en daar was mijn blokkade compleet.

Het grote taboe drukte al veertig jaar op mijn zelfbeeld, het grote taboe drukte een stempel op hoe ik mezelf mocht zien, gaf mijn moeder een angst en een onzekerheid over hoe ze moest handelen als moeder, gaf haarzelf een gigantische blokkade waar ze nooit het gevoel bij had er iets aan te mogen doen. Haar is geleerd dat zij verantwoordelijk was voor het leed van anderen, dat zij dus moest lijden als straf en dat er - helaas pindakaas - niets aan te doen was.

Maar dat is het dus wel, als je maar wil graven, als je maar wil zien waar dingen vandaan komen en hoe je ze los kan laten. Als je wil leren dat een ander zijn leed niet het jouwe is, dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen lijden, of het opheffen ervan.

En nu voel ik me leeg. Zo licht als een veertje. Ik ben weer een leeg canvas, alwaar het leven iets moois op gaat schilderen. Of iets minder moois, dat kan ook, maar ik weet dat het juk van de laatste veertig jaar, van mijn moeders angsten en twijfels, niet het mijne is. Ik wil graag helpen en haar een eindje verder helpen, maar die stap is voor haar om te zetten. Dat is haar weg.

En mijn weg is de mijne.

- life begins when you want it to... -

Soms vraag ik me af wat onze kinderen gaan worden, in de toekomst. Kleine beetjes kan je al zien, af en toe wordt een tipje van die sluier wel opgelicht, maar hoe vast is dat al, hoeveel kan je er uit concluderen. Als ik naar mezelf kijk, weet ik hoe vaak je kan veranderen... Maar Oudste is al flink bezig met zijn artistieke talenten, Tweede is het lefgozertje met smaak voor de mooie (i.e. dure) dingen in het leven, Derde is koppig en heeft een zeer originele kijk op dingen en Jongste zal vast wel iets gaan doen met dat oog voor schoonheid wat ze nu al heeft. Ik wacht vol nieuwsgierigheid af...

Deze gedachten kwamen naar boven toen ik vanmorgen pontificaal klaar zat om mijn kadoos uit te pakken. Lief en de oudste twee hadden 40 ballonnen opgeblazen, er lag een stapel kadoos klaar en een hoop kaerten (zelfs een pakketje van mijn schoonfamilie uit UK?!), ondanks de deprimerende gedachten dat ik nooit meer 'in de dertig' zal zijn, die ik heb besloten te bannen uit mijn hoofd. No more of those - life begins right now!!!

Mijn familie doet niet aan dramaqueens. Daar houden wij niet van, is de boodschap die van heel jong af aan in de lucht hing als er door iemnd in de buurt werd gedramaqueend (meestal door mij). Zeer begrijpelijk - mijn oma was voor mij de dramaqueen, maar die deed het zonder enige vorm van zelfspot, die was bloedserieus, en mijn moeder en haar zus en broer hebben van jongs af aan klaarblijkelijk een aversie tegen lui die zo nodig alle drama uit de kast moesten halen om aan de wereld te laten zien dat ze er zijn. Pech voor mams dat ik er dus ook aanleg voor heb... Maar dat werd flink ver weggestopt - zulke dingen leer je snel, als je merkt dat het minder waardering wekt, in plaats van de kilo's extra waar je toch stiekem op hoopt als kind...

Tot dat ik in Engeland (waar het stikt van de dramaqueens (m/v)) een van Lief zijn vriendinnen ontmoette. S. was echt zo ongeveer het neusje van de zalm wat dramaqueenen betreft - zij deed het met zoveel verve en zonder enig gevoel van bescheidenheid, dat het bijna een kunstvorm was geworden. En zij nam mij onder haar hoede... Jippie... Uitgaan met haar was een feest - binnen twee minuten hadden wij slierten mannen aan onze lippen (zij dan, ik stond er een beetje sloom naast te giechelen) die net deden alsof wij uit Hollywood kwamen. Het lukte haar om mijn eigen latente dramgequeen naar boven te halen, heel langzaam aan en ik merkte dat het eigenlijk best wel heel leuk was. Gewoon als een soort van verlopen Broadwayster te gaan bewegen, armenzwaaiend en met een air alsof wij alle aandacht gewoon verdienden. En nu woon ik in een land waar dat niet zo erg gewaardeerd word, en ben ik op een leeftijd dat het me geen reet meer kan schelen. Life begins at forty, en daar gaan we vandaag een begin mee maken...

(Nou mijn moeder nog overtuigen...)

- hangen -

En toen was het vakantie. Ook voor mij. Felix moest vandaag zijn spreuk en getuigschrift op halen, ik heb nog even geholpen met opruimen in de klas waar Polly gisteren afscheid had genomen van haar (en ik van tien jaar) kleutertijd... En nu is het zes weken uitslapen, vervelen, hangen, fietsen, picknicken, lezen, rondzwerven en niet veel meer doen dan dat. Heerlijk.

Hoewel ik dan ook wel weer blij zal zijn als die dinsdag week komt en ze langzaamaan het ritme van het schooljaar weer oppakken. De tijd dat ik smachtend op die dag zat te wachten is intussen voorbij, maar ik weet dat ik de routine van 'door het jaar' weer wel ga missen.

Maar voorlopig even niet.
Voorlopig gaan we hangen.

- wat moet en hoort de deur uit -

Tot halverwege zijn tweede levensjaar had Otto een overgrootmoeder. En van haar herinner ik me, naast dat ze dol was op vreselijke Duitse liedjes en heerlijke soep maakte, vooral dat ze zich erg veel zorgen maakte over wat De Mensen allemaal wel niet van haar vonden. Hoe ze zich kleedde, hoe haar haar zat (netjes in de permanent) en waar ze woonde had erg veel neerslag op haar stemming. Mijn moeder heeft heel wat dure kledingzaken van Oudenbosch moeten binnenwandelen en aanhoren wat er allemaal fout was aan de kleding die uitgezocht was voor haar. Mijn tante zat elke week geloof ik bij haar thuis om haar haar te watergolven en dan mocht de kapper er nog een kleurtje in doen, want niemand zou zien dat ze grijs was...

Maar haar vragen om bevestiging en waardering van De Mensen vielen in het niet bij de manier waarop mijn andere oma, de mevrouw waar mijn moeder een paar keer per week werkte en die ons prompt adopteerde, van alles vond over wat er allemaal moest en wat niet hoorde in het leven. En ik die dacht dat mijn moeder een zekere mate van steun had ondervonden van oma H. bleek juist onder een nog groter juk te lopen om aan al haar verwachtingen en eisen te voldoen. Oma V. zwoegde vooral om haar eigen 'tekortkomingen' te verdoezelen, terwijl de andere oma er een was die eisen oplegde en hel en verdoemenis uitsprak over zij die er niet aan voldeden.

Ik moest aan beiden denken toen ik een gesprekje hoorde tussen twee moeders op school. Een van hen doet haar best om een goede moeder te zijn en haar kunnen wordt flink op de proef gesteld door een paar lieve, maar pittige kinderen. De andere moeder oogt zeer zelfverzekerd en verwacht van de school dat die haar geploeter als ouder voortzet en vindt van alles over het nivo en het kunnen van de leerkrachten. Vooral dat het ontoereikend is. Bij de eerste voel ik sympathie omdat ik mijn eigen onzekerheden en pogingen herken, van de andere gingen ineens mijn haren overeind staan, omdat ik de 'dit moet'en en 'dat hoort's heel erg lastig vindt om mee om te gaan. Van wie moet ik? Van wie moet mijn kind? Wat mag ik van de juf van mijn kinderen eisen? Dat ze haar best doet? Dat mijn kind luistert naar haar en in zijn vel zit in de klas? Maakt het wat uit als hij niet het hoogste nivo haalt op school? Wie bepaalt wat hij moet kunnen? Als hij academisch minder 'scoort', loopt hij dan sociaal-emotioneel nog 'in de pas'? Moet juffie dit alles helemaal onder controle houden?

Ik weet dat onze oudste, sinds ik ben gestopt met van alles te eisen van hem, een totaal ander, ontspannen, happy kind is geworden. En sinds ik mezelf het gros van mijn moetens heb afgeschaft, lijk ik ook veel minder gestresst te zijn. Mijn bijbeltje ('Niet morgen maar nu' - Wayne Dyer) schrijft ook dat zij die star vasthouden aan wat hoort en van iedereen om zich heen eisen dat zij daarin meegaan, misschien wel meer lijden onder dat juk. Want het brengt nogal wat spanningen met zich mee, als mensen niet voldoen aan jouw eisen. Dan moet je straffen verzinnen, of maatregels, en de sfeer wordt er niet bepaald beter op.

Maar waar moet dat dan heen met De Maatschappij als iedereen maar een dot doet, als er geen regeltjes meer zijn? Ik geloof niet dat dat zou werken nee, en dat is op school ook erg merkbaar - regels brengen duidelijkheid. Maar vele van de regels waar wij onder leven, zijn sociaal bepaalde regels, en wie heeft die dan weer verzonnen?! En wat als je daar niets te maken mee wil hebben - ben je dan asociaal?

Misschien is de ruimte die weinig regels met zich meebrengt wel te eng. En daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Regels scheppen duidelijkheid, maar moeten schept verplichtingen, en als je daar aan gewend bent, moet je ineens omgaan met iets onduidelijks. Maar is dat echt zo erg?