- risico -

Werd wakker in een vreemd land...
Had gisteren nog hoop dat de opiniepeilers van Holland het steevast fout hadden, maar degene die het fout had was ik. Helaas.

Van fijnere dingen dan maar...

Gisteravond draaide in de filmclub van de stad de film Looking for Eric. Een film van Ken Loach die bekend staat om zijn sociale betrokkenheid, die films maakt die de onderkant van de Engelse samenleving blootlegt, toont hoe moeilijk het is daar, hoe makkelijk wij allemaal praten hebben met onze luxe en genoeg... Normaal heb ik niet zoveel zin in 'gritty realism' maar het scheen dat Eric Cantona mee zou doen, en daar kan ik best wel lang naar kijken, zowel op het voetbalveld als daarbuiten. Ots mocht ook mee, omdat hij wilde leren over een stukje Manchester United geschiedenis. En we waren bepaald niet teleurgesteld. Er zaten een stel Engelsen in de zaal die ook de grappen begrepen en snapten waarnaar gerefereerd werd (meestal lastig met Britse films) waardoor er regelmatig een lachsalvo klonk door de zaal (waar ook deze keer weinig mensen zaten). Er zat genoeg spanning in om het geloofwaardig te laten zijn, maar niet in de zin dat je depressief de bioscoop uitloopt. Hoop, was de boodschap. Zoals Eric zegt: er is altijd een mogelijkheid; als het de eerste keer niet lukt, moet je een andere proberen... En risico's nemen. Want zonder risico's heb je een leven zonder mogelijkheden...

Allez - Cantona heeft gesproken...

- henna hel -

Al sinds ik 17 was, smeer ik elke zoveel maanden een hoop henna in mijn haar. Olifantenpoep, volgend mijn kids, vanwege het kennelijk nogal gelijkende aroma... En daar wilde ik eigenlijk vanaf. Ben het prepareren, en smeren, en wachten en uitspoelen (duurt drie uur ongeveer, vanwege nogal veel haar wat afschuwelijk snel in de klit raakt...) en de badkamer weer helemaal schoonspoelen...... De uitgroei onthult veel grijs, en ik geloof dat ik toe ben aan het aanvaarden van de realiteit, me niet meer de illusie aanpraten dat het wel meevalt. Dus ik gaan zoeken op het Net naar manieren om de henna ietsje sneller te doen verdwijnen dan 'uitgroeien' (kan nog jaren duren), maar verder dan anti-roos shampoo en petroleum (?!!) kom ik niet echt... Het lijkt erop dat 'uitgroeien' toch echt de enige oplossing is... Hellup. Dat duurt zooooo lang... En ik ben zooo slecht in zoooo lang... en ik ben het henna-smeren zoooo beu...

Heeft iemand hier nog een tip die iets minder ontploffingsgevaar met zich meebrengt?!

- peuren en zwieren -

Las net een heel erg mooi artikel in de Guardian, over het feit dat kinderen tegenwoordig niet alleen adhd oplopen als gevolg van de moderne opvoeding, maar ook Nature Deficit Disorder... Dat de meeste kinderen nog nooit een kever of wormen van dichtbij hebben gezien, dat ze van alles weten over de regenwouden, maar niets over de natuur in de buurt van hun huis. In Engeland is het wellicht nog iets erger dan hier (waar een behoorlijk - door de media aangedikte - angst heerst voor wat er allemaal wel niet zou kunnen gebeuren als kinderen buiten spelen), maar hier is het volgens mij ook best wel steeds erger aan het worden (klaag-zeur).

Hoe krijg je kinderen in vredesnaam warm voor De Natuur en het beter gaan zorgen voor de natuur die er nog is als ze veel liever met Nintendo's, tv's en de computer bezig zijn. Als ze niet vies mogen worden, als ze niet in bomen mogen klimmen (want daar kan je uit vallen...) en in de grond peuren en wormen zoeken? Mijn mooiste herinneringen aan mijn jeugd zijn juist die dingen en als ik de kinderen bezig zie in de tuin, en rondom het huis, dan hoop ik zo dat ze die liefde voor de natuur bij zich kunnen houden en met zich mee kunnen nemen naar hun volwassenheid... Zou het dan echt moeten gaan afhangen van kinderen die naar een vrijeschool zijn gegaan?!

- zootje ongeregeld -

Die lui van Paniek in het dorp zijn dus gewoon een stelletje mafkezen die een bak vol met poppetjes van de rommelmarkt hebben gehaald.

En Die Van Ons hebben zo hun eigen verzameling...

- roddel-de-roddel -

Hoorde ze net op StuBru en wist weer dat ik er helemaal van ondersteboven was toen ik ze op Glastonbury zag, een paar jaar terug (Glasto-op-tv dus, want 'live' staat nog steeds op dat lijstje). En zij had er ook al een klipje van op haar blogje, en even snuffelen op de Tube maakte me weer even heel blij... Wou dat ik zo kon blèren, soms...

enne - leuke drummerd ook...

Gossip, voor jullie een selectie...

- wij kijken uit... -

Nog 11 dagen, of nee, nog 10. Of is het al weer 9?

In huize hier wordt er driftig afgeteld, naar volgende week vrijdag. Want dan barst het WK los.
Felix heeft een afstreepkalender getekend. En daar gaat elke dag een kruisje ergens doorheen... En Ots is nog in de zevende hemel met zijn Engelandshirts-met-Rooney erop die hij voor zijn verjaardag kreeg. Alan is er achter dat er deze keer niet veel bruikbare wallcharts zijn, maar dat degenen die we hebben wel oké zijn. Polly is intussen nogal verontwaardigd dat het programma 'De ballen' op Nickelodeon plaats heeft gemaakt voor zowat alles. Ik probeer zoveel mogelijk de achterlijke oranje vlaggetjes die onze straat hebben overgenomen te negeren, maar kijk heel erg uit naar een aantal wedstrijden... Engeland-USA; Engeland-Japan...

Max is natuurlijk veel te cool voor voetbal, kijkt vooral uit naar Pukkelpop, in Augustus, zijn eerste popfestival-met-tenten-en-geen-slaap... En daar ben ik eigenlijk stiekum wel een beetje jaloers op...

- vrijdenken -

Twee doorstuurmailtjes in twee dagen die me heel erg aan het denken hebben gezet. Normaal lees ik alleen degenen waar ik makkelijk in kan (i.e. al in het mailtje zelf zitten dus), want datgene wat moet worden geopend krijg ik meestal niet geopend. Maar een van de twee moest met de diaprojector van onze pjoeter worden bekeken, en dat deed ik dan maar. Hij kwam van iemand die mij erg lief is, en de titel ervan maakte mij nieuwsgierig...

De makkelijk te openen mail ging over het feit dat je als vrouw toch vooral je vriendinnen ('zussen' genoemd) moest eren en er goed op passen. Nou wil het woordje 'zusters' in de zin van vriendinnen me wel eens tegen de haren in strijken, want de vrouwen in mijn leven - behalve die aardig tegen me zijn - hebben het nogal vaak begaaid. Ik vertrouw ze - vaak - voor geen meter... Tenzij ze lief en aardig en onkritisch zijn... Maar dat zijn er jammer genoeg heel weinig... Veel vrouwen hebben kennelijk geleerd dat kritisch zijn prima is en dat naar de mond praten (ofwel: gewoon aardig zijn) voor watjes is en daar beginnen we niet aan... En ik ben er zelf nog niet helemaal uit wat ik zelf nou het fijnste vindt om te zijn - kritisch zijn of aardig... Feit is dat ik weinig vriendinnen heb en met weinig vrouwen kan opschieten... Voel me te snel aangevallen of bekritiseerd, en dan gaat het knopje om en is Daan uitgepraat... Niet het enige wat speelt, maar toch...

De andere was een diaprojectie met uitspraken van Pablo Picasso. Cool... Helemaal mijn ding. Hij is een tijdje geleden ook op mijn lijstje met helden gekwakt, vanwege een docu op de BBC waarin het duidelijk werd wat voor een vrijdenkende geest hij was. De projectie lezend welden al snel tranen van herkenning en onmacht in me op. Maar ook omdat degene die het me had gestuurd zo dicht bij me staat, en op dit moment zo ver weg is... Hopelijk komt het allemaal snel weer goed, maar voorlopig moeten we even telepathisch door het leven...

Een paar voor inspiratie:
'Het heeft vier jaar geduurd voordat ik als Raphael kon schilderen, en een heel leven om te kunnen schilderen als een kind...'

'Succes is gevaarlijk. Men begint zichzelf te kopiëren, en zichzelf kopiëren is nog gevaarlijker dan een ander kopiëren. Het lijdt tot onvruchtbaarheid...'

'De grootste vijand van creativiteit is 'goed' verstand...'