Saturday, 11 July 2009

- snotter-tv * 2 -

Na het bekijken van de laatste aflevering van die vijfdelige sci-fi serie, voel ik me erg vreemd. En ook nogal verward over waar dat dan vandaan komt.

Ik ga niet door over het hoe en wat (dat kan je eventueel hier lezen) en hoeveel tranen ik heb gelaten over het gegeven dat Hij er niet meer is, maar wel even over het idee dat iets als een tv programma je kan laten voelen alsof je door een trein bent aangereden. Want zo voelde het. Gisteren liep ik als een zombie rond en vanmorgen werd ik wakker met een gigantische hoofdpijn. Waarom kan iets waar je niet eens bij bent geweest, zoveel impact hebben?

Daarvoor moet ik terugdenken aan toen Lady Di gestorven was, in augustus 1997. Een vreselijke dag, ik weet het nog als de dag van gisteren, hoe heel Engeland in een staat van rouw plonsde, alsof Lady Di hun dochter/moeder/zus/buurvrouw was geweest. Terwijl ze niet meer was dan iemand waar je over las in de krant of de Privé, en waar regelmatig troep ever werd gesuggereerd. Ineens was zij de personificatie van alles wat goed was en mooi en was haar dood het bewijs dat de wereld slecht was. Boo hiss... En een verdriet, zoveel, en zo lang... De bloemen die hun weg vonden naar Buckingham Palace, de kaarten en de blijken van droefenis - ongekend in een land wat overal bekend staat om zijn beheerstheid, zijn geperfectioneerde afstandelijkheid. Engelsen doen niet aan publieke emotie (behalve misschien boosheid), en al helemaal niet voor tv. Maar daar was helemaal niets van over. Er werd gehuild, gepraat, geleden, en dat allemaal voor het oog van de wereld.

Er werden specialisten geraadpleegd - waar moet het heen met dit land - en die kwamen met theorieën die eigenlijk best wel ergens op sloegen: het verdriet van die mensen zat er al heel lang, en iets als een ramp als dit gaf ze een soort van goedkeuring om het verdriet te uiten. Het feit dat sommigen vertelden dat ze nu meer huilden dan dat ze bij de dood van hun eigen ouders deden, was in eerste instantie schokkend, maar ook begrijpelijk, als je nagaat dat er toen vast geen tijd of plek voor was. En zoiets kan dan dingen losmaken die je normaal binnen houdt. Om niemand tot last te zijn of omdat je niet weet hoe je je verdriet een plek moet geven.

Maar waarom voel ik me dan zo getraumatiseerd door een tv programma? Is het een zelfde vorm van onverwerkt verdriet of angsten die opgewekt worden door beelden van stervende fictieve personages of gebeurtenissen die misschien ooit wel eens zouden kunnen voorkomen, in een doemscenario vol verschikkingen? Kan een hooggevoelige geest sowieso nooit tegen dit soort dingen, of kan het worden gebruikt in een manier om met bepaalde emoties om te gaan?

Ik weet dat ik normaal blijf hangen bij behaaglijke programma's en films, die mij laten voelen dat de wereld eigenlijk wel heel leuk en fijn is. Maar dat is het natuurlijk niet altijd. en er steeds van weglopen, of niet mee om leren gaan, is best wel nutteloos. Alsof je een wereld kan recreëren waarin nooit lelijke dingen gebeuren, dat waar je je kinderen voor wil behoeden, omdat je ze zo graag alleen het moois wil laten leren. Maar er is niet alleen moois.

Maar in plaats van het behoeden voor lelijks en engs en beangstigends, is het belangrijk dat ze leren dat sommige dingen, hoewel niet fijn, wel doorheen te komen zijn. Verdriet en teleurstelling en boosheid en frustratie die niet doorleefd of geaccepteerd is, die geen plekje hebben gekregen, blijven zitten en komen terug. In de vorm van ziektes, of als je een science fiction programma zit te kijken waar vreselijke dingen gebeuren met sympathieke personages...

Of zo...

2 comments:

lisette-Li said...

Hmm. Ik denk eigenlijk dat je aan de negativiteit in je eigen omgeving genoeg hebt als hooggevoelige. In ieder geval, zo is dat bij mij. Ik voel al genoeg uit m'n eigen omgeving, hoef mezelf niet nog meer te pesten met tv. Ik geloof dat je binnenwereld de buitenwereld net zo beïnvloed als andersom. Dus is het helemaal niet erg om behaaglijk in positiviteit te blijven. Juist goed voor de wereld!!!
Ik heb dat idd ook, dat ik me nog dagen (en nachten!) vervelend kan voelen door de tv. Ik kijk dus niet meer naar vervelende dingen.. (Tien jaar geleden volgde ik een tijdje een soap en daar werd mijn gevoel echt door bepaald. Doe ik dus niet meer.)

Daniela (Daan) said...

Hihi!! Heb ik inderdaad ook erg sterk, dat blijven hangen in een verhaallijn. Maar ik ben ook heel eigenwijs en 'dom' en blijf gewoon kijken, met alle gevolgen van dien... Zal wel een masochistisch (?) trekje zijn...

Wilde trouwens niet suggereren dat je enge films of programma's als therapie moet gaan gebruiken - lijkt me niet erg handig en ik zie mij ook niet Reservoir Dogs opzetten om nou eens van mijn horror-angsten af te raken... - maar meer dat als er dingen 'naar boven komen' die dat normaal niet doen omdat je 'veilige' dingen doet, dan kan dat ook wel eens goed zijn, heb ik gemerkt. Er zijn een aantal zaken losgeweekt in de week na Torchwood, die misschien langer vast zouden hebben gezeten.

Maar ik ben dan ook wel een fanatieke analyseer-miep (dankzij Lief) die al mijn angsten intussen onder ogen wil zien en met elk obstakel aan de slag wil om er vanaf te komen.

En misschien ben ik ook wel dwars, dat ik me niet tegen wil laten houden door mijn hoog/diepgevoeligheid, om geen huismutsje te worden...